email-icon Twitter-icon

ติดตามฉบับเต็มกันได้แล้วนะคะ

CHAPTER 5 ได้รู้จักครอบครัว

ชื่อตอน : CHAPTER 5 ได้รู้จักครอบครัว

คำค้น : จอมวายร้ายกับคุณชายแก้มแดง,Dangerousboy,นิยายวาย,นิยายY,Yaoi,กันต์ธีร์รพีภัทร,NC,NC18+,เคะ,เมะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2563 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 5 ได้รู้จักครอบครัว
แบบอักษร

CHAPTER 5 

ได้รู้จักครอบครัว 

... 

 

 

 

 

 

รถยนต์คันหรู ขับจอดเทียบหน้าบันไดทางขึ้นตึกชมรมจิตอาสา เมื่อรพีก้าวขึ้นนั่งแล้วปิดประตู รถก็แล่นออกทันที 

บรึ้น 

ทว่าพอเลี้ยวโค้ง รถก็ชะลอจอดริมฟุตบาท ซึ่งไม่ห่างจากหน้าตึกชมรมเท่าไหร่ 

กึก! 

“กันลืมอะไรเหรอครับ” รพีถามเพราะสงสัย แต่กันต์ธีร์ไม่ตอบ ได้แต่ขยับตัวเข้าใกล้เมื่อตัวเองปลดสายคาดเบลล์ออกแล้ว มือข้างหนึ่งจับเบาะที่นั่ง มืออีกข้างเอื้อมดึงสายเบลล์มาคาดให้คนที่นั่งตัวเกร็ง 

ตึกตัก 

กันต์ธีร์ทำแบบนี้ ยิ่งทำให้เสียงหัวใจรพีเต้นดัง จนเจ้าตัวก็กลัวว่ากันต์ธีร์จะได้ยิน 

แล้วกันต์ธีร์จะรู้ไหมนะ ว่าตอนนี้รพีกำลังกลั้นหายใจ ทั้งยังสูดอากาศเข้าอีกเต็มปอด จนตัวก็เกร็งไปหมด 

กึก!  

พรึ่บ 

อาการเอนตัวถอยห่างหลังติดเบาะของรพีเป็นไปโดยอัตโนมัติ 

กันครับบอกเราก็ได้ เราคาดสายเบลล์เองก็ได้ รพีคิดพร้อมก้มหน้าลง 

กลิ่นน้ำหอมที่ไม่ฉุนจนเกินไป ค่อนข้างสะอาด คลาสสิก เหมาะกับบุคลิกนิ่งๆ เขาเป็นผู้ชายแบบไหนนะ 

อย่าลืมนะไอ้คุณชาย” กันต์ธีร์แอบตกใจเล็กน้อย! เมื่อเขาหลุดเรียกชื่อนี้ออกไป 

“ขอบคุณครับ” เสียงอ้อมแอ้มในลำคอ รพียิ้มกับสรรพนามนี้ ไม่ได้โกรธที่โดนกันต์ธีร์ตั้งฉายาให้ กลับมองว่าเป็นชื่อที่น่ารักซะอีก 

 

ไม่เพียงแต่รพีที่รู้สึกเขินจนหน้าแดง กันต์ธีร์เองก็มีอาการเช่นกัน 

“ร้านอยู่แถวไหน” น้ำเสียงกลบเกลื่อน ผมอยากให้ไอ้คุณชายผ่อนคลายกว่านี้  

“ติดถนนเลยครับ กันขับไปก่อนนะ เจอแยกใหญ่ยูเทิร์นไปฝั่งนู้นครับ เราเคยเห็นตอนนั่งรถมาเรียนน่ะครับ” น้ำเสียงนุ่มของรพีไม่เพียงแค่บอก หากแต่รพีก็แอบมองหน้ากันต์ธีร์ไปด้วย รพีปฏิเสธไม่ได้ว่าใบหน้ากันต์ธีร์เป็นอะไรที่รพีถูกใจ  

เมื่อถึงร้านห้องแถวติดถนน รพีก็รีบเข้าไปส่งไฟล์งาน คิดว่ารอไม่นานก็จะได้รับกลับไปเลย ทว่าไม่ใช่อย่างนั้น “กันครับ ต้องรอผลิตอีกตั้งเป็นชั่วโมงเลย กันจะกลับก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวเราให้พี่คนขับมารับ” น้ำเสียงเศร้าลงด้วยความเกรงใจ ยิ่งทำให้กันต์ธีร์ เผลอยกยิ้มในความขี้เกรงใจ 

น้ำเสียงและแววตาของรพีช่างดูน่าสงสาร เห็นอย่างนี้คนอย่างกันต์ธีร์ทิ้งไม่ลงหรอกนะรพี 

 

เกือบยี่สิบนาทีที่เรานั่งฟังเพลงในรถ โดยไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ แต่ทำไมผมรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก  

ตรู๊ด... ตรู๊ด... ตรู๊ด... 

เสียงเรียกเข้าดังจากมือถือของผม 

“ว่าไงมึง” 

ต้องบอกว่าปรามมันโทรหารผมเป็นเรื่องปกติครับ 

แต่เป็นครั้งแรกที่รพีได้ยินกันต์ธีร์คุยโทรศัพท์กับเพื่อน รพีพอเดาออกด้วยน้ำเสียง คงเป็นเพื่อนสนิทแน่ แล้วก็ทายถูกเมื่อคนในสายคือปราม 

[มึงอยู่ไหน] 

“กูอยู่แถว ม. ยังไม่กลับ” 

บทสนทนาของกันต์ธีร์และเพื่อนยิ่งทำให้รพียิ่งเกรงใจ ด้วยกลัวว่าจะกวนเวลาของกันต์ธีร์กับเพื่อนหรือเปล่า 

[ป้องกับอันดาแวะมาอยู่ห้างแถว ม. เจอกันที่ห้างนะ] 

“เจอกันมึง เดี๋ยวกูรีบไป มึงโทรหาคนอื่นละกัน” 

 

เมื่อกันต์ธีร์วางสายจากเพื่อน แทนที่เขาจะบอกรพีว่าเขาต้องไปหาเพื่อน เขากลับชวนรพีไปด้วย 

ต้องบอกว่านี่คือการเปิดตัวหรือเปล่านะ เพราะกันต์ธีร์นอกจากจะไม่เคยคิดจะคบใครนอกจากเพื่อนในกลุ่ม เขายิ่งไม่เคยพาใครไปกินข้าวกับเพื่อนในกลุ่มเลยสักครั้ง 

“ไปกินข้าวกันนะ นายกลับบ้านผิดเวลาได้ใช่มั้ย” คำถามนี้ทำให้รพีตื่นเต้นอีกครั้ง ไม่มีคำตอบใดของรพีนอกจากพยักหน้ายอมรับคำชวนพร้อมอมยิ้มเล็กๆ 

ก่อนกันต์ธีร์จะขับรถออกไปเขาไม่ลืมเข้าไปบอกร้านผลิตแบนเนอร์ 

หมับ  

แกร๊ก 

แล้วก็เหมือนเคย กันต์ธีร์ดึงสายเบลล์คาดให้รพี การกระทำแบบนี้แม้แต่อันดากับมโน สองเพื่อนสนิทที่ดูจะมีบุคลิกคล้ายกับรพี กันต์ธีร์ก็ไม่เคยดูแลแบบนี้ 

อีกแล้วนะครับกัน เดี๋ยวเราคาดเองก็ได้ ทำไมเขาต้องทำให้เราเหมือนหัวใจจะวายตลอดเลย แล้วรพีก็ก้มหน้าซ่อนยิ้มของตัวเองพร้อมแก้มแดงระเรื่อ 

 

ร้านอาหารประจำของกลุ่มเพื่อน แล้ววันนี้ก็มีเพิ่มสมาชิกใหม่อีกคน 

“กันทางนี้” ปรามตะโกนพร้อมกวักมือเรียก ทั้งยังยิ้มแปลกๆ เมื่อเห็นหนุ่มหน้าหวานเดินตามกันต์ธีร์เข้ามาติดๆ 

“เพื่อนที่ค่ายอาสา” น้ำเสียงราบเรียบของกันต์ธีร์รีบบอก เมื่อเห็นแววตาของปรามมีคำถาม นอกจากจะแนะนำให้รู้จักยังหรี่ตาเชิงออกคำสั่ง กรุณาทำตัวให้มีมารยาท และสุภาพด้วย ถึงไม่ได้พูดออกมาแต่แววตาก็สื่อถึงเพื่อนให้เข้าใจได้ไม่ยาก 

“สวัสดีนะครับ เราชื่อรพี” 

“สวัสดี เราชื่อปราม ไม่ใช่ต้นปาล์มนะ” ยังจะมีอารมณ์ขันนะ ดูหน้ากันต์ธีร์ด้วย 

“ป้องล่ะ” กันต์ธีร์ถามขึ้น น้ำเสียงก็ดูจะอารมณ์ดี ไม่หงุดหงิดเหมือนวันก่อน ถ้าแววตายิ้มได้คงทำไปแล้ว  

“จอดรถอยู่” ปรามตอบพร้อมจับพิรุธ แล้วก็หันไปมองหนุ่มหน้าหวาน “นั่งก่อนรพี” ปรามดูนอบน้อมผิดสังเกต ด้วยอาการอยากจะเป็นเพื่อนนั่นเอง  

แล้วปรามเริ่มสืบจากสิ่งที่เห็นก่อน ผู้ชายหุ่นบอบบาง ส่วนสูงสัก 181 เซนติเมตรใบหน้าหวานยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ผิวพรรณดีมาก ขาวอมชมพู ดูภายนอกกิริยามารยาทเรียบร้อย ยิ่งน้ำเสียงที่แนะนำตัวเมื่อสักครู่ บ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการอบรมมาอย่างดีแน่ 

ชุดนักศึกษาก็เป็นแบรนด์เนมทั้งตัว ช่างมีรสนิยม ยิ่งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ รู้เลยว่าเป็นคนดูแลตัวเองอย่างดี ยิ่งเครื่องประดับเด็กมหาวิทยาลัย ไม่น่าใส่นาฬิกายี่ห้อดัง เรือนสุดแพง 

“ป้อง อันดา” เสียงตะโกนเรียกของปราม ดังกว่าเรียกกันต์ธีร์เมื่อสักครู่อีก  

“เชี่ย! ปราม นี่มันร้านอาหารในห้างนะมึง ทำยังกะข้าวแกงหน้า ม. ตะโกนเรียกซะกูอาย” ปกต้องรีบต่อว่าเมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะ 

“มึงนั่งก่อน สั่งๆ กูหิว” อาการของปรามรู้เลยว่าหิวมาก ตอนนี้วัวทั้งตัวก็คงกินไม่เหลือ 

“คนอื่นละมึง” นัดเจอกันทั้งที ปกป้องก็อยากจะเจอเพื่อนครบทุกคน 

“ติดเมียกับติดเกม กูล่ะเบื่อ” น้ำเสียงสุดเซ็งของปราม ตั้งแต่อึ้งมีแฟน ตามรับตามส่งเอาใจเหลือเกิน ทั้งยังเก็บเสื้อผ้าหนีตามไปอยู่กับผู้หญิงอีก 

ส่วนมโน ถึงจะยังไม่มีแฟนแต่ก็ทุ่มเวลาให้กับเกมหน้าจอซะส่วนใหญ่ จนปรามก็แอบสงสัย เพื่อนติดเกมมากทำไมมันเรียนเก่งนักว่ะ 

“เออ.. กูก็เบื่อเหมือนมึง อุตส่าห์ขับรถมาหาตั้งไกล” 

ปกป้องเกิดอาการน้อยใจ เอาจริงมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ไกลกันสักเท่าไหร่ แต่รถติดมาก จึงทำให้ปกป้องไม่อยากจะเข้ามาในตัวเมือง 

“มึงโทรมา กูก็ขับรถออกมาจากบ้านเลย” ปรามรีบบอกปกป้องอย่างเอาใจ ด้วยอยากให้เพื่อนรู้ว่าสำหรับเพื่อนแล้วปรามทำได้ทุกอย่าง   

“แล้วนี่” สายตาปกป้องจ้องจับแบบสงสัยไปที่หนุ่มหน้าหวาน คนหน้าตาดี บุคลิกดีขนาดนี้ ลดตัวมาคบกับพวกตัวเองได้อย่างไร เขาคือใครกัน 

หากแต่.. ดูไปดูมาใบหน้าคุ้นๆ พอนึกออกคลับคล้ายคลับคลา เคยเห็นแต่ในภาพถ่าย ปกป้องได้มีโอกาสเจอตัวจริงก็วันนี้เอง  

“คนนี้ไงมึง... ที่ทำให้กันมันติดใจค่ายอาสา” เสียงปราม เพื่อนตัวแสบพูดแซวขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร 

อ้าว..! ได้ยินแบบนี้ รพีจะคิดอย่างไรนะ กันต์ธีร์ติดใจค่ายอาสาหรือเขา 

“เชี่ย..ปราม! ปากหมานะมึงน่ะ” คำหยาบหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจต่อหน้ารพี ทั้งยังหันไปทำตาขวางใส่เพื่อนอีก  

“กูว่าละไม่มีผิด เออ.. น่ารักดีนี่หว่า สายตาหลักแหลมใช้ได้” ปกป้องสมทบและส่งยิ้มให้หนุ่มหน้าหวานเพื่อแสดงความผูกมิตร ในเมื่อเพื่อนตัวเองสนใจเขาเองก็พร้อมจะยอมรับเข้ากลุ่มทันทีแบบไม่รีรอ 

“พวกมึงหุบปากกันเลย” น้ำเสียงกันต์ธีร์ไม่ได้ดูโกรธอะไร จะมีให้เห็นก็อาการ หูแดง นี่ไม่ได้โมโหนะ แต่เขิน  

กันต์ธีร์อยู่กับกลุ่มเพื่อนก็ไม่ได้นิ่งเงียบ ดูเป็นกันเองแล้วก็ขี้เล่น ออกจะกวนซะด้วยซ้ำ รพียิ้มเวลาเห็นบุคลิกของกันต์ธีร์อีกแบบ 

“นี่อันดา แฟนเรา” ปกป้องรีบแนะนำ 

“สวัสดีครับ เราชื่อรพี” การแนะนำตัวแบบนอบน้อมและอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มทำให้อันดายิ้มออกมา ด้วยรู้ทันทีว่ารพีก็ไม่ต่างจากมโน แล้วทั้งคู่ก็สนิทกันไว ด้วยมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกัน ถ้ามีมโนรวมด้วยอีกคนคงจะน่ากลัว ขืนผนึกกำลังกันขึ้นมาก เสียงข้างมากอาจจะตกไปที่สามคนนี้ก็เป็นได้ 

อันดาเห็นรพีก็ยิ่งทำให้นึกถึงมโน วันนี้น่าจะมาด้วย แต่ถึงมโนไม่มา เขาทั้งคู่ก็คุยกันก่อนนอนบ่อยอยู่แล้ว 

“รพีกินเผ็ดได้ไหม” อันดาถามขึ้น 

“ได้ครับ”  

พรึ่บ 

“งั้นเอานี่..ๆ” มือจิ้มที่เมนูอาหาร หน้าที่สั่งอาหารเลยเป็นของอันดาและรพี 

ไม่ทันไร อำนาจการตัดสินใจก็ตกไปเป็นของอันดาและรพีซะแล้ว 

 

ป้อง มึงมีอะไรถึงนัดพวกกู” ปรามชวนคุย 

“กูผ่านมาแถวนี้ ก็แค่คิดถึง” 

“วันหลังไปคอนโดมึงสิ ปาร์ตี้กัน” ปรามใช่มือลูบปาก 

ปรามไม่เพียงอยากไปดื่มเหล้า หากแต่เขาอยากไปกินอาหารอร่อยฝีมืออันดามากกว่า ต้องบอกว่าอันดานอกจากหน้าตาน่ารัก นิสัยยังเหมือนผู้หญิง เป็นแม่ศรีเรือน ดูแลปกป้องได้ดี 

คอนโดหรูย่านชานเมือง จึงเป็นที่พบปะสังสรรค์ประจำของกลุ่มเพื่อนทั้งหกคน นี่ก็เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้ไป 

“พวกมึงไปกันทีไร กูสงสารเมียกูว่ะ ต้องตื่นมาเช็ดล้างทู้กที” 

“แต่รอบนี่สงสัยจะมีรพีช่วย อันดามีผู้ช่วยล่ะ” พูดไปก็ส่งยิ้มให้รพีไป คนอะไรจะหน้าหวาน น่ารักได้ขนาดนี้ คิดว่าอันดาเหมือนผู้หญิงแล้ว รพีก็ไม่ต่างกัน 

อย่าว่าแต่กันต์ธีร์ที่ชอบมองหน้ารพี ปรามเองก็แอบมองหน้ารพีบ่อยๆ ทว่าไม่กล้าคิดอะไรเกินเลย ใช่ว่าจะกลัวไอ้เพื่อนโหดหรอกนะ เป็นเพราะปรามไม่ได้มีจิตใจชอบผู้ชายต่างหาก 

“เชี่ยปราม!” เสียงเพื่อนโหดเรียกแค่นั้น แล้วกันต์ธีร์ก็หันไปมองหน้ารพี เชิงจะขอโทษที่เพื่อนเขาพูดจาไม่ดี แต่ที่กันต์ธีร์ตะคอกเพื่อนเสียงดังเมื่อสักครู่ ส่วนหนึ่งก็เห็นว่าปรามทำตาเยิ้มในรพีด้วย 

“อาหารมาแล้ว” เสียงอันดา อาหารมาขั้นจังหวะได้ดี  

ปรามรีบตักเข้าปากคำโตด้วยความหิว ว่าจะกินข้าวที่บ้าน พอเพื่อนโทรหาก็ออกมาเลย อาการหิวเลยกำเริบ 

“อันดากินนี่นะครับ อร่อย” พูดจาไพเราะ เอาอกเอาใจแฟน นิสัยปกป้องที่มีให้อันดาตั้งแต่วันแรกที่จีบจนถึงวันนี้ จะไม่ให้อันดารักมากได้อย่างไร 

“รพี.. เราตักให้นะ” นิสัยเอื้อเฟื้อที่ปกป้องมี แล้วทำท่าจะตักอาหารบริการ โดยไม่ได้มองเลยว่ามีคนไม่พอใจกำลังมองอยู่ 

“ไม่เป็นไรครับ” หากแต่รพีเองก็ปฏิเสธด้วยความเกรงใจ เขาเองก็ไม่อยากให้อันดาไม่พอใจ ไม่มีใครอยากให้แฟนตัวเองไปดูแลคนอื่นหรอก สิ่งที่รพีคิด 

“รพี.. อันนี้อร่อย” แต่สำหรับปราม ผู้ชายโสด ไม่มีพันธะให้เป็นข้อครหาแน่ เขาทำท่าจะตักอาหารเอาใจเหมือนกัน 

“พวกมึงกินกันไปเลย ...กูจัดการเอง” ความอดทนหมดลง ด้วยมองเพื่อนทั้งสองคนมาสักพัก กันต์ธีร์เองก็อยากเป็นคนตักอาหารให้เหมือนกัน “นายลองกินจานนี้ละกัน ไม่ค่อยเผ็ด”  

“ฮั่นแน่.. คิดเหมือนกูไหมวะป้อง..” เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของทั้งปรามและปกป้อง ก็ต้องคิดเหมือนกันสิ ก็กันต์ธีร์เพื่อนหน้าโหด ไม่เคยเทกแคร์ใคร 

“รพีอย่าคิดมากนะ พวกนี้นิสัยดี เรารับรอง” ยิ้มของอันดาทำให้รพีสบายใจคงเป็นอันดาคนเดียวที่รพีดูจะอยากสนิทด้วย และน่าจะปลอดภัยที่สุด 

 

เกือบสองชั่วโมงในร้านอาหาร ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ 

“นายบอกทางไปบ้านล่ะ เดี๋ยวไปส่ง” 

“แล้วแบนเนอร์ละครับกัน” 

“พรุ่งนี้เช้าค่อยไปเอา บอกเค้าแล้ว” 

“ค่าอาหารเมื่อกี้..” 

“เลี้ยง” ใครล่ะจะยอมให้รพีจ่าย ต่อให้กินแพงกว่านี้อีก กันต์ธีร์ก็จะจ่ายเองไม่ได้ลำบากอะไร ทว่าคนถูกเลี้ยงกลับดูจะเกรงใจ เพราะเพื่อนกันก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายให้แพงขนาดนี้ 

“นายจะเดินเล่นก่อนไหม” กินเสร็จก็แวะเดินเล่นก่อนพาไปส่งบ้าน แบบนี้คนเป็นแฟนกันเค้าทำ เพื่อนกันไม่ทำแบบนั้นนะกันต์ธีร์ 

รพียกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เห็นว่าเย็นมากแล้ว เขาเองก็คิดถึงหลาน อยากกลับไปเล่นด้วย แม้ไม่ได้ตอบแต่ก็ส่ายหน้าเล็กๆ 

อาการส่ายหน้าของรพี ไม่รู้ว่าดูน่ารักตรงไหนถึงทำให้คนยิ้มยากอย่างกันต์ธีร์ ถึงกับยกมุมปากขึ้น แววตาก็ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อน แม้จะแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ก็ตาม  

 

เมื่อพาไปกินข้าวแล้วก็ต้องพามาส่งบ้าน หน้าที่นี้กันต์ธีร์เต็มใจ ก่อนจะชะลอรถยนต์คันหรูที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ทรงโมเดิร์น 

เจ้าของบ้านน่าจะเป็นคนรักธรรมชาติ บริเวณกว้างมีสวนสวยตกแต่งละลานตา ด้วยพรรณไม้แต่ละชนิด ขนาดมองยามเย็นยังเห็นสวยเด่น กลางวันคงจะสวยน่าชม ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น 

“แม่กลับมาแล้ว” รพีมองดูรถที่จอดอยู่ในโรงจอดรถทั้งสิบคัน แล้วคันที่แม่ใช้ประจำก็อยู่ในที่จอดแล้ว 

“กันจะ.. ” น้ำเสียงรพีบ่งบอก เขายังไม่อยากให้กันต์ธีร์กลับ 

ถ้าเข้าไปนั่งเล่นในบ้าน น่าจะช่วยถ่วงเวลาให้อยู่ด้วยกันเพิ่มขึ้น อีกอย่างรพีก็อยากให้กันต์ธีร์รู้จักครอบครัวเขาด้วย 

“ขอเขาไปไหว้แม่นายได้ไหม” คำพูดของกันต์ธีร์ทำให้รพียิ้มกว้าง ยิ้มแบบนี้รู้ไหมกันต์ธีร์ทำตัวไม่ถูกนะ 

วันนี้กันต์ธีร์มามือเปล่า ด้วยไม่รู้ว่าจะได้เข้าไปในบ้าน 

ผมตื่นเต้นเมื่อจะได้เจอแม่ไอ้คุณชาย เวลาผมเจอพ่อแม่ของเพื่อนคนอื่น ก็ไม่เห็นจะรู้สึกแบบนี้นี่หน่า ผมกลัวว่าจะวางตัวไม่ดี ผมกังวล 

 

ครึ่ก ครึ่ก ครึ่ก  

น้าพี..” หลานชายวิ่งมาพร้อมเสียงตะโกนลั่นด้วยความดีใจ เมื่อเห็นน้าชายกลับบ้าน รภัทรมักวิ่งมาเกาะขาเช่นเคยทุกวัน 

“รภัทรไหว้เพื่อนน้าพีก่อนครับ” 

เด็กน้อยตัวเล็กก็ยกมือไหว้กันต์ธีร์ ตามที่น้าชายบอก ไม่ดื้อ ไม่เกเร ก่อนจะหันมากระโดดอ้อนให้น้าชายอุ้ม 

“แม่ครับ.. นี่กัน เพื่อนที่ชมรมจิตอาสาครับ” 

“สวัสดีครับแม่” กันต์ธีร์ยกมือไหว้แสดงความนอบน้อม การวางตัวดีย่อมทำให้ผู้ใหญ่เอ็นดูแล้ววางใจที่จะให้คบหากัน ในความคิดของกันต์ธีร์ 

แต่เดี๋ยวกันต์ธีร์.. มาขอแม่เขาเป็นแค่เพื่อนนะ ไม่ใช่แฟน ทำยังกับมาสู่ขอ  

“นั่งก่อนลูก” หญิงใจดีเอ่ยชวนให้มานั่งที่โซฟาชุดรับแขกภายในห้องใหญ่ เพราะส่วนมากจะมานั่งดูทีวีร่วมกัน ถ้าแม่กลับบ้านเร็วเช่นวันนี้ 

“พี่นิ่มขอเป็นชุดขนมให้เด็กๆ ด้วยนะคะ” หญิงใจดียิ้มบอกแม่บ้าน ทั้งยังมองกันต์ธีร์แบบเอ็นดู ก่อนที่ลูกชายตัวเองจะชวนเพื่อนไปนั่งอีกมุม ในห้องรับรองแขก 

“กันครับ ลองทานอันนี้นะ อร่อยมากเลย” รพีชวนกินคุกกี้ของโปรดซึ่งเป็นขนมยามเขาอ่านหนังสือเป็นประจำ 

“เราขอดูมือหน่อยได้ไหมครับ” มือนิ่มแกล้งกดลงที่แผล ทว่าคนโดนจิ้มไม่ร้องออกมา แสดงว่าอาการน่าจะดีขึ้นมากแล้ว เพราะผ่านมาสองสัปดาห์แล้วด้วย 

“หายแล้ว ติดแค่ปลาสเตอร์ยา”  

 

ความเป็นห่วงยังคงเหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มเติมคือความรู้สึกดีๆ เพิ่มขึ้น   

วันนี้ไอ้คุณชายมันจะดูมีความสุขมากสินะ ตั้งแต่มามันชวนคุยนู้น นี่ นั้น และยังยิ้มไม่หยุด ผมมองก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าเพราะผมหรือเปล่าที่ทำให้มันยิ้มได้ 

“น้าพีฮะ..” เสียงเรียกของหลานชายที่พูดยังไม่ค่อยชัด ทั้งยังกระโดดขึ้นนั่งตัก ภาพที่เห็นก็ย่อมเดาได้ น้าหลานคู่นี้รักและผูกพันกันมาก 

หมับ 

ฟอด 

ไอ้คุณชายแก้มแดงมันกอดหลานชายไว้แน่น หอมแก้มซ้าย แก้มขวา หลานก็กอดคอโน้มตัวให้ฟัดแก้ม ฟัดคอ คงเคยชิน 

เสียงหัวเราะเย้าหยอกของทั้งคู่ ดูสนิทกันมาก เพื่อนเล่นต่างวัยที่เข้ากันได้ดี รอยยิ้ม แววตาช่างดูอ่อนโยน ผมนั่งมองไม่เบื่อเลย 

หลานก็น่ารัก น้าชายยิ่งน่ารักกว่าหลายเท่า จนผมอดอมยิ้มไม่ได้ 

 

ตึกๆ 

ในจังหวะที่พี่สาวเดินลงมาจากชั้นบน แล้วเดินเข้าตรงห้องนั่งเล่น ด้วยได้ยินเสียงลูกชายหัวเราะเสียงดัง วันนี้เจ้าลูกชายดื้ออะไรกับน้าชายหรือเปล่านะ.. 

“อ้าว.. รพี.. กลับมาแล้วเหรอ โทรมาบอกจะกลับเอง พี่ก็คิดว่าเขตจะมาส่งซะอีก” ถึงว่าพี่สาวไม่เห็นรถเขตแดน เพื่อนสนิทของน้องชายจอดหน้าบ้านเหมือนเคย 

เมื่อพี่สาวยิ้มทักน้องชายแบบนั้น รพีรีบจึงหันหน้ามองกันต์ธีร์ทันที แล้วรพีก็ทันไปเห็นคนยิ้ม หุบยิ้มทันที 

“สวัสดีครับ ผมชื่อกันครับ” กันต์ธีร์ไหว้แนะนำตัว ก่อนที่พี่สาวรพีจะยิ้มให้แบบเอ็นดู 

“กลับล่ะ พรุ่งนี้เช้าจะมารับไปเอาแบนเนอร์” แววตานิ่ง เย็นชากลับมาอีกครั้งจนรพีเองก็สัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าต้องไม่พอใจแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่กลับกะทันหัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ยังอารมณ์ดีอยู่เลย 

 

แล้วกันต์ธีร์ก็ทำตามสัญญา เช้าวันรุ่งขึ้น รถยนต์คันเดิมแล่นเข้าจอดลาดจอดรถ ตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า 

กันต์ธีร์มารับรพี ทว่าหน้าตาวันนี้คงจะอารมณ์ไม่ดี นอกจากจะไม่ยิ้มเลย ยังไม่คิดจะชวนรพีคุยจนกระทั่งลงรถ 

รพีก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามอะไร ด้วยกลัวจะทำให้กันต์ธีร์รำคาญ 

“ผมเอาแบนเนอร์วางไว้ตรงนี้นะครับ” รพีบอกรุ่นพี่ร่างยักษ์ ก่อนที่คนอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้าจะวางแบนเนอร์ที่ตัวเองถือมาไว้กับพื้นหน้าตึกชมรม 

“ขอบคุณมากน้าาาา น้องรพี” ลูกพีชรีบเข้ามาจับมือด้วยน้ำเสียงดีใจ 

รอดแล้วไม่ต้องโดนเพื่อนร่างยักษ์กินหัว เคยปลื้มรพีมากยังไงวันนี้ทวีคูณ ก็รพีไม่เพียงแค่หล่อและดูดีมาก ยังจะนิสัยดีแสนดีอีกต่างหาก 

“วันนี้น้องรพีติดอะไรไหม พี่อยากชวนไปหาข้อมูลงานอาสาที่ห้องสมุด” 

“ได้ครับ” 

“เชิญน้องทศกัณฐ์ด้วยนะค้าาาา” ลูกพีชทำเสียงประชดใส่ 

ฉายานี้ได้มาก็ดูหน้าสิ กันต์ธีร์ยืนหน้ายักษ์แยกเขี้ยวอยู่ข้างรพี หนุ่มหน้าหวาน แววตาอ่อนโยนและยังพูดจาสุภาพ 

เฮ้อ.. 

เสียงถอดหายใจของลูกพีชอีกรอบ 

“ฟ้ากลั่นแกล้งให้.. เทพบุตรหน้าหวานโคจรมารู้จักกับหนุ่มหน้ายักษ์!! 

ลูกพีชเบ้ปากทั้งกระแทกเสียงใส่ อดที่จะกระแนะกระแหนไม่ได้ ขอเหน็บแนมสักทีเถอะ หมั่นไส้กันต์ธีร์นัก ได้มีวาสนาอยู่ใกล้รพีที่สุด แต่ไม่ใช้โอกาสนี้ให้ตัวเองดูดี กลับทำคนอื่นยิ่งเห็นข้อแตกต่าง 

 

 

 

 

... 

 

 

 

TALK : ) 

กันต์ธีร์ กลายเป็น ทศกัณฐ์ หนุ่มหน้ายักษ์ ไปแล้ว!! 

คุณชายรพีนี่จะน่าร๊ากเบอร์ไหนเนี่ย 

และคอมเม้นต์ให้ไรต์เข้ามาอ่านบ้างนะคะ 

ว่าแต่ รพี เหมือนนางงาม รักหลาน รักเด็ก  

และก็เหมือนจะรักกันต์ธีร์ด้วยหรือเปล่านะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว