สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 17 : เปิดเผย

ชื่อตอน : บทที่ 17 : เปิดเผย

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 : เปิดเผย
แบบอักษร

​บทที่ 17

​เปิดเผย



นัมจุนหยิบแก้วกาแฟบนมุนโต๊ะขึ้นมาจิบขณะตรวจการบ้านให้นักเรียนม.5 ห้อง C เขาต้องตรวจให้เสร็จภายในชั่วโมงนี้ เพราะคาบต่อไปเขามีสอนนักเรียนห้องนั้น ระหว่างที่กำลังเขียนแก้ด้วยปากกาแดง เสียงพูดคุยซุบซิบของอาจารย์ท่านอื่นก็ลอยเข้าหูเขาด้วย

"ได้ยินว่าแทฮยองท้องโตขึ้นอีกแล้วหนิ ดิฉันว่ามันแปลกๆนะคะ"

"เขาเป็นโรคอะไรรึเปล่า ท่าทางไม่ใช่แค่อ้วนธรรมดาแล้วนะ"

เสียงพูดคุยยังคงดังต่อเนื่องภายในห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ ทว่านัมจุนก็ไม่ได้ยี่หระที่จะฟังสักเท่าไร เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่แทฮยองจะโดนนินทา ถึงแม้ว่าครั้งนี้มันจะต่างออกไป

"ไม่ใช่หรอก นั่นน่ะเป็นเพราะเด็กคนนั้นตั้งท้องต่างหาก"

คำกล่าวของอาจารย์หัวหน้ากลุ่มสาระวัยชราได้เรียกความสนใจของอาจารย์ทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งนัมจุน

"หมายความว่าไงคะอาจารย์นาบี ที่บอกว่าแทฮยองตั้งท้อง?"

นาบีเงียบไปพักหนึ่ง "ก็อย่างที่ตำนานได้ว่าเอาไว้ เด็กคนนั้นอายุครบ 18 และได้สมสู่กับจ้าวแห่งงู"

"แต่เรื่องแบบนั้นมัน..." อาจารย์หนุ่มคนหนึ่งโพล่งขึ้นเหมือนไม่อยากเชื่อ

"ถ้ายังคิดว่าไม่จริงก็ลองถามเจ้าตัวดูสิ หรือไม่ก็ลองจับท้องเขาดูนะคะอาจารย์นัมจุน"

ทุกคนพุ่งสายตามาที่นัมจุน นั่นทำให้คนถูกมองต้องกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ 

"และต้องกำจัดเด็กในท้องก่อนที่มันจะนำความฉิบหายมาสู่หมู่บ้านเรา"




"แท..."

"?" ร่างบางหันไปตามเสียงเรียกขณะเดินออกมาจากห้องเพื่อเข้าห้องน้ำ นัมจุนมองหน้าลูกชายตัวเองด้วยความลังเลก่อนตัดสินใจเอ่ยถามออกไป

"ช่วงนี้ลูกดูแปลกๆไปนะ เป็นอะไรรึเปล่า ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็บอกพ่อได้นะ"

แทฮยองนิ่งงันไปพักหนึ่งเพราะตกใจที่จู่ๆอีกฝ่ายก็ถามคำถามแบบนี้ แต่จะให้เขาบอกความจริงได้ยังไงล่ะ เดี๋ยวเรื่องได้วุ่นวายกันพอดี "ไม่มีอะไรหรอกฮะ ผมสบายดี แค่ช่วงนี้เครียดก็เลยกินเยอะไปหน่อย"

นัมจุนเมื่อรู้ว่าอีกคนโกหกจึงอยากลองพิสูจน์ด้วยตัวเอง ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะท้องโตๆของลูกชายที่อยู่ภายใต้เสื้อฮู้ต แต่ร่างบางไหวตัวทันและถอยรนออกไปไกล -- เมื่อกี้นี้คุณพ่อจะจับท้องเขางั้นเหรอ จะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้! ถ้าโดนแตะท้อง คุณพ่อต้องรู้ความจริงแน่ๆ 

และเขาก็ไม่ยอมอยู่รอให้อีกฝ่ายถาม จึงรีบทำเป็นเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้นัมจุนยืนมองตามแผ่นหลังอยู่คนเดียว และจะเรียกว่าบังเอิญได้หรือเปล่าเพราะโฮซอกกับเพื่อนๆเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

"เกิดอะไรขึ้นครับอาจารย์ ทะเลาะกับแทฮยองเหรอครับ?" 

นัมจุนดึงสติกลับมาแล้วหันไปหาโฮซอก "เปล่า แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย" 

โฮซอกเฝ้าดูอีกฝ่ายลูบหน้าตัวเองอย่างคร่ำเครียด ก่อนลากสายตามองตามแผ่นหลังของแทฮยองที่อยู่ไกลลิ่ว จะว่าไปแล้วท้องของน้องรหัสเขาก็ดูโตจนน่าแปลก เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ หรือว่าที่แทฮยองเดินหนีนัมจุนจะเป็นเพราะเรื่องนี้




จีมินเก็บหนังสือเรียนไว้ในโต๊ะ พลางคิดว่าเที่ยงนี้ตัวเองอดทนฟังเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมห้องมามากเกินพอ ก็แหงสิ จะไม่ให้เครียดได้ยังไง เมื่อตอนคาบเช้าเขาก็เจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันแถมยังรู้อีกว่าแทแทตั้งท้อง แล้วใครมันปล่อยข่าวลือที่ว่านี้กัน ครึ่งวันมานี้เขาได้ยินแต่เพื่อนๆและอาจารย์พูดเรื่องที่แทฮยองท้องกับพญางูบ้าบอนั่น นิทานหลอกเด็กน่า มันคงไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม

"แล้วทีนี้แทฮยองจะทำไงต่อล่ะ แล้วพ่อของเด็กเขาอยู่ไหนกัน?" นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามเพื่อนขณะเดินออกไปนอกห้องตามคนอื่นๆ

"ไม่รู้สิ แต่เธออย่าเพิ่งเชื่อเรื่องนี้มากก็ได้ ถึงเรื่องนี้พวกอาจารย์จะพูดกันเยอะ แต่อย่าลืมสิ แทฮยองเขาเป็นผู้ชายนะ ไม่มีทางที่ผู้ชายจะท้องได้หรอก ฉันว่าเขาต้องป่วยเป็นโรคอะไรแน่ๆ"

ป่วยกับผีสิ เมื่อเช้านี้แทฮยองก็พูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่าตัวเองท้อง ดูจากการกระทำเมื่อเช้าที่เจ้าตัวเกือบฆ่าตัวตายก็ยืนยันแล้วว่าไม่ได้พูดเล่น เขาไม่เข้าใจและอยากจะกระจ่างให้มากกว่านี้ ว่าแล้วร่างเล็กก็ผุดลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งไปยังห้องเรียนม.5 ห้อง D เพื่อเค้นความจริงจากใครบางคน ส่วนแทฮยองกับจองกุกเอาไว้ทีหลังก่อน ได้เรื่องเมื่อไรเดี๋ยวค่อยถาม

หมับ!

ยุนกิสะดุ้งตกใจที่จู่ๆก็โดนจีมินคว้าข้อมือให้ตามมายังโถงทางเดิน "อะไรของนายเนี่ย เป็นอะไรอีกล่ะ?"

จีมินปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระหลังจากพามาที่ทางเดินโล่งๆ "บอกฉันมาก่อน"

"เรื่องอะไร?"

"ก็เรื่องที่แทแทท้องไงล่ะ! ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทุกคนถึงบอกว่าแทท้องกับ..."

ยุนกิเงียบฟังจนร่างเล็กกล้าพูดออกมา

"ท้องกับ... งูล่ะ!?"

"ฉันไม่รู้... แล้วนายคิดได้ไงถึงมาถามฉัน" เขาเอามือล้วงกระเป๋า พยายามทำเป็นชิลล์ไว้เหมือนไม่รู้เรื่องอะไร แต่สายตาน่ะปิดไม่มิดหรอกนะ และจีมินก็อ่านแววตานั้นออกด้วย

"อย่ามาทำเป็นไขสือ นายกับจองกุกกำลังปิดบังความจริงไว้ ถ้ายังพูดอีกว่าพวกนายไม่รู้เรื่องอะไร แล้วทำไมจองกุกถึงรู้ว่าแทท้อง!"

เวรล่ะ ไม่คิดว่าร่างเล็กจะฉลาดถึงขนาดนี้แถมความจำดีเป็นเลิศ "มันไม่มีอะไรหรอกน่าจีม นายก็คิดมาก อีกอย่างจองกุกเขารู้เองคนเดียว ไม่ใช่ฉันสักหน่อย"

เป็นไปตามที่จีมินคาด ว่าแล้วว่าอีกฝ่ายต้องพูดแบบนี้ "ถ้านายยังไม่ยอมบอก งั้นเดทในวันเสาร์นี้ของเราเป็นอันยกเลิก"

"โธ่ จีม... ไม่เล่นงี้ดิ" ยุนกิเขย่าแขนร่างเล็กพร้อมทำเสียงโอดครวญ กว่าจะขอเดทได้มันใช่เรื่องง่ายเสียที่ไหน จีมินใจแข็งจะตาย และเขาไม่ยอมเสียโอกาสนั้นไปหรอกนะ ถึงมันจะเป็นแค่คำขู่แต่เขาก็แอบกลัวมากทีเดียว จึงกลายเป็นว่าหนนี้เขาต้องยอมแต่โดยดี "โอเคๆ ก็ได้ แต่ถ้ารู้แล้วก็อย่าหาว่าฉันโกหกนะ"

"ว่ามา" จีมินกอดอกรอฟัง

"คืองี้..."




"อ่ะ แท กุกซื้อมาให้แล้ว" จองกุกถือถ้วยใบหนึ่งกับถุงขนมเข้ามาในห้องที่มีเพียงร่างบางนั่งอยู่ เขาไม่อยากให้แทฮยองเดินขึ้นเดินลงหลายรอบเพราะรู้ว่ามันลำบากสำหรับอีกฝ่าย จึงอาสาซื้อข้าวจากโรงอาหารขึ้นมาประเคนถึงห้อง 

ร่างบางรับถ้วยข้าวต้มมาวางไว้บนโต๊ะ  "ขอบใจ..."

คนฟังยิ้มรับพลางยกเก้าอี้มานั่งข้างๆ ก่อนหยิบขวดน้ำจากถุงขนมขึ้นมาเตรียมไว้ให้

"ไม่กินข้าวเหรอ?" ร่างบางถามเพราะเห็นว่ามีแค่ถ้วยของตัวเอง

"ไม่ กุกไม่หิว" 

ได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากไม่พอใจ จนจองกุกอยากเอามือไปหยิกริมฝีปากสีแดงยื่นๆนั้น "งั้นแทก็ไม่กิน" จากที่ถือช้อนส้อมกลับปล่อยมือออกมาวางไว้บนตัก 

"แท อย่าดื้อสิ" จองกุกหยิบช้อนขึ้นมาตักแล้วเป่าลมให้ข้าวต้มหายร้อน 

แทฮยองมองช้อนที่กำลังจ่อปากตัวเองนิ่งๆ "ถ้ากุกไม่กิน แทก็ไม่กิน"

สายตาของแทฮยองเหมือนบังคับว่าเขาต้องกินข้าวต้มถ้วยนี้ด้วยกัน แต่อุตส่าห์เลือกอาหารอ่อนๆที่เหมาะกับเจ้าตัวให้ถึงขนาดนี้ จะให้เขากินลงได้ยังไงล่ะ ความรู้สึกเหมือนแย่งคนป่วยกินข้าวยังไงไม่รู้ "เฮ้อ ก็ได้ เดี๋ยวกุกลงไปซื้อ แต่แทต้องกินข้าวต้มถ้วยนี้ให้หมดก่อนนะ"

แทฮยองไม่ยอมหลงกลง่ายๆ "ไม่ กุกต้องกินคำนี้ก่อน แทถึงจะยอมกิน"

ดื้อจริงๆเลยเด็กคนนี้ เขามีชีวิตอยู่มานานยังไม่เคยเจอใครดื้อเท่านี้มาก่อน และเขาต้องยอมใช่ไหมเนี่ย อีกฝ่ายถึงจะปักใจเชื่อ "โอเค กินก็กิน"

แทฮยองคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าร่างสูงยอมกินตามที่ตนบอก -- หรือที่เขาเรียกว่าบังคับนั่นแหละ "เก่งมาก คนอะไรน่ารักจังเลย"

กล่าวชมพร้อมยื่นมือไปหยิกแก้มขาวๆ แต่จองกุกกลับไม่ยินดีกับคำชมนั้น "น่ารักแล้วรักยังล่ะ อุตส่าห์ทำให้ถึงขนาดนี้"

"....." แทฮยองผงะไปชั่วครู่ ค่อยๆถอนมือออกมาจับส้อมในถ้วยแล้วทำเป็นเขี่ยเล่น จองกุกที่เห็นก็เริ่มใจห่อเหี่ยว นั่นสินะ แทฮยองเขาไม่ยอมใจอ่อนให้ง่ายๆหรอก หรืออาจจะไม่มีวันเลยก็ได้ 

ร่างสูงวางช้อนไว้ในถ้วยให้อีกคน 

"รัก..."

"!" ว่าไงนะ เมื่อกี้เขาไม่ได้หูฝาดใช่ไหม "ขออีกทีได้ไหม" 

แทฮยองหน้าร้อนฉ่า ทำเป็นตักข้าวต้มเข้าปาก 

"แทแทอ่า... อย่าใจร้ายสิ ขออีกรอบนึง นะๆ" 

จองกุกขยับเก้าอี้เข้ามาเบียดจนต้องรีบกลืน "ไม่เอา... จะให้พูดอะไรตั้งหลายรอบ" 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะตักข้าวต้มจึงรีบจับมือนั้นไว้ ส่วนแทฮยองก็เบ้ปากเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอยิ้ม 

"รอบนี้รอบเดียว นะครับแท"

ร่างบางยอมแพ้และหลุดยิ้มในที่สุด "อือ... รักนะ"

แต่จองกุกกลับเงียบจนแทฮยองต้องหันหน้าไปหาด้วยความสงสัย แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายขยับหน้าเข้ามาใกล้ถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร ทำให้ปลายจมูกชนกันพอดี 

"รักเหมือนกันครับ"

พูดเสร็จก็ทาบจูบอย่างนุ่มนวลทำเอาแทฮยองที่กำลังอึ้งอยู่ลืมวิธีจูบตอบไปชั่วขณะ ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อให้ปากบางทำหน้าที่เองคนเดียว โธ่ เด็กคนนี้ ช่างทำให้เขาเอ็นดูได้ตลอดจริงๆ

เขาค่อยๆผละจูบก่อนสบตากับร่างบางอย่างลึกซึ้ง แต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดึงความสนใจจากพวกเขาไปเสียก่อน คนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน จีมินกับยุนกินั่นเอง

"เรื่องจริงเหรอแท?!"

ร่างบางทำตาโตอย่างไม่เข้าใจ "อะไรเหรอ"

"ก็เรื่องที่แทท้องไง จริงรึเปล่าที่แทท้องกับงูตัวนั้น" จีมินเข้าไปรีดความจริงจนจองกุกต้องหลีกทางให้ 

"ขะ.. คือ..."

"จริงใช่ไหม!"

แทฮยองเงียบก่อนก้มหน้าหลบตา "ใช่..."

"ทำไมแทถึงไม่ยอมบอกล่ะ ไม่ได้เห็นชิมเป็นเพื่อนหรอกเหรอ!" 

ไหล่บางถูกเขย่าจนเจ้าของร่างสั่น "ขอโทษ" มือเล็กที่กำไหล่อยู่ยิ่งบีบแรงขึ้นจนแทฮยองต้องนิ่วหน้า "แต่ถึงบอกยังไงชิมก็ไม่เชื่ออยู่ดีไม่ใช่เหรอ"

เมื่อเห็นร่างบางเริ่มน้ำตาคลอจึงยอมถอนมือ จีมินสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อประคับประคองสติ "จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ต้องบอก รู้ไหม อย่าแบกความทุกข์ไว้คนเดียว ชิมแค่อยากช่วยเหลือแทบ้าง"

แทฮยองกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขายกแขนขึ้นมาปาดมันลวกๆขณะที่ร่างกายถูกดึงให้เข้าไปในอ้อมอกอุ่นๆ จองกุกเผลอยิ้มตามให้กับภาพนั้นแต่มันไม่ใช่กับยุนกิ

"ไอ้กุก กูขอคุยด้วยหน่อยดิ"

จองกุกเลิกคิ้วแปลกใจแต่ก็ยอมเดินตามอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เมื่อมาถึงโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน ยุนกิจึงเริ่มเกริ่น

"ทำไมมึงไม่บอกเขาไปวะ"

"เรื่อง?"

"ก็ที่ตัวเองเป็นอะไร" 

คำตอบนั้นทำเอาจองกุกไม่รู้จะพูดยังไง จึงทำได้แค่เงียบให้อีกคนเดาใจ และดูเหมือนยุนกิจะเดาถูกเผง

"คงกลัวโดนเขาเกลียดเมื่อรู้ความจริงอ่ะดิ? หึ ก็ว่าแล้ว... ทำไมมึงถึงไม่บอกเขาสักที"

คนฟังยังคงเงียบหนำซ้ำยังหลบตา ยิ่งทำให้ยุนกิยิ้มขัน 

"ก็นั่นสิเนอะ สู้ให้ปิดบังความจริงแล้วใช้ชีวิตหวานชื่นกับเขา ยังดีกว่าบอกไปแล้วตัวเองถูกเกลียด มึงฉลาดนะกุก แต่ว่ามันดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยว่ะ"

จองกุกใจหายกับคำพูดนั้น 

"สักวันเขาก็ต้องรู้ ถึงมึงจะไม่บอกแต่เดี๋ยวก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขารู้อยู่ดี มึงก็เตรียมใจจนกว่าจะถึงวันนั้นละกัน ที่กูบอกเนี่ย เพราะเห็นว่ามึงเป็นเพื่อน กูไม่อยากให้แทฮยองรักแค่เด็กที่ชื่อ จอน จองกุก แต่อยากให้รักตัวตนของมึงจริงๆด้วย ถ้าเป็นยังงั้นมันก็ดีกว่าที่เป็นอยู่นี้หลายเท่า จริงไหม"

จองกุกเงียบอย่างคิดตาม แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่กล้าเสี่ยงอยู่ดี

"ก็แล้วแต่จะคิดนะ เพราะมันก็มีเปอร์เซ็นต์สูงที่เขาจะเกลียดมึงเหมือนกัน" ยุนกิตบบ่าอย่างปลอบใจ "แต่ถ้าเขารักมึงจริง เขาจะไม่มีวันเกลียดมึง"

เฮ้อ... นั่นสิ เขาอยากให้มันเป็นอย่างอันหลังจัง แต่มันก็ยากเช่นเดียวกัน เพราะแบบนี้ไงเขาถึงเลือกปกปิดตัวตนไว้ 

"ขอบใจมึงมาก ชูก้า"




​To be continued

​____________________________

มาแล้ว~ ขอโทษที่มาช้านะ เพราะไปเปิดเรื่องใหม่อยู่ คราวนี้ก็รู้เหตุผลแล้วนะว่าทำไมจองกุกไม่ยอมบอกความจริงกับแท(แต่ได้ข่าวว่าตอนหน้าเขาจะรู้แล้วนะเออ) จริงด้วย เพราะงั้นมาลุ้นคำตอบของแทกันว่าจะรักหรือเกลียด แต่ความเป็นไปได้น่าจะเกลียดมากกว่าเนอะ 55555

ฝากเยี่ยมชมนิยายเรื่องใหม่ด้วยน้า ชื่อเรื่อง Tiger เสือสมิง จ้าาา คราวนี้ยัยแทเราเป็นเสือล่ะ😂



ความคิดเห็น