email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 1

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 122.3k

ความคิดเห็น : 95

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2563 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1
แบบอักษร

#Somtum 

เวลา 19:30 น. 

“เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเจ้าชาย แล้วมันขึ้นเยอะผิดปกติเพราะอะไร พอบอกเราได้ไหมว่าชายไปทำอะไรมาก่อนหน้าที่มันจะขึ้นเยอะแบบนี้?” ผมนั่งคุยกับเพื่อนคนหนึ่งอยู่ในห้องของเจ้าตัว ซึ่งก็อยู่ห้องข้าง ๆ ผมนี่แหละ พอดีเพื่อนมีปัญหาเรื่องขนในจุดซ่อนเร้นขึ้นเยอะผิดปกติเลยอยากจะปรึกษา 

“คือ... เอ่อ... ยังไงดีอะ เอาตรง ๆ เราซื้อยามากินเว้ยส้ม มันเป็นยาที่ทำให้ผมหรือคิ้วดกขึ้น แต่เราไม่คิดเลยว่ามันจะได้ผลกับส่วนนั้นด้วย”  

“แต่เราก็ไม่เห็นขนขาหรือขนแขนของเจ้าชายจะยาวขึ้นเลยนะ”  

“ใช่ ๆ มันเหมือนได้ผลอยู่แค่ไม่กี่จุดว่ะ หนึ่งในนั้นคือ… ตรงนั้นของเรา” ใบหน้าตี๋ของคนตรงหน้าดูเครียดมาก ๆ เลยอะ ปกติอยู่เฉย ๆ ก็เหมือนเครียดอยู่แล้ว แต่พอมีเรื่องให้เครียดยิ่งดูน่าเป็นห่วงขึ้นไปอีก  

อื้ม… แต่ผมชอบช่วยเหลือเลยอยากจะช่วยถ้าช่วยได้ 

“มันเยอะแค่ไหนลองถอดให้เราดูหน่อย” ถ้าเห็นภาพคงจะแนะนำอะไรได้ง่ายขึ้น 

“ฮะ?”  

“ก็ถอดไง…” แค่ถอดกางเกงโชว์หนอนน้อยมันน่าอายตรงไหน เราอยู่กันแค่สองคนนะ 

“จะดีเหรอ คือเราอายนะเว้ย ไม่เคยถอดให้ใครดูด้วย”  

“…” นิ่ง… 

“เออก็ได้วะ” เจ้าตัวลุกขึ้นเหมือนจำใจแล้วค่อย ๆ หันหลังถอดกางเกงขาสั้นที่สวมอยู่จนผมเห็นก้นขาว ๆ แน่น ๆ มันน่าตีเสียจริง ๆ  

จะว่าไปถึงเจ้าชายจะเป็นผู้ชายตี๋ ๆ ใส่แว่น แต่ร่างกายนี่มีแต่กล้ามเนื้อเลยอะ อารมณ์เหมือนเด็กเนิร์ดแต่มีความเซ็กซี่อยู่ในตัว 

ถึงจะซื่อ ๆ หน่อยก็เถอะ… 

สักพักคนที่กางเกงหล่นไปอยู่ตรงเท้าก็ค่อย ๆ หันมาหาช้า ๆ แล้วทำไมต้องทำเหมือนวิดีโอสโลโมชันด้วยอะ แต่แล้วผมที่ทำหน้านิ่ง ๆ ก็จำต้องเบิกตากว้าง 

“จะ เจ้าชาย” ขนสีดำดกเยอะเสียจนไม่เห็นหนอนน้อยกับไข่สองฟองแล้วนะ! เงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าตัวก็เอาแต่ทำหน้าเขินปนหนักใจ แต่ตอนนี้คือพูดอะไรไม่ออกอะ 

ทำไมมันเยอะขนาดนั้น!  

“มันเยอะไปป่ะเจ้าชาย เหมือนโพรงหญ้าเลย…”  

“หะ เห็นไหม!” ผมมองคนตรงหน้าที่รีบดึงกางเกงขึ้นสวมแล้วรีบนั่งลงบนเตียงนอนเหมือนเดิม 

“เราไม่รู้จะบอกให้ทำยังไงเลยอะ แต่ก่อนอื่นเจ้าชายต้องหยุดกินไอ้ยานั่นก่อนเข้าใจไหม?” ถ้าจะกินแล้วขึ้นเยอะอย่างกับทุ่งหญ้าสะวันนาขนาดนี้ก็พอเถอะ 

มันรก… 

“เราเอาทิ้งล่ะ”  

“ดี ๆ ต่อไปต้องหาวิธีกำจัดขนตรงนั้นออก เจ้าชายลองหาวิธีในเน็ตยัง เราเองก็ไม่ค่อยเก่งเรื่องนี้เพราะไม่ค่อยมีขน แต่เข้าใจว่ามันรู้สึกลำบากใจ จะมีเซ็กซ์กับผู้หญิงก็ไม่กล้า จะช่วยตัวเองก็หาน้องคุไม่เจอ” 

สงสารน้องที่ไม่ได้ออกมาลืมตาดูโลก… 

“เอ่อ…” ทำไมเจ้าชายต้องทำหน้าแปลก ๆ ด้วยอะ ก็น้องคุไงไม่รู้จักเหรอ 

“หืม? แต่จะว่าไปผมกับคิ้วเจ้าชายดกสวยดีนะเราชอบ”  

“อื้อ… ขอบใจมาก ๆ เลยนะ”  

“งั้นเรากลับได้ยัง?” ผมลุกขึ้นเลิกคิ้วถามเจ้าของห้อง นี่จะถึงเวลาที่ต้องไปแอบดูใครสักคนแล้วด้วย ใครคนนั้นที่ผมฝันถึงทุกวัน 

แงงงงง นึกถึงแล้วอยากกอดพี่เขาเลยอะ!  

“ได้ ๆ เดี๋ยวเราเดินไปส่งห้อง”  

“เฮ้ยไม่เป็นไร ห้องข้าง ๆ นี่เอง” ผมเดินตรงไปยังประตูก่อนจะหันมาหาเจ้าชายที่เดินมายืนส่งหน้าห้องของเจ้าตัว 

“อย่าบอกใครนะส้ม”  

“เราไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย หายห่วงได้” ยิ้มให้เพื่อนวางใจก่อนจะเดินกลับไปเข้าห้อง  

ก่อนหน้านี้ผมได้อาบน้ำและลงไปกินข้าวเรียบร้อยแล้ว กลับขึ้นมาบนห้องก็เจอกับชายพอดี เจ้าชายหรือชายคือเพื่อนร่วมคณะของผมเอง นิสัยดีมาก ๆ เลยล่ะ ส่วนเรื่องเมื่อกี้ก็เป็นอย่างที่เห็น เราสองคนอยู่หอพักเดียวกันนั่นคือหอนอกใกล้ ๆ มอนี่แหละ เดินไปไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว 

หอแห่งนี้ราคาไม่แพงมาก แต่ก็ไม่ได้ถือว่าถูกเลยสำหรับการอยู่คนเดียว แต่สภาพโอเคมาก ๆ เลยล่ะ มีแอร์ มีห้องน้ำในตัว มีตู้เสื้อผ้า ทีวี โต๊ะทำงาน ที่สำคัญห้องก็ไม่ได้แคบ มีระเบียงด้านหลังไว้ตากผ้าแถมยังสามารถเอาเครื่องซักผ้าส่วนตัวมาติดตั้งได้ด้วย 

แต่มันต้องทำเรื่องกับทางหอด้วยนะ ตอนแรกก็อยากเอามา แต่เพราะด้านล่างก็มีให้หยอดเหรียญซักเลยคิดว่าไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องของเรื่องคือบ่อยครั้งผมมักจะไม่ค่อยทันชาวบ้านชาวเมืองเขาเลย ลงไปซักตอนไหนก็เห็นแต่ไม่ว่าง แล้วพอซักเสร็จจนได้ตาก ตื่นมาผ้าดันแห้งไม่ทันใช้อีก 

สันเขื่อน!  

แล้วเคยมีปัญหากับเพื่อนในหอด้วยนะเรื่องเครื่องซักผ้าเนี่ย จริง ๆ ผมว่าเขาน่าจะเกลียดขี้หน้าผมอยู่แล้วมั้ง เกิดมาเป็นส้มตำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเลยมีคนเกลียดเยอะเลย เรื่องเมื่อวานที่ภูมิเข้ามาหาก็น่าจะเป็นเพราะชื่อเสียงเรื่องแย่ ๆ ของผมนั่นแหละ 

แต่ไม่แคร์หรอก… 

เราไม่ได้ตื่นมาบังคับทุกคนบนโลกให้ชอบเรานี่นา… 

อื้ม… ก็เหมือนใครคนนั้นที่เขาไม่ได้บังคับเราให้แอบชอบ แต่เราดันชอบเขาจนรั้งตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว เสพติดการแอบมองเขาจนต้องหาเวลาว่างไปส่องให้ได้ พยายามเรียนรู้เรื่องเซ็กซ์เพราะหวังจะได้ลองกับพี่เขาจริง ๆ สักครั้ง 

อยากทำให้พี่เสือติด… 

ยิ่งคิดยิ่งอยากลองกอดพี่เขาไว้… 

เมื่อเข้ามาในห้องผมก็จัดการกับตัวเองนิดหน่อย ชุดที่ใส่ตั้งแต่อาบน้ำเสร็จคือกางเกงขายาวสีเทาใส่สบายกับเสื้อยืดสีขาวธรรมดา ไม่รู้ทำไมต้องทาลิปมันกลิ่นเชอรี่กับฉีดน้ำหอมด้วย แค่ไปนั่งมองผู้ชายเฉย ๆ ป่ะวะ 

มึงมันแรดส้ม!  

จะว่าไปเมื่อวานตอนของของภูมิแทงเข้าไปในรูของปูนมันก็ดูเหมือนคล้าย ๆ ตอนผู้ชายทำกันกับผู้หญิงเลยอะ แต่แทงด้านหลังมันอาจจะดูน่ากลัว ๆ หน่อย แต่ปูนมันก็ครางเหมือนฟินมากเลยนะ คงเพราะมันชินด้วยแหละมั้ง บ่นเรื่องเอากันกับผู้ชายให้ฟังแทบทุกวัน 

เฮ้อ… อยากลองแอ่นตูดให้ผู้ชายกระแทกบ้างอะ 

“ฮัลโหล…”  

(ส้มมึงอยู่ไหน?)  

“มีอะไรหรือเปล่า กูกำลังเดินไปส่องพี่เขาอยู่” กำลังเดินตรงไปยังสถานที่ที่มักจะเจอพี่เขาบ่อย ๆ ปูนมันก็โทรมาหาพอดี บริเวณโดยรอบเริ่มมืดแล้วด้วย แต่หลายจุดยังมีแสงของหลอดไฟสว่างอยู่ โดยเฉพาะจุดนี้ในตัวของผม 

ไฟร่านยังไงล่ะ!  

(ไปส่องที่ไหน?)  

“มึงก็รู้ไหมอะ…”  

(พี่ไทเกอร์ของมึงหยุดเล่นบาสไปหลายอาทิตย์แล้วนะส้ม) ได้ยินผมถึงกับต้องหยุดเดินพร้อมขมวดคิ้ว 

“ฮะ? แล้วพี่เขาไปไหนวะ?”  

(นอนกับกูอยู่มั้ง…)  

“เอาดี ๆ ดิมึงอะ ก็ว่าทำไมไม่ค่อยเห็น แต่ถึงไม่เล่นพี่เขาก็ไปนั่งแถวนั้นป่ะ อาทิตย์ที่แล้วยังเห็นอยู่เลย”  

(เออเชื่อกูเถอะ เมื่อกี้ตอนกูไปกินข้าวกับผู้ชายเห็นพี่มันอยู่ร้านเหล้าหลัง ๆ มอ เลยคิดว่ามึงต้องเดินไปหาที่เดิมแน่ ๆ)  

ร้านเหล้าหลังมอ?  

“มึงแน่ใจใช่ป่ะ?” ถ้าไปแล้วพลาดเที่ยวก็เสียเวลาช่วยตัวเองของผมน่ะสิ ไหนจะอ่านเรื่องเพศศึกษาอีก 

(เออเมื่อกี้เลย มึงลองไปดูเชื่อกู ร้านที่สอง ๆ ที่พี่รหัสมึงเคยพาไปเลี้ยงอะ)  

“ได้ ๆ ขอบใจมึง” ช่วยกันดีจริง ๆ เลยเว้ย 

(ยินดีจ้าคุณเพื่อนส้ม) ปูนมันบอกก่อนจะตัดสาย แต่ผมกลับแอบอมยิ้มเล็กน้อย  

พอนึกถึงใบหน้าแสนจะหล่อเหลามีเสน่ห์กับรูปร่างอันเพอร์เฟคของพี่เขาแล้วก็มักจะเขินขึ้นตลอดเลยอะ พี่เสือต้องร้อนแรงแน่ ๆ เลย อีกอย่างพี่เขาจะมีนิสัยยังไงนะ 

อยากรู้จักแล้วนะ!  

หรือเราต้องจู่โจมดีวะส้ม?  

ไม่ได้ส้มไม่ได้… 

ฮือออออ… 

พี่เขาคงไม่สนใจรุ่นน้องที่เป็นเกย์แบบผมแน่เลยอะ จะมีหน้าที่ไหนไปจีบพี่เขาได้ ชื่อเสียงก็ยิ่งไม่ดีอยู่ด้วย พูดแล้วอยากกลับไปช่วยตัวเองเลยแม่ง!  

‘เฮ้อออ…’ รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้าร้านแล้ว ตัดภาพมาที่ชุดของตัวเองที่ใส่อยู่ มันไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้เลยจริง ๆ  

‘ใจเย็น ๆ ส้ม’ ได้แต่บอกตัวเองก่อนจะค่อย ๆ เดินไปหาที่ที่ไม่มีคนนั่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ในร้านมีคนเยอะค่อนข้างมาก บางคนก็มีหันมามองที่ผมบ้าง รู้นะว่าหันกลับไปนินทาน่ะ 

พวกนิสัยไม่ดี!  

“...” กวาดสายตามองไปรอบ ๆ จึงเห็นกลุ่มพี่เขานั่งกินเหล้ากันอยู่ที่อีกมุม  

‘เท่อะ…’ แค่เห็นหน้าก็ทำให้ยิ้มได้แล้ว… 

ผมไม่ใช่คนขี้เขินหรือขี้อาย แต่กับพี่เขาแล้วแค่เห็นหน้ายังใจสั่นขึ้นทุกครั้ง เลยคิดว่าต้องทำตัวไม่ถูกแน่ ๆ ถ้าได้เผชิญหน้าสักจริง ๆ นั่นทำให้พี่เขาไม่เหมือนกับคนอื่นที่ผมเคยเจอ 

ใช่ที่ผมอยากมีเซ็กซ์กับพี่เขา อยากมอบร่างกายให้พี่เขาแค่คนเดียว จะทำให้ติดมาก ๆ เลยด้วย แต่นั่นมันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของความรัก อยากกอด อยากจูบ อยากคุยกับพี่เขาบ่อย ๆ เหมือนกับเราเป็นคนพิเศษ อยากลองเทคแคร์ดูสักครั้ง 

เฮ้อ…  

มโนเก่งอีกแล้วนะส้ม… 

สักพักเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นจนผมต้องหยิบขึ้นมาดู รายชื่อที่ปรากฏคือหนึ่งในสองคนที่โทรมาหาบ่อยที่สุด และมันเพิ่งโทรมาหาผมก่อนหน้านี้ ซึ่งก็คือปูนนั่นเอง… 

(ส้มมึงอยู่ไหน?) เสียงในร้านค่อนข้างดังจนผมต้องตั้งใจฟัง 

“ก็ร้านที่มึงบอกไง แอบมองพี่เขาอยู่- เอ้าพี่เขาหายไปไหนแล้วอะ” หันไปมองยังโต๊ะของคนถูกพูดถึงในขณะคุยโทรศัพท์แต่กลับไม่เห็นเจ้าตัวแล้ว ลองหันไปมองรอบ ๆ ก่อนจะเห็นร่างสูงกำลังเดินออกไปนอกร้าน 

(ส้ม… กูขอย้ำว่าพี่เขามีแฟนแล้วนะ มึงระวังแฟนพี่เขาด้วยนะเว้ย นางสวย นางรวย นางเก่ง ระวังนางตบมึงนะ กูไม่ได้อยู่ช่วยมึงด้วย)  

“…” ตบมาก็ถีบกลับสิ 

(อะไรของมึงเนี่ย จำที่คุยกันไม่ได้เหรอว่าจะไม่เก็บพี่เขาเข้ามาคิดให้เหนื่อยใจ มึงดูดีกว่ากูอีกนะส้ม มีผู้ชายตั้งเยอะที่อยากได้มึงอะ) พูดเรื่องเดิมอีกแล้วนะ  

เหตุผลก็มีแค่นี้ไหมวะปูน... 

“มึงเข้าใจไหมว่ากูรักอะ…”  

(เฮ้อ... มึงแค่-)  

“แค่นี้นะ...” ก่อนมันจะสาธยายอะไรเดิม ๆ มาให้ฟังอีกผมจึงชิ่งกดตัดสาย 

‘ไม่ต้องบอกก็รู้ไหมวะ...’ บ่นในใจก่อนจะลุกขึ้นเดินตามพี่เขาออกไปนอกร้าน พยายามมองหาก่อนจะเห็นคนตัวสูงกำลังยืนทำอะไรไม่รู้อยู่ในที่มืด ๆ กับผู้หญิงคนหนึ่ง 

“ก็บอกแล้วไงแม่ง!”  

“บอกเหรอ? ทุกครั้งปลื้มให้เวลากับไทตลอดเลยนะ แต่ครั้งนี้มันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าไทไม่ได้ต้องการอยู่กับปลื้มเลย…” 

‘นั่นมันพี่ปลื้มใจหรือเปล่า...’  

แฟนพี่เขาใช่ไหม? มองไม่ค่อยชัดเลย 

ปลื้มใจ = สวย รวย เก่ง หุ่นดี นมโต… 

“เอาจริง ๆ ใครแม่งเปลี่ยนไปกันแน่?” ทะเลาะกันแล้ว…  

ผมหลบในพุ่มไม้แอบดูคนทั้งสองขึ้นเสียงใส่กัน แต่บรรยากาศค่อนข้างจะซีเรียสเพราะเห็นพี่ไทเกอร์เขาบีบต้นแขนผู้หญิงคนนั้นด้วย 

“เมื่อวานกูเห็นมึงไปกับผู้ชายคนอื่น คิดว่ากูโง่เหรอวะ?” พี่ไทเกอร์พูดคำหยาบกับผู้หญิง แต่เสียงพี่เขาดูแมนมากเลยอะ เคยได้ยินแต่ไม่ได้ชัดขนาดนี้ 

“ผะ ผู้ชายคนไหน!? อย่ามาใส่ร้ายปลื้มนะ!”  

“หึ ๆ ไปเถอะ… กูไม่อยากเห็นหน้ามึงล่ะ”  

“ไม่ต้องไล่หรอกไทเกอร์ ผู้ชายอย่างนายมันก็ไม่ได้มีดีอะไรหรอก” เฮ้ยแรงอยู่นะ กล้าด่าพี่เขาขนาดนั้นเลยเหรอ 

นังชะนีบ้า!  

“...” ฮืออออ พี่ไทเกอร์เงียบไปเลยอะ 

“เฮงซวย!” เอ้า! ยังจะด่าพี่เขาก่อนเดินหนีอีก อยากวิ่งเข้าไปโอ๋พี่ไทเกอร์... 

กึก… 

“หือ? อ๊ะ!!!”  

อยู่ดี ๆ ดันมีตัวอะไรไม่รู้กระโดดมาชนเท้าจนผมต้องก้มลงไปมอง แต่พอเห็นว่าเป็นน้องคางคกนั่นจึงทำให้ตกใจจนเผลอกระโดดออกมาจากพุ่มไม้แล้วก้าวถอยหลังด้วยความกลัว  

ทำไมน้องไม่อ่อนโยนกับพี่เลย!  

กึก… 

“อ๊ะ…” แต่สิ่งที่ทำให้ชะงักกว่าคือผมดันเผลอถอยหลังไปชนเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งและแน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหนที่อยู่ตรงนั้น 

ระ เราชนพี่ไทเกอร์… 

“…” ร่างสูงมองมาพร้อมขมวดคิ้วจนผมต้องเม้มปาก ปกติพี่เขาก็เงียบ ๆ อยู่แล้วนะ เพราะเห็นไม่ค่อยคุย ตอนอยู่ในกลุ่มก็ทำหน้านิ่ง ๆ ตลอดเลย หรือเพราะผมคิดไปเองก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือนั่นมันทำให้ผมคิดว่าพี่เขามีเสน่ห์ 

“อะ เอ่อคือ...”  

เอ้า… 

“…” ถูกเมินเฉยใส่เลยอะ ผมได้แต่มองตามหลังคนที่เดินกลับเข้าไปในร้านก่อนจะถอนหายใจออกมารัว ๆ  

เซ็งว่ะ… 

ถึงจะดูดีแค่ไหนพี่เขาก็ไม่สนใจเลยใช่ไหมเนี่ย มันก็แน่อยู่แล้ว คงเหมือนที่พี่โอบอกจริง ๆ นั่นแหละ เราควรกลับห้องแล้วใช่ไหม? มันเริ่มจะเกินเลยไปละ ปกติก็ได้แค่แอบมอง แต่เมื่อกี้กลับเผชิญหน้าพี่เขาไปแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าเจ้าตัวจะเห็นตอนผมแอบฟังหรือเปล่า 

มันคงเป็นไปได้ยากจริง ๆ นั่นแหละที่ผู้ชายจะหันมามองผู้ชายด้วยกัน โดยเฉพาะกับคนหน้าตาดีแบบพี่ไทเกอร์ยิ่งแล้วใหญ่ ไหนจะแฟนสาวที่เจ้าตัวเคยคบอีก แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วไหมว่าทำไมสายตาที่มองมาจากคนตัวสูงถึงได้ไร้อารมณ์ขนาดนั้น  

‘ยังไม่เคยคุยกันเลยไม่ใช่เหรอส้ม จะตัดใจก็ทำได้ง่าย ๆ ไม่ใช่หรือไง?’  

ใช่... 

แต่มึงรักพี่เขาไปแล้วนะ มันเป็นรักที่ต้องการจะครอบครองพี่เขาไว้คนเดียว ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่เป็นหัวใจของเจ้าตัว ต้องการเหมือนกับขาดไม่ได้ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคุย 

มึงหมกมุ่นเรื่องของพี่เขาจนถอนตัวไม่ขึ้นไปแล้วนะ... 

‘โทษใครล่ะ?’ เป็นแบบนี้ไปแล้วจะให้โทษใครหากไม่ใช่ตัวเอง 

(เออมีไร?)  

“...” เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสายมันกลับทำให้ผมจำต้องเม้มปาก  

(อย่าเงียบให้กูรู้สึกใจไม่ดีนะส้ม)  

“เปล่า ๆ แค่ไม่มีอะไรทำเลยอยากจะโทรหา” จริง ๆ คือรู้สึกเฟลเรื่องเมื่อกี้ พอดีเดินผ่านตึกคณะเลยหาที่นั่งเล่นคนเดียว แต่เพราะไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยแอบรู้สึกกลัวจนต้องกดโทรศัพท์หาใครสักคนที่คิดว่าคุยด้วยแล้วโล่งอก 

(แน่ใจ๊? ถ้ารู้ว่าเป็นเรื่องผู้ชายกูไม่ใจดีด้วยแน่)  

“พี่ก็เป็นแบบนี้อะ ปล่อยน้องบ้างเถอะ...”  

“ปล่อยไปร่าน?”  

“ไอ้พี่โอ!”  

ใช่แล้ว... ปลายสายคือหนึ่งในสองคนที่ผมคุยด้วยมากที่สุดผ่านโทรศัพท์ อาจจะคุยกับปูนมันมากกว่า แต่พี่โอก็คือหนึ่งในนั้น และที่สำคัญคือเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของผมเอง 

“อย่าให้ต้องบอกเหตุผลเดิม ๆ นะส้ม เรื่องที่ผ่านมาเป็นยังไงหัดจำไว้ด้วย”  

“อื้อ... ส้มรู้แล้ว เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ว่าแต่พี่ทำงานอยู่หรือเปล่า?” ไม่อยากให้พี่โออารมณ์ขึ้น ไม่อยากจะโดนดุด้วย แค่อยากโทรไปคุยด้วยเล่น ๆ ให้คลายเครียด 

“นอนอยู่ใต้ท้องรถเนี่ย”  

“แงงงงง ส้มจะทำบุญไปให้นะ!”  

“ปากดี เดี๋ยวแม่งเอาไปอยู่ด้วย”  

“ฮ่า ๆ ๆ หยอกป่ะ! นี่จะสามทุ่มแล้วนะทำไมไม่พักบ้าง ส้มเป็นห่วงนะ” นึกภาพออกเลยว่าตอนนี้พี่โอกำลังทำอะไร เหงื่อคงเต็มตัว เสื้อผ้าคงเปื้อนฝุ่น นึก ๆ แล้วกลิ่นเหล็กกลิ่นน้ำมันขึ้นจมูกเลยอะ 

“แปลก ๆ นะ ปกติไม่น่าพูดแบบนี้ คิดถึงพี่โอใช่ไหมวะไอ้ส้มตำน้องรัก”  

“ไอ้ส้มตำแม่พี่สิ...”  

“เออแม่กูนั่นแหละ”  

“เรียกน้องใหม่เลยนะ!” ทำไมต้องเรียกแมนขนาดนั้นด้วย!  

“ขี้เกียจ… แล้วทำไมปีใหม่รีบกลับ ไม่อยู่กับกูนาน ๆ ล่ะ” จะว่าไปเพิ่งจะเปิดเทอมสองได้ไม่นานนี่เอง ปิดเทอมผมก็กลับบ้านแค่ไม่กี่วัน ใกล้ ๆ ช่วงปีใหม่นั่นแหละที่กลับไปกินเนื้อย่างและอยู่กับครอบครัว  

จากนั้นก็รีบกลับเพราะติดหอ อยากนอนอ่านนิยาย อ่านการ์ตูนโดจิน ดูหนังโป๊ ทำอะไรที่หอสะดวกกว่าเยอะเลยนะ บ้านก็ไม่ได้อยู่ต่างจังหวัดเลยไม่ได้อะไรมาก อีกอย่างคือไม่หนาวอะไรเลยจ้า ถามจริงฤดูอะไร?  

“เราไม่ได้อยู่ไกลกันขนาดนั้น คิดถึงแค่โทรหาก็พอแล้วไหม” เอาจริงส่วนมากผมนี่แหละเป็นฝ่ายที่โทรหา พอโทรไปยังโดนบ่นว่าหายหน้าหายตา ไม่คิดถึงพี่บ้างเลยหรือไง แล้วทำไมพี่ไม่โทรมาก่อนล่ะ 

ชอบบอกว่ายุ่งตลอดเลยนะ!  

“เออ ๆ มีไรอีกไหมกูจะดูรถให้ลูกค้าต่อละ”  

“ไม่มีอะไรแล้ว ทำงานไป ๆ”  

“ก่อนวางสายไหนลองพูดให้กูชื่นใจดิ” อ้อนน้องใช่ไหมล่ะ 

“เฮ้อ... โอเคตั้งใจฟังนะ”  

“ได้...”  

“ส้มจะเป็นเด็กดีและตั้งใจหาผัว!”  

“ส้มตำ...” นึกแล้วต้องทำเสียงนิ่งใส่ 

“ฮ่า ๆ ๆ ล้อเล่น ส้มจะตั้งใจเรียนนะ รักพี่โอมาก ๆ ด้วย”  

“ดี... มาหอมหัวหน่อยดิ”  

“บอกให้หาเมีย”  

“เออแค่นี้แหละส้ม” เอ่ยจบพี่โอก็ตัดไปทันที คงจะรำคาญมั้ง แต่รู้ว่าต้องแคร์ผมแน่ ๆ  

ตอนนั้นเห็นแม่บ่น ๆ เพราะไม่อยากให้ลองเสี่ยง ประสบการณ์แค่ไม่กี่ปีแต่อยากมาเปิดอู่ซ่อมรถแบบควบขายหรือประกอบอะไหล่เครื่องยนต์  

อีกอย่างคืองบประมาณในการทำสูงจริง ๆ แต่โชคดีที่พี่ผมฉลาด ทุนก็รวม ๆ กันกับเพื่อนห้าหกคนอย่างที่บอกจนตอนนี้เปิดได้ปีหน่อย ๆ ละ แค่ปีเดียวพวกเขาสามารถทำให้เป็นที่รู้จักและมีลูกค้าประจำได้ ร้านก็ใหญ่ขึ้นด้วยนะ 

พี่โออายุ 26 ปีแล้ว ส่วนผมเพิ่งจะ 20 กว่า ๆ เอง ถึงจะอายุห่างกันเกือบ 6 ปีแต่ความสนิทสนมนั้นมีมากจริง ๆ พี่โอดูแลผมดีทุกอย่าง พอจะหวงน้องก็หวงแบบสุด ๆ เป็นห่วงไปซะทุกเรื่อง เรื่องเงินนี่ก็ให้ตลอดเลยด้วย ค่าเทอม ค่าหอ ค่ากิน ค่าอยู่ ค่าใช้จ่ายซื้อของอะไรต่าง ๆ นานาก็ออกให้น้องหมดเลย 

ถึงฐานะทางบ้านจะไม่ได้รวยอะไรมาก แต่มีเงินให้ใช้ไม่เคยขาดก็พอแล้ว 

ฟุบ... 

“เฮ้ออออ...” เมื่อกลับถึงห้องสิ่งที่ผมทำคือการล้มตัวลงบนเตียงนอน ตามองเพดานพลางคิดอะไรไปต่าง ๆ นานา 

การได้คุยกับพี่โอทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ เลยล่ะ ตอนแรกที่ท้อเรื่องพี่ไทเกอร์จนรู้สึกอยากล้มเลิกในสิ่งที่เคยทำเหมือนทุกครั้งแล้วกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหมั่นไส้ร่างสูงเสียจนอยากเดินหน้ารุก  

ส้มตำจะไม่หยุดแค่แอบมองพี่หรอกนะ!  

แต่ถ้าต้องพอจริง ๆ จะขอด่าสักครั้ง ใครใช้ให้ดูดีจนส้มตำหลงรัก!  

ที่สำคัญคือตอนนี้ดันมีความรู้สึกบางอย่างกำลังเริ่มก่อตัวคล้ายกองทรายและดูเหมือนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นกองใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ  

รู้สึกตัวอีกทีร่างของผมก็ไร้ซึ่งท่อนล่างแล้วเรียบร้อย... 

“สะ ส้มเงี่ยน...”  

 

#Writer 

“มึงเป็นไรวะไทเกอร์?” ตั้งแต่เข้ามาดื่มกับเพื่อนต่อไทเกอร์ก็เอาแต่นั่งขมวดคิ้วมองแก้วเบียร์ เขามีเรื่องบางอย่างให้สงสัย นั่นเป็นเพราะใครคนหนึ่งที่ขยับเข้ามาชนเมื่อก่อนหน้า มองยังไงก็ใช่น้องคนนั้นไม่มีผิด เขาอยากจับมันมานั่งคุยกันตัวต่อตัวให้หายสงสัยเสียจริง ๆ  

ทำไมต้องตามวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเขาด้วย 

“มึงฟังกูอยู่ป่ะวะ?” เมื่อถามแล้วไม่ได้รับคำตอบ เสียงเอ่ยย้ำจากปิงจึงดังขึ้น และมันทำให้ใบหน้าคมจำต้องหันไปเลิกคิ้ว แก้วใสที่เอาแต่หมุนของเหลวเล่นเลื่อนลงไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางไล่สายตามองเพื่อนทั้งสามที่มองมายังเขา 

“เหม่ออะไรวะ แล้วสรุปคือเลิก?” เนมถามขึ้นเสริม 

“อื้อ…”  

“แสดงว่าเครียดเรื่องนี้อยู่?” เนมถามอีกครั้ง ส่วนเพื่อนอีกคนที่ชื่อลีโอก็เอาแต่มองมาด้วยสายตานิ่ง ๆ 

เพื่อน ๆ มันสงสัยว่าเขาเครียดเพราะการยุติความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่คบกันได้แค่หนึ่งอาทิตย์คนเมื่อกี้เหรอ?  

คงไม่มั้ง…  

“เปล่า…” เรื่องของรุ่นน้องคนเมื่อกี้ต่างหาก ทำไมถึงชอบแอบมองเขาจังวะ มันกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่ ทั้ง ๆ ที่พยายามไม่สนใจก็แล้ว ไม่เก็บเอามาใส่หัวก็แล้ว แต่นี่จะสามเดือนแล้วนะที่เห็นน้องมันวนเวียนเหมือนโรคจิตแอบมองเขาบ่อย ๆ มันน่าจับมาสั่งสอนฉิบหาย ไม่รู้หรือยังไงว่าการตามแอบมองคนอื่นมันไม่ดี 

แต่กลิ่นจากรุ่นน้องตัวเล็ก ๆ ที่ได้รับเมื่อกี้ 

ใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรทำไมถึงกลิ่นหอมเหมือนผู้หญิง... 

“กูว่าจะหาคนใหม่ว่ะ” เมื่อได้ยินเพื่อนทั้งสามจึงขมวดคิ้ว 

“เดี๋ยว ๆ มึงเพิ่งเลิกกับคนเก่า จะหาใหม่แล้วเหรอวะ? ร้ายจังไอ้เสือ…” ปิงเอ่ยเหมือนไม่เชื่อคำพูด แต่ดูรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของไอ้เสือเพื่อนของเขาแล้วมันคงไม่คิดจะพูดเล่น ๆ เป็นแน่แท้ ยิ่งเห็นหน้าของไทเกอร์เขาทั้งสามก็เหมือนยิ่งนั่งงงในวงเหล้า  

“หึ ๆ” ส่วนไทเกอร์ไม่ตอบนอกเสียจากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วกระตุกยิ้มหันหน้าหนี 

 

ฝั่งของคนตัวบาง~ 

“อื้ออ… อ่า…” เรือนร่างขาวนอนแอ่นสะโพกพลางใช้มือข้างหนึ่งขยับสิ่งที่เรียกว่าดิลโด้เข้าออกจากช่องทางรักอย่างสุขสม เสียงครางหวาน ๆ ไม่ดังมากแผ่วออกมาพร้อมริมฝีปากสวยเผยอรับความซ่านเสียว 

มือข้างหนึ่งกำผ้าปูที่นอน อีกข้างตวัดไปด้านหลังขยับสิ่งนั้นเข้าออกตามใจอยาก ส้มตำไม่อาจหยุดการกระทำแบบนี้ได้หากเขาไม่ได้ปลดปล่อยในคืนนี้ ความอยากที่ขาดการเติมเต็มเรียกร้องหาสิ่งที่ต้องการมานานอย่างกระหาย ในเมื่อของจริงไม่เคยได้ลองของปลอมก็ต้องถูกใช้เป็นการฝึกอยู่ร่ำไป 

“อะ อื้ออ…” เขานึกถึงใบหน้าของชายคนนั้นในสภาพร่างท่วมเหงื่อแล้วเล่นเสียวกับตัวเองด้วยความหื่น แรงราคะในใจกามทวีเพิ่มอย่างไม่อาจลด ทุกสิ่งอย่างรอบ ๆ กายดูเร่าร้อนคล้ายไฟแผดในนรก 

ร้อนแรงเหมือนเรือนร่างเพรียวในตอนนี้... 

ชึ่บ ๆ  

“ระ แรงอีก อ่า…”  

ชั่บ ๆ  

“ระ เร็วกว่านี้พี่เสือ อื้อ…” ส้มตำค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นท่านั่งเทียนแล้วขยับร่างขึ้นลงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สมองโล่งทำได้แค่จินตนาการว่ามือหนากำลังสัมผัสเอวแล้วกระแทกท่อนเอ็นขึ้นใส่จนจำต้องครางดังเสียงหลง 

ในห้องเร่าร้อนเสียจนส้มตำในสภาพเสื้อยืดตัวบางคลุมท่อนบนมีเหงื่อกาฬซึมออกมาอย่างเซ็กซี่ ภาพภาพนี้ช่างไม่ต่างไปจากคลิปช่วยตัวเองดี ๆ เลยสักนิด 

“อีกนิด… อื้ออ…”  

สวบ... 

ความเร็วในการขยับสะโพกเริ่มเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนเขาจะกดกายลงที่เซ็กซ์ทอยนั้นเน้น ๆ แล้วปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาเลอะผ้าที่รองไว้  

“ฮา... ฮา...” เสียงหายใจหอบดังขึ้นพร้อมเหงื่อใสผุดขึ้นมาตามรูขุมขน  

หลังทำเรื่องแบบนั้นเสร็จส้มตำยังคงนั่งทับดิลโด้ไว้ในช่องทาง แสงไฟกระทบเรือนร่างบางสภาพผิวขาวเนียนมีเหงื่อซึมตามร่างกายยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่เป็นเท่าตัว ไม่แปลกที่ใครในด้านมืดก็อยากลองมีอะไรกันกับเขาทั้งนั้น ถึงแม้ไม่มีชายที่นึกฝันอยู่ในรายชื่อนั้นก็ตามที  

ตากลมมองไปยังโมเดลองคชาตที่วางอยู่บนตู้ด้วยความรู้สึกอันโหยหา สิ่งนั้นมันทำให้คิดไปถึงอวัยวะภายในกางเกงของรุ่นพี่ 

มันจะเป็นยังไง... 

“ตอนไหนจะได้ลองทำจริง ๆ วะส้มตำ”  

เฮ้ออ… 

ที่ไม่ยอมนอนกับคนอื่นก็เพราะอยากเก็บไว้ให้คนที่ตัวเองรักได้สัมผัสเพียงคนเดียว เขาแค่อยากมีแฟนก็เท่านั้น อยากทำให้แฟนมีความสุข ยิ่งส้มตำเป็นคนที่ติดอะไรแล้วจะติดมาก ๆ เขายิ่งอยากจะติดชายคนนั้น  

จะเอาแต่หมกมุ่นอยู่แต่กับสิ่งที่ตัวเองรัก... 

เช่น ‘เรื่องเซ็กซ์’ และรุ่นพี่ที่ชื่อว่า ‘ไทเกอร์’  

 

เช้าก่อนเข้าเรียน~ 

“แต่พี่เขาเลิกกับคนปัจจุบันแล้วนะ”  

“อีดอก... มึงคิดว่าเลิกแล้วพี่มันจะไม่อยากมีใหม่เหรอ? บางทีนั่นอาจจะเป็นหนึ่งในสิบของคู่นอนพี่มันก็ได้ป่ะ”  

“มึงก็ชอบยุให้กูเลิกสนใจพี่เขาอะ ให้กำลังใจกูบ้างไม่ได้เลยเหรอวะ” เพราะชอบไปแล้ว เสพติดการแอบมองไปแล้วจะให้เลิกชอบง่าย ๆ ได้ยังไง อีกอย่างพี่เขาเหรอจะทำตัวเลวขนาดนั้น หน้าตาหล่อ ๆ นิ่ง ๆ แต่ดูมีระดับแบบนั้นถึงจะดูเจ้าชู้แต่ก็เหมือนจะจริงใจป่ะ 

อย่ามาพูดมั่วว่าพี่เขามีคู่นอนหลายคนนะ!  

“เฮ้อออ... ช่างเถอะ เออกูจะบอกว่าเมื่อคืนได้ผู้ชายมาคนหนึ่ง ของใหญ่แถมยังเยดุมากอีเหี้ย ตูดระบมไปหมดเลยเนี่ย” ไม่เพียงแค่พูดแต่ใบหน้าของปูนยังแสดงอาการทรมานออกมาให้ได้เห็น 

ส่วนส้มตำไม่ได้เอ่ยอะไรนอกเสียจากมองเพื่อนที่เอาแต่บ่นเรื่องผู้ชายแล้วกลอกตามองบน เป็นแบบนี้ไงมันถึงไม่เข้าใจความรักจริง ๆ สักที มัวแต่นอนกับผู้ชายไปทั่วแบบนี้ไง แล้วยังทำหน้าเหมือนไม่สนห้าสนหกอะไรอีกนะ!  

ใบหน้าใสส่ายไปมาก่อนจะหันไปเห็นคนที่ถูกพูดถึงกับเพื่อน ๆ ของเจ้าตัวกำลังเดินผ่านมาพอดี ในระหว่างที่ใจนั้นเริ่มสั่นตากลมก็เลื่อนจุดโฟกัสไปยังเป้ากางเกงของร่างสูงโดยอัตโนมัติ 

“ปูน...” เรียกเพื่อนแต่ตายังคงมองไปยังต้นเหตุที่ทำให้ใจสั่น 

“อะไรวะ? อ่อ... พูดถึงก็เดินมาแถวนี้เลย” ก็ถึงว่าทำไมคนเรียกมันเอาแต่มองไปทางนั้นตาไม่กะพริบ ดีนะที่กลุ่มรุ่นพี่ไม่ได้เดินตรงมาทางนี้ ไม่งั้นมีหวังได้เห็นอาการแปลก ๆ ของส้มตำที่คนอื่นไม่เคยเห็นแน่ ๆ  

นอกจากจะเขินจนเปลี่ยนเป็นคนใส ๆ แล้วยังทำตัวไม่ถูก ปกติก็เด๋อ ๆ งง ๆ อยู่แล้ว ยิ่งเขินยิ่งเด๋อเข้าไปอีก ตากลมมองใบหน้าใสของเพื่อนที่ไม่ต่างไปจากเด็กกำลังเห็นรถไอศกรีม ลึก ๆ นั้นปูนก็รู้อยู่แล้วว่าส้มตำเป็นคนยังไง ถึงแม้บางทีจะทำตัวไม่ใสหรือดูแรง ๆ เหมือนเขาบ้าง  

แต่มันกลับมีอีกมุมหนึ่งที่เหมือนเด็กยังไม่โตจริง ๆ  

“เรียกแล้วพูดสิวะ”  

“อะ เออ... อย่าว่าอะไรเลยนะ แต่มึงคิดว่าของพี่เขาใหญ่ป่ะ?”  

“...” ของใหญ่?  

“ไม่รู้นะ แต่พอมองผ่านกางเกงมันก็นูนเหมือนผู้ชายทั่วไปอะ แต่กูคิดว่าใหญ่แหละ มึงคิดเหมือนกูป่ะ?”  

“อิสัด...”  

“…กูอยากลองโดนของจริงเอาเหมือนมึงบ้างอะปูน แต่กูจะเก็บไว้ให้พี่เขาคนเดียวมึงเก็ตใช่ป่ะ?” อยากโดนเอาแต่ก็อยากให้พี่ไทเกอร์เอาคนเดียวไหมอะ… 

“เฮ้อ... มึงไม่ลุกไปจีบพี่เขาเลยวะ ถ้าคุณส้มอยากโดนตำก็ต้องแรดแบบแสดงออกบ้างป่ะ ดูกูเป็นตัวอย่าง” ปูนพูดเหมือนภูมิใจในตัวเอง เพื่อนเขามันเกินคำว่าร่านไปแล้วมั้ง  

ทั้งรวยทั้งร่าน!  

เปลี่ยนผู้ชายเหมือนผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้า 

“เฮ้อ... ช่างเถอะ ไปเรียนกันดีกว่า อีกอย่างวันนี้ภูมินัดเจอกูที่ห้องน้ำตอนเย็นด้วย บอกมีเรื่องให้ช่วยอีกล่ะ”  

“…”  

“ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นปูน?”  

“เปล่านี่...” ส้มตำขมวดคิ้วมองเพื่อนด้วยความสงสัย  

จะว่าไปเมื่อวานเขาก็เพิ่งให้ปูนเอากับภูมิไป ไม่รู้ว่าหลังจากทั้งสองออกไปจากห้องจะมีคุยอะไรกันอีกไหม แต่ใบหน้าของเพื่อนเขาตอนนี้มันแปลก ๆ เพราะได้ยินชื่อภูมิหรือเปล่า?  

ต้องมีอะไรเกิดขึ้นชัวร์!  

 

 

ไรท์เอ็ม 

มาลงต่อให้วันเสาร์ตามที่บอกแล้วนะครับ เจอกันอีกทีเสาร์หน้าน้า อย่าลืมส่งฟีดแบ็กให้ด้วยนะครับ! ถึงแม้เนื้อเรื่องจะรีไรท์ก็จริง แต่ยังเป็นไฟล์ดิบมีคำผิดน้า ตอนนี้รอสนพลงอีบุ๊กอยู่ครับ ไม่รู้จะลงตอนไหน ภาวนาให้เขาลงเร็วๆ 

แท็ก #น้องส้มตำกาม 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว