สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 21 : กลับบ้าน

ชื่อตอน : บทที่ 21 : กลับบ้าน

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2562 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 : กลับบ้าน
แบบอักษร

บทที่ 21

กลับบ้าน



"แท ตื่น..."

แรงสะกิดเล็กๆบนต้นแขนส่งผลให้ร่างบางต้องฟื้นตื่นจากฝันหวาน เปลือกตาบางค่อยๆปรือขึ้นก่อนจะถูกถูด้วยมือเรียว แทฮยองเช็ดขี้ตาเหนียวๆ พร้อมหาวหวอดอย่างคนขี้เกียจเพราะถูกปลุกในเวลาเช้าตรู่

"พร้อมเดินทางรึยัง" 

เขาพยักหน้าให้จองกุกที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ "อรุณสวัสดิ์ฮะ พี่กุก"

จองกุกไม่ตอบแต่กลับมองแทฮยองอย่างพิจารณา "คลื่นไส้ไหม"

คนถูกถามส่ายหน้า ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะรู้สึกคลื่นไส้ทุกเช้า แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว เพราะอาการอ่อนล้าที่ต้องอุ้มท้องมันแล่นเข้ามาแทน แต่แทฮยองคิดว่าเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว เพราะอาการคลื่นไส้มันทรมานกว่าเป็นไหนๆ

จองกุกยิ้มบางก่อนยื่นส้มลูกหนึ่งให้ ร่างบางรับมาแกะเปลือกขณะที่ร่างกายถูกช้อนโดยวงแขนแกร่ง 

"กลับบ้านกันเถอะ"




กิ๊ง ก่อง

ซอกจินกับแบคฮยอนหันศีรษะไปตามเสียงขณะนั่งทานอาหารเช้าเตรียมไปโรงเรียน ก่อนจะเป็นซอกจินที่ขันอาสาไปเปิดประตูหน้าบ้าน


และเมื่อบานประตูเปิดออก มันเหมือนเขาได้รับของขวัญที่ยิ่งใหญ่จากสวรรค์


"แทแท!!!"

หมับ!

ผู้เป็นแม่พุ่งเข้ากอดร่างของลูกชายอย่างเต็มรัก คนถูกกอดหัวจมกับแผ่นอกจนเริ่มหายใจไม่ออก

"ลูก... นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง ลูกไปอยู่ไหนมา!?"

"คือผม..."

แบคฮยอนได้ยินเสียงเอะอะจึงลองเดินมาดู เมื่อเห็นบุคคลที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืนก็รีบปรี่เข้าไปโอบกอดน้องด้วยอีกคน

"แท!"

หมับ


และเป็นอีกครั้งที่แทฮยองหายใจไม่ออก


"ในที่สุด ฮึก แทก็กลับมา... รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงแค่ไหน" ใบหน้าหวานชื้นน้ำตาคลอเคลียกับใบหน้าของน้อง "แทไปอยู่ไหนมา... บาดเจ็บรึเปล่า หิวไหม แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับแท"

แทฮยองไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนก่อนดี "แทปลอดภัยดีพี่แบค คือแทแค่---"

"แล้วปีศาจนั่นได้ทำร้ายแทรึเปล่า!?" แบคฮยอนเปลี่ยนมาจ้องตาแทน คำถามนี้ทำให้ความเงียบคลืบคลานหาสามแม่ลูกอย่างไม่รู้ตัว 

ร่างบางอลักเอลื่อจึงเงียบไปพักหนึ่ง "ไม่ เขาไม่ได้ทำอะไร" กลับตรงกันข้ามเลยแหละ ปีศาจตนนั้นดูแลเขาดีมากๆ

ซอกจินกับแบคฮยอนขมวดคิ้วเหมือนไม่เชื่อ แต่ถ้าดูตามร่างกายของแทฮยองก็ไม่มีบาดแผลหรือรอยถลอกอะไร อาจจะเป็นความจริงที่ปีศาจตนนั้นไม่ได้ทำร้ายร่างบางตรงหน้า แต่ก็มีเปอร์เซ็นต์ไม่น้อยที่พวกเขาไม่เชื่อ แต่ช่างเถอะ ขอแค่แทฮยองกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย เท่านี้ก็ดีเกินพอแล้วสำหรับพวกเขา

"ว่าแต่ลูกกลับมายังไง" ซอกจินถามหลังจากตั้งสติได้

"เอ่อ..." จะให้บอกว่าพี่กุกมาส่งน่ะเหรอ ถามจริง ใครจะไปเชื่อ "แทเดินมั่วๆมาเอง"

พอเห็นรอยยิ้มแหยๆ ซอกจินกับแบคฮยอนก็มองหน้ากัน เหมือนประมาณว่าพวกเขาควรเชื่อคำพูดของแทฮยองดีไหม

แต่ซอกจินปัดทิ้งความคลางแคลงนั้น "เอาเถอะ ลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว ถ้าพ่อรู้ว่าลูกกลับมาต้องดีใจแน่ๆ"

แบคฮยอนยิ้ม พยักหน้าเสริมให้กับคำพูดนั้น "เข้าบ้านเถอะนะ เดี๋ยวพี่จะดูแลแทเอง"




นัมจุนลูบหน้าตัวเองขณะนั่งพิมพ์งานในโน้ตบุ๊ก เขายังกังวลเรื่องแทฮยองไม่หาย ความจริงเขาไม่อยากมาทำงานวันนี้ด้วยซ้ำ เพราะความเครียดที่ก่อตัวขึ้นทำให้เขาไม่มีสมาธิทำงานดั่งเช่นในตอนนี้ และเป็นรอบที่สิบได้ที่เขาละจากงานแล้วมานั่งเหม่อคนเดียว

"มันหมายความว่ายังไงคุณนัมจุน"

คนถูกถามสะดุ้งเฮือกก่อนหันไปหาอาจารย์นาบี 

"คุณทำพลาดงั้นสินะ โบสถ์ของเราถึงได้ถูกคลอก แถมยังต้องมาเสียสมาชิกคนสำคัญไปตั้งหลายคน"

"ผะ ผมขอโทษจริงๆ... มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง" นัมจุมก้มศีรษะอย่างน้อมรับ นาบีมองด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความน่ากลัว

"ช่างเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก" หล่อนมองไปทางหน้าต่างเหมือนคิดอะไรอยู่ "เราจะรับช่วงต่อเอง แต่คุณต้องพาเด็กคนนั้นไปที่นั่น ตกลงไหม"

นัมจุนช่างใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบตกลง "ได้ครับ ผมจะพาเขาไปที่นั่น แต่..." แต่ติดตรงที่ว่าแทฮยองหายตัวไป 

หล่อนไม่สน "คุณปฏิเสธไม่ได้ นัมจุน เราถอยกลับไม่ได้อีกแล้ว... หรือคุณจะยอมให้ปีศาจจากนรกนั่นอยู่ในท้องแทฮยองต่อไปงั้นรึ"

แน่นอนว่าไม่ แต่เขาก็ไม่อยากเห็นลูกชายมีสภาพเจ็บปวดแบบนั้นเช่นกัน แต่ก็อย่างที่หล่อนบอก พวกเขาถอยกลับไม่ได้ บนโลกนี้ไม่มีใครต้อนรับปีศาจ

"ไม่ ผมไม่ยอม"

หล่อนเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ "ต้องอย่างนั้นสิ คุณนัมจุน"

"....."

"เราต้องชำระวิญญาณของแทฮยองให้กลับมาบริสุทธิ์ จำไว้"




แทฮยองกำลังนั่งดูรายการสารคดีสัตว์ในห้องนั่งเล่น หลังจากที่เขาอาบน้ำและพี่แบคกับแม่จินหากับข้าวกับปลามาให้ ทั้งสองก็ปล่อยให้เขาเฝ้าบ้านคนเดียว เพราะถ้าให้ไปเรียนมันก็เป็นเรื่องลำบากสำหรับคนท้องอย่างเขา ทางที่ดีควรปล่อยคนท้องได้พักผ่อนน่าจะดีกว่า

มือเรียวกดพิมพ์ข้อความตอบจีมิน ตั้งแต่ที่เขาหายไปก็มีข้อความและสายโทรเข้าของอีกฝ่ายเกือบถึงหกสิบสาย เจ้าตัวเป็นห่วงและคิดว่าเขาหนีเรียนกับจองกุก ซึ่งมันก็... ใกล้เคียงนั่นแหละ แต่ยังดีที่พี่แบคโกหกไปว่าเขาป่วยอยู่

ChimChim : พี่แบคบอกว่าแทป่วยเลยไม่มาเรียน แล้วตอนนี้อาการเป็นไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง จะมาเรียนตอนไหน ชิมคิดถึงจะแย่แล้วนะ

TaeTae : ดีขึ้นแล้วล่ะ แต่แม่บอกว่าให้แทพักอยู่บ้านจนกว่าจะคลอดอ่ะ

ChimChim : ว้า... ชิมอยากเห็นหน้าหลานจังเลย จะหน้าตาเป็นไงบ้างน้า 

TaeTae : lol

ChimChim : จะเป็นงูหรือคนกันนะ ถ้าเป็นงูชิมว่าชิมคงขนลุกแน่เลย คงไม่กล้าจับหลานอ่ะ ฮ่าๆๆ 

แทฮยองหลุดขำ

ChimChim : แต่ถ้าแทขาดเรียนไปนานขนาดนี้ก็ต้องได้ซ้ำชั้นน่ะสิ... แล้วแบบนี้เราจะจบพร้อมกันไหมเนี่ย แย่จัง หวังว่าพวกอาจารย์จะเข้าใจแทนะ รู้ไหมว่าตอนที่แทไม่อยู่อ่ะ ข่าวเรื่องที่แทท้องดังมากเลย ป่านนี้คนทั้งหมู่บ้านคงรู้แล้วมั้ง

รอยยิ้มค่อยๆเลือนหายจากดวงหน้างาม

TaeTae : งั้นเหรอ ช่างมันเถอะ 

ChimChim : มีแต่เสียงซุบซิบ น่ารำคาญจะตาย เนี่ย ชิมนั่งอยู่เนี่ยก็ยังมีคนพูดเรื่องแทเลย ว่าแต่พรุ่งนี้ชิมขอไปเยี่ยมแทได้ไหม คิดถึงจริงๆอ่ะ 

TaeTae : ได้สิ แทก็เหงาเหมือนกัน

จู่ๆจีมินก็เงียบไป และกลับมาพิมพ์ต่อ

ChimChim : กับจองกุกเป็นไงบ้าง เขาดูแลแทดีไหม...

คำถามนั้นทำให้แทฮยองนิ้วสั่น ก่อนจะพิมพ์ตอบอย่างช้าๆ

TaeTae : ดีมากเลยล่ะ เขาช่วยแทตลอดเลย อบอุ่นเหมือนชิมด้วยนะ 

ChimChim : เหรอ... ดีจัง :)

จีมินเงียบไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันนานมากจนแทฮยองเป็นห่วง เขากลัวว่าจีมินจะเศร้าหรือแอบร้องไห้คนเดียวอยู่ 

ChimChim : ถ้ามีอะไรก็ปรึกษาชิมได้นะ ชิมพร้อมช่วยเสมอ และก็จะอยู่กับแทตลอดไปด้วย ถ้าหมอนั่นทิ้งแทมา ชิมจะตามไปอัดถึงที่เลยคอยดู!

TaeTae : lol ขอบใจน้าาา แทโชคดีจังที่ได้เจอชิม อยู่กับแทแบบนี้ไปนานๆนะ♡

ChimChim : ♡ อื้ม สัญญาเลย

หลังจากนั้นแทฮยองก็เล่นสงครามส่งสติกเกอร์กับอีกฝ่าย โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่นานแล้ว

"นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว นินทาเรื่องอะไรกับจีมอยู่ หืม"

แทฮยองหันไปตามเสียง "ก็คุยเรื่องทั่วไป ไม่ได้นินทาพี่กุกหรอกน่า โธ่"

จองกุกรู้ว่าแทฮยองโกหก เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆแล้วอุ้มร่างบางที่ตัวหนักใช่เล่นให้มานั่งบนตัก ก่อนจะวางคางมนไว้บนไหล่บอบบาง

"ให้พี่นอนเป็นเพื่อนไหม"

"เอาสิ มานอนทุกคืนเลย" แทฮยองวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะและหันมาเล่นมือหนาที่โอบเอวอยู่ นิ้วอ่อนสอดเข้ากับร่องนิ้วอีกฝ่ายจนรับรู้ถึงความอบอุ่น

ปากหยักบางจูบซอกคอแผ่วเบา "ขอเอาทุกคืนด้วยนะ"

"พี่กุก!"

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย! เจ็บนะ" จองกุกลูบแขนป้อยๆทำเป็นสำออยทั้งที่ไม่ได้เจ็บอะไรเลย สีหน้าเหยเกนั่นก็ตอแหลทั้งนั้น และเพราะแทฮยองรู้ดีจึงไม่นึกสงสาร

หวานอยู่ดีๆก็วกเข้าเรื่องทะลึ่ง สมองพี่กุกเนี่ยคิดแต่เรื่องแบบนี้หรือไง "หึ" แทฮยองกระแทกลมหายใจฟึดฟัด แต่แก้มกลมกลับแดงเป็นมะเขือเทศสุก

เขารู้ว่าร่างบางเขินจึงอดที่จะแกล้งไม่ได้ มือสากกร้านค่อยๆลูบไล้หัวเข่ามน แล้วเลื้อยขึ้นมาถึงต้นขาด้านในที่เริ่มร้อนผ่าวจนทะลุเนื้อผ้า

"อย่า พี่กุก..." แทฮยองหน้าแดงแจ๋กำลังจะเอื้อมไปดันมือหนาออก แต่จองกุกเร็วกว่า เป้ากางเกงจึงถูกขยุ้มจนต้องเผลอครางอย่างลืมตัว "อ๊ะ..."

กะว่าจะแค่แกล้งแต่อารมณ์ดันเกิดซะนี่ "สักรอบก่อนข้าวเย็นไหมครับที่รัก..."

ร่างบางส่ายหน้า แต่ความเป็นชายเริ่มแข็งชัน "ไม่เอา... เดี๋ยวพี่กุกก็ทำแรงอีก"

ฟันคมขบติ่งหูนิ่มเบาๆ "แต่พี่รู้นะ ว่าแทชอบ"

แทฮยองชักสีหน้าบิดเบี้ยวเมื่ออีกฝ่ายลงน้ำหนักมือแรงขึ้นเหมือนรบเร้า "ก็ได้... แค่ครั้งเดียวนะ"

คนฟังยิ้มพอใจ ส่งปากบางไปประทับจูบแก้มเนียนใสพร้อมสอดมือเข้าไปในกางเกงตัวบาง นิ้วแกร่งลูบคลำเจ้าท่อนเนื้อช้าๆสลับขยุ้มเบาๆให้อีกคนเสียววาบ กระทั่งมันพองคับเต็มอุ้มมือใหญ่

แทฮยองหันไปรับจูบแสนหวานพร้อมปล่อยความรู้สึกให้ไหลไปกับสัมผัสนั้น ปากอวบอิ่มถูกดูดเม้มก่อนที่โพรงปากเล็กจะตกเป็นเป้าหมายต่อไป จองกุกแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดโกยความหวาน ลิ้นทั้งสองพันเกี่ยวนัวเนียกันมั่ว ส่วนมือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่ก็สอดเข้าไปใต้เสื้อ ลากไล้ขึ้นไปตามส่วนเว้าโค้งที่ไม่น่ามีในร่างเด็กผู้ชาย กระทั่งถึงยอดอกนุ่มนิ่มน่าขยี้ นิ้วอุ่นจึงเริ่มถูวนรอบๆเม็ดสีสด ก่อนสะกิดเขี่ยเบาๆเมื่อมันเริ่มเบียดสู้นิ้วขึ้นมา

"อ้าส์... พี่กุก"

การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของยุนกิที่ยืนกอดอกดูอยู่ตรงประตูห้อง

"เออ ดีเนอะ มีคนเล่นหนังสดให้ดู"

ทุกอย่างหยุดชะงักโดยไม่ต้องให้ใครมาสั่งคัท แทฮยองรีบกระเถิบก้นออกจากความแข็งขืนลงมานั่งบนเบาะ ส่วนจองกุกก็นิ่วหน้าอย่างหัวเสีย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแท้ๆ ไอ้เพื่อนเวร! 

"ทีหลังมึงนะ จะเข้ามาก็หัดเคาะประตูซะบ้าง รู้จักไหมมารยาทน่ะ มารยาท!"

ยุนกิยิ้มกวนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มหัวลุกเป็นไฟ "ใจเย็น ถ้ากูเคาะกูก็ไม่ได้เห็นมึงรังแกคนท้องอ่ะดิ"

แทฮยองหน้าร้อนฉ่าจนแก้มแทบสุก แต่จองกุก... ไม่ และกำลังเตรียมเดินไปอัดปาก 

"เห้ยๆๆ กูพูดเล่น! เออๆ กูขอโทษ ที่กูมาหาเนี่ยเพราะมีเรื่องสำคัญจะมาบอกมึง" ยุนกิยกมือปรามพร้อมถอยหลังจนชิดประตู 

"เรื่องไร"

เขากวักมือ "มาคุยกันข้างนอก" 

เมื่อได้ฟังดังนั้นก็หันไปพูดกับร่างบาง "ช่วยตัวเองไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา"

นึกว่าจะโดนอีกฝ่ายปาหมอนใส่หรืออะไรก็ตามที่เจ้าตัวคว้ามาได้ แต่เปล่าเลย แทฮยองนั่งนิ่งและยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่

"มีไรก็รีบๆว่ามา"

พอปิดประตูก็ถูกเร่งเร้าทันที "ก่อนที่มึงจะห่วงเอาเมีย มึงควรห่วงเรื่องตัวเองดีกว่า รู้ไหมว่าท่านราชินีเรียกมึงให้ไปพบ"

จองกุกขมวดคิ้ว แม่ของเขามีเรื่องอะไรจะพูดด้วยงั้นเหรอ "เรื่องไรวะ"

"กูจะรู้ไหมล่ะ มึงก็ไปหาเองละกัน... แต่กูว่าคงไม่พ้นเรื่องแทฮยองหรอก"

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เป็นดั่งวันถูกพิพากษาของเขา "บอกไหมว่าให้ไปตอนไหน"

"ตอนนี้ เดี๋ยวนี้"

เยี่ยมเลย นี่เขาต้องได้ห่างแทฮยองอีกแล้วเหรอ "เออ เดี๋ยวกูไป มีแค่นี้ใช่ไหมที่มึงอยากบอก"

ยุนกิพยักหน้า "อืม มีแค่นี้แหละ"

ยังพูดไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำมั้งร่างสูงก็หันตัวหนี รีบเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้วทิ้งให้เขายืนพูดคนเดียว

"แม่งเพื่อนกูห่วงเอาเมียฉิบหาย" อยากทำแบบนี้กับจีมินบ้าง


เมื่อจองกุกเข้ามาก็เป็นต้องประทับใจ แมวน้อยแสนเชื่องนั่งช่วยตัวเองอยู่จริงๆด้วย

"พี่กุก..." แทฮยองหายใจหอบถี่ ส่งสายตาฉ่ำเยิ้มไปให้เหมือนเว้าวอน

"มาต่อเรื่องของเรากันเถอะยาหยีของพี่"

ร่างบางเอนตัวนอนถ่างขารอ ขณะที่อีกคนกำลังปลดกางเกงอย่างรีบร้อน




"อั๊ง อ๊า!" แทฮยองสะดุ้งเมื่อโดนสาดกระแทกมาสุดแรง นมร้อนถูกปล่อยเข้าไปในโพรงอุ่นที่กำลังกระตุกระรัว ขาเรียวที่พาดบนพนักพิงสั่นระริกเริ้ม ส่วนแก่นกายเล็กก็ทะลักน้ำแห่งความสุขจนไหลเปรอะเบาะ โชคดีที่โซฟาตัวนี้เป็นเบาะหนัง

จองกุกหาทิชชู่และน้ำเปล่ามาเช็ดทำความสะอาดให้ทั้งร่างบางกับโซฟา จากนั้นก็แต่งตัวสวมเสื้อผ้าเสื้อผ่อนให้อีกฝ่ายแล้วค่อยใส่ให้ตน

"แทครับ"

"ครับ?" ร่างบางเงยหน้าทำตาแป๋วอย่างสงสัย

จองกุกยิ้มและเข้าไปยีผมอย่างเอ็นดู เพราะมันทำให้เขานึกถึงตอนแทฮยองเป็นเด็ก "พี่มีธุระ เดี๋ยวจะกลับมาให้ทันก่อนเข้านอนนะ"

ได้ยินแบบนั้นก็เบ้ปากเง้างอน "ทำไมต้องไปด้วยอ่า อยู่กับแทไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้... มันเร่งด่วนจริงๆ แทอยู่คนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าซุ่มซ่ามลื่นล้มในห้องน้ำเอาล่ะ พี่มาช่วยไม่ได้นะบอกไว้ก่อน"

แทฮยองพองแก้มป่อง "แทไม่ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย"

ร่างสูงยิ้ม ฝากจูบบนขมับที่ยังชื้นเหงื่อหน่อยๆไปทีหนึ่ง "ไปก่อนนะ สัญญาว่าจะรีบกลับมา"

แทฮยองปล่อยมือหนาอย่างไม่เต็มใจ มองอีกฝ่ายเดินออกไปจากห้องด้วยสายตาละห้อย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่กล้าอยู่คนเดียว




​To be continued

​_____________________________

นี่มัน! กลิ่นอันตรายชัดๆ จกุกลูกกก รีบกลับมาหาหนูแทนะ ถ้าพ่อนัมรู้ว่าแทกลับมาแล้วต้องแย่แน่ๆเลย ใครก็ได้มาอยู่เฝ้าน้องที ฮือ T.T

ในเรื่อง Tiger เสือสมิง ไรท์ไปเปลี่ยนให้ยัยแทท้องได้แล้วน้า มันจะได้ดูสมเหตุสมผลกับที่นางใจร้ายหน่อย ฝากติดตามด้วยนะ ทั้งสองเรื่องเลย

ไรท์จะมาสารภาพความโง่ของตัวเองค่ะ คืองี้ ไรท์อยากเพิ่มรายการนิยายที่สนใจลงในคลังอ่ะ แต่ไม่รู้ว่ามันต้องกดตรงไหน ฮือออ ไม่เคยกดเลยค่ะ หันไปถามใครก็มีแต่คนบอกไม่รู้ ใครใจดีได้โปรดช่วยบอกไรท์หน่อย พลีสสส ไรท์ทนความโง่ตัวเองไม่ไหวแล้ว😭


ความคิดเห็น