Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : THE HEARTLESS : 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2563 13:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE HEARTLESS : 03
แบบอักษร

 

ฉันยืนป้ำๆเป๋อๆอยู่หน้าผับ ฉันเลื่อนสายตาขึ้นมองป้ายไฟด้านหน้า ก็น่าจะเป็นที่นี่แหละ...ไม่ผิดแน่ แต่ทำไมไม่เจอใครเลย หันมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลนเพราะนี้มันสามทุ่มกว่าแล้ว ฉันอุตส่าห์มารอก่อนเวลา...แล้วแถมไม่มีเบอร์ใครสักคนเลยด้วย สะเพร่าจริงๆเล๊ย 

“โรส” ฉันหันกลับไปตามเสียงเรียกปรากฎร่างหนาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทฉันและเป็นเจ้าของที่นี่ด้วย และนั่นทำให้ฉันยิ้มออกในทันที 

“มาทำไรตรงนี้ แล้วมากับใคร” ดินเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย 

“เรามารอเพลินกับมิณอ่ะ น้องเขาชวนมาวันเกิด” ฉันตอบกลับไปแบบยิ้มๆเพราะรู้ว่าถ้าเอ่ยชื่อสองคนนี้ไปดินต้องรู้จักอยู่แล้ว 

“สองคนนั้นอยู่ข้างในแล้ว” นั่นไง...โชคดีนะที่เจอดิน อย่างน้อยก็ไม่ต้องมายืนรอโดยไร้จุดหมายแบบนี้ 

“อ้าวหรอ งั้นดินพาเราไปหน่อยดิ” 

ดินพยักหน้าตอบรับก่อนจะหมุนตัวไปดันประตูแต่ยังไม่ทันเปิดเข้าไป เขาก็เหมือนนึกอะไรออกแล้วหันมาหาฉันอีกรอบ  

"เออ!" มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองหยิบมือถือออกมาสแกนนิ้วปลดล็อกก่อนจะยื่นมาให้ฉัน 

“เอาไลน์มาดิ” 

“อ่อๆ” ฉันก็งงนิดๆก่อนจะรับมือถือมากดเข้าไปในแอพเพิ่มเพื่อนตามคำบอกของเพื่อนตัวเอง แล้วส่งมือถือคืนเจ้าของ ความจริงมีไว้ก็ดีเผื่อฉุกเฉินจะได้ติดต่อใครได้บ้าง 

ดินยัดมือถือลงกระเป๋ากางเกงตามเดิมก่อนจะกลับไปดันประตูเข้าไปโดยมีฉันตามไปติดๆ ข้างในเต็มไปด้วยผู้คนล้นหลามที่ดีดดิ้นกันอย่างสนุกสนาน เสียงเพลงดังกระหึ่มจนแก้วหูแทบแตก แสง สี และเสียงเหล่านี้ ฉันไม่เคยได้สัมผัสมันหรอก สี่ปีที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตอยู่ในห้องอุดอู้ไม่ได้เห็นแม้แต่แสงตะวันเลยด้วยซ้ำ... 

ฉันเดินตามเจ้าของผับมาจนถึงชั้นสองของอาคารก่อนจะมาหยุดหน้าห้องที่มีป้ายสีทองติดว่า VIP ซึ่งแตกต่างจากห้องอื่นๆที่เดินผ่านมา เพราะมันเป็นป้ายสีเงินและมีเลขตามหลังคำว่า VIP ประตูห้องถูกดันเข้าไปโดยเจ้าของที่นี่ 

“อื้อหือ สวยพี่สวย” ผู้ชายที่นั่งบนโซฟาข้างคนที่ชื่อยูตะวางแก้วเหล้าที่อีกนิดก็จะถึงปากตัวเองลงบนโต๊ะทันทีที่เห็นฉัน ก่อนที่ดินจะเริ่มแนะนำทุกคนในห้องให้ฉันรู้จัก 

“นี่หนูดา เมียฉันเองอ่ะ เป็นรุ่นพี่เธอ” ดินเดินเอาแขนพาดไปบนไหล่เล็กของผู้หญิงคนเดียวในห้องถ้าไม่รวมฉันและแนะนำว่าเป็น...เดี๋ยวนะ เมีย...งั้นหรอ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เมียเนี่ยนะ...ดินเนี่ยนะ มีเมียแล้ว...มือเล็กถูกยกขึ้นไหว้เธอแบบงงๆ นี่ฉันพลาดไปหลายอย่างเลยใช่ไหม 

“ส่วนนั่น เฮียวาโย แล้วก็ไอ้” 

“กูรู้จักแล้ว”  

ดินชี้ไปที่คนที่แซวฉันในตอนแรกและกำลังจะแนะนำต่อ..แต่ก็มีเสียงแทรกขึ้นซะก่อน และนั่นก็คือยูตะ ถูกอย่างที่เขาพูดแหละ เพราะเรารู้จักกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

ฉันเลยยกมือไหว้เฮียวาโยอย่างนอบน้อม ถ้าดินเรียกว่าเฮีย...เขาก็คงเป็นรุ่นพี่ ก่อนจะหันไปหาอีกคนที่นั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเหมือนทุกคนไม่มีตัวตนอยู่บนโลก ไม่มีความหมายอะไรกับเขา หรือไม่ก็อาจเป็นฉันแค่คนเดียว... 

“นี่โรส เพื่อนเก่าผม” ดินหันไปแก้ปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฮียวาโยอย่างชัดเจน ก่อนจะฉุดแขนผู้หญิงที่บอกว่าเป็นเมียตัวเองให้ลุกขึ้นและหันไปพยักหน้าให้ยูตะ เหมือนส่งสัญญาณอะไรสักอย่าง ฉันเองก็ไม่แน่ใจ 

ดินพาพี่หนูดาเดินออกไปจากห้อง ตามด้วยยูตะที่ฉุดเฮียวาโยลุกขึ้นตามออกไปด้วย ชัดเลย...ปริศนาถูกแก้เรียบร้อย นี่คงเป็นแผนการของดินแน่ๆ ตอนนี้ในห้องเหลือแค่ฉันกับ.... 

ธาม ผู้ชายที่เขาเพิ่งบอกว่าไม่รู้จักฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี่เอง 

 

พรึบบ! 

 

หนังสือถูกพับปิดเข้าหากันและลอยไปตกอยู่บนโซฟาที่ว่างข้างๆอย่างแรง จนฉันสะดุ้งก่อนที่ร่างหนาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวขาเดินออกมาผ่านฉันไปเหมือนผ่านอากาศ ผ่านฝุ่นละออง หรืออะไรสักอย่างที่ไม่มีตัวตน ใจฉันมันแปล๊บๆขึ้นมาทันที มันไม่มีทางไหนที่เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้เลยอย่างงั้นหรอ....ฉันทำได้แค่มองตามไปแบบนี้งั้นหรอ...ไม่! ฉันเคยทำได้มากกว่านี้ 

 

สวบบบบ 

 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันเดินไปสวมกอดเขาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ มือหนาที่กำลังเอื้อมไปเปิดประตูชะงักไปในทันที คงเพราะไม่คิดว่าฉันจะทำแบบนี้ ฉันเองก็ไม่ได้คิดไว้เหมือนกันว่าจะทำแบบนี้ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ผลักฉันลงไปกองอยู่กับพื้น ฉันกระชับกอดแน่นด้วยความโหยหา คิดถึง...คิดถึงมากมายเหลือเกิน  

“โรสขอโทษ” ฉันเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดเสียงแผ่ว 

“แค่นี้ใช่ไหม” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเย็นชาและว่างเปล่าเหมือนเดิม มือหนาค่อยแกะแขนออกจากเอวของเขาอย่างไม่ไยดี  

“อย่าเพิ่งไปได้ไหม” ฉันรีบเอาตัวไปขวางหน้าประตูเพื่อกันไม่ให้คนตรงหน้าหนีไปจากฉันอีก อย่างน้อยก็ให้ฉันได้พูดอะไรบ้าง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากฟังก็ตาม 

“โรสรู้ว่าสิ่งที่โรสทำมันเกินให้อภัย และธามเองก็ไม่อยากให้อภัยโรส แต่อย่าเย็นชาใส่กันแบบนี้เลยนะ อยากให้โรสทำอะไรเพื่อเป็นการไถ่โทษ โรสยอมทุกอย่าง ขอแค่ให้โรสอยู่ในสายตาธามบ้างได้ไหม” พอฉันเริ่มพูด ร่างหนาตรงหน้าก็เบือนหน้าหนีพลางเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง อาการของเขาตอนนี้บ่งบอกมากว่าหงุดหงิดแค่ไหน 

“.....” 

“ธาม โรสคิดถึงธาม โรสเองก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าธามหรอกนะ แต่หลังจากนี้ โรสจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ให้โอกาสโรสอีกสักครั้งได้ไหม” พอเห็นเขาเงียบฉันก็พูดต่อทันทีรู้ทั้งรู้ว่าไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา ฉันก็แค่อยากระบายเท่านั้นและคำตอบที่ได้กลับมาคือเงียบ ให้เขาด่าเหอะ..มันน่าจะเจ็บน้อยกว่าการเงียบแบบนี้ 

“.....” 

“ธาม พูดอะไรหน่อยได้ไหม ด่าโรสเลยก็ได้ ทำไมถึงเย็นชาแบบนี้ ทำไมใจร้ายแบบนี้ โรสเจ็บนะธาม ฮืออ” ฉันหลุดร้องไห้โฮอย่างกลั้นไม่อยู่ มือเล็กยกขึ้นทุบไปที่อกแกร่งเบาๆเผื่อบางทีเขาจะรู้สึกตัวว่าทำอะไรอยู่ ก่อนจะค่อยๆลดมือลงและทิ้งหน้าผากไปพิงที่อกเขาแทน เขาเย็นชาเหลือเกินไม่มีแม้แต่จะกอดตอบฉันสักนิด ไม่มีแม้แต่ความลังเล เพราะมือหนาทั้งสองข้างยังถูกเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนราคาแพงนั่นเป็นอย่างดี 

“พอเหอะ ผู้หญิงคนนั้นตายไปนานแหละ” เสียงเรียบไร้อารมณ์และความรู้สึดหลุดออกมาจากปากเขา นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดในรอบสี่ปีและมัน...เจ็บปวดแสนสาหัสที่สุดเช่นเดียวกัน มันเป็นเหมือนมีดแหลมคมเป็นร้อยเล่มปักเข้ามาที่ใจฉัน มันเจ็บจนพูดไม่ออก ฉันเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยภาพที่พร่ามัวแต่กลับเห็นสายตาที่ว่างเปล่าของเขาอย่างชัดเจน  

เขาคงหมดรักฉันแล้วจริงๆซินะ 

ฉันผละถอยออกยกมือเล็กขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ แล้วปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เอ่ยบอกคนตรงหน้าที่แสนจะเย็นชาและไร้หัวใจ 

“งั้นเราคงไม่เคยรู้จักกัน ขอโทษนะคะรุ่นพี่ ที่ทำให้เสียเวลา” พูดจบฉันก็โค้งให้เขาน้อยๆแล้วหันหลังดึงเปิดประตูเปิด แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะทุกคนที่อยู่ในห้องเมื่อกี้ต่างพากันยืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่หน้าห้อง ฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ทั้งเจ็บ ทั้งอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน บ้าชะมัด...เลือกเอง ทำตัวเอง...เองแท้ๆ ยังจะมาหวังอะไรลมๆแล้งๆ ใครเขาจะบ้ามาตั้งหน้าตั้งตารอผู้หญิงที่ทิ้งเขาไปตั้งสี่ปีขนาดนั้น แกมันบ้าไปแล้ว...โรส 

 

 

 

Tanin Talk 

 

 

ผมมองตามแผ่นหลังเล็กที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป ใจนึงก็อยากคว้าเธอเข้ามากอด อีกใจมันก็นยังไม่พร้อมจะกลับไปเจ็บแบบนั้นอีกแล้ว ผมยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรงและไอ้พวกที่เผือกกันอยู่ข้างนอกก็ตามเข้ามานั่งประจำที่ตัวเอง 

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผมอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยเฉพาะไอ้เหี้ยดิน ตัวดีเลยไอ้ห่าเนี่ย เสือกไม่เข้าเรื่อง มันคงอยากจะให้ผมกับโรสปรับความเข้าใจกัน แล้วเป็นไงหล่ะทีนี่แย่กว่าเดิมเข้าไปอีก น่าตบให้กะบาลแยกจริงๆ 

“กูคิดดีแล้ว” ผมพูดดักคอขึ้นทันทีที่เห็นว่าไอ้ดินกำลังจะอ้าปาก ทำให้มันเม้มปากเข้าหากันแน่นและหันหน้าหนีไปอีกทาง ผมถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่และยกแก้วเหล้าขึ้นดกทีเดียวจนหมด 

ผมจะไม่ให้โอกาสผู้หญิงใจดำคนนั้นอีกแล้ว เพราะผมให้เธอมาตั้งสี่ปี...สี่ปีที่เธอไม่เคยคิดจะติดต่อกลับมาอธิบายให้ผมฟัง ว่าสาเหตุที่เธอทิ้งผมไปอย่างไร้เยื่อใยแบบนั้นมันคืออะไร จนกระทั่งวันนี้เธอก็ยังไม่คิดที่จะพูดมันออกมา ทั้งที่ผมให้โอกาสเธอแล้ว ไม่อยากได้ยินคำว่าขอโทษ คำว่ารัก หรือคำว่าคิดถึง แค่อยากรู้ว่าทำไมทิ้งกันไปแบบนั้นต่างหาก 

บรรยากาศตึงเครียดเข้าปกคลุมภายในห้องทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรพูดอะไรในตอนนี้ แต่ถึงพวกมันจะคุยอะไรกันผมก็ไม่สนใจอยู่ดี ผมแอบเห็นหนูดา ภรรยาคนสวยของไอ้ดินซุบซิบอยู่ข้างหูสามีตัวเอง เดาไม่ผิดก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องผม ส่วนเฮียวามันก็คงไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่เลยลุกออกจากห้องไป 

…. 

…. 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ผมไม่รู้เลยว่ากินมันเข้าไปมากเท่าไหร่แล้ว ไอ้น้ำสีเหลืองทองเนี่ย เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่จะทำให้ผมลืมใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา นัยน์ตาสั่นไหวที่มองผมอย่างเจ็บปวดนั่นได้ แต่ผมกลับคิดผิดเพราะมันยิ่งทำให้ภาพเหล่านั้นชัดขึ้นไปอีก ดีที่เธอเลือกจะเดินออกไปก่อนเพราะถ้านานกว่านั้นผมคงต้องดึงเธอเข้ามากอดตามที่ไอ้ใจไม่รักดีของผมมันสั่งให้ทำแน่ๆ 

“มึงจะไปไหน” ไอ้ยูเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นผมลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินไปที่ประตู ผมหยุดฝีเท้าและหันกลับไปด่าเพื่อนจอมจุ้นเสียงเข้ม 

“เสือก!” 

“อ้าวไอ้ห่า” 

ผมไม่สนใจว่ามันจะว่าอะไร หันกลับมาจับลูกบิดประตูหมุนดึงมันเข้ามาและเดินออกไปทันทีก่อนจะปิดมันลงอย่างแรง ตรงไปยังรถตัวเองที่จอดไว้ด้านหน้าก่อนจะขับมันออกมาด้วยความเร็ว 

 

 

 

@คอนโด 

 

 

ผมเดินออกมาจากลิฟต์ตรงไปยังห้องของตัวเองทันที แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้คิ้วหนาขมวดเป็นปมก่อนชะลอฝีเท้าลงเปลี่ยนเป็นค่อยๆเดินเข้าไปหาร่างบางที่กำลังพยายามเปิดประตูคอนโดอย่างหัวเสียเพราะมันเปิดไม่ออก 

“อ้าย ประตูบ้า~ ทามไมเปิดไม่ออกวะ~” เสียงหวานยืดยานที่พูดแทบจะไม่เป็นภาษานั่นทำให้ผมหลุดอมยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ ยัยบ๊องเอ้ย! จะเปิดออกได้ไง นี่มันประตูคอนโดเธอที่ไหนกันหล่ะ ผมส่ายหัวน้อยๆก่อนจะเอื้อมมือไปโอบร่างที่โยกไปโยกมาทรงตัวยืนด้วยความยากลำบากนั้นไว้หลวมๆเพื่อประคองเธอไม่ให้ล้มลงพื้น 

“อ๊ะ ธามม~” โรสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ผม ใบหน้าแดงก่ำ สายตาหวานเยิ้ม และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งกลบกลิ่นน้ำหอมไปจนหมดสิ้น เธอดื่มมาไม่น้อยเลยแหละ ปกติโรสไม่เป็นแบบนี้นะ ไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้ด้วย เป็นบ้าอะไรวะ 

อุ๊บ!  

โรสเอามือขึ้นปิดปากหน้าตาตื่น ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กันเพราะกลัวเธอจะอ้วก แต่ไม่ใช่... 

"ม่ายช่ายๆ ต้องเรียกรุ่นพี่ซินะ เราไม่ได้รู้จักกันหนิเนอะ" เธอเอามือออกแล้วพูดขึ้นเสียงอ่อย หน้าหงอยลงอย่างน่าสงสาร ใจผมกระตุกวูบเลยกับคำพูดของคนในอ้อมแขน ขนาดเธอเมา ยังคิดถึงแต่คำพูดของผม มันคงทำร้ายจิตใจเธอไม่น้อยเลยและนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอดื่มหนักขนาดนี้ 

“เมา?” 

“เราม่ายได้เมา~ แต่ประตูบ้าเนี่ยมันพัง เปิดม่ายออก” สิ้นเสียงผมคนในอ้อมแขนก็ยกมือขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวันพร้อมทั้งยู่หน้าใส่ประตูคอนโดผมอย่างหงุดหงิด หนำซ้ำยังยกขาขึ้นเตะมันอย่างแรงจนตัวเองร้องขึ้นเสียงดันลั่นพลางลดตัวไปนั่งกุมเท้าด้วยความเจ็บ 

 

ปึกกก 

โอ้ยยย 

 

“ทำบ้าอะไรเนี่ย” ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กันลดตัวลงชันเข่าพลางจับข้อเท้าเธอพลิกสำรวจดู ก่อนจะค่อยๆประคองเธอลุกขึ้น แย่งคีย์การ์ดมาจากมือเล็กและดูเลขห้อง ปรากฎว่ามันอยู่ตรงข้ามห้องผมพอดิบพอดี มีอะไรบังเอิญกว่านี้อีกไหม ผมก้มพินิจมองไอ้ชุดบ้าที่เธอใส่ด้วยความหงุดหงิด เกาอกสีดำที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาตั้งสองสามคืม ใส่เข้าไปได้ยังไง เห็นไปถึงไหนๆแล้วเนี่ย 

ผมแตะคีย์การ์ดดันประตูเปิดและปิดมันลงด้วยเท้าของผม ก่อนจะพยุงร่างบางที่คอพับคออ่อนมานั่งลงบนโซฟา เหอะ...หอบสังขารกลับมาได้ไงวะ สภาพแย่ขนาดนี้ ผมย่อตัวลงถอดส้นสูงออกจากเท้าเล็กเพื่อจะดูว่าที่เตะประตูเมื่อกี้มันเป็นอะไรหรือเปล่า 

“ธามมม~ โรสเจ็บ ม่ายช่ายตรงนั้น แต่มันเป็นตรงนี้ต่างหาก ฮึก” 

 

 

 

#13/01/62 

#โอ้ยยย...เจ็บแทน ความใจแข็งนางได้แต่ได้มา 

#ส่งหน่วงๆไปก่อน อย่าเพิ่งเทเค้าน้า ปริบๆ 

#อีพีหน้าจะมีอะไรในกอไผ่ไหมน้า มาลุ้นๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว