ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2: รักป่า รักเขา รักเราด้วยได้ป่ะ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 2: รักป่า รักเขา รักเราด้วยได้ป่ะ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 132

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2562 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2: รักป่า รักเขา รักเราด้วยได้ป่ะ?
แบบอักษร


“เอ้า! ยืนนิ่งเฉย สรุปลุงเป็นอะไรเนี่ย จ้องหน้าผมทำไม” เสียงเข้มที่ติดจะรำคาญดังออกมาจากคนตรงหน้า 


กานต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เนื่องจากตอนนี้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งการตกหลุมรัก ที่มีต่อผู้ชายตรงหน้า ถ้าหากคาดเดาอายุก็คงไม่เกินยี่สิบปี ดวงตาสีดำขลับ รับกันได้ดีกับผมรองทรงสั้น ผิวสีเข้มที่ดูสุขภาพดีเข้ากันกับร่างกายแกร่งประดุจดั่งนักกีฬา ส่งผลให้ชายหนุ่มหัวใจกระตุกยามได้มอง 


โดยเฉพาะ...เสียงเกรี้ยวกราดที่ตวาดออกมา ยิ่งดึงให้ปฐวีกานต์ตกหลุมรักมากขึ้นไปอีก 

ทำไงดี...ใจสั่นเป็นบ้าเลยอ่ะ 


“ไอ้หนูเป็นอะไรวะ ตะโกนดังเลยโว้ย เป็นอะไร ๆ”  

เสียงของยายเมี้ยนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ผู้เป็นหลานหันกลับไปมองก็พบกับภาพที่ยายกำลังเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เมื่อยายเมี้ยนถึงตัวหลานรัก ปฐวีกานต์เองก็อดได้ยินเสียงหอบเหนื่อยที่ดังออกมาไม่ได้ 


“ยายไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้ครับ” ผู้เป็นหลานพูด พลางช่วยประคองยายเมี้ยนให้ตั้งหลัก 


“วะ! เอ็งร้องเสียงดังขนาดนั้น ข้าก็นึกว่าใครทำอะไร เข้าไปหาหมอใหญ่แปบเดียว ก็แหกปากเลย” 


“ก็กานต์ตกใจนิดหน่อยครับยาย”  


“ขนาดนี้ไม่หน่อยแล้วลุง สามบ้านแปดบ้าน” 


“อย่าเพิ่งพูดสิ ใจสั่นเลยเนี่ย” กานต์พูดพลางบิดตัวไปมาเพื่อยืนยันอาการหัวใจเต้นแรงที่เกิดขึ้นกับคนตรงหน้า 


“ลุงยังมีสติอยู่ไหม? ถามจริง?” เด็กหนุ่มตรงหน้าตอบอย่างเอือมระอา 


“นิณ พูดกับหมอเขาดี ๆ หน่อย” เสียงเข้มปริศนาที่ดังขึ้นทางด้านหลังของเด็กหนุ่ม ส่งผลให้ผู้เป็นเจ้าของชื่อหันกลับไปมอง พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 


“เดี๋ยวนะพ่อ ตาลุงนี่อ่ะนะเป็นหมอ? พ่อล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ 


“ก็เออสิวะ เขาเป็นแพทย์แผนไทยบรรจุใหม่ที่นี่ ทำตัวดี ๆ กับหมอกานต์หน่อย....ต้องขอโทษหมอกานต์ด้วยนะครับ ลูกชายผมไม่ค่อยเต็มบาทเท่าไร” ประโยคหลังผู้เป็นพ่อควบกับตำแหน่งหมอใหญ่ประจำอนามัยหันมาพูดกับปฐวีกานต์ที่ยังคงบิดตัวอยู่เช่นเดิม 

ไม่เต็มบาทไม่เป็นไร เต็มหัวใจเราก็พอ 


ผู้เป็นหมอใหม่คิดพลางหัวเราะอย่างกระแอมอาย ท่าทีเหล่านั้นถูกจ้องมองโดยนิณ ก่อนที่จะปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 


“หมอใหม่ของอนามัยก็ดีแล้ว พ่อจะได้เบางาน” เด็กหนุ่มพูดพลางปัดมือไล่เศษดินที่ติดตัวมาตอนที่เขากระโดดลงจากต้นไม้ แล้วมาเจอลุงนี่พอดี 


“ทางที่ดี พ่อบอกหมอใหม่ด้วย ว่าอย่าทำสายตาน่าขนลุกใส่ผมแบบนั้น ผมกลัวแล้ว” นิณพูดก่อนมีทีท่าเดินออกจากวงสนทนา 


“นี่...เดี๋ยวสิ” แต่เด็กหนุ่มกลับชะงักฝีเท้า เมื่อเสียงนุ่มดังขึ้น 


“น้องน่ะปลูกต้นไม้เก่งหรอ?” ทันทีที่หันกลับไปมองก็พบกับสายตาวาววับที่ถูกส่งมาจากหมอใหม่ประจำอนามัย 


“น้อง?...นี่ลุง...” 


“นิณ! ให้เกียรติหมอเขาหน่อย หมอกานต์เขาอายุมากกว่าแกตั้งเยอะนะ พูดจาให้น่าฟังสิ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยเตือนเสียงเข้ม เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่สุภาพของผู้เป็นลูกชาย ซึ่งหลังจากตักเตือนไปแม้จะมีท่าทีฮึดฮัดอยู่บ้าง แต่ก็ยอมนิ่งเงียบลงแต่โดยดี 


“ไม่เป็นไรหรอกครับผู้อำนวยการ ผมเข้าใจดี” กานต์ส่งยิ้มให้ผู้เป็นว่าที่เจ้านาย ก่อนจะหันมาสบตาคมที่มองมาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย “พี่ถามว่าน้องปลูกต้นไม้เก่งหรอ” เขาส่งยิ้มให้ใบหน้าบูดบึ้งตรงหน้า 


“ก็ไม่ได้ชอบ แล้วก็ไม่ได้เกลียด อยากทำก็ทำ ไม่ได้เดือดร้อนใคร...ค..ครับ” นิณรีบเติมหางเสียงลงท้ายประโยคทันทีเมื่อเห็นสายตาเขียวปัดจากผู้เป็นพ่อส่งมา 


“อ๋อ หรอ” ปฐวีกานต์ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำได้แต่เพียงพยักหน้าเท่านั้น 


“เดี๋ยวนะไอ้หนู ที่แกร้องแหกปากเนี่ย แกตกใจลูกหมอใหญ่เขาเรอะ” ยายเมี้ยนที่เงียบไปนานตะโกนโผล่งขึ้นมา  


“ก็ใช่ครับยาย ยายก็รู้ว่ากานต์กลัวอะไรแบบนี้อ่ะ” ผู้เป็นหลานตอบกลับอ้อมแอ้ม  


“ประสาท” ยายเมี้ยนผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยชมหลานรักตรงหน้า ก่อนจะฮาก๊าก เมื่อรู้เหตุผล 


“ยายอ่ะ” 


“ฮ่า ๆ  เออ ๆ  ข้าไม่หัวเราะเอ็งแล้ว” ยายเมี้ยนพยามปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะต่ออีกเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวแนะนำว่าที่เจ้านายใหม่ให้หลานรักอย่างเป็นทางการ 


“ไอ้หนู นี่หมอภาคย์ เป็นหมอใหญ่ของที่นี่ พูดสั้น ๆ อีกทีก็เป็นนายเอ็ง” ยายเมี้ยนชี้นิ้วไปทางชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังส่งยิ้มมาให้ปฐวีกานต์ 


“ส่วนนี่ ไอ้กานต์ หลานข้าเองหมอใหญ่ มันให้ข้าพามาหา มันกลัวผีน่ะ ฮ่า ๆ” ยายเมี้ยนทำตัวเป็นทางการได้ไม่นานนัก เพราะหลังจากแนะนำตัวเสร็จก็ปล่อยความขำออกมาอย่างไม่มีปิดบัง 

หัวเราะขนาดนี้ระวังเป็นหอบเหอะยายเมี้ยน 


แผนไทยหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะกล่าวแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง 


“สวัสดีครับคุณหมอภาคย์ ผมชื่อปฐวีกานต์ครับ เป็นแพทย์แผนไทยที่เพิ่งจบใหม่และมาใช้ทุนที่อนามัยนี้ครับ ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย” ชายหนุ่มพูดพลางยกมือไหว้  


ใช่ 


ฝากเนื้อฝากตัวไว้กับหัวหน้า...แต่จะขอฝากหัวใจไว้กับลูกหัวหน้าอีกคน 


“ยินดีต้อนรับนะครับหมอกานต์ ทางสถานีอนามัยประจำตำบลแห่งนี้รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้หมอมาช่วยพัฒนาอนามัยของเรา...เดี๋ยวเจ้าหน้าที่คนอื่นผมจะแนะนำให้รู้จักทีหลัง” หมอภาคย์ยิ้ม “ส่วนนี่ชื่อนิณ...” หมอภาคย์ยิ้มก่อนจะดึงลูกชายของตัวเองมาตรงหน้า “นิณเป็นลูกชายผมเอง เรื่องห้อยโหนเป็นลิงทโมนถนัดมาก แน่นอนว่าเรื่องปลูกต้นไม้เหมือนกัน เจ้านิณมันเก่ง มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลย” 


“โอ้ย จะมีอะไรให้ช่วยกันหมอใหญ่ ไอ้หนูน่ะมันถึก เด็กจบใหม่ไฟแรงก็แบบนี้แหละ นู่นที่บ้านนู่น มีต้นไม้เป็นร้อย ๆ ต้น ขนาดผู้ใหญ่จะช่วยมันปลูก มันยังไม่เอาเลย” ยายเมี้ยนพูดแกมหัวเราะ 


“รู้จักกันแล้ว ข้าขอตัวพาไอ้หนูกลับก่อนนะ..” 


“ต้องการ..”


“ห้ะ?” เสียงเบาที่ออกจากปากของหลาน ทำให้ยายเมี้ยนต้องถามซ้ำ “พูดอะไรวะไอ้หนู เสียงเบาปานเสียงลมใครจะไปได้ยิน” 


“อะแฮ่ม...กานต์บอกว่ากานต์ต้องการความช่วยเหลือ” ยายเมี้ยนเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ 


“ต้นไม้ที่เอามาปลูกมันเยอะจัด กานต์ทำคนเดียวไม่ไหว อยากได้คนช่วย” 


“ห้ะ? ไม่ไหวอะไรวะ เอ็งยังปฏิเสธผู้ใหญ่อยู่เลย” ผู้เป็นยายถามด้วยความงุนงง 


“เอาน่า ยายครับ กานต์มาคิด ๆ ดูแล้วการปลูกต้นไม้ร้อยกว่าต้นด้วยตัวคนเดียวค่อนข้างลำบาก กานต์อยากได้คนช่วย” 


“อะไร...” 


“ไม่เป็นไรครับยายเมี้ยน” หมอใหญ่พูดขึ้น “เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้หมอกานต์ตกใจ เดี๋ยวผมส่งนิณไปช่วยปลูกเอง” 


“ห้ะ อะไรนะพ่อ!?” 


“ตามนั้นแหละครับ ช่วงนี้นิณปิดเทอมพอดี จะให้ไปช่วยจนกว่าจะเสร็จแล้วกันนะครับ” ผู้เป็นพ่อยิ้มกว้าง ต่างจากผู้เป็นลูกที่กำลังมีสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม 


“ขอบคุณมากนะครับ...ไปครับยาย กลับบ้านกัน” ปฐวีกานต์ไม่รอฟังคำตอบหรือไม่ให้โอกาสยายเมี้ยนได้เอ่ยคำลา เพราะเขาลากยายเมี้ยนออกไปทันที 


มาปลูกต้นไม้แล้ว ช่วยมาปลูกต้นรักในใจกานต์ด้วยนะ น้องนิณ 💗

ความคิดเห็น