ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 เพียงหนึ่งราตรี

ชื่อตอน : ตอนที่2 เพียงหนึ่งราตรี

คำค้น : วายจีนโบราณ 18+ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2562 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 เพียงหนึ่งราตรี
แบบอักษร

*** ***

​เพียงหนึ่งราตรี

*** ***


"เสร็จเเล้วขอรับ"

ไป่เหอมองตัวเองในกระจกสะท้อน หน้าตาเค้าที่เหมือนกับโลกที่จากมากไม่ผิดเพี้ยน เพียงเเต่เส้นผมกลับยาวไปถึงเเผ่นหลัง  รูปร่างหน้าตาเค้าไม่ได้เปลี่ยนไปเเม้เเต้น้อย  ไป่เหอถูกจับใส่ชุดขาวพริ้วเรียบง่าย  เเต่เนื้อผ้ากลับนุ่มละเอียดน่าสัมผัส 

ผมยาวถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะ  ปักปิ่นหยกสีขาวบริสุทธิ์  ไป่เหอมองตังเองในภาพสะท้อนอยู่นาน ไม่น่าเชื่อว่าพอเเต่งตัวเเบบนี้มันก็เข้ากันดีกับเค้าพิลึก


"งดงามมากเลยขอรับพระชายา  นี่ขนาดยังไม่เติมเครื่องประทินผิวยังงามถึงเพียงนีี้  ข้ารับรองได้ว่าถ้าฝ่าบาทได้ทอดพระเนตรท่านต้องหลงรักพระชายาของข้าเป็นเเน่"  เสี่ยวเฟิงมองไป่เหอด้วยความภูมิใจในฝีมือของตัวเอง


"จะหักคอทิ้งละสิไม่ว่า"  ไป่เหอยังจะจำสายตาที่ราชามังกรมองเค้าได้เป็นอย่างดี  ถ้าจับหักคอตั้งเเต่ตรงเเท่นบูชาได้คงทำไปแล้ว  

เฮ้อออ เเต่คืนนี้ก็ใช่ว่าจะรอด ดีไม่ดี เจ้ามังกรนั่นอาจจะหกคอเค้าโดยไม่มองหน้าเลยก็ได้


"เสี่ยวเฟิง  ฉัน อเอ่อ ข้าไม่อยากไปอ่าาาา  เจ้าปล่อยข้าไม่ได้หรอ"  ไป่เหออ้อนวอน


"พระชายา ท่านอย่าคิดหนีเลยขอรับ  หน้าที่ของท่านมีเเต่คนอยากทำ  อีกอย่างท่านผู้เฒ่าบอกว่าชะตาลิขิตเอาไว้เเล้ว ว่าท่านจะเป็นผู้ให้กำเนิดทายาทมังกร"  


"แต่ข้าเป็นผู้ชายนะ  ไม่ว่าโลกไหนผู้ชายก็มีลูกไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!"  ไป่เหอสุดจะทน กับตรรกะบ้าบอนี่เหลือเกินเเล้ว  


"เเต่ไม่ใช่กับพิภพสัตว์เทพขอรับ"  เสี่ยวเฟิงส่งยิ้มเย็น  ไป่เหอเเทบเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นห้อง  

"นี่มันบ้าไปเเล้วววววว"   


โครกกก  เสียงคร่ำครวนคงส่งไปถึงกระเพาะ จนส่งเสียงออกมาขนาดนี้  ตั้งเเต่มาที่โลกเเห่งนี้ไป่เหอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเเม้เเต่น้ำซักหยดยังไม่มี  


"ข้าลืมไปว่าพระชายายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งเเต่มาถึง บ่าวบกพร่องขอพระชายาทรงอภัย"  เสี่ยวเฟิงคุกเข่าลงต่อหน้าไปเห่อที่ทำหน้าตาเหมือนโลกจะเเตกเสียให้ได้อยู่

"ช่างเถอะ  เวลาเเบบนี้ยังจะกินอะไรลงอีก"


"ไม่ได้ขอรับ  ข้าจะไปจัดสำรับมา  พระชายารอสักครู่ข้าจะรีบกลับมาขอรับ"  เสียวเฟิงรีบเดินออกจากตำหนักเพื่อจัดสำรับให้ผู้เป็นนาย  


ไป่เหอพอได้อยู่คนเดียวก็เริ่มสำรวจทางหนี้ทีไล่ทันที  เรื่องอะไรจะยอมเป็นเเม่พันธุ์ให้เจ้ามังกรบ้านั่นล่ะ  เมื่อเดินมาถึงกลางห้องกลิ่นหอมหวานก็กระจายไปทั่ว 


พอไป่เหอมองหาที่มาของกลิ่นก็เห็นว่าเป็นดอกไม้สีเเดงสดปักเเจกันอยู่กลางห้อง  เหมือนมีเเรงดึงดูดให้ร่างบางก้าวเข้าไปใกล้  ยิ่งใกล้ยิ่งหอมหวานมือเรียวหยิบกลีบดอกไม้เข้าปากเหมือนเด็กได้ขนมหวาน  รู้ตัวอีกทีเค้าก็กินดอกไม้หมดไปถึงสี่ดอกแล้ว

"สำรับอาหารมาเเล้วขะ   พะพระชายาท่านทำอะไรขอรับ!" 


"เอ่อ  คือดอกไม้นี่อร่อยดีนะ ทั้งหอมทั้งหวานมากๆเลย" ไป่เหอนึกเสียดายเพราะว่ามันหมดเเล้ว

"ทะท่านกินเข้าไปหรอขอรับ"


"ข้าขอโทษที่กินดอกไม้ประดับเเจกัน  เเต่มันหอมมากข้าก็เลยอดใจไม่ไหว  เลยกินไปสี่ดอก"  ไป่เหอเห็นหน้าเสี่ยวเฟิงสีดลง เลยรีบขอโทษกลัวว่าจิ้งจอกน้อยจะโกรธที่เค้าเเอบกินดอกไม้ประดับห้อง


"อะไรนะ!  สี่ดอกรึขอรับ"  

"อืม มีอีกไหม"  ไป่เหอยิ้มราวกับเด็กได้ขนมที่ถูกใจเเต่เสี่ยวเฟิงเหมือนวิญญาณหลุดจากร่างไปเเล้ว  


อีกไม่ถึงชั่วยามฝ่าบาทก็จะเสร็จมาที่ตำหนักนี้   เเล้วเค้าจะทำยังไงได้  เค้ายังอยากมีชีวิตอยู่มองโลกที่สวยงามใบนี้อยู่นะ  เเต่ข้ารับใช้ดูเเละพระชายาไม่ดี  โทษมีเพียงความตายเท่านั้น


"ดอกไม้ที่ท่านกินเข้าไปมีพิษกับสัตว์เทพนะขอรับ แต่ข้าไม่รู้ว่ามนุษย์จะเป็นอันใดหรือไม่  เป็นเช่นนี้ข้าจะไปปรึกษาท่านผู้เฒ่าก่อน  พระชายารอข้าอยู่ที่นี้นะขอรับ  ข้าจะรีบกลับมา" เสี่ยวเฟิงเปลี่ยนร่างเป็นจิ้งจอกเเล้ววิ่งออกจากตำหนักไปอย่ารวดเร็ว  ไม่ทันที่ไป่เหอจะได้ถามอะไร  เจ้าจิ้งจอกน้อยก็หายไปเสียเเล้ว



......


"ท่านผู้เฒ่าแย่แล้วขอรับ  พระชายาเผลอกินดอกหอมรัญจวญเข้าไปขอรับ  ข้าไม่รู้ว่ามันไปอยู่ในห้องของพระชายาได้อย่างไร"


"ดอกหอมรัญจวญงั้นรึ"


"ขอรับ  ข้าเคยได้ยินมาว่าพิษของดอกหอมรัญจวญร้ายแรงนัก  แม้ละอองเพียงเล็กน้อยทำให้ช้างล้มได้  แต่นี่พระชายากินเข้าไปตั้งสีดอกแหนะขอรับ  เราจะทำยังไงกันดีครับท่านผู้เฒ่า"  เสี่ยวเฟิงกล่าวด้วยความร้อนรน

“สี่ดอกเชียวรึ”

"ขอรับ"


“หึหึ    ดอกหอมรัญจวญมีพิษกับสัตว์เทพ  แต่กับมนุษย์ พิษของมันก็สมดั่งชื่อ  เราไม่ต้องทำอะไรปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตสวรรค์”  




ความคิดเห็น