สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 20 : เมียงู (NC)

ชื่อตอน : บทที่ 20 : เมียงู (NC)

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 06:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 : เมียงู (NC)
แบบอักษร

บทที่ 20 

เมียงู 

 

ครอบครัวคิมยังคงอยู่รอดปลอดภัย ทว่าสมาชิกคนสำคัญคนหนึ่งกลับหายตัวไป เป็นเพราะไอ้ปีศาจตนนั้นแท้ๆ ปีศาจที่ชื่อ จอน จองกุก นัมจุนยังจดจำใบหน้าแสนอัปลักษณ์ตอนนั้นได้ดี ใบหน้าที่มีแต่เกล็ดงูกับดวงตาสีอำพัน เป็นเพราะมันพวกเขาถึงเสียลูกชายคนเล็กไป! 

นัมจุนนั่งกุมหน้าผากบนโต๊ะทานอาหารขณะที่โทรทัศน์กำลังฉายข่าวประเด็นร้อน ข่าวก็ไม่ใช่อะไร คือเรื่องโบสถ์เซนต์แอนดรูว์ที่ถูกเพลิงคลอกจนบาทหลวงกับซิสเตอร์ดับอนาถอยู่ข้างใน เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้ นี่มันเหนือความคาดหมาย เขาแค่ไม่ต้องการให้ปีศาจอยู่ในตัวลูกของเขา และเชื่อสิ ไม่มีใครยอมรับเด็กปีศาจหรอก และแทฮยองอาจถูกนินทาจนชีวิตนี้ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เพราะแบบนี้ไงเขาถึงยอมทำตามที่อาจารย์นาบีและผอ.แจจินสั่ง 

แต่เขาทำพลาดครั้งใหญ่... 

"ฮึก ฮือ..." แบคฮยอนซุกหน้าเข้ากับอกของแม่จินขณะนั่งบนโซฟา "แม่ฮะ ผมคิดถึงน้อง" 

นัมจุนมองตามเสียงสะอื้นของลูกชาย ก็เห็นซอกจินกำลังลูบศีรษะปลอบขวัญ ถึงแม้พวกเขาจะมีชีวิตรอดกลับมา แต่พวกเขากลับไม่ดีใจเลย 

แทฮยอง ลูกไปอยู่ที่ไหนกันนะ... 

วันนี้จีมินไม่เห็นแทฮยองกับจองกุกถึงครึ่งวัน ปกติแล้วพวกเขาจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน แต่วันนี้กลับไร้ร่างของสองคนนั้นที่ควรนั่งอยู่ในห้อง ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงเดินไปถามยุนกิในช่วงเปลี่ยนวิชาคาบบ่าย 

"นี่ ยุนกิ เห็นแทกับจองกุกไหม?" 

พอเห็นใบหน้าไร้สีสันของคนตัวเล็กก็อดสงสารไม่ได้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อจองกุกกำชับเขาว่าอย่าบอกความจริงกับจีมิน ไม่อย่างนั้นเรื่องมันจะวุ่นวายเอา ถ้าหากจีมินรู้ว่าจองกุกพาแทฮยองหนีไปด้วยกันล่ะก็ จีมินต้องไม่ปล่อยและไม่มีวันอภัยให้จองกุกแน่ และคนที่ลำบากที่สุดน่าจะเป็นเขา 

"ไม่รู้สิ ไปจู๋จี๋กันล่ะมั้ง" ยุนกิไหวไหล่ก่อนทำเป็นตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้าน 

"แหม คนอย่างนายรู้จักขยันกับเขาด้วยเหรอ วันนี้จองกุกไม่มาก็เลยต้องทำเองล่ะสิ" ร่างเล็กหรี่ตาแซว 

"ที่มาหาแค่จะมากวนกันใช่ไหม ไปเลย จะไปไหนก็ไป" 

จีมินเบ้ปากอย่างกระเง้ากระงอด เพราะเขาไม่เคยโดนอีกฝ่ายไล่มาก่อน มีแต่จะโดนตามตื๊อด้วยซ้ำ แต่วันนี้แปลก เขานิ่งเงียบไปสักพักเพื่อวิเคราะห์ จนสุดท้ายได้ข้อสรุปอยู่สองข้อ ข้อแรกคืออีกฝ่ายเบื่อเขาแล้ว อย่างที่สองคือเจ้าตัวกำลังปิดบังอะไรไว้ แต่ถ้าจะให้บีบคั้นก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่ายเสียที่ไหน 

ความหิวทำให้แทฮยองไม่มีกระจิตกระใจจะนอนต่อ เขากะพริบตาไล่ความพร่าพรายและปรับโฟกัส ดีที่ป่านี้หนาทึบจนแสงอาทิตย์แทบส่องลอดลงมาไม่ถึง ไม่อย่างนั้นอาจมีอาการแสบตาหลังจากตื่นนอนก็ได้ 

แต่เดี๋ยวนะ เขาอยู่ที่ไหนเนี่ย 

ศีรษะหันรีไปรอบๆก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในถ้ำเย็นๆแห่งหนึ่ง สมองเริ่มขุดรื้อความทรงจำสุดท้ายที่เขาจำได้ เมื่อคืนนี้เขาถูกพาไปที่โบสถ์แล้วถูกบาทหลวงฟรองซัวทำพิธีขับไล่ปีศาจออกจากท้อง แต่โบสถ์ถูกไฟเผา พ่อนัมพยายามมาช่วย และผู้ชายคนนั้นที่เดินตรงมาที่เขา... 

"ตื่นแล้วเหรอแท" 

"!" แทฮยองสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปตามเสียง ก็เห็นจองกุกในสภาพใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแลคกำลังถือแอปเปิ้ลลูกหนึ่ง ไปหามาจากไหนกัน ในป่าแบบนี้มีแอปเปิ้ลที่ไหนล่ะ 

จองกุกนั่งยองลงตรงหน้า แต่ด้วยความหวาดกลัวที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตัวอะไรทำให้แทฮยองถอยหนีไปไกล 

"ใจเย็น พี่ไม่ทำอะไรแทหรอก แค่จะเอาแอปเปิ้ลมาให้กิน" มือหนายื่นแอปเปิ้ลลูกแดงไปให้ "หิวใช่ไหมล่ะ" 

จ๊อก~ 

แทฮยองหน้าแดง พลางก่นด่ากระเพาะตัวเองในใจ แต่จะว่ามันก็ไม่ได้ เพราะครึ่งวันมานี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย 

จองกุกระบายยิ้ม "รับไปสิ ลูกนี้หวานนะ" 

ร่างบางกัดปากอย่างช่างใจ แต่ด้วยความหิวทำให้ร่างกายไม่ทำตามสมอง มือเรียวยื่นออกไปรับอย่างเกรงใจและหวาดระแวงไปในเวลาเดียวกัน 

แทฮยองจ้องแอปเปิ้ลในมือจนน้ำลายถูกปล่อยออกมาอัตโนมัติ ก่อนจะตัดสินใจกัดไปคำหนึ่งเล็กๆ หวานจริงด้วย แถมยังกรอบอีก 

ร่างสูงเปลี่ยนมานั่งดูอีกฝ่ายกิน แทฮยองเมื่อรู้สึกว่าตัวเองถูกมองอยู่จึงจ้องกลับไปบ้าง 

"เมื่อคืนนี้... มันคืออะไร" 

ร่างบางถามเขา ท่าทางจะเริ่มใจกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว "ก็อย่างที่เห็น พี่เป็นคนช่วยแทออกมา" 

สายตาของแทฮยองแข็งกระด้างอย่างไม่ยอมปักใจเชื่อ "แล้วพ่อแม่ของแทล่ะ!" 

จองกุกนิ่งไปสักพัก "พวกเขายังอยู่ดี พี่ไม่มีวันทำร้ายพวกเขาหรอก" 

แทฮยองเงียบ แววตาก็เริ่มสั่นไหว มันยากที่เขาจะยอมเชื่อคำพูดของปีศาจ "บอกแทมาได้ไหม... แทงงไปหมดแล้วนะ ทำไมจองกุกถึงเป็น... " 

"....." 

"เป็น... เป็นแบบนี้" เขาไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาจำกัดความอีกคนดี เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้เขาสับสน 

จองกุกถอนใจเบาๆ เขาเองก็เครียดไม่น้อยเลย ไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้ร่างบางฟังยังไง "แท..." 

"....." 

"พี่ขอโทษ" 

แทฮยองเลือกที่จะเงียบฟังเพราะยังเรียบเรียงความเข้าใจไม่ถูก 

"แทจำคืนนั้นได้ไหม ที่มีงูตัวนึงมาหา" 

"....." 

"งูตัวนั้นน่ะ คือพี่เอง" 

ความเงียบเข้าปกคลุมและกินเวลานานถึงสองนาที จองกุกใจหล่นวูบเมื่อเห็นน้ำตาสายใหญ่ค่อยๆไหลนองแก้มทั้งสองฝั่ง 

ปึ้ก! 

แอปเปิ้ลถูกขว้างจนกระแทกโดนศีรษะเข้าเต็มๆ จองกุกก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ 

"ฮึก ทำไม..." แทฮยองสะอื้นไห้ เหมือนความเชื่อใจที่มีเริ่มพังครืนลงไม่เป็นชิ้นดี นี่เขาถูกอีกฝ่ายหลอกมาตลอดเลยงั้นหรือ เด็กที่ชื่อ จอน จองกุก ก็ไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้งั้นสิ ทำไมปีศาจตรงหน้าถึงต้องทำแบบนี้ด้วย มาทำให้เขาท้องแล้วยัง... ให้เขาต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ 

"แท พี่ขอโทษ ฟังพี่ก่อน..." 

จองกุกพยายามคลานเข้าไปหา แต่ร่างบางกลับกระถดหนีจนชิดกับผนังถ้ำ 

"ฮึก ไม่..." 

"แต่พี่รักแทจริงๆนะ อภัยให้พี่ได้ไหม" 

"ฮือ..." แทฮยองซุกหน้าลง แขนก็ยกขึ้นกอดหัวเข่าจนตัวแทบลีบไปกับผนัง 

"ได้ไหมคนดี" จองกุกหยุดขยับตัวเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลัวเขามากไปกว่านี้ "ยกโทษให้พี่เถอะนะ พี่มันเห็นแก่ตัวเอง" 

"....." 

"พี่ผิดไปแล้ว จะให้ทำอะไรพี่ก็ยอม แต่ขอร้อง... ยกโทษให้คนเลวๆอย่างพี่ได้ไหม" 

ยกโทษงั้นเหรอ หึ ทำขนาดนี้แล้วยังจะมีหน้าให้เขาหายโกรธอีก ขอโทษที นี่ใจคนนะ ไม่ใช่กระดาษ 

แทฮยองหยัดตัวลุกขึ้นก่อนคลานเข่าไปหาอีกฝ่าย จนกระทั่งเขาอยู่ประจันหน้า 

ฝ่ามือเรียวยกง้างกลางอากาศ จองกุกไม่คิดตอบโต้ใดๆและรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น 

แต่แทนที่ใบหน้าของเขาจะมีรอยฝ่ามือข้างนั้น เขากลับถูกร่างบางสวมกอดไว้แนบแน่น นี่มันหมายความว่ายังไง เขาตามไม่ทันแล้วนะ 

"แท...?" 

แผ่นหลังบางสั่นเทา บ่งบอกให้รู้ว่าแทฮยองร้องไห้อีกรอบ 

ถามว่าโกรธไหม... โกรธสิ โกรธมากๆ แต่เพราะรักไงถึงยอมให้อภัย 

จองกุกเริ่มลำบากใจจึงทำได้แค่กอดตอบ มือหนายกขึ้นลูบแผ่นหลังอย่างปลอบโยน 

"ถ้าอยากให้แทยกโทษ พี่กุกต้องสัญญากับแทก่อน" 

คำกล่าวนั้นราวกับของขวัญที่ฟ้าประทาน จองกุกค่อยๆยิ้มออก วงแขนแกร่งยิ่งกอดแน่นขึ้นด้วยความปิติยินดี 

"ว่ามาเลย คนดี พี่ยอมทุกอย่างแล้ว" 

แทฮยองค่อยๆถอนหน้าออกมาสบตา รอยยิ้มบนดวงหน้างามในยามนี้ดูสวยที่สุดเท่าที่จองกุกเคยเห็น 

"สัญญากับแทว่าจะไม่ทิ้งแทไปไหน จะอยู่กับแทและก็ลูกๆตลอดไป" 

จองกุกยิ้มกว้างขึ้น เขาไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน "สัญญา พี่จะอยู่กับแท รักแค่แท จะดูแลแทกับลูกๆตลอดไป" 

สิ้นคำสัตย์สาบาน ปากบางก็จรดจูบกับปากอิ่มอย่างหวานซึ้ง แทฮยองยิ้มรับพลางยกแขนโอบลำคอหนา ค่อยๆจูบตอบแบบดูดดื่ม ถ้าจะให้เขาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ก็คงบรรยายออกมาไม่หมด รู้แค่ว่ามันสุขล้นจนไม่อยากให้เวลานี้ผ่านพ้นไปเลย 

และจองกุกจะเป็นตัวอะไรก็ช่างเขาไม่สนหรอก ขอแค่จองกุกคือคนที่เขารักและอยากจะฝากชีวิตให้เจ้าตัวดูแล แค่นี้ก็เกินพอแล้วจริงๆ 

ในช่วงบ่าย จองกุกพาแทฮยองมาเดินเล่นรอบๆเพื่อไม่ให้อุดอู้อยู่แต่ในถ้ำจนเกินไป พวกเขาเดินมาตามลำธารที่ใสดั่งกระจกจนกระทั่งเจอกับน้ำตกแห่งหนึ่ง 

"ว้าว... สวยจังเลย" เสียงของน้ำตกดังจนกลบเสียงของแทฮยองมิด แต่จองกุกที่ประสาทสัมผัสดีก็ยังคงได้ยิน 

"ลองเล่นดูไหมล่ะ น้ำใสน่าเล่นอยู่นะ" 

ร่างบางได้ยินดังนั้นก็ทำตาวาว "แทเล่นได้เหรอฮะ!" 

"ได้สิ พี่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรสักหน่อย" จองกุกยีหัวทุยเบาๆอย่างนึกเอ็นดู "ผ่อนคลายบ้างก็ดี" 

"ยะฮู้~ จะได้เล่นน้ำแล้ว!" 

"เดี๋ยวแท! อย่าวิ่งสิ" เขารีบตามอีกฝ่ายที่วิ่งไปแบบลืมสภาพคนท้องของตัวเอง "เดี๋ยวหัวร้างข้างแตกมาจะทำยังไง ฮึ?" 

แทฮยองหยุดวิ่งหันมายิ้มแหย "อะแหะ... ขอโทษฮะ" 

จองกุกส่ายหัวอย่างอิดหนาระอาใจ เขาเดินไปเช็คว่าตรงไหนตื้นพอให้ร่างบางได้ลงเล่นได้บ้าง "ตรงนี้น่าจะปลอดภัยอยู่นะ" เขาถลกขากางเกงขึ้นและลองจุ่มขาเพื่อวัดระดับน้ำ "แต่แทต้องเล่นแค่บริเวณนี้เท่านั้นนะ โอเคไหม" 

"โอเคฮะ" ร่างบางตบปากรับคำก่อนถอดรองเท้า ลองเดินไปใกล้ๆเพื่อเอาเท้าแตะน้ำดูบ้าง "บรื๋อ! น้ำเย็นเจี๊ยบเลย" 

จองกุกเดินขึ้นมาแต่ยังไม่สวมรองเท้า เขารู้ตัวว่ากำลังถูกใครบางคนจ้องมองอยู่จึงหันไปตามสายตานั้น ปรากฏว่าเป็นยูคยอมที่กำลังยืนมองอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกล 

"แป๊บนะแท เดี๋ยวพี่มา" 

"ฮะ พี่กุก" ร่างบางตอบรับขณะถอดเสื้อคอกลมของตัวเองขึ้นไปพาดไว้บนกิ่งไม้ใกล้ๆ 

จองกุกเดินเข้าไปหายูคยอมแบบไม่ให้ร่างบางสังเกตเห็น เมื่อคิดว่าน่าจะพ้นสายตาจึงเริ่มถามบุคคลตรงหน้า 

"มีอะไร ยูค" 

"พาเขามาแบบนี้ ไม่กลัวว่าพ่อแม่เขาจะเป็นห่วงเหรอ" 

คำถามของอีกฝ่ายทำให้จองกุกไม่พอใจเท่าไรนัก "ก็พ่อแม่เขาทำร้ายลูกตัวเอง จะให้ข้าปล่อยแทฮยองไว้กับพวกเขางั้นเหรอ" 

ยูคยอมถอนหายใจ เขานึกว่าจองกุกจะตระหนักได้เสียอีก "แต่ยังไงลูกก็ต้องอยู่กับพ่อแม่ การที่เจ้าลักพาตัวเด็กคนนี้มาอยู่ด้วยมันเป็นเรื่องที่ไม่ควร สักวันแทฮยองเองก็ต้องคิดถึงพวกเขาอยู่ดี" 

จองกุกสารภาพว่าไม่อยากปล่อยแทฮยองไป แต่สิ่งที่ยูคยอมพูดมันก็ถูก เขาจะเห็นแก่ตัวไปตลอดไม่ได้ "ก็ได้... ข้าจะพาเขาไปส่งที่บ้าน แต่ตอนนี้ข้าขอใช้เวลาอยู่กับภรรยาตัวน้อยของข้าก่อนได้ไหมล่ะ" 

ยูคยอมยิ้ม "ได้สิ มันก็เป็นสิทธิของเจ้า โอเค งั้นข้าไม่กวนแล้ว ชูก้าก็แค่วานข้าให้มาเตือนเจ้าเท่านั้นเอง... แล้วเจอกันจองกุก พวกข้าจะรอเจ้าที่โรงเรียน" 

"อืม เจอกัน" เขาพยักหน้ารับ มองดูอีกคนที่เดินห่างออกไปก่อนจะค่อยๆสลายกลายเป็นกลุ่มควันบาง ทว่าเสียงหัวเราะคิกคักแถวน้ำตกทำให้เขาต้องเลื่อนสายตาตามต้นเสียง 

ไปเล่นน้ำกับคุณภรรยาเขาหน่อยดีกว่า 

แทฮยองในสภาพเปลือยเปล่ากำลังแหวกว่ายบนน้ำสีใสอย่างสนุกสนาน ถึงน้ำจะเย็นแค่ไหนแต่ในเมื่อใจมันอยากจะเล่นแล้ว ก็ไม่มีอะไรฉุดรั้งเขาได้หรอก 

ร่างสูงมองดูภรรยาตัวเองอย่างมีเลศนัย ว่าแล้วก็ปลดเสื้อตัวเองออกทีละชิ้นแล้วพาดไว้บนกิ่งไม้ เขาค่อยๆก้าวขาลงเพื่อให้ตัวเองดูเงียบที่สุดก่อนดำน้ำลงไปหาอีกคน 

"เริ่มหนาวแล้วแฮะ..." แทฮยองหยุดว่ายแล้วยืนนิ่งๆ ยกมือเปื่อยยุ่ยซีดๆของตัวเองขึ้นมาดู เล่นน้ำเย็นๆนานแบบนี้ ลูกในท้องเขาจะหนาวตามไหมนะ 

ซ่า! 

"อ๊ะ!?" เขาร้องเสียงหลงเมื่อทั้งร่างถูกแขนแกร่งยกขึ้นจนท่อนบนลอยเหนือน้ำ คนขี้แกล้งยกยิ้มพอใจหลังจากเห็นสีหน้าเหวอๆของร่างบาง "เล่นอะไรของพี่กุกเนี่ย แทตกใจหมดเลย!" 

จองกุกยิ้มกริ่ม "ตกใจขนาดนั้นเชียว? ตอนนั้นยังบอกว่าชอบดูหนังสยองขวัญ" 

แทฮยองผงะชั่วครู่เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังจำสิ่งที่เขาพูดได้ "ก็มันไม่เหมือนกันหนิ พี่กุกยังน่าตกใจกว่าอีก" 

ร่างสูงเสยผมที่ปรกลงบนหน้าจนเห็นคิ้วคมเข้มชัดเจน 

"พี่กุก" 

"หืม?" 

"อะไรมันทิ่มท้องเค้าอะ" 

จองกุกเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำนั้นก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"ก็น้องชายพี่มันตื่นตอนเห็นแทเล่นน้ำน่ะสิ" เห็นร่างอ้อนแอ้นกับผิวสีน้ำผึ้งนวลๆในน้ำใสแจ๋วแบบนี้ มันก็ต้องมีอารมณ์บ้างแหละ และจองกุกก็ไม่ได้มีความอดทนสูงถึงขนาดนั้น 

แทฮยองพอได้ฟังก็ตีแขนป้าบเข้าให้ "ทะลึ่ง น้ำเย็นๆแบบนี้ก็ยังแข็งได้อีกเนอะ" 

จองกุกยิ้มทะเล้น "งั้นช่วยพี่หน่อยสิ พี่ทรมานจะแย่แล้วนะ" 

เอวบางถูกวงแขนกำยำดึงเข้าไปกอด แท่งความเป็นชายก็ทิ่มต้นขาอีกคนอย่างจงใจ 

"แต่แทท้องอยู่นะ... เดี๋ยวมันโดนลูก" ถ้าเขาแท้งมาจะโทษพี่กุกคนเดียวเลย คอยดู 

จองกุกกดจมูกโด่งกับแก้มนิ่ม "ไม่โดนหรอก เชื่อใจพี่สิ..." 

หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามเมื่อใบหูถูกลิ้นหนาโลมเลีย พี่กุกกำลังแกล้งเขาอีกแล้ว 

"อือ..." แทฮยองหลุดครางเมื่อโดนมือหนาฉวยโอกาสลูบไล้แก่นกาย จนกระทั่งมันเริ่มชูชันขึ้นตามแรงอารมณ์ เล่นแบบนี้ขี้โกงนี่นา 

"ว่าไง หืม?" 

ร่างบางสบตากับอีกฝ่ายที่เอาหน้าผากกับจมูกมาชนกัน สายตาของพี่กุกมันพราวระยับเหมือนเร่งเร้า เขาก็ยอมรับนะว่าที่ผ่านมาตัวเองก็แอบอดกลั้นเหมือนกัน และตอนนี้พี่กุกก็หยิบยื่นโอกาสให้เขาแล้ว 

แทฮยองกดริมฝีปากกับอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น มือก็เริ่มคล้องกับคอหนาเหมือนเป็นคำอนุญาต จองกุกบดจูบตอบและเริ่มเป็นคนนำเกมส์ มือที่ชักรูดแก่นกายเล็กก็ยิ่งเร่งจังหวะขึ้นจนคนถูกกระทำครางเสียงหวาน 

"อืม... พี่กุก แทหนาว" 

จองกุกจูบมุมปากอีกฝ่ายเบาๆ "เดี๋ยวพี่จะทำให้อุ่นเอง" 

ร่างบอบบางแต่ท้องโตถูกอุ้มขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว แขนเล็กยกขึ้นโอบคอแกร่งกันตก เมื่อเดินใกล้ถึงฝั่ง แทฮยองก็ถูกวางให้นอนราบไปกับโขดหินใหญ่ 

"อือ... อื้มมม" โพรงปากเล็กถูกบางสิ่งยัดตัวเข้ามาอย่างช้าๆ แทฮยองดูดลิ้นร้อนของพี่กุกและใช้ลิ้นตัวเองเลียวนรอบๆท่อนลิ้นนั้นอย่างโหยหา ขณะที่ยอดอกสีเชอร์รี่ถูกนิ้วสากบดคลึงและเขี่ยไปมาเร็วๆ เหมือนจะเล้าโลมเขาให้มีอารมณ์ร่วมถึงขีดสุด 

"แท..." จองกุกกระซิบเสียงแหบพร่าฟังดูเซ็กซี่ 

"ดะ... เดี๋ยวสิ" แทฮยองถอนริมฝีปากเพราะช่องทางถูกความแข็งขืนดุนดันเหมือนเรียกร้อง "ถ้ามันโดนลูกขึ้นมาจริงๆล่ะ" 

จองกุกนิ่วหน้าด้วยความทรมาน จึงทาบจูบหน้าผากมนเพื่อยืนยัน "ไม่โดนแน่ พี่สัญญาว่าจะทำเบาๆ" 

แทฮยองเงียบกริบเพราะไว้วางใจพี่กุก ก่อนมองอีกคนก้มลงดูดยอดถันสลับกับใช้ลิ้นตวัดรัวๆ "อ๊าส์... พี่กุก แทเสียว" 

"อยากเสียวกับพี่กว่านี้ไหม" ปากอุ่นดูดเม้มเม็ดสีสดก่อนที่ฟันคมจะตามไปขบกัดเบาๆ 

แทฮยองพยักหน้า พร้อมค่อยๆอ้าขาด้วยอารมณ์กำหนัด "ไม่ไหวแล้วพี่กุก เข้ามาข้างในที..." 

จองกุกยิ้มพอใจก่อนจูบปลายจมูกรั้นเหมือนแทนคำขอบคุณที่ร่างบางเชื่อใจเขา... เขาสัญญาไว้แล้ว ว่าจะทำเบาๆ 

แทฮยองเอาขาคล้องกับเอวสอบเมื่อร่างสูงแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขา ก่อนจะกัดปากยั่วยวนเพื่อเร่งเร้าอีกฝ่าย 

"พี่กุก แทรักพี่กุกนะ" 

"พี่ก็รักแท จุ๊บ" 

เมื่อสัมผัสอ่อนโยนบนแก้มนิ่มหายไป สัมผัสที่ร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งก็แทรกตัวเข้ามาในช่องทางรัก 

"ซี๊ดดดด อ๊า..." แทฮยองกัดปากพลางจิกผมตัวเองแน่นเพื่อระบายความเสียว จองกุกที่เห็นก็จับมือบางให้มาจิกบ่าตัวเองแทน ก่อนสอดแท่งปรารถนาอันร้อนรุ่มเข้าไปมิดด้าม 

"ไหวไหม" 

ร่างบางพยักหน้าอีกครั้ง "ไหว... ขยับเลย" 

พูดจบก็โดนอีกคนโยกช้าๆอย่างนุ่มนวล แทฮยองนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่าพี่กุกเริ่มเข้ามาลึกเกินไป 

"พี่กุก เบาๆ... เดี๋ยวลูกเจ็บ" 

"ซี๊ด..." จองกุกขบกรามและเริ่มคำรามอย่างอดกลั้นไม่ให้ตัวเองเผลอกระแทก เอวสอบเบียดตัวเข้ามาลึกขึ้น หนักหน่วงขึ้น แต่กลับไม่รุนแรง 

"อ๊า... อื้ม พะ.. พี่กะ... อ๊ะๆ!" 

แต่ช่องทางรักกลับตอดแน่นจนเขาเก็บกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เอวสอบเร่งจังหวะเร็วขึ้นเกินจะหักห้าม แทฮยองชักสีหน้าเหยเกเมื่อความใหญ่โตกระแทกโดนจุดกระสันถี่ยิบ 

"โอ๊ย ซี๊ด... พี่กุก อื้อออ บะ.. เบา..." 

จองกุกกลับมาโยกเอวเนิบช้าแต่ยังคงลึกล้ำ เขาจับแทฮยองให้นอนตะแคงและจับขาที่ชี้ฟ้าให้แนบกับอก 

"อ๊ะ อ๊าง..." 

ร่างบางครางกระเส่ายามที่แท่งร้อนสาวเข้าออกลึกๆยาวๆ มือบางยกขึ้นมากุมท้องไว้ไม่ให้เสียดสีกับโขดหิน 

เสียงน้ำตกยังคงดังต่อเนื่องแต่ก็ไม่อาจกลบเสียงกิจกรรมรักของทั้งคู่ เสียงเนื้อกระแทกเนื้อและเสียงครวญครางกลับดังชัดในโสตประสาทของแทฮยอง อาการหนาวสั่นในตอนแรกก็ถูกความร้อนวิ่งเข้ามาทับแทนที่ 

"พี่กุก อ๊าส์ แรงอีก... แทจะเสร็จแล้ว" 

เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนที่รอฟังมานาน จองกุกก็เพิ่มความเร็วจนกลายเป็นกระแทกถี่ๆเน้นๆ เสียงเนื้อเสียดเนื้อยิ่งดังขึ้นอย่างดุเดือด 

"อ๊ะๆๆ อื้อ มะ... ไม่ใช่ อ๊า แรงแบบนี้!" 

"อ่าส์..." จองกุกทำเป็นหูทวนลม เขาจะเสร็จแล้วขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเอง 

"พี่กุก อือ มัน... แรงเกิน แทจุก... อ๊ะ อ๊าๆๆ!" 

ร่างกายและเสียงครางสั่นไปตามแรงกระแทก แทฮยองเผลอข่วนท้องตัวเองเพราะความเสียดเสียวที่มีมากนับคณา ช่องทางร้อนผ่าวตามแท่งเอ็นที่ซอยรัวขึ้น 

พั่บๆๆๆ! 

จองกุกบรรเลงบทรักครั้งสุดท้ายด้วยการกระทุ้งเข้าไปสุดแรง และฝังแท่งร้อนให้เข้าไปลึกที่สุดก่อนพ่นน้ำอุ่นๆเติมเต็มโพรงรัก 

แทฮยองตัวกระตุกขณะปลดปล่อยสารแห่งความสุขจนเลอะท้องกลมโต พอหายตัวเบาหวิวเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ก็หอบตัวโยน เขาที่ไม่ได้ออกแรงอะไรยังเหนื่อยขนาดนี้ แล้วพี่กุกล่ะจะขนาดไหน 

"พี่ขอโทษ" จองกุกเอ่ยขึ้นหลังจากถอนความปราถนาออก "พี่เผลอทำแรงอีกแล้ว" 

แทฮยองยิ้มพลางลูบหน้าผากตัวเอง มันก็ไม่ใช่ความผิดพี่เขาทั้งหมดหรอก เขาเองก็มีส่วนเหมือนกัน "ไม่เป็นไรฮะ" 

ร่างสูงยิ้มตอบก่อนก้มลงไปจูบท้องของคนใต้ร่าง "พ่อขอโทษนะที่ทักลูกแรงไปหน่อย ลูกไม่ตกใจใช่ไหม" 

แทฮยองหลุดหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นแล้วจูบแก้มอีกฝ่าย "พี่กุกฮะ แทขอร้องเรื่องนึงได้ไหม" 

"ว่าไงครับ" 

"คือแท... คิดถึงพ่อกับแม่และก็พี่แบคอ่ะ" เขาก้มหน้าลงเหมือนอยากขอโทษ "แทอยากกลับไปหาครอบครัว ได้ไหมฮะ" 

ในที่สุดเรื่องที่ยูคยอมพูดก็เป็นอย่างที่เจ้าตัวว่าไว้จริงๆ แต่มันมาถึงเร็วเกินไปหน่อยแฮะ "ได้สิ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งนะ" 

แทฮยองยิ้มแป้นด้วยความดีใจก่อนโผเข้ากอดร่างแกร่ง "ขอบคุณฮะ! พี่กุกใจดีที่สุดเลย" 

จองกุกกอดตอบพลางกดจูบกระหม่อม ครั้งนี้เขาจะยอมไปก่อน แต่ถ้าครอบครัวนั้นทำอะไรแทฮยองของเขาอีก เขาไม่ปล่อยไว้แน่ 

 

To be continued 

____________________________ 

มาอัพรัวๆ ยินดีด้วยนะที่ยัยแทไม่โกรธ! 

อาจเป็น nc ทีี่ค่อน sm หน่อยนะ รังแกคนท้องงี้ แต่อย่างว่าแหละมันคือนิยาย เพราะงั้นอย่าไปเครียดกับมันมากนักเลยค่ะ อีกอย่างเค้าแค่อยากลองแต่งดูเฉยๆ 55555 

ตอนหน้าจะให้จองกุกตามประกบแทเลย ใครหน้าไหนกล้าทำอะไรยัยแท ต้องข้ามพี่กุกไปก่อน 

**อีกเรื่องนึง สำหรับรีดที่อยากให้เราเปิดพรีต้องขอโทษด้วยน้าาา มันเกินกำลังเราจริงๆ หลายอย่างไม่เอื้ออำนวยค่ะT^T ไว้เรื่องหน้าๆไรท์จะลองทำดูนะ เรื่องนี้ก็อ่านเพลินๆไปก่อนเนอะ และไรท์ก็แต่งนิยายเพราะใจรัก ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องอีบุ๊กหรือเปิดพรีเลย ต้องขอโทษจริงๆนะคะ🙇 ถ้าไรท์ทำอีบุ๊คเองมันก็จะกากๆเกินไป😂 

ความคิดเห็น