ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​บทที่3 ม้าดีดกระโหลก

ชื่อตอน : ​บทที่3 ม้าดีดกระโหลก

คำค้น : บทที่3, ม้าดีดกระโหลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่3 ม้าดีดกระโหลก
แบบอักษร

​บทที่3 ม้าดีดกระโหลก​



"สรุปว่าจะบอกได้หรือยังว่าเจ้าชื่ออะไร..." 

 พูดบอกพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ   

"เจ้าค่ะ!  ข้าน้อยคือหม่า หลิงหลิง เป็นข้ารับใช้ที่เติบใหญ่มาพร้อมคุณชายเลยเจ้าค่ะ อ๊ะ.. แต่ข้าน้อยมีอายุน้อยกว่าคุณชายนะเจ้าคะ แต่ไม่เท่าไรหรอกเจ้าค่ะ"

 เด็กสาวพูดตอบอย่างฉะฉาน   

"เอาล่ะหลิงหลิง...เจ้าจะตอบสิ่งที่ข้าสงสัยให้หมด.... ข้าชื่ออะไรหรอ?"    

"คุณชายมีนามว่า ลู่ เฟินฉางเจ้าค่ะ" 

หื้มมม นอกจากจะหน้าตาเหมือนกัน ชื่อยังเหมือนกันอีก      

"ชื่อพ่อแม่ข้าล่ะ..."   

"ท่านขุนนางใหญ่นามว่า ลู่ อวิ้นป๋าเจ้าค่ะ ส่วนฮูหยินใหญ่..... เสียไปตอนท่านโตได้ 4ปีเจ้าค่ะ....หลังจากนั้นก็ถูกสั่งห้ามเอ่ยนามอีกเจ้าค่ะ"  

หลิงหลิงทำหน้าเศร้าในตอนท้าย ข้าก็นึกถึงคนที่ข้าเข้ามาอยู่ในร่าง    

"แต่ไม่น่าเชื่อนะเจ้าคะ ท่านหลับไป3วันแล้วตื่นมาก็ความจำเสื่อมไป ท่านจำไม่ได้หรือเจ้าคะว่าไปทำสิ่งใดมา.... "     

ใจไม่ได้ฟังสิ่งที่หลิงหลิงถาม แต่กำลังคิดว่า.....   

'จริงสิ ถ้าข้าแค่ความจำเสื่อมมันก็คงธรรมดาเกินไปคนอาจสงสัยอีก แล้วก็ทำอะไรไม่ได้มากด้วย... แต่ถ้าสติฟั่นเฟือนด้วยล่ะก็....คนก็คงไม่สงสัยเรื่องที่ข้าเปลี่ยนไปน่ะสิ..... สนุกแน่งานนี้ โฮะๆๆๆๆ~ ข้านี่มันฉลาดเหลือล้นจริงๆ '

     ข้าคิดแล้วก็ยิ้มขำกับตัวเองราวกับคนบ้า 

  "หลิงหลิง ข้าจะเป็นคนบ้า ข้าจะสติฟั่นเฟือน! ฮ่าๆๆ!! " 

ข้าลุกขึ้น กางขาเท้าเอวอ้าปากหัวเราะเสียงดัง จนหลิงหลิงต้องดึงชายผ้าพูดเสียงอ้อนวอน   

"คุณชายเจ้าคะ เบาๆเจ้าค่ะ!  โอ๊ยตายแล้ว~~ ไปทำสิ่งใดมาถึงคึกคะนองเป็นม้าดีดกระโหลกขนาดนี้เจ้าคะ!"    

"ก็ข้าเปลี่ยนไปแล้วไง จำไว้ล่ะหลิงหลิง~ คึคึ ก็ข้าน่-.. "       

ตึง!!!       


"เฟินฉาง!!!!" เสียงกระชากบานประตู พลันสายตาก็เห็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลา แต่ดูมีอายุเห็นจากรอยตีนกาประปราย บนใบหน้าเขาผุดเหงื่อเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าวิ่งมาแน่นอน   

"ท่านขุนนาง!....."  

ข้ามองหลิงหลิงที่รีบนั่งเคารพและก้มหน้าลงไป แล้วหันหน้ามาพบกับสีหน้าที่ดูตกใจและดวงตาที่แฝงความห่วงใยลึกๆ   

"ท่านหรือ... ที่เป็นพ่อข้าน่ะขอรับ" ข้าเอียงคอน้อยๆ 

อืมมมม.... ข้านี่มีพ่อหล่อเหมือนกันนะเนี่ย...    ขุนนางมีสีหน้าตกใจกว่าเดิมหันมามองหลิงหลิง   

"นี่มันหมายความเช่นไร....." 

เสียงเรียบที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นเปรยออกมา   

"คะ.. คุณชายความจำเสื่อมเจ้าค่ะ.. ขะ..ข้าน้อยก็เพิ่งเข้ามาพบไม่นานเจ้าค่ะ.."  

หลิงหลิงกำมือแน่น ก้มหน้าพูดด้วยเสียงสั่นๆ   พ่อข้าเลื่อนสายตามามองข้าเหมือนสำรวจความผิดปกติที่เปลี่ยนแปลงไป   

"สงสัยไปใยล่ะท่านพ่อ~~..... ข้าก็ตื่นมาแล้วนี่ไง"  

ข้ายิ้มยิงฟันให้ท่านพ่อ    ท่านพ่อหน้าตื่นขมวดคิ้ว แล้วคลายกลับมาอยู่ในท่าทางที่ดูเคร่งขรึมและสงบนิ่ง พลันหันหลังและเดินจากไปด้วยความเงียบ ปล่อยให้ข้ายิ้มค้างอยู่อย่างนั้น   

"อะไรกันเล่า.. ข้าก็อุตส่าห์ยิ้มให้... "  

ข้าบ่นขมุบขมิบ หลิงหลิงก็หัวเราะแล้วบอกว่า   

"ท่านเป็นคนปากแข็งเจ้าค่ะคุณชาย เห็นแบบนั้น... แต่ท่านรักคุณชายมากนักนะเจ้าคะ ตั้งแต่ฮูหยินใหญ่เสียไป จากนั้นท่านก็เงียบขรึมขึ้น เคร่งขรึมขึ้น รวมถึงคุณชายเองก็ด้วย... ไม่เคยยิ้มอีกเลยเจ้าค่ะ พอท่านมาเห็นคุณชายยิ้มอีกครั้งแบบนี้ ท่านคงทำอะไรไม่ถูกน่ะสิเจ้าคะ"  

หลิงหลิงอมยิ้มพูดเสียงกระซิบตอนท้ายอย่างน่ารัก ข้าก็พยักหน้าว่าเข้าใจ   

"หลิงหลิง...."    

"เจ้าคะ..."    

"ข้าอยากอาบน้ำ ข้าเหนียวตัวอะ.. " 

ข้าทำหน้าขยะแขยงตัวเอง จนหลิงหลิงหัวเราะเล็กน้อย

  "ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปสั่งบ่าวให้ยกเอาถังน้ำมาให้นะเจ้าคะ"

  หลิงหลิงว่าจบก็วิ่งออกไป ข้าถอนหายใจส่ายหน้าไปมา  

 'ตกลงใครซนเป็นม้าดีดกระโหลกกันแน่นะ....' 






#-#

Hello~  บอกแล้วนะคะ เม้นแลกตอนค่าาา เห็นแล้วมันชื่นใจจริงๆนะ แล้วก็คุุณนักอ่านเงาคะ  ขอบอกนะคะ แค่เห็นเม้นของพวกคุณหรือรีดเดอร์ที่รักทุกคน ก็มีกำลังใจในการจะแต่งต่อเยอะเลยค่ะ เพราะงั้นอย่าลืมมาให้กำลังใจคนแต่งนะคะ บายยยยย



ความคิดเห็น