เปิดพรีออเดอร์ถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 ราคาเล่มละ 459 บาทรวมค่าส่งแล้ว สนใจติดต่อได้ที่เพจ Tawan_Y หรือ www.tawanpreampree.com

11 ลูกผู้ชายกับหอนายโลมเป็นของคู่กัน

ชื่อตอน : 11 ลูกผู้ชายกับหอนายโลมเป็นของคู่กัน

คำค้น : เจาหลิน,กลับมาเกิดใหม่,วาย,นายเอกแร่ด,จำปีหอม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 ลูกผู้ชายกับหอนายโลมเป็นของคู่กัน
แบบอักษร

2019/01/22

“เราไว้ใจใครที่นี่ไม่ได้เลย ข้าจะส่งข่าวแจ้งท่านพ่อให้ส่งคนของเรามาเพิ่ม เราอยู่ทางนี้จะให้ความร่วมมือกับอ๋องเหว่ยกวงเพื่อสืบหาตัวคนร้าย พวกเจ้ามีความคิดอื่นอีกไหม”เจาหลินเปิดประชุมพวกองครักษ์ทั้งแปดของเขาล้วนไว้ใจได้

"ตามที่พี่ว่ามาก็ดี ข้าจะไปสืบที่ตลาดมืดอีกทางหนึ่ง" หลิ่งอ้ายไม่ให้เจาหลินไปเพราะหน้าตาของเขาสะดุดตาเกินไป

“ก็ได้ พาองครักษ์ไปด้วยห้ามไปคนเดียว จำไว้ว่าเราแค่ไปสืบข่าว ต่อให้เจอคนร้ายก็ห้ามจับกุมเข้าใจไหม พี่ไม่อยากให้เจ้าเสี่ยง" เจาหลินกำชับ

“ตกลงตามนี้" แต่ถ้ามันลงมือก่อนข้าก็แค่ป้องกันตัวนะพี่ หลิ่งอ้ายยิ้มพอใจกับความเป็นห่วงของพี่ชาย

เจาหลินไม่ห้ามน้องเพราะคืนนี้เขาคิดจะไปหาข่าวที่หอนายโลม หลิ่งอ้ายไม่อยู่ยิ่งทางสะดวกเขาอาจจะซื้อนายโลมมาดื่มด่ำสักคืนก็ได้ ลองรุกดูบ้างจะเป็นไร เจาหลินอารมณ์ดีนักออกไปซื้อเสื้อผ้าเพิ่มดีกว่าคืนนี้ข้าจะต้องโดดเด่นที่สุด

แต่เมื่อเจาหลินไปถึงหอนายโลมในยามค่ำ คนเฝ้าประตูกลับไม่ให้เขาเข้าไป

“แม่นางน้อย ที่นี่มิใช่ที่สำหรับสตรีในห้องหอควรมา ถึงแม้เจ้าจะปลอมตัวเป็นบุรุษแต่ใบหน้างดงามยิ่งกว่าดาวเด่นของหอเราเยี่ยงนี้อาจเป็นอันตรายได้ เจ้ากลับไปเสียเถิด” คนเฝ้าประตูกล่าวด้วยความหวังดี เจาหลินไม่สะดวกกับการอาละวาดได้แต่ขยี้เท้าเดินหน้าบึ้งไปหอนายโลมแห่งอื่น แต่ผลก็ออกมาเหมือนกัน จากหอนายโลมชั้นหนึ่งในเมืองหลวงพวกเขาเดินไปเรื่อยจนเกือบสุดถนน มีตอกคับแคบสายหนึ่งกลับคึกคักยิ่งกว่าถนนสายหลักเสียอีก

                “คุณชาย นี่เป็นตรอกสุนัขเป็นย่านชั้นต่ำที่สุดของเมืองหลวง คงไม่มีสิ่งที่ท่านมองหา” เจ้าสอง องครักษ์ของเจาหลินทัดทานหน้าซีด หากประมุขทราบว่าพวกเขาปล่อยให้ประมุขน้อยไปย่านโลกีย์เช่นนี้เขาคงถูกสังหารเป็นแน่

                เจาหลินตาเป็นประกาย ในเมื่อเป็นย่านชนชั้นล่างย่อมสามารถใช้เงินทองหว่านให้เขาเข้าไปได้แน่ ถึงแม้ไม่น่าจะมีบุรุษต้องตาต้องใจแต่ก็น่าไปเปิดหูเปิดตายิ่ง เด็กหนุ่มเดินนำเข้าไปทันที เหล่าองครักษ์ทั้งสี่ตบบ่าให้กำลังใจกัน ก็ประมุขน้อยเอาแต่ใจตัวเองจะตายพวกเขาห้ามไม่อยู่หรอก

                เมื่อเจาหลินมาถึงปากตรอก มีบุรุษฉกรรจ์หน้าเหี้ยมหลายคนยืนอยู่คล้ายเป็นยาม เมื่อเห็นเจาหลินและพวกก็เพียงนิ่งเฉยแล้วปล่อยให้พวกเขาเข้าไป นอกจากร้านอาหารแผงลอยราคาถูกจำนวนมากแล้ว ยังมีร้านสุรา เหลา โรงเตี๊ยม บ่อน และหอนางโลมตั้งเรียงรายสองฟากถนน เจาหลินมองข้ามหอนางโลมสองแห่งที่มีสตรีใส่เสื้อผ้าบางเบาอยู่หน้าร้าน มาถึงหอนายโลมที่ตั้งอย่างเปิดเผย ด้านหน้ามีชายหนุ่มยืนเปลือยอกยืนต้อนรับแขก เพียงเห็นแค่นี้เด็กหนุ่มก็ยิ้มหวานจนตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยวก้าวตรงไปทันที


“คุณหนูน้อยมีธุระอะไรกับที่นี่” สตรีที่มาตามคนรักหรือสามี มีไม่น้อยผู้ดูแลจึงมีหน้าที่สกัดคนไว้มิให้เข้าไปสร้างความวุ่นวายด้านในให้แขกเหรื่อหงุดหงิดรำคาญ

“ข้าเป็นบุรุษ ก็อยากจะมาหาความสำราญเป็นธรรมดา” เจาหลินวางท่ากรุ้มกริ่มดั่งคุณชายเจ้าสำราญแม้ในใจจะแอบเคืองที่ทุกคนพากันเห็นเขาเป็นสตรีไปเสียหมด

ผู้ดูแลสองคนสบตากัน พวกเขามองเจาหลินเป็นคุณหนูที่ต้องการเล่นสนุกเท่านั้น คนมีผู้ติดตามมาด้วยคงจะไม่เป็นไร พวกเขากริ่งเกรงแค่ว่าที่บ้านของเด็กหนุ่มอาจมีผู้ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ หากบุตรีของเขามีตำหนิพวกมันก็เดือดร้อนแล้ว

“ดูแลนายของเจ้าให้ดี” ผู้ดูแลตบบ่าองครักษ์หนักๆ พวกเขายิ้มให้กันอย่างเข้าใจ ผู้ใดให้เกิดมาเป็นบ่าวผู้อื่นเล่า

เจาหลินนั้นไม่สนใจเบื้องหลัง เดินลิ่วเข้ามามีบุรุษหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านคล้ายบัณฑิตปรี่เข้ามาต้อนรับ เพียงแต่เสียงของเขานั้นแหลมสูง

“คุณชายท่านนี้ มิทราบว่าต้องการฟังดนตรีด้านล่างหรือเปิดห้องส่วนตัวดีขอรับ”

“ข้างล่าง ข้าอยากชมดูบรรยากาศ เรียกหนุ่มๆมาปรนนิบัติข้าสักสองคน”  เจาหลินยัดเงินก้อนใหญ่ใส่มือพ่อเล้าหรือเรียกแม่เล้า ทำเขายิ้มกว้างรีบเรียกเด็ก ๆ มาต้อนรับเจาหลินทันที เขาก็เหมือนผู้อื่นที่คิดว่าเจาหลินมาเล่นสนุกจึงจัดนายโลมที่สุภาพเรียบร้อยมาให้ แม้ไม่ถูกใจเจาหลินนักแต่เขาก็หมดอารมณ์ลวนลามบุรุษไปตั้งแต่ถูกปฏิเสธจากหอนายโลมที่แรกแล้ว เจาหลินจึงชวนนายโลมทั้งสองคนคุยและชมดูสถาณการณ์ทั่วไปเสียมากกว่า เหล่านายโลมเห็นหน้าผู้ติดตามยิ่งไม่กล้ารุ่มร่าม หลังจากรินสุราให้เจาหลินก็มีท่าทางเรียบร้อยยิ่ง

“คุณชายลองสุราขึ้นชื่อของหอเรา แม้พวกเราพี่น้องมิอาจเทียบเคียงเหล่านายโลมที่หอหงส์ฟ้าได้แต่สุราของเรานับว่าเบียดเสียดอยู่แถวหน้าไม่อายผู้ใด” นายโลมนามอาจิงรินสุราสีทองกลิ่นหอมหวนให้ เจาหลินรับมาจิบ เมื่อแน่ใจว่าในสุรามิได้ผสมยาใดเด็กหนุ่มก็ดื่มจนหมดจอก พร้อมเสียงชมเชย

“สุราดี” เจาหลินกระแทกจอกลงบนโต๊ะ นายโลมอีกผู้หนึ่งนามเสี่ยวรุ่ยคีบกับป้อนเจาหลินอีกคำหนึ่งมิให้น้อยหน้า

“หากรับประทานแกล้มกับเนื้อพันต้นหอมจะให้ความรู้สึกสดชื่น เข้ากับสุราได้ดียิ่ง” เสี่ยวรุ่ยชม้ายตา เจาหลินหัวเราะฮาโอบนางโลมซ้ายขวาชมการแสดงควงกระบองไฟที่เวทีเบื้องหน้า หอนายโลมแห่งนี้นับว่าสนองความต้องการที่หลากหลาย มีทั้งบุรุษร่างใหญ่ คุณชายคงแก่เรียนหรือแม้แต่เด็กหนุ่มบอบบาง ในบรรดาแขกเหรื่อถึงกับมีสตรีปะปนอยู่ด้วย

“คุณชายโต๊ะด้านข้างกำลังจะลุกมาหาท่าน” เสี่ยวรุ่ยเอนกายมาซุกในอ้อมแขนของเจาหลินพร้อมกระซิบที่ข้างหูอย่างกังวลใจ แขกน้อยที่น่ารักของเขากำลังจะถูกคุกคาม

“แม่นาง อย่าได้สนใจนายโลมผอมแห้งทั้งคู่นี้เลย พวกข้าล้วนเป็นบุรุษเข้มแข็งยินดีปรนนิบัติท่านเอง” เจาหลินคงไม่รู้สึกอะไรนักหากคนพูดไม่แสดงสีหน้าหยาบโลนอย่างโจ่งแจ้ง เขาไม่มีท่าทีจะได้ยินเข้าพูดหยาบโลนเมื่อครู่ขณะที่องครักษืเตรียมจะชักดาบใส่แต่ถูกเจาหลินปรายตาห้ามไว้เสียก่อน

บุรุษผู้นั้นเห็นเจาหลินคล้ายไม่ได้ยินจึงกล่าวซ้ำพร้อมกับเอื้อมมือจะแตะตัวเจาหลินแต่อาจิงจับมือเขาไว้ก่อน

“ท่านจะมาแย่งแขกของข้าอย่างนั้นหรือคุณชาย” ด้วยจริตที่อาจิงหว่านใส่ทำให้บุรุษผู้นั้นไม่มีโทสะเพียงเชยคางอาจิงขึ้น

“เจ้าก็ไม่เลว ไว้วันหลังบิดาจะมาเล่นสนุกด้วยเพียงแต่วันนี้แม่นางน้อยผู้นี้ต้องไปกับข้า” คนเริ่มคุกคามทำให้เจาหลินปล่อยรังสีอำมหิตออกมาก่อนที่มือหนากร้านจะได้แตะตัวเจาหลิน พ่อเล้าก็ส่งเสียงมาก่อนตัว

“คุณชายต้วน ท่านจะมาวุ่นวายกับแขกเหรื่อไม่ได้นะฮ้า หรือท่านคิดจะเป็นนายโลมก็ต้องมาสมัครงานกับข้าก่อน” พ่อเล้าพูดไม่ออมเสียงทำให้แขกเหรื่อได้ยินกันทั่วร้าน หลายคนหลุดหัวเราะออกมาทำเอาคุณชายต้วนมีโทสะจนควันออกหู

“บังอาจ เจ้าก็รู้ดีว่าบิดาของข้าเป็นใคร ยังกล้าฉีกหน้าข้า” คุณชายต้วนคำรามพุ่งตัวใส่พ่อเล้าแต่ถูกผู้ดูแลร่างใหญ่สองคนสกัดไว้อย่างง่ายดาย หมัดหนึ่งส่งเข้าลิ้มปี่ สันมือจากอีกคนหนึ่งสับเข้าที่ต้นคอด้านหลัง เพียงเท่านี้คุณชายต้วนก็สลบทันที

“เฉียบ” เจาหลินยกนิ้วให้คนทั้งคู่ที่ยิ้มกลับมาก่อนที่จะก้มศีรษะให้แล้วลากคุณชายต้วนออกไปทิ้งหน้าร้านโดยที่ไม่มีสหายร่วมโต๊ะยื่นมือออกมาช่วยเขาแม้แต่คนเดียว

“ขออภัยคุณชายด้วยขอรับ ข้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก” พ่อเล้าย่อตัวให้

“แล้วกันไปเถอะ” เจาหลินโบกมือส่งๆ นับว่ายังดีที่เขาไม่ต้องลงมือ ยังไม่อยากเปิดเผยฝีมือเร็วเกินไปนัก พ่อเล้ายิ้มหวานก่อนจะขอตัวไปรับแขกที่มาใหม่

“ทำให้พวกเจ้าตระหนกแล้ว ให้ข้าปลอบขวัญเจ้าเถอะ” เจาหลินล้วงกำไลหยกให้ทั้งคู่คนละอัน ค่าที่พวกเขาคิดปกป้องตนเอง ของแบบนี้ที่บ้านเขามีเยอะไว้ขโมยท่านพ่อมาอีกได้

“ขอบคุณคุณชาย” อาจิงกับเสี่ยวรุ่ยใส่กำไลหยกอวดกัน จากนั้นพวกเขาแข่งกันเอาใจเจาหลินคอยเติมสุราอาหารมิให้ขาด แขกกระเป๋าหนักแถมยังไม่เปลืองตัวเช่นนี้ผู้ใดไม่ชมชอบ อีกทั้งเจาหลินยังมีหน้าตาน่าเอ็นดูชวนให้เห็นเป็นน้องสาวเสียมากกว่า

“พวกเจ้าเจอแขกเหรื่อเช่นนี้คงลำบากแย่” เจาหลินเปรย

“ทำอย่างไรได้ พวกเราไม่มีทางไปก็ได้แต่อดทนหวังเก็บเงินไถ่ตนเองเป็นไทสักวันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านนอก แต่แขกแบบคุณชายก็มีเหมือนกันนะขอรับ” อาจิงเล่า

“แขกแบบข้า เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เจาหลินซัก

“ก็.. ไม่ได้ล่วงเกินพวกเราอีกทั้งจ่ายงาม” เสี่ยวรุ่ยพูดอายๆ

“เพราะพวกเจ้างดงามไงเล่า แขกจึงพอใจกับการที่ได้พูดคุยด้วย” เจาหลินหยิกแก้มเสี่ยวรุ่ยที่เจ้าตัวและอาจิงอยากจะกลอกตามองบน คุณชายท่านต้องใช้คันฉ่องบ้างนะ พวกข้าสองคนรวมกันยังงามไม่ได้ครึ่งของท่าน

"ใช่ๆ มีแขกคนนึงนะพอพาข้าเข้าห้องก็บอกให้ข้านอนหลับไปเลยแล้วเขาก็โดดออกไปทางหน้าต่างด้วยล่ะ กว่าจะกลับมาก็รุ่งเช้าแล้ว เขาบอกว่าเขาแพ้พนันเพื่อน แต่เขามีคนรักแล้วไม่อยากทำผิดต่อนาง" อาจิงเล่าไปขำไปแต่เจาหลินหูผึ่ง

"เรื่องนี้เกิดขึ้นนานหรือยัง"

"เมื่อไม่กี่วันนี้เองคุณชาย เขายังให้เงินส่วนตัวข้าอีกด้วยทำให้ข้าจำหน้าเขาได้แม่นยำ คนนั้นไง" อาจิงลดเสียงแอบชี้ให้เจาหลินดูบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังร่ำสุราอยู่กับสหายอีกด้าน เจาหลินดูออกว่าพวกเขาล้วนใส่หน้ากากหนังมนุษย์และแน่นอนว่าเป็นสินค้าที่ผลิตขึ้นจำนวนจำกัดของพรรคมาร เด็กหนุ่มยิ้มย่องมิคาดว่าจะได้เบาะแสสำคัญโดยบังเอิญเช่นนี้ เจาหลินยังมิแสดงท่าทีผิดปกติ คุยเล่นกับนายโลมทั้งคู่ไปเรื่อยจนกระทั่งคนเหล่านั้นแยกย้าย บ้างกลับออกไป บ้างเรียกนายโลมขึ้นห้อง

"ข้าจะเปิดห้อง" เจาหลินตบโต๊ะเปรี้ยงเอนร่างไปซบอาจิงที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าให้เจาหลินดื่มเยอะเกินไป เสี่ยวรุ่ยหันไปขอความช่วยเหลือจากองครักษืทั้งสี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"พวกข้ามิอาจขัดใจคุณชายได้ พวกเจ้าก็เปิดห้องพาคุณชายไปพักเสียเถิด เพียงเช็ดตัวให้เขานอสบายหน่อยก็ใช้ได้แล้ว" เจ้าหนึ่งหัวไวสั่งนายโลมทั้งสองที่ได้แต่ทำตามช่วนกันหิ้วเจาหลินขึ้นห้อง ตามด้วยองครักษ์สองคน ส่วนอีกสองคนจะไปเฝ้าด้านนอก

อ๋องเหว่ยกวงขมวดคิ้วแน่น เขาเห็นตั้งแต่เจาหลินเข้าร้านมาแล้ว เป็นอีกฝ่ายที่ไม่สนใจพวกเขาที่นั่งคลุมหน้ากันอยู่ในชั้นสอง องค์ชายสิบสามไปสืบในหอนางโลมชั้นสูง ส่วนเขามาสืบในตลาดล่างที่อันตรายมากกว่า เจ้าเด็กแก้มป่องริอาจมาเที่ยวหอนายโลมทั้งที่คออ่อนจนเขาอยากจะจับมาตีก้นให้เข็ด คนหน้านิ่งเผลอปล่อยรังสีอำมหิตออกมาพาให้รองแม่ทัพผู้ติดตามหนาวๆร้อนๆ พวกเขาล้วนเห็นเหตุการณ์เมื่อกลางวันที่ท่านอ๋องยอมให้เด็กหนุ่มแปลกหน้าจับมือแล้ว ท่าทางพวกเขาจะได้มีนายหญิงเป็นแน่

"ไปเปิดห้องข้างๆให้ข้า" อ๋องเหว่ยกวงสั่ง


ความคิดเห็น