ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ยกเลิก

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ยกเลิก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 322

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 02:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ยกเลิก
แบบอักษร

เช้าวันที่ 9 มกราคม 2019

“ติ๊งต่องๆ” พ่อกับแม่ผมมาหาผมที่บ้านแต่เช้า เพราะต้องคุยเรื่องงานแต่งงานพรุ่งนี้

ผมเดินโซเซไปเปิดประตูเพราะยังไม่สร่างเมาดี

“ทำไมถึงเมาแบบนี้ล่ะลูกพรุ่งนี้ต้องแต่งงานแล้วนะลูก” แม่ผมพูด

“อ๋อ แม่ครับผมขอโทษผมไม่แต่งงานแล้ว ช่วยยกเลิกงานแต่งงานให้ผมที” ผมบอกแม่

“ทำไมล่ะ แกจะแต่งงานพรุ่งนี้แล้วนะ ทำไมมายกเลิกล่ะ งานก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แขกก็เชิญมาหมดแล้ว!?!?” พ่อผมถาม

“อ๋อ พอดีนานะเขามีคนอื่นแล้วอ่ะครับ ผมคงแต่งงานกับเขาไม่ได้แล้ว” ผมพูด

“ห๊ะ!!!! ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ เดี๋ยวแม่จะไปคุยกับนานะเดี๋ยวนี่เลย!!!” แม่พูด

“ไม่ต้องแล้ว!!! ยกเลิกงานไปเลยเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องไปคุยกับแม่นั่นแล้ว!!!” พ่อพูด

พ่อเห็นสภาพผมที่เมาเหมือนหมาก็คงพอเดาออกว่ามันคือเรื่องอะไร พ่อผมเลยไม่อยากตอกย้ำผมอีก ท่านยังใจดีกับผมเสมอครับ

ผมกลับไปนอน ส่วนแม่ผมก็กำลังทำอาหารแก้เมาค้างให้ผม ส่วนพ่อผมก็โทรไปยกเลิกสถานที่จัดงานและโทรไปยกเลิกแขกที่จะมาทั้งหมด และพ่อผมก็โทรหาเอมิและเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

เอมิรีบมาหาผมที่บ้านทันที

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ ยูตะล่ะคะ” เอมิพูด

“มันนอนอยู่ในห้องนอนนั่นน่ะ” พ่อบอก

เอมิรีบเดินมาหาผมที่ห้องนอน

“ยูตะ เป็นยังไงบ้าง” เอมิรีบเข้ามากอดผมที่นอนอยู่บนเตียงทันที

“อื้ม ไม่เป็นไร ฮือๆ ๆ” T^T ผมหันมากอดเอมิแล้วร้องไห้ทันที

“ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วยเนี่ย ไม่เป็นไรนะ” เอมิกอดผมและลูบหลังปลอบผม

“นี่แกได้ข่าวหัวหน้าบ.ก. มั้ย เห็นคนที่สำนักพิมพ์บอกว่าเมื่อวานพี่ฮีทมาลาออกจากสำนักพิมพ์แล้ว เห็นบอกว่าจะไปทำงานที่สำนักพิมพ์ที่แคนาดาอ่ะ” เอมิบอก

“จริงเหรอ!!” ผมตกใจ

“คือฉันมีเรื่องจะบอกแกอ่ะ” ผมพูด

“อะไรอ่ะ” เอมิถาม

“คือฉันกับพี่ฮีทเราคบกันตั้งนานแล้วอ่ะ ที่พี่ฮีทเขาลาออกคงเป็นเพราะเรื่องที่ฉันจะแต่งงาน ฉันไม่ได้บอกพี่เขาเรื่องนานะอ่ะ” ผมพูด

“อ้าว แล้วทำไมแกไม่บอกฉันล่ะ ฉันเป็นคนส่งข้อความไปบอกหัวหน้าบ.ก. เองว่าแกจะแต่งงาน!!!” เอมิพูด

“เห้ย!! ฉันไม่รู้ ฉันขอโทษจริงๆ ทำไมแกไม่บอกฉันอ่ะ” เอมิพูด

“จริงๆ ที่ฉันเสียใจไม่ใช่เพราะเรื่องนานะหรอก ดีแล้วแหละที่ฉันไม่ได้แต่งงานกับเธอ แต่ฉันเสียใจที่โกหกพี่ฮีท” ผมพูด

“ฉันขอโทษจริงๆ นะยูตะ เป็นเพราะฉันแกกับหัวหน้าบ.ก.เลยต้องทะเลาะกัน” เอมิพูด

“ไม่เป็นไรหรอก เธอบอกพี่ฮีทน่ะดีแล้วเพราะฉันมันขี้ขลาดเองที่ไม่ยอมบอกความจริง” ผมพูด

“แล้วเรื่องคำสาปแกล่ะ จะทำยังไงต่อ” เอมิถาม

“ก็คงต้องหาต่อไปอ่ะ” ผมตอบ

“แล้วทำไมแกถึงบอกว่านานะเป็นรักแท้แกล่ะ” เอมิถาม

ผมจึงเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้เอมิฟังทั้งหมด

“เฮ้อออ!! ทำไมคำสาปนี้มันยุ่งยากขนาดนี้นะ!!!” เอมิพูด

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” T^T ผมตอบ

หลังจากนั้นผมก็กินข้าวและตัดสินใจว่าจะไปหาพี่ฮีทที่บ้าน

ผมมาอยู่ที่หน้าบ้านพี่ฮีท ปรากฏว่าประตูบ้านล็อกไม่มีใครอยู่

ผมโทรเข้าไปเบอร์พี่ฮีทก็ติดต่อไม่ได้ ผมเลยโทรถามที่สำนักพิมพ์

“ทราบมั้ยครับว่าหัวหน้าบ.ก.อยู่ที่ไหน?”

“เห็นว่ากลับไปแคนาดาแล้วค่ะ”

“ไปตอนไหนครับ”

“เพิ่งไปเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ เห็นว่าแวะมาสำนักพิมพ์แล้วจะไปขึ้นเครื่องเลย เพิ่งออกจากสำนักพิมพ์ไปเมื่อกี้นี้เองค่ะ”

“ครับ ขอบคุณครับ” ผมรีบวางสาย

ผมรีบขับรถไปสนามบินทันที ผมวิ่งหาพี่ฮีททั่วสนามบินก็ไม่เจอ

จนผมวิ่งไปตรงหน้าทางเข้าผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ ผมเห็นพี่ฮีทเดินเข้าไปแล้ว

“พี่ฮีทๆ ๆ ๆ ๆ!!!!” ผมตะโกนเรียกพี่ฮีท แต่เขาก็ไม่ได้ยิน

ผมเสียใจมากที่ผมทำอะไรไม่ได้ ผมอยากจะขอโทษพี่เขาสักครั้ง ขอแค่สักครั้งเดียวจริงๆ แต่ผมก็ไม่มีโอกาส

มันก็สมควรแล้วล่ะ เพราะความขี้ขลาดของผม ที่ผมต้องเสียใจมันก็ถูกแล้ว

ผมกลับบ้านอย่างสิ้นหวัง ตอนนี้ในหัวผมไม่คิดถึงเรื่องคำสาปเลย แต่ขอแค่พี่ฮีทให้อภัยผม ต่อให้ผมต้องเป็นแมวไปตลอดชีวิตผมก็ยอม

ผมจึงกลับบ้านทันที แต่เมื่อผมถึงบ้านก็เจอกับแม่ผมที่กำลังยืนด่านานะที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้าน

“แม่ครับ พอเถอะครับ ช่างมันเถอะ ผมไม่เป็นไร” ผมห้ามแม่

“นี่แกยังจะเข้าข้างกันอีกเหรอ!!!” แม่พูด

“เปล่าครับ ผมแค่อยากให้เรื่องมันจบ ก็ดีแล้วที่ไม่ได้แต่งงาน แค่นั้นก็พอแล้วครับ” ผมพูดก่อนจะพาแม่เข้าบ้าน

“ยูตะ ออกมาคุยกันก่อน ฉันขอโทษ ฮือๆ” นานะที่ร้องไห้นั่งคุกเข่าหน้าบ้านตะโกนบอกผม

ผมจึงเดินออกไปเพื่อคุยกับเธอ

“ทั้งที่เราจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ขนาดผมที่จะแต่งงานกับนานะยังไม่เคยมีอะไรกันด้วยซ้ำ แต่นานะกลับไปมีอะไรกับคนอื่นได้หน้าตาเฉยเนี่ยนะ” ผมพูด

“ยูตะฉันขอโทษ ฮือๆ” ToT นานะร้องไห้

“คำขอโทษของคุณมันใช้กับเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ ถ้าอยากให้ผมให้อภัยคุณ คุณก็กลับไปก่อนเถอะ” ผมพูดจบก็เดินเข้าบ้าน

ความคิดเห็น