ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8
แบบอักษร



8



กริ้งงงงงงงงง~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเบาๆท่ามกลางห้องอันเงียบสงบเคล้ากับเสียงกระดาษ เรียกสายตาอันแหลมคมของชายเจ้าของห้องให้ละจากกองเอกสารหันไปเหลือบมอง

"..." ชายหนุ่มเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูโดยไม่เอ่ยทักปลายสายแต่อย่างใด

"ขออภัยที่รบกวนค่ะ คุณหมอเจฟขอเข้าพบค่ะ"  สตรีในสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ให้เข้ามา" ชายหนุ่มกล่าวนิ่งๆก่อนจะวางสาย ชั่วอึดใจประตูห้องที่ทำจากไม้เคลือบเงาอย่างดีก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของชายสูงกำยำในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำจะเดินเข้ามาในห้อง

"ไม่คิดจะทักทายเพื่อนบ้างเหรอคุณชาย?"  เจฟเอ่ยขำๆกับท่าทีไม่สนโลกของอีกฝ่าย

"มีอะไร" ชายเจ้าของห้องกล่าวพรางวางปากกาในมือลงข้างกองเอกสารแล้วเงยหน้ามองคู่สนทนาด้วยท่าทีเรียบเฉย

"คิดดีแล้วเหรอ?" เจฟเอ่ยถาม

"เรื่องอะไร" ชายเจ้าของห้องเอ่ยเสียงเรียบ

"ที่ดินผืนนั้น" เจฟกล่าวก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหลังโต๊ะทำงานสมกับตำแหน่งประธานบริษัท ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟารับรองไม่ไกลกัน "คิดดีแล้วเหรอที่จะซื้อมัน"

"..."

"ฉันเข้าใจนะว่านายมีความหลังกับที่ดินผืนนั้น แต่มันก็ผ่านมาตั้ง 8 ปีแล้ว ป่านนี้..." เจฟพยายามเกลี่ยกล่อมเพื่อน

"นายมีหน้าที่แค่ติดต่อเจ้าของที่และเกลี่ยกล่อมให้เค้าขายให้ฉัน  นายไม่ใช่คนที่ตัดสินใจซื้ออย่างฉันเจฟ"  ชายเจ้าของห้องเอ่ยเสียงเรียบสายตาคมจับจ้องไปที่คู่สนทนาอย่างกดดัน

"..." เจฟนิ่งไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างยอมแพ้

"แล้วเรื่องไปถึงไหนแล้ว"

"ก็ไม่ถึงไหน" เจฟถอนหายใจอย่างอ่อนใจ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรต่อประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆ

"ขออนุญาตค่ะบอส" เสียงผู้หญิงที่เป็นเสียงเดียวกับในสายโทรศัพท์ก่อนหน้าเอ่ยขึ้นไม่ดังนักจากหลังประตู

"เข้ามา" เมื่อเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตประตูห้องก็ถูกเปิดออกเบาๆ

"ขออนุญาตค่ะ" ผู้หญิงในชุดสูทกึ่งทางการกล่าวเสียงเรียบพรางเดินเข้ามาในห้องก่อนจะวางถาดเครื่องดื่มและขนมสำหรับรับแขกและกาแฟของชายเจ้าของห้องลงบนโต๊ะ

"ขอบคุณนะครับคุณลิซ่า"  เจฟกล่าวขอบคุณทั้งรอยยิ้ม

"หน้าที่ดิฉันค่ะ" ลิซ่ากล่าวเสียงเรียบพรางอมยิ้มเล็กๆพอเป็นพิธีก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป

"ฉันชอบคุณลิซ่าจริงๆนะ เธอเรียบร้อยจริงจังดูเป็นการเป็นงาน ไม่ได้จะจ้องจับนายทำสามีเหมือนคนเก่าๆ" เจฟกล่าวยิ้มๆพรางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

"หึ!" เจ้าของห้องหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนเอ่ยชมเลขาคนปัจจุบันของตนแบบนี้ "เข้าเรื่องสิ"

"อ้อ!เรื่องที่..." เจฟกล่าวพรางติดชิ้นเค้กเข้าปาก

"...ฉันไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวัน" ชายเจ้าของห้องเอ่ยเสียงเรียบ

"รู้น่า!" คุณหมอหนุ่มกล่าวพรางยกน้ำขึ้นจิบล้างปาก

"..."

"ที่ดินผืนนั้นเจ้าของตัวจริงตายไปแล้วแต่โฉนดอยู่กับทายาทคนปัจจุบัน ฉันเข้าไปคุยกับเค้าแล้ว เค้าพยายามบ่ายเบี่ยง บอกแต่ว่าจะขายที่ผืนนั้นให้กับกรมป่าไม้เพราะที่ติดกับเขตอุทยาน"

"..."

"ฉันก็เลยให้ลูกน้องไปสืบดู ชาวบ้านที่อยู่ใกล้กับที่ดินร้างนั้นบอกว่าที่นั่นเป็นที่ต้องสาป"

"ที่ต้องสาป?"  ชายหนุ่มทวนคำที่เพื่อนเอ่ยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา "เรื่องไร้สาระ!"

"ฉันก็คิดแบบนั้น" เจฟกล่าวเห็นด้วย "แต่ลูกน้องที่แอบเข้าไปในที่ดินผืนนั้นกับพรานป่าที่ฉันจ้างมา มันเอาสิ่งนี้มาให้ฉัน" เจฟกล่าวก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อออกมาให้เพื่อนดู ชายเจ้าของห้องรับสิ่งที่เพื่อนยื่นให้มาเปิดดูก่อนจะย่นคิ้วน้อยๆ

"ก็แค่หมาป่าตัวนึง"  ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่ยี่ละ หลังมองภาพหมาป่าตัวสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนเนินดิน

"มันก็ใช่ แต่ลูกน้องของฉันบอกมาว่ามันเป็นหมาป่าที่ตัวใหญ่มาก ใหญ่กว่าหมาป่าปกติตั้งหลายเท่า หากมายืนเทียบกันจริงๆคงตัวสูงใหญ่ถึงอก" เจฟกล่าวเสียงเครียด

"แล้วแกก็เชื่อ?" ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะวางรูปถ่ายในมือลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้จ้องคู่สนทนาราวกับว่ากำลังนั่งฟังนิทานแสนน่าเบื่อ

"ฉันก็ไม่อยากเชื่อ แต่นายอย่าลืมสิว่าฉันเป็นหมอ หลักทางวิทยาศาสตร์คือสิ่งที่ฉันยึดถือ แต่พอได้รูปถ่ายนี้กับสิ่งที่รู้มาจากผู้เฒ่าในหมู่บ้านที่ติดกับที่ดินนั้น ความคิดก็เริ่มเปลี่ยน..."

"ฉันไม่รู้ว่าแกไปรู้ไปได้ยินอะไรมาฉันไม่สนใจ! แต่สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือ ฉันต้องได้ที่ดินนั่น"

"..."

"และฉันต้องได้มัน!"

"วาเฟล"

"เข้าใจมั้ยเจฟ?"

"..."

"...ฉันต้องได้มัน" วาเฟลกล่าวเสียงหนักแน่น จนเจฟที่จะแย้งถึงกับต้องยอมแพ้เพราะรู้ดีว่าเพื่อนสนิทคนนี้มีนิสัยเช่นไร

"...เฮ้อ~" เจฟถอนกายใจก่อนจะเอ่ยต่อ "มีข่าวลือว่าทายาทเจ้าของที่จะเปิดประมูลที่ดินผืนนั้นหลังจากหมดฤดูหนาว หากเราเข้าไปคุยเรื่องซื้อขายที่อีกครั้ง ทายาทคนนั้นอาจจะใจอ่อนและยอมยกที่ให้เรา" เจฟกล่าวข่าวดีที่พยายามปิดกับเพื่อนออกมาอย่างอ่อนใจ

"หึ!"

"ฉันหวังว่าหากนายได้มันมาครอบครอง สิ่งที่ติดค้างอยู่ในหัวใจนายจะหายไป" เจฟกล่าว

"..."

"สักวันหนึ่ง" เจฟกล่าวก่อนจะเหลือบไปมองเพื่อนที่แววตาวูบไหวด้วยความเศร้า

...ให้มันได้เบาบางลงสักนิดก็ยังดี...

……………………………………………….……………………..

อีกไม่กี่วันก็จะหมดฤดูหนาวแล้วววววววว~ ตัวข้านั้นอารมณ์ดีแบบสุดๆเพราะเมื่อหมดฤดูหนาวข้าก็จะได้ออกไปวิ่งเล่นนอกโพรงอย่างสบายใจได้เสียที  หลังจากอุดอู้อยู่แต่ในโพลงมาตลอด 3 เดือน!!! สองสามวันก่อนแดดก็เริ่มส่องลงมาถึงพื้นบ้างแล้วอีกไม่นานหิมะหนาๆก็จะละลายไปหมด หญ้านุ่มๆเขียวๆก็จะผุดขึ้นมาเต็มทุ่งให้ความรู้สึกดีแบบสุดๆ แถมตอนนี้ลูกๆของข้าก็เริ่มลืมตากันหมดแล้วทั้งสามตัว ทำไมถึงบอกว่าทั้งสามตัวนะหรือ? ถึงข้าจะไม่อยากพูดแต่ความจริงก็คือความจริง ลูกๆของข้าพวกมันเหลือรอดกันแค่นี้ ก่อนหน้านี้ตัวที่เหลือค่อยๆป่วยตายไปหมด จนตอนนี้เหลือแค่สามตัวที่แข็งแรงดีและกำลังซน วันๆเอาแต่คลานเตาะแตะเซซ้ายเซขวาน่ารักน่าเอ็นดูแม้จะดูซุกซนไปบ้างแต่พวกเค้าก็น่ารักที่สุดเลย แถมตอนนี้พวกเค้ายังติดข้าแจจนคุณสามีลอบมองตาเขียววันละหลายๆรอบ แต่ถึงกระนั้นคุณสามีไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วคนที่เด็กๆอยากตัวติดด้วยนะคือคุณสามีเองนั่นล่ะ เพราะไม่ว่าคุณสามีเดินไปทางไหนเด็กๆก็มักจะลอบมองตามไปอยู่เสมอ ขนาดตอนนอนถ้าสังเกตดีๆก็จะรู้ว่าเด็กๆนอนซุกตัวเข้าหาคุณสามีชิดว่าซุกตัวเข้าหาข้าเสียอีก ในตอนแรกๆคุณสามีก็ขยับตัวหนีอยู่หรอกแต่พักหลังๆคุณสามีไม่ทำแล้ว นอนตีมึนทำทีไม่สนใจเด็กๆเอาอย่างเปิดเผย คงจะตัดรำคาญหรือไม่ก็ชินแล้วละมั้ง เพราะถึงยังไงมันก็เป็นผลดีต่อข้าและเด็กๆอยู่ดี

...แต่แบบนี้ไม่ดี!!!!...

"อ้าาาาาาา~ขะ...ข้าจะตายแล้ว ตายแล้วๆๆๆๆอ๋าาาาาาา..." ข้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความรู้สึกดีแบบแปลกๆ(ที่เจอบ่อยๆ)ที่คุณสามีประทานให้แบบไม่จำกัดรอบ หน้าขาที่เต็มไปด้วยกลุ่มขนของคุณสามีฟาดกับก้นข้าดังผับๆจนตัวสั่น นี่ขนาดหมดฤดูติดสัดแล้วแต่คุณสามีก็ยังหื่นอยู่ไม่เลิก ยิ่งใกล้หมดฤดูมากเท่าไหร่คุณสามีก็ยิ่งคึก วันวันหนึ่งข้าแทบไม่ได้หยุดพักโดนคุณสามีขี่แบบอาทิตย์ยังไม่ขึ้นจนอาทิตย์ตก บางวันมีแถมก่อนนอน บางครั้งข้าถึงกับสลบไปก่อนที่คุณสามีจะทันได้ปล่อยน้ำเชื้อไว้ข้างในก้นข้าด้วยซ้ำ แต่ถ้าใครคิดว่าสลบไปซะก็จบเจ้าคิดผิดแล้ว! เพราะทันทีที่ตื่น ข้าก็จะโดนคุณสามีลงโทษด้วยการจับขี่อีกหลายครั้ง มีครั้งหนึ่งข้าโดนขี่หนักมากจนก้นเลือดไหลออกมาพร้อมกับน้ำเชื้อที่คุณสามีปล่อยเอาไว้เลยละ แล้วแบบนี้จะให้ข้าไม่(โดนขี่)ตายได้ยังไงกัน!!!!

กรร

ผับผับผับผับ

"อ๋าาาาาาาา~..."  ข้าร้องเสียงหลง

...นี่ท่านฟังข้าบ้างมั้ยเนี้ยยยยยย~…

"แค่โดนขี่แค่นี้มันไม่ตายหรอกน่า" คุณสามีเอ่ยเสียงแหบพร่าพรางขบกัดลำคอด้านหลังข้าเล่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด

...แต่อะไรคือแค่นี้เหรอ! โฮ~...

"ฮืออออ~...มะ...อ๊ะ...มีสิ!...อ๋า...ข้านี่ไง...อ้าาาา~...จะตายแล้ว...แง้~"  ข้าปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นท่า ขาหน้าสั่นจนไม่รู้จะสั่นยังไงก่อนที่ข้าจะล้มลง(แต่ก้นกระดก)อย่างหมดแรง

...ฮือฮือ คุณแม่หมาป่า พี่ๆทั้งหลาย หมดฤดูหนาวแล้วมาเก็บซากข้าด้วยนะ กระซิกๆ...

"ไร้สาระ!" คุณสามีชมข้า(?)ออกมาคำนึงก่อนจะกระหน่ำเอวกระแทกข้าแบบของเก่าแทบทะลักออกปาก รูก้นข้าแสบไปหมดแล้ว!!! โดนขี่บ่อยๆเข้าหลังๆเวลาข้าจะถ่ายหนักข้านี่ไม่ต้องเบ่งแล้ว ก้นข้ากลวงไปหมดเลย โฮ~~~~

"อุ๊!" ในระหว่างกำลังเพ้อถึงความตาย(อันแสนรันทด)ของตัวเองอยู่นั้น ความรู้สึกแปลกๆก็ตีรวนขึ้นมา

"?" กราเซียเอียงคอทำหน้างงก่อนจะก้มลงไปหาภรรยาตัวน้อยของตัวเอง "เป็นอะไร?"

"ปะ...ปวดฉี่" ข้าตอบเสียงกระเส่า

"ฮะ?" คุณสามีอุทานออกมาแล้วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระหน่ำแท่งสืบพันธุ์ทะลุทะลวงข้าต่อจนรู้สึกจุกไปหมด ท่านโมโหอะไรเนี้ย! "เจ้ากำลังจะเสร็จ ไม่ใช่ปวดฉี่เด็กน้อย"

ถึงบางทีข้าจะฉี่ออกมาเป็นน้ำขุ่นๆ(ในระหว่างโดนขี่)ก็เถอะ แต่ใช่ว่าข้าจะแยกแยะความแตกต่างของมันไม่ออกเสียหน่อย! ไอ้อาการแบบนี้มันปวดฉี่ชัดๆ ปวดจริงๆแล้วก็จะออกแล้วด้วย!!!

"มะ...ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่" ข้าพยายามร้องบอกเสียงสั่น แต่คุณสามีก็ไม่สนใจและยืนยันคำเดิม

"เจ้าจะเสร็จไม่ใช่ปวดฉี่หมาโง่" คุณสามีว่าอย่างอ่อนใจในขณะที่เอวก็ทำหน้าที่กระแทกแท่งสืบพันธุ์เข้าออกรูก้นข้าไม่หยุด ข้างในข้าเฉอะแฉะไปหมดเพราะโดนขี่มาหลายรอบแล้ว แต่ๆๆๆๆๆ

"อ้าาาาา~ข้าปวดฉี่!!!!"  ข้ากรีดร้องสุดเสียงแล้วดิ้นเร้าๆเหมือนกวางที่กำลังโดนกะซวกเครื่องใน

"มีหมาที่ไหนมันฉี่ตอน..." คุณสามีเอ็ดข้า แต่ยังพูดไม่ทันจบข้าก็โพลงขึ้นเสียงดังขัดขึ้นเสียก่อน

"ไม่ไหวแล้ว!!!!"  สิ้นคำข้าก็ยันขาหน้าขึ้นแล้วยกขาหลังขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะ...

โจ้กกกกกกกก~

มีน้ำไหลออกจากแท่งสืบพันธุ์ของข้า

...อาาาาาาา~โล่ง...

ข้าคลี่ยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะหันไปมองคุณสามีที่หยุดรังแกข้ากะทันหันแล้วพบว่าอีกฝ่ายนิ่งค้างราวหมาป่าหินไปแล้ว

"?"  ข้าเอียงคอใส่อย่างงุนงง

"จะ..จะ..เจ้า!" คุณสามีเหมือนได้สติกัดฟันแน่นก่อนจะทิ้งตัวลงมาทับข้าจนแทบแบนติดพื้นแล้วกัดเข้าที่คอข้าจากด้านหลังด้วยท่าทีโกรธราวจะฉีกข้าออกเป็นชิ้นๆจนข้าต้องดิ้นแด่วๆ

...เดี๋ยวๆข้าทำอะไรผิดเหรอ?...

"จ๊ากกกกกกกกกกกก~"


……………………………………………….……………………..

...อ๋า เต็มท้องไปหมดแล้ว...

ข้านอนคร่ำครวญอยู่บนพื้นรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจนับอย่างเบื่อหน่าย ไอ้การที่ต้องมานอนตะแคงข้าง ยกขาขึ้นข้างหนึ่งก่ายคุณสามีเป็นเวลานานแบบนี้มันเมื่อยไม่หยอกเหมือนกันนะ ไม่เชื่อก็ลองไปหาคู่ที่เป็นตัวผู้มาสักตัว(และที่สำคัญคุณสามีของเจ้าก็ต้องหื่นให้เท่าคุณสามีของข้าด้วยนะ!)จากนั้นก็ให้อีกฝ่ายขี่แบบไม่มีหยุดพัก พอไอ้แท่งสืบพันธุ์มันบวมเปล่งคารูก้นจนเอาไม่ออกก็ให้มานอนท่าเดียวกับข้าที่หุบขาไม่ลงเพราะก้นมันนูนเปล่งตามเจ้าแท่งสืบพันธุ์ที่สอดคาอยู่ภายในเป็นเวลานานๆเจ้าจะเข้าใจเองว่ามันเมื่อยแค่ไหน!!!!!

"งื้อ~คุณสามี..." ข้าโอดครวญเสียงเบาพรางเหลือบตากลับไปมองคุณสามีที่นอนเกยหน้าบนขาหน้าส่ายหางไปมาเอื่อยๆอย่างสบายอารมณ์

…ก็แหงสิ!ท่านเล่นสูบพลังข้าไปจนหมดตัวเลยนี่!!!...

"หือ?" คุณสามีครางรับในลำคอพรางลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมองมาที่ข้า

"ยังปล่อยไม่เสร็จอีกเหรอ" ข้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ ไอ้รู้สึกดีมันก็รู้สึกดีอยู่หรอกเวลาที่น้ำเชื้ออุ่นๆมันปลดปล่อยเข้าไปในก้นข้าเป็นระยะๆ แต่แบบนี้มันก็ไม่ไหวนะ ข้าเหมื่อยจะตายอยู่แล้ว!!!

"ยัง" คุณสามีเอ่ยอย่างไม่ยินดียินร้ายก่อนจะหลับตาไปอย่างเก่า

"ทำไมรอบนี้ปล่อยนานจังล๋า!" ข้าบ่นอุบพรางขยับกายน้อยๆไล่ความเมื่อยขบซึ่งก็ไม่ได้ผลอะ ข้ากอกตาไปมาอย่างปลงๆ พอเหลือบมองคุณสามีอีกฝ่ายก็นอนพักสายตาอย่างสบายใจไปแล้ว มีแต่ข้านี่ล่ะที่ยังไม่ได้พักเสียที เหนื่อยก็เหนื่อยเมื่อยก็เมื่อย "ชิ!นอนมั่งดีกว่า" ข้าพึมพำก่อนจะปรือตาลง

เสียงลมและไอเย็นที่พัดเข้ามาในโพรงเป็นระยะๆมันเหมือนกับว่ากำลังมีบางสิ่งกำลังจูงข้ามุ่งสู่นิทรา ข้าทิ้งตัวลงเกยคางลงกับขาหน้าที่ซ้อนทับกันน้อยๆอย่างปลดปล่อย ความเงียบและลมเย็นๆทำให้สติของข้าเริ่มเลื่อนลอย แต่ในระหว่างที่สติการรับรู้ทุกอย่างของข้ากำลังจะถูกตัดขาด หูก็พลันได้ยินเสียงร้องดังแว่วมาเบาๆ

เง๋ง

หงิง

"อือ~" ข้าครางในลำคอออกมาเบาๆ ร่างกายต้องการพักผ่อนจนไม่อยากจะลืมตาแล้ว

"...แม่..."

"..."

"คุณแม่..."

"อือ~..."

"คุณแม่ ข้าหิว..."

"..."

"ข้าหิว"

"หิวๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงร้องนั้นเริ่มดังขึ้นเลื่อยๆจนข้าเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กๆประจวบกับมีบางสิ่งที่กำลังมารบกวนเวลานอนพักผ่อนของข้า แต่จะว่าไปเสียงมันคุ้นๆนะ...

เง่งเง่งเง่ง

"ข้าหิวๆๆๆๆๆ" เท่านั้นล่ะเสียงร้องประสานเสียงก็ดังลั่นโพรงจนข้าสะดุ้งตื่น

"ฮะ!อะไร!" ข้าลุกพรวดขึ้นมาอย่างตกใจ

กรร

คุณสามีขู่ในลำคอขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย เสียงรบกวนภายในโพรงก็พลันเงียบไปก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังไม่ได้ลืมตา

"พวกมันหิว"

หงิง หงิง

สิ้นคำคุณสามีเด็กๆก็ร้องรับอย่างไว พรางขยับขาเดินดุ๊กดิ๊กส่ายไปมาเดินเข้ามาหาข้า แต่พอเดินได้ไม่กี่ก้าวเด็กๆก็พากันล้มแหมะ พอตัวแรกล้มก่อนตัวหลังที่กำลังตามมาก็ล้มตาม ลูกหมาตัวน้อยๆกลมๆดิ้นไปมาอยู่บนพื้นอย่างน่ารักน่าชังเพราะลุกไม่ขึ้น จนข้าอดหัวเราะออกมาไม่ได้

แง่ง

"คุณแม่อะ!" เด็กๆร้องออกมาอย่างเคืองๆในขณะที่พยายามใช้ขาเล็กๆป้อมสั้นยันตัวเองขึ้นยืน

"ฮะฮะฮะ แม่ขอโทษๆ อุก!"  ข้ากลั้นขำแล้วเอ่ยขอโทษขึ้นเบาๆ ก่อนจะยันตัวขึ้นเพื่อจะเดินไปหาพวกเด็กๆที่พึ่งร้องขอนมไป แล้วก็เป็นข้าเองที่อุทานออกมาด้วยความจุกเพราะดันลืมอะไรไปอย่าง

"..."

"..." อ๋า ข้าตัวติดกับคุณสามีอยู่นี่นา

"..."

"คุณสามี"

"?" คนถูกเรียกกระดิกหูรับเบาๆ

"ข้าจะไปให้นมลูก" ข้าเอ่ยบอก

"ก็ไปสิ" คุณสามีตอบอย่างไม่แยแส หลับตานอนกลางวันอย่างสบายใจต่อไป แต่อีกฝ่ายลืมอะไรไปรึเปล่าว่าเราตัวติดกันอยู่นะ! ถ้าเอาออกไม่ได้ก็ช่วยกันหน่อยเซ่!

"คุณแม่..." เด็กๆร้องหาเสียงอ่อน ดวงตากลมโตทั้งสามคู่ส่งสายตาออดอ้อนชวนหัวใจละลาย ข้าหันไปมองน้อยๆก่อนจะหันกลับไปหาคุณสามีอีกครั้ง "ท่านช่วยลุกขึ้นก่อนได้มั้ย?เพราะถ้าท่านยังนอนอยู่แบบนี้ข้าจะเดินไปลูกๆไม่ได้นะ" ข้าร้องบอก

"..."

"นี่..."

กรร~

คุณสามีคำรามในลำคอออกมาอย่างขัดใจก่อนจะลุกขึ้นยืนเสียดื้อ เล่นเอาข้าที่นอนตะแคงอยู่ตั้งตัวแทบไม่ทัน

"นี่จะทำอะไรก็บอกกันก่อนสิ! นี่!อาาาาาาาา~"  ข้าเอ่ยติเสียงแข็ง แต่ยังไม่ทันไรคุณสามีก็ก้าวเดินกลับเข้ามาในโพรงตรงไปที่กลุ่มเด็กๆซึ่งกำลังนอนมองสายตาละห้อยอยู่โดยลากข้าที่นอนหงายอ้าขา ขาชี้ติดไปด้วย จากการโดนลากทำให้หลังของข้าถูกับพื้นโพรงจนรู้สึกเจ็บ "โอ้ย!ข้าเจ็บนะ!"

กรร

คุณสามีคำรามออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตามเดิมหลังจากที่พาข้ามาส่งถึงเด็กๆเรียบร้อย ด้านเด็กๆพอนมมาส่งถึงที่โดยคุณพ่อจอมดุ พวกเค้าก็รีบปีนขึ้นมาบนตัวข้าเพื่อแย่งกันกินนม จนข้าต้องเอ่ยห้ามเพราะลูกน้อยตัวเล็กที่สุดของข้าตัวหนึ่ง สู้แรงพี่ๆไม่ไหวเลยโดนดันออกจนกลิ้งตกพื้น

เอ๋ง!

"นี่!หยุดเลยนะ" ข้าเอ่ยเสียงแข็งพรางใช้ขาหน้าข้างหนึ่งดันพวกเด็กๆออกจากจุกนมตัวเอง ในขณะที่ขาหน้าอีกข้างก็ใช้ยันร่างตัวเองขึ้น

เง๋ง!

เด็กร้องประท้วงออกมาอย่างขัดใจ แต่พอโดนข้าดุทั้งคำพูดและแววตาพวกเค้าก็เงียบลง ข้าใช้จังหวะนั้นปรับเปลี่ยนท่าทางของตัวเองให้มาอยู่ในท่าหมอบ ให้ยอดอกของตัวเองอยู่สูงจากพื้นขึ้นมาหน่อยเพื่อที่จะให้เด็กๆสามารถใช้ปากดูดนมข้าได้ถนัดๆ

"หนูมาก่อนสิ" ข้าเอ่ยบอกลูกหมาตัวน้อยที่มีขนสีน้ำตาลอ่อนซึ่งตัวเล็กที่สุดและเป็นตัวเดียวกันกับตัวที่โดนพี่ๆดันจนตกจากตัวข้าก่อนหน้านี้ให้มาดื่มนม

โฮ่ง

เจ้าตัวเล็กร้องรับเสียงร่าเริง หางสั้นๆที่พึ่งจะมีขนงอกส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาจนก้นสั่น

"หนูด้วย" เมื่อเจ้าลูกขนสีน้ำตาลอ่อนเข้าประจำตำแหน่งจุกนมฝั่งหนึ่งและเริ่มดูดกินอย่างหิวโหย ข้าก็เริ่มเรียกลูกอีกตัวที่มีขนสีน้ำตาลเปือกไม้ ซึ่งเจ้าตัวก็ขานรับเสียงใสวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาอ้าปากงับหัวนมข้า

เง๋ง!

"ท่านแม่แล้วข้าล่ะ!" ลูกตัวสุดท้ายที่มีขนสีน้ำตาลดำร้องประท้วงอย่างเคืองๆ

"หนูรอหน่อยนะ เดี๋ยวแม่ให้น้องกับพี่ดื่มก่อน" ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปเลียใบหน้าและลำตัวอีกฝ่ายอย่างรักใคร่

"ทำไมข้าถึงได้กินทีหลังล่ะ" เจ้าตัวเล็กเอ่ยถาม

"เพราะครั้งที่แล้วเจ้ากินก่อนพี่เจ้า ครั้งนี่พี่เจ้าจึงต้องกินก่อนเจ้ายังไงล่ะ" ข้าเอ่ยอธิบาย

"แต่ทุกๆครั้งน้องก็ได้กินก่อนข้ากับพี่นะ!" เจ้าตัวเล็กเถียง พรางเหลือบมองน้องเล็กของกลุ่มอย่างเคืองๆ จนข้าอดใช้ขาหน้าผลักหัวเล็กๆเบาๆจนอีกฝ่ายหงายหลังไป

หงิง!

"ท่านแม่!"

"น้องตัวเล็กกว่าเจ้ากับพี่เจ้า เจ้าไม่เห็นหรือ?น้องน่ะกินนมครู่เดียวก็อิ่มแล้ว เจ้ากับพี่เจ้ากินนานกว่า ถ้าข้าให้เจ้ากับพี่เจ้ากินนมพร้อมกันน้องไม่หิวตายก่อนหรือ" ข้าเอ่ยอธิบาย พรางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างอ่อนใจ

จุ๊บ

สิ้นคำเสียงจุ๊บเบาๆก็ดังออกมาจากปากน้อยๆของลูกชายตัวเล็กของข้าที่ปล่อยจุกนมหลังจากกินนมอิ่มแล้ว ข้าเหลือบมองก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าลูกตัวกลาง

"เห็นมั้ย?" ข้าเอ่ย เจ้าตัวเล็ก(ตัวกลาง)มองน้องชายตัวเองน้อยๆก่อนจะเหลือบไปมองเจ้าพี่คนโตที่ยังกินนมไม่เลิกแล้วพยักหน้าให้ข้าเบาๆ

"น้องกินนมน้อย เลยตัวไม่โต" เจ้าตัวกลางเอ่ยเบาๆ ราวกับว่ากำลังเข้าใจอะไรบางอย่าง ส่วนเจ้าตัวเล็กที่กำลังโดนพูดถึงก็ทำหน้างง

"ใช่! ทีนี้ตาเจ้าแล้ว" ข้าหัวเราะเบาๆก่อนจะเรียกให้อีกฝ่ายมากินนมบ้าง



.................................................................................................................................................................................................................... 20 ม.ค 62

แลดูเป็นครอบครัวสุขสันต์จังน้าาาาา~​

13 ม.ค 62 [12:34]

โถ่!ลูก เกรงว่าครั้งนี้น้องจะตายจริงๆ

ตอนนี้ก็เปิดตัวตัวละครใหม่อีกแย้ว ไรท์คิดว่าหลายๆคนคงจะเดาได้แล้วแหละว่าหนุ่มๆที่มาใหม่เป็นใครอะไรยังไง (รึเปล่า?)

ปล.ตามที่แจ้งในเพจนะคะ เดือนหน้าไรท์งดอัพนิยายทุกเรื่องนะคะพอดีไรท์มีเรียนทุกวันเลย อาทิตย์หน้าถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือกะทันหันเดี๋ยวไรท์จะมาอัพต่อให้น้าาาาาาา

เมนท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ

แล้วเจอกันค่ะ

:)

ความคิดเห็น