facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 04-1 เสพติด

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-1 เสพติด
แบบอักษร

​04. เสพติด

 

คำเดียวที่จะสามารถบอกความรู้สึกตั้งแต่หัวจรดเท้าของเขาได้ ก็คือไร้ทางหนี

ลีนาเกือบจะทรุดลงไปนั่งขณะที่เห็นใบหน้าของเบ็นค่อยๆ ออกมาจากความมืด ทำไมกัน ทำไมเบ็นถึงมาอยู่ที่นี่ได้

เขาเช็กแล้วว่าบริเวณนี้ไม่มีใครจนถึงตอนสุดท้ายก่อนจะลงมาจากห้องพักนั่น แม้จะมีหลับไปบ้างแต่หลังจากนั้นไม่มีทางที่จะมีใครเข้าออกเพราะลีนาจ้องสังเกตอยู่ตลอด

ถ้าอย่างนั้นหรือว่า... อีกคนเข้ามาในตอนที่เขาหลับแล้วรอคอยมากกว่าสิบชั่วโมงงั้นเหรอ ในบ้านนี้เนี่ยนะ

ถ้านั่นเป็นความจริงก็คงเป็นความตั้งใจที่สุดยอดไปเลย เพราะว่าในตอนที่มาเฟียทั้งหลายกำลังตามหาลีนา แต่คาโปของคนพวกนั้นดันกลับมายังบ้านหลังนี้เพื่อรอคนรักในความเงียบงันนานกว่าสิบชั่วโมง เขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่าตลอดเวลาความโกรธของเบ็นจะลดลงหรือเพิ่มขึ้น แม้อย่างหลังจะเป็นไปได้มากกว่า แต่เขาก็ขอเลือกที่จะไม่รับรู้ ลีนาก้าวถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว เพราะถ้าโดนจับไปในครั้งนี้อีก ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ที่บอกว่าอย่าโกหกก็ยกเลิกไปแล้วกัน ถือว่าโกหกได้ดีในระยะเวลาสั้นๆ อยู่นะ ถึงมันจะเป็นคำโกหกที่จะถูกจับได้ทีหลัง แต่ก็มีเวลามากพอที่จะหนี”

“…”

“แถมยังเชื่อฟังผมอยู่อีกต่างหาก นี่คิดว่านั่งเครื่องบินไปจริงๆ สินะ”

เสียงของเบ็นค่อยๆ สงบลง เขากำลังข่มความโกรธของตัวเองอยู่ เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้ความหมายในการกลับมาเอาพาสปอร์ตของลีนา ตั้งแต่ที่ตัดสินใจว่าจะมารอคนรักที่นี่ ก็คือเป็นเวลาที่เบ็นมั่นใจในข้อสงสัยของตัวเองแล้ว ลีนาคิดที่จะหนีไปจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา หรือที่ไหนก็ตามที่ไม่มีเขาอยู่

มันไม่ต่างจากเบ็นที่ถูกหลอกไปชั่ววูบหนึ่งในตอนเช้าอันอบอุ่น ตอนนี้เขากำลังโกรธมากเหมือนกับ ‘ก๊อกแตก’ แน่นอนว่าเขารู้ถึงความต้องการของลีนามาตลอด ขอเป็นอิสระ ขอให้ปล่อยตัวเองไป ทั้งสีหน้ากับน้ำตาที่พร้อมจะไหลจากดวงตาสวยๆ นั่นในตอนแรก เปล่งเสียงอันน่าสงสารและอ้อนวอนเขา

แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วแต่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าลีนาจะต้องทำขนาดนั้นเพื่อจะให้หลุดพ้นจากเขางั้นเหรอ หากนั่นเป็นคำตอบเบ็นก็รู้แล้ว แต่กลับทำเป็นไม่รู้อะไร มันยากที่จะเชื่อว่าคนรักที่งดงามเสมอในสายตาตัวเองต้องการจะหนีไป ตลอดเวลาสามปีของพวกเขา มันก็เป็นเวลาสามปีของเบ็นเช่นเดียวกัน

แต่การที่ลีนาพยายามจะไปจากเขา... นั่นล่ะ เขาตกใจ ตกใจมาก เบ็นได้แต่ปลอบใจตัวเองเท่านั้นว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

แม้ความอดทนของเบ็นจะลงไปถึงจุดต่ำสุดแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากจะให้ลีนาได้รับบาดแผลหรือความเจ็บปวดอีก ถึงแม้ว่าเขาอาจจะตัดสินใจปิดปากคนรักและขังไว้ในห้องนอน หรืออาจจะขังไว้ในห้องใต้ดินก็ย่อมได้ แต่เบ็นก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

สุดท้ายแล้วลีนา เมสันก็เป็นฝ่ายถูก เบ็นรักลีนา และอาจจะมากกว่าที่ลีนาคิดด้วยซ้ำ

“ปล่อย!”

หลักฐานนั้นอาจจะนับไม่ได้ แต่ที่เห็นชัดที่สุดคือเบ็นไม่เคยตีลีนาแม้แต่ครั้งเดียว แน่นอนว่าเบ็นเองอยากจะเลิกวิธีพวกนั้นบ้างเหมือนกัน แม้ว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เมเฟียควรจะพูดออกมา แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยที่จะใช้วิธีการรุนแรงในการทำลายใครสักคน

วิธีของซัลวาโตเร่ ดิโอ เวเนวาซิโอเน่ คือค่อยๆ ทำลายตั้งแต่สติของอีกฝ่ายจนยอมแพ้ไปเอง

ไม่มีทางปล่อยไปหรอก มือแกร่งของเบ็นจับเข้าที่ข้อมือของลีนาแล้วลากออกไป เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับการเข้ามาทางหน้าต่างราวกับโจร และกลับออกไปทางประตูใหญ่ด้วยสองเท้าราวกับเจ้าของบ้าน แม้ว่าลีนาจะดิ้นรนเพื่อไม่ให้โดนลากอย่างไรก็ตาม มันก็ไม่เป็นผลอะไร ร่างกายของลีนาจำได้ดีจากประสบการณ์อันยาวนานว่าไม่มีทางเอาชนะแรงของเบ็นได้

“บอกให้ปล่อยไง! ปล่อย! ไอ้เลว!”

“หุบปาก”

“บอกว่าให้ปล่อยผม!”

เสียงที่ดังขึ้นของพวกเขาทั้งสองคนมากพอที่จะดึงดูดสายตาจากคนรอบข้าง ทันทีที่ก้าวออกไปข้างนอกเสียงเอะอะโวยวายของลีนาทำให้คนที่เดินผ่านไปมาแถวๆ นั้นมองมายังเขา ‘นักธุรกิจหนุ่มผู้มีเมตตา’ อย่างเบ็นจึงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ในตอนนี้เขาไม่มีเวลาที่จะสนใจเรื่องเหล่านี้

เบ็นจับข้อมือของลีนาอย่างแรงราวกับจะหัก ซึ่งเป็นวิธีที่รุนแรงไม่สมกับเป็นเขาเลยสักนิด

ลีนาลำบากไม่ใช่น้อยจากการใช้พลังทั้งหมดตะโกนเสียงดังกว่าปกติจนโดนลากไปถึงรถ แม้ว่าลูกน้องที่รออยู่ในรถจะใส่แว่นตาดำอยู่ แต่ก็สามารถมองเห็นสีหน้าเป็นกังวลภายใต้แว่นได้อย่างชัดเจน

สถานการณ์ในตอนนี้ต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เบ็นใช้แรงทั้งหมดในการผลักลีนาเข้าไปในตัวรถ เมื่อเบ็นปิดประตูแล้วเขาถึงได้ขยับตัวและถอนหายใจออกมา คนแถวนั้นที่เคยมองอยู่ก็หันกลับไปตามเดิมราวกับนัดกันมา เบ็นค่อยๆ จ้องมองพวกเขาและหยุดมอง อยู่ดีๆ ก็นึกถึงบุหรี่ขึ้นมา

“ไอ้ชั่ว!”

เมื่อปิดประตูไปแล้วก็มีขุมนรกรออยู่อย่างที่ได้คิดไว้ ลีนาที่โมโหจนเลือดขึ้นหน้าจึงลงมือกับอีกคนในทันที แม้ว่าเบ็นจะไม่ใช่พวกใช้กำลังแต่ลีนานั้นไม่ใช่ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตามเขาจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

มันจะต้องเป็นแบบนั้นล่ะ ลีนาเหวี่ยงหมัดไปทางเบ็นเต็มแรง ตอนนี้คนรักที่งดงามของเบ็นไม่ต่างอะไรจากสัตว์ป่าตัวหนึ่งแล้ว เบ็นที่ยังคงควบคุมสติและความโกรธอยู่ก็พยายามจะจับข้อมือทั้งสองข้างของลีนาเอาไว้ แต่ลีนายังคงดื้อดึง และไม่เพียงเท่านั้น เกิดเสียง เพี๊ยะ ดังขึ้นพร้อมใบหน้าของอีกฝ่ายหันไปตามแรง ลีนาตบหน้าเบ็น

“ผม… ผม…”

ลีนาที่ชะงักไปนั้นตกใจยิ่งกว่าเบ็นที่ฝ่ายโดนเสียอีก เขาคิดจะตีเบ็นก็จริง แต่ไม่คิดได้จะถึงขั้นตบหน้าเบ็นแบบนี้ ไม่ว่าจะฝ่ามือหรือหมัด ความรู้สึกมันก็ต่างกัน แต่ส่วนที่เขาไม่สบายใจมากที่สุดก็คือแก้ม ก่อนหน้านี้ไม่ว่าคนรักจะเลวร้ายแค่ไหนลีนาก็ไม่เคยแม้แต่จะง้างมือมาก่อน เขากลัวจนถอยหลังออกมา

เบ็นจับแก้มที่โดนตบนิ่งๆ ลีนาทำร้ายคนรักเป็นครั้งแรก ก็แน่นอนว่าเบ็นก็ถูกทำร้ายเป็นครั้งแรกเช่นกัน ถูกตบหน้างั้นเหรอ ซัลวาโตเร่ ดิโอ เวเนซิโอเน่ ถูกคนรักตัวเองตบหน้าเหรอ

เบ็นต้องการเวลาอีกหน่อยเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ ลีนาโมโห และผลคือเขาโดนตบหน้า แต่เขาไม่มีความสามารถมากพอที่จะหาข้อสรุปให้ทันเวลา เบ็นสูดหายใจเข้าลึกๆ

“ออกรถ”

แค่ฟังจากเสียงก็สามารถรับรู้ได้ว่าด้านหลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงแม้จะนั่งอยู่ในที่เดียวกัน แต่ลูกน้องที่รู้สึกลำบากใจก็เหยียบคันเร่งและออกรถ หลังจากนั้นไม่นานความเงียบก็คลายตัวลง

ซึ่งระหว่างนั้นใบหน้าของเบ็นก็บวมแดงขึ้นตามรอยมือ

“คุณ…”

ลีนาที่พูดไม่ออกราวกับกลายเป็นคนสติหลุดและนิ่งไปก็เริ่มขยับปากพูดขึ้น จะพูดอะไรนะ บอกว่าขอโทษเหรอ หรือบอกว่าไม่ได้คิดจะทำถึงขนาดนั้นดี เบ็นกำลังจงใจเมินลีนาอยู่ เขาไม่อยากจะโมโหใส่อีกคน เพราะอย่างนั้นคนรักที่อายุมากกว่าสิบปีแบบเขาก็ต้องใช้เวลาที่จะทำให้ใจเย็นลง

“ทั้งหมดก็เพราะคุณนั่นแหละ!”

แต่คำพูดของคนรักกลับเกินจากที่เขาคิดไปมาก ขณะนั้นเองเบ็นถึงหันไปจ้องลีนา ใบหน้าบิดเบี้ยวของคนรักและน้ำตาที่ไหลนองลงมากำลังมองมาทางเขาอย่างน่าเวทนา

ใช่แล้วล่ะ ลีนากำลังร้องไห้ ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย

“คุณนั่นแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้! คุณ...! คนชั่ว! ผม... ผมไม่ได้อยากทำขนาดนั้นสักหน่อย!!...”

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไมฝั่งที่โดนตบถึงรู้สึกแปลกๆ แต่เหมือนว่าลีนาจะโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเบ็น ทั้งเรื่องที่เจอทั้งหมดจนกระทั่งเรื่องที่ตบหน้าเบ็นไปเมื่อกี้ ซึ่งหากเป็นเบ็นคนเก่าก็อาจจะยอมรับในเหตุผลนี้ได้ แต่หากเป็นในตอนนี้ จะให้ยอมรับก็คงจะเป็นเรื่องที่ยาก เบ็นขมวดคิ้วเข้าหากัน ลีนาร้องไห้ด้วยความเสียใจจนน้ำหูน้ำตาผสมปนเปกันไปหมด

ความคิดเห็น