สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 18 : พิธีกรรม

ชื่อตอน : บทที่ 18 : พิธีกรรม

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2562 01:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 : พิธีกรรม
แบบอักษร

บทที่ 18

พิธีกรรม



"แทแทอ่า ทำไรอยู่เหรอ" จองกุกชะโงกหน้าเข้าไปดูโทรศัพท์แทฮยองขณะนั่งเป็นเพื่อนอีกฝ่ายบนอัฒจันทร์ 

ร่างบางหันมายิ้มหวานใส่ "ก็กำลังตั้งชื่อลูกๆของเราไงล่ะ"

"หืม? ตั้งชื่อเหรอ" ดวงตากลมไล่มองรายชื่อบนจอที่ยาวเป็นหางว่าว "แทละเอียดอ่อนจัง กุกยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย"

คนฟังทำตาขุ่นตาเขียวหลังจากได้ยินแบบนั้น "อะไรกัน! แสดงว่ามีแค่แทที่ใส่ใจเรื่องนี้เหรอ จองกุกนี่เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย!"

ร่างสูงยู่ปากอย่างสำนึก -- มีความกลัวเมียสูง "ขอโทษค้าบ... กุกผิดไปแล้ว งั้นมาตั้งชื่อด้วยกันตอนนี้เลยเนอะ"

ร่างบางทำท่าทีฮึดฮัด แต่ต่อมาก็กลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมจนจองกุกตามไม่ทัน "ลูกของเราจะมีกี่คนกันน้า จองกุกคิดว่าไง?"

คนถูกถามเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัยพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง "กุกเหรอ?"

"อื้ม! ใช่ คิดว่าลูกเราจะมีกี่คน สักสองคนมะ?"

อา... เรื่องนี้ค่อนข้างตอบยากแฮะ แต่ถ้าให้เขาเดาคงประมาณ10-20คนกระมัง ก็แหม เขาเป็นงูนี่เนอะ จะให้มีแค่คนสองคนก็คงไม่ใช่ แต่ถึงจะมีเยอะขนาดนั้น ใช่ว่าจะรอดและออกมาลืมตาดูโลกกันทุกคน อาจจะเหลือไม่ถึงสิบคนก็ได้ "ไม่รู้สิ ทำไมแทไม่ลองไปอัลตร้าซาวนด์ดูล่ะ?"

แทฮยองพองแก้มอย่างไม่พอใจ "ก็แทมีเงินซะที่ไหนเล่า! จองกุกก็..."

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังช่วยกันตั้งชื่อเด็กๆอยู่นั้น แบคฮยอนก็เดินเข้ามาพร้อมกับซอกจิน

"ป่ะ แท พวกเราจะกลับกันแล้ว"

แทฮยองเก็บโทรศัพท์และสะพายกระเป๋า "บ๊ายบายนะกุก เจอกันพรุ่งนี้นะ"

ร่างสูงโบกมือกลับ "บ๊ายบายครับยัยดื้อ"

พอได้ยินสรรพนามนั้นก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่จนพี่แบคกับแม่จินหลุดขำกันเป็นพรวน


เมื่อถึงเวลากลับบ้าน นัมจุนก็พับโน้ตบุ๊กเก็บเข้ากระเป๋า ภายในห้องพักครูมีแค่เขาคนเดียวเพราะอาจารย์คนอื่นกลับกันหมดแล้ว มันมักจะเป็นแบบนี้ประจำ ดีที่ภารโรงเข้าใจเขาและล็อกประตูห้องให้เป็นห้องสุดท้าย

แต่วันนี้ผิดคาด แทนที่จะเป็นภารโรงที่เข้ามาบอกเขาว่าจะล็อกห้อง แต่กลับเป็นอาจารย์นาบีและผอ.แจจินที่เข้ามาทักแทน

"อย่าลืมล่ะคุณนัมจุน" แจจินย้ำเตือน "คุณต้องนำปีศาจในท้องของแทฮยองออกมา เพื่อชำระวิญญาณของเด็กคนนั้นให้กลับมาขาวสะอาด"

"ครับ คุณแจจิน"

"ดีมาก... อย่าให้ไอ้พวกนอกรีตนั่นสำราญใจ ผมกับนาบีจะรอฟังข่าวดี"




แทฮยองกำลังนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ แต่เพราะยังอยู่ในสถานะคนท้องทำให้ร่างกายอ่อนเพลียง่าย เขาปิดโทรศัพท์และดับโคมไฟเตรียมเข้านอน จะว่าไปช่วงนี้ไม่เจองูตัวนั้นเลย มาทำเขาท้องแล้วจากไปแบบนี้เขาก็เสียใจเป็นเหมือนกันนะ ดีที่มีจองกุกคอยรับผิดชอบ ถ้าไม่มีจองกุกเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อเหมือนกัน

ปังๆๆ!!!

"แทฮยอง! เปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้!!!"

เจ้าของชื่อดีดตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนกระวีกระวาดไปปลดกลอนเปิดประตูให้ แต่พอเปิดประตูออกมาก็เป็นต้องกลัวและงุนงงในเวลาเดียวกัน ทำไมคุณพ่อทำหน้าเหมือนโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟแบบนั้น ส่วนพี่แบคกับแม่จินที่ยืนดูอยู่ก็เหมือนตกใจอะไรสักอย่าง

"มีอะไรเหรอฮะ..." แทฮยองถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ 

"บอกความจริงกับพ่อมาเถอะ เด็กในท้องนั่นเป็นลูกของใคร"

ตาเรียวเบิกโตแทบถลน นี่คุณพ่อของเขาเชื่อข่าวลือในโรงเรียนด้วยเหรอ "คือว่า..."

"บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้!!!"

นัมจุนเข้าไปบีบไหล่บางแล้วเขย่าแรงๆจนแทฮยองขวัญหนี

"คุณ..." ซอกจินพยายามห้ามแต่ก็กลัวนัมจุนเช่นกัน ที่ทำได้ก็แค่พูดเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายใจเย็นลง แต่ดูท่าจะไม่ได้ผล

"หยุดเถอะฮะพ่อ น้องเขาเจ็บนะ..." แบคฮยอนสงสารจนน้ำตาร่วง แต่ก็ช้ากว่าแทฮยองอยู่ดี รายนั้นเขาร้องไห้ตั้งแต่โดนตะคอกเสียงดังๆใส่แล้ว

"บอกพ่อสิแทฮยอง! ลูกไปท้องกับใคร!!"

"ฮึก พ่อฮะ..."

"ลูกท้องกับงูตัวนั้นใช่ไหม!!!"

แทฮยองผงะก่อนรีบส่ายหัวพรืด จึงโดนมือใหญ่บีบไหล่แรงขึ้นจนกระดูกแทบหัก "พ่อฮะ ผมเจ็บ!"

"ลูกไปท้องกับมันตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกพ่อ! รู้ไหมว่ามันเป็นปีศาจ มันเป็นปีศาจ!!!"

"ฮึก ผมขอโทษ..." ร่างบางชักสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด จนซอกจินทนไม่ไหวต้องเข้ามากระชากลูกชายให้ออกมาจากคนเสียสติ

"คุณเป็นบ้าอะไรห๊ะ! ไม่ว่าแทแทจะท้องกับใคร เราก็ต้องคอยปกป้องเขาไม่ใช่เหรอ!? นี่อะไร นอกจากจะตะคอกใส่ลูกแล้วยังใช้ความรุนแรงอีก! คิดว่าที่ทำมันถูกต้องแล้วใช่ไหม! คิดว่ามันจะเปลี่ยนทุกอย่างได้ใช่ไหม!!!"

แบคฮยอนปิดปากสะอื้นไห้ ทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ต้องทะเลาะกัน ทำไมล่ะ

"เปลี่ยนได้สิ ถ้าผมเป็นคนเอาเด็กในท้องนั่นออก"

น้ำเสียงของนัมจุนเย็นลงจนน่าตกใจ แต่จะไม่มีอะไรน่าตกใจเท่ากับการที่เจ้าตัวกระชากข้อมือแทฮยองให้เดินตามลงไปข้างล่าง

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ คิม นัมจุน! นั่นคุณจะพาลูกไปไหน!!?"

"พ่อฮะ ปล่อยน้อง... ฮึก" ทั้งแบคฮยอนทั้งซอกจินต่างรีบเดินตามอีกฝ่ายออกจากตัวบ้าน ส่วนแทฮยองก็พยายามต่อต้านด้วยกำลังเท่าที่มี แต่แรงเด็กหรือจะสู้แรงผู้ใหญ่ได้ เพียงแค่ถูกดึงด้วยแรงหนึ่งในสาม แทฮยองก็ตัวปลิวเป็นกระดาษเลยด้วยซ้ำ

"เข้าไป!!!" เมื่อมาถึงโรงจอดรถ นัมจุนก็กดรีโมทแล้วเปิดประตูให้แทฮยองเข้าไปข้างใน เมื่อเห็นว่าลูกชายยังยืนนิ่ง จึงกดหัวแล้วดันให้เข้าไปทั้งอย่างนั้นจนเรียกน้ำตาจากแทฮยองได้ไม่น้อย เพราะไม่เคยถูกคุณพ่อทำแบบนี้ใส่จนกระทั่งวันนี้

ปัง!

ประตูข้างคนขับถูกปิดก่อนที่นัมจุนจะเดินไปอีกฝั่ง ซอกจินกับแบคฮยอนที่เห็นก็ไม่นิ่งดูดาย พวกเขาไม่ยอมปล่อยแทฮยองไว้คนเดียวง่ายๆแน่ สองแม่ลูกจึงตามขึ้นไปนั่งในรถด้วย

"คุณจะพาลูกไปไหน" ซอกจินยิงคำถามใส่ แต่คนถูกถามก็ไม่ตอบอะไรเพราะกำลังมีสมาธิในการถอยรถ

"พ่อฮะ ฮึก ยกโทษให้น้องเถอะนะฮะ..." แบคฮยอนที่นั่งเบาะตรงกับแทฮยองก็เอื้อมมือไปลูบไหล่น้องเบาๆเพื่อปลอบขวัญ น้องของเขาตัวสั่นไม่หยุดเลย ท่าทางจะกลัวมากจริงๆ

"เงียบซะ!" นัมจุนตวาดเสียงดังจนแม่ลูกทั้งสามต้องอุดปากเงียบ 

รถคันหรูสีดำขลับวิ่งบนท้องถนนที่มืดสนิทอย่างรีบเร่ง ตลอดทางมาก็ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไร มีก็แค่แบคฮยอนที่คอยพูดปลอบน้องว่าให้ใจเย็นๆ และบอกว่าเขาอยู่ข้างน้องเสมอจนแทฮยองยอมหยุดสะอื้น ส่วนซอกจินก็ได้แต่ภาวนาขอให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปเร็วๆ

นัมจุนจอดรถเทียบฟุตบาทหน้าโบสถ์เซนต์แอนดรูว์ ก่อนเดินลงมาแล้วดึงแขนของแทฮยองให้เดินตามเข้าไป 

"คุณมาทำไมที่นี่ ดึกแบบนี้ไม่มีใครเข้ามาในโบสถ์กันหรอกนะ!" ในความหมายที่เขาตั้งใจจะพูดก็คือโบสถ์ปิดแล้ว แต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะตะคอกกลับมาจึงพูดแบบอ้อมๆ

นัมจุนไม่สนใจฟังอะไรทั้งนั้น เขามุ่งหน้าไปยังประตูโบสถ์แล้วเคาะเรียกบาทหลวง 

ปัง! ปัง! ปัง!

ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของบาทหลวงฟรองซัวในเสื้อเชิ้ตตัวขาว

"มีอะไรรึเปล่า นี่ไม่ใช่วันทำมิสซานะ"

"คุณพ่อครับ" นัมจุนโพล่งขึ้น "เราต้องการให้คุณพ่อช่วย"

คำกล่าวนั้นทำให้บาทหลวงต้องมองตามสายตาของนัมจุน "โอ พระเจ้า..." เขาอุทานเมื่อเห็นท้องที่โตเกินปกติของแทฮยอง ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องตำนานของพวกนอกรีตหรอกนะ ตำนานนั่นน่ะแพร่สะพัดไปถึงหมู่บ้านข้างเคียงเลยทีเดียว และดูเหมือนจะกลายเป็นจริงด้วย "รีบเข้ามา เดี๋ยวพ่อจะเรียกซิสเตอร์ให้มาช่วยทำพิธีด้วยอีกแรง"

"พ่อฮะ จะทำอะไรผม" ร่างบางมีท่าทีขัดขืนเมื่อได้สดับฟังดังนั้น บางอย่างเตือนว่าลูกๆในท้องเขากำลังตกอยู่ในอันตราย 

"เข้าไปซะแทฮยอง เราจะปล่อยให้มารศาสนาโตในท้องลูกไม่ได้" บาทหลวงฟรองซัวดันแผ่นหลังบางให้เข้าไปในตัวโบสถ์ 

"ไม่!!! เขาเป็นลูกผมนะ! ฮึก... แม่ฮะ! พี่แบค!ช่วยแทด้วย!!"

แต่ไม่มีใครคิดห้ามบาทหลวงและนัมจุน เพราะใจจริงแล้วพวกเขาก็กลัวปีศาจในท้องของแทฮยองเหมือนกัน และพวกเขาไม่อยากมีหลานเป็นงูหรอกนะ

"ฮึก ฮือ... ปล่อยผมไปเถอะ ขอร้องล่ะ อย่าทำพวกเขา!"

แทฮยองถูกวางให้นอนลงกับพื้นที่มีเทียนวางล้อมรอบเป็นวงกลม แต่เพราะเจ้าตัวยังดิ้นขัดขืน นัมจุนกับซิสเตอร์คนหนึ่งจึงต้องคอยตรึงข้อมือบางไว้ บาทหลวงฟรองซัวยืนถือไม้กางเขนอยู่ตรงหน้าแทฮยอง ขณะที่ซอกจินกับแบคฮยอนและซิสเตอร์คนอื่นนั่งคุกเข่าอยู่รอบๆ

บาทหลวงจ้องมองรูปปั้นพระเยซูบนไม้กางเขนตรงหน้าก่อนเริ่มทำพิธี ทุกๆคนนำมือจรดหน้าผากเพื่อทำสัญลักษณ์มหากางเขนและทำการสวดมนต์ขับไล่ปีศาจ

"Notre Père,

โนเทรอะ แปร์

(ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย)

qui es aux cieux,

กิ๊ เอ โอ ซิเยอ

(พระองค์สถิตในสวรรค์)

que ton nom soit sanctifié,

เกอะ ตง นง ซัว ซองติฟิเย่

(พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ)

que ton règne vienne,

เกอะ ตง แรญ เวียนน์

(พระอาณาจักรจงมาถึง)"

แทฮยองนอนบิดไปมา เริ่มรู้สึกแปลกๆข้างในท้อง ก่อนที่มันจะทวีเป็นความเจ็บปวดจนเกินจะต้านทาน เขากรีดร้องขณะที่บางอย่างในท้องกำลังดิ้นเร่าอย่างทรมาน แบคฮยอนที่เห็นก็สงสารจับใจแต่ก็ยังคงสวดมนต์ต่อไป

"โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า เหมือนที่ข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น"

"อ๊าก! เจ็บบบบ!!!" แทฮยองตะเบ็งเสียงร้องจนเส้นเลือดบนลำคอปูดโปน ทำไมทุกคนถึงยังสวดต่อ เขาเจ็บจนเจียนตายขนาดนี้ทำไมถึงไม่มีใครช่วย "ฮึก ผมเจ็บ!! ช่วยหยุดสักทีเถอะ!!!"

"โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การผจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้ายเทอญ" ทุกคนยังคงสวดต่อเหมือนไม่ได้ยินคำอ้อนวอนนั้น ร่างบางก็ได้แต่นอนบิดกายอย่างน่าเวทนา นัมจุนออกแรงกดข้อมือลูกชายมากขึ้น ใช่ว่าเห็นแบบนี้เขาจะไม่ทรมานใจ แต่เพื่อขับไล่ปีศาจในท้องจึงจำเป็นต้องทำแบบนี้ 

กระแสลมพัดกรรโชกภายใต้ท้องฟ้าสีหมึกจนต้นไม้ส่ายเอนเหมือนเกรี้ยวกราด ทันใดนั้นหยาดเลือดก็ไหลออกมาจากดวงตาบนรูปปั้นพระเยซูและดวงตาของภาพพระแม่มารีย์บนกระจกสี เหล่าซิสเตอร์เริ่มหวั่นผวาเมื่อทั้งกระจกถูกอาบชะโลมด้วยเลือดสีแดงฉาน และเสียงร้องฟ่อที่ดังระงมอยู่นอกโบสถ์

"ฟ่อ..."

"อ้ากกก!!! ช่วยหยุดมันที!!!"

แทฮยองยิ่งตัวบิดเป็นเกลียวเมื่อจู่ๆท้องก็บวมเป่งขึ้นและปรากฏไข่หลายฟองที่ดันหน้าท้องขึ้นมา ทันใดนั้นเสียงทุบประตูโบสถ์ก็ดังขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

ทุกคนเริ่มตัวสั่นเทาด้วยความกลัว บาทหลวงฟรองซัวจึงกล่าวเตือนสติ

"ไม่ต้องไปสนใจ สวดต่อไป!"

"พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง..."

"ฟ่อ" เสียงลมหายใจของงูนับร้อยที่เลื้อยผ่านกระจกสีเลือด ยิ่งทำให้แบคฮยอนและซิสเตอร์คนอื่นๆตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เริ่มเค้นเสียงไม่ออกจนบทสวดดูกระท่อนกระแท่น

ปัง!!!

บานประตูโบสถ์ถูกกระแทกเปิดด้วยอำนาจลึกลับ ร่างของใครบางคนค่อยๆย่ำเข้ามาบนพรมแดงพร้อมกับทะเลเพลิงที่คอยไหม้ตามอยู่ข้างหลัง

"ฟ่อ!!!" งูพิษนับพันตัวทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เหล่าซิสเตอร์กรีดร้องและรีบลุกขึ้นมาแทบไม่ทัน

"กรี๊ดดดด!!!"

"คุณพ่อรีบหนีเร็วค่ะ!"

"นัมจุน! รีบพาลูกหนีออกไปก่อน!!" ซอกจินจับแบคฮยอนให้เดินตามมาขณะที่เหล่าซิสเตอร์วิ่งหนีตายกันอลหม่าน บางคนโชคร้ายถูกงูฉกเข้าที่ลูกตาจนเลือดสาด บ้างก็ถูกงูเลื้อยเข้าปากถึงหลอดอาหาร บ้างก็ถูกงูรัดขาจนล้มนอนให้งูตัวอื่นรุมฉกเหมือนฝูงแร้งที่แย่งกันกินอาหาร ภายในโบสถ์จึงเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนแห่งความตาย

"แท! ลุกขึ้นมา!!!" นัมจุนพยายามจับแทฮยองลุกขึ้น แต่ก็ถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นผลักให้ปลิวกระเด็นไปไกลจนหลังกระแทกผนัง 

ตึง!

"อ้าก!!"

"พ่อฮะ!" แบคฮยอนเรียกนัมจุนและหวังจะเดินเข้าไปช่วย ทำให้ซอกจินต้องวิ่งตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

แทฮยองขยับตัวไม่ออก ได้แต่นอนมองดูไฟที่อยู่ข้างหลังชายคนนั้นแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนทั้งโบสถ์ถูกคลอก ฝูงห่าอสรพิษต่างฉกกัดบาทหลวงและซิสเตอร์แต่พวกมันกลับไม่ทำร้ายเขา เมื่อชายปริศนาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆทำเอาเขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง


​จองกุก...

เนตรสีอำพันลุกโชติตามเพลิงที่อยู่รอบกาย เสียงประกาศกร้าวเต็มไปด้วยโทสะดังออกมาจากริมฝีปากสีซีด

"ใครที่คิดฆ่าลูกกู! มันผู้นั้นต้องตายอย่างสาสม!!!"

"ฟ่อ!!!"

"แทฮยอง!" 

ซอกจินเรียกเมื่อเห็นชายคนนั้นเดินตรงเข้าไปหา ทว่ากลุ่มควันทำให้สติของแทฮยองดับวูบจนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือเสียงทุ้มนุ่มอันแสนคุ้นหูเท่านั้น

"มากับพี่เถอะนะ แทฮยอง พี่จะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด"




​To be continued

​____________________________

เขาจะพาไปอยู่ด้วยกันแล้วเหรอคะ0_o!? สงสารยัยแทจับใจ ฮืออออ พ่อนะพ่อ ทำแบบนี้กับแทได้ไง! เหมือนจินกับแบคจะสงสารนะแต่สุดท้ายก็ร่วมมือกับนัมจุน5555 จะเป็นยังไงต่อน้อ มาร่วมเอาใจช่วยยัยแทด้วยนะคะ (ไรท์เชื่อว่ามีคนสมน้ำหน้าบาทหลวง)😂

อ่ะๆ เริ่มงงกันล่ะสิ สงสัยชิมิล่าว่าทำไมนาบีกับอีคุณผอ.ถึงกรอกหูนัมจุนให้กำจัดลูกในท้อง ทั้งๆที่ลูกก็เป็นของเทพงูที่คนในหมู่บ้านสักการะนับถือ เฉลยค่ะ คือหมู่บ้านนี้จะมีคนอยู่สองพวก พวกแรกคือพวกคริสต์ พวกที่สองคือพวกนอกรีตที่นับถือพญางู แล้วทีนี้นาบีกับผอ.เป็นพวกคริสเตียน ก็เลยอยากกำจัดปีศาจที่เป็นมารศาสนา เข้าใจตรงกันนะ

เฉลยอีกอย่างคือแทแทคลอดลูกเป็นไข่นะ

ฝากติดตามด้วยนะ เย้ๆ! ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนยากที่สุดละ เพราะมันวุ่นวายมากT^T



ความคิดเห็น