facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 03-6 อับอาย

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-6 อับอาย
แบบอักษร

​“จับเตียงไว้แล้วก้มตัวลง”

“…จะสั่งอะไรอีกครับ”

“อะไรก็ได้ ผมไม่ได้คิดว่าจะสั่งอะไร”

ดูสิ เบ็นโกหกอีกแล้ว ทั้งๆ ที่บอกให้ก้มลงน่ะนะ แม้ลีนาจะรู้สึกอึดอัดใจจากเรื่องเมื่อกี้ แต่ก็ก้มตัวลงอย่างไม่รู้ตัว และมาได้สติหลังจากคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพรมไปเรียบร้อยแล้ว ลำตัวของลีนาอยู่บนเตียงและก้มลง เขารู้ตัวว่าอยู่ในท่าทางที่หันสะโพกไปทางเบ็น ก็ตอนที่คุกเข่าลงไปแล้วได้ประมาณห้าวินาที

“ตอนนี้ก็บอกผมสิว่าทรมานตรงไหนอีก”

ภายในห้าวินาทีมากเพียงพอที่ขายาวๆ ของเบ็นจะทำให้ระยะห่างของพวกเขาสองคนแคบลง เสียงที่เข้ามาใกล้ขึ้นทำให้ลีนาตกใจและหันหลังกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าเบ็นมายืนอยู่ข้างหลังของเขาแล้ว ลีนาไม่ชินกับใบหน้าหยิ่งยโสนี่ แต่ว่า...

สายตาของลีนามองผ่านไปเห็นส่วนแข็งขืนของเบ็นที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าก่อนหน้านี้

“ไหนคุณบอกว่าเมื่อกี้ไม่ได้ทำให้คุณพอใจไง”

“...คุณอย่าคิดไปเองสิ”

มากกว่าจะตอบคำถามที่ไม่เหมือนคำถามอาจจะอยากบอกว่าคุณทำส่วนของคุณให้ดีก่อนเถอะ

“ผมรู้จักร่างกายของคุณดีกว่าตัวคุณเองซะอีกนะ”

หลังจากได้รับรู้เรื่องจริงนั้น ลีนาก็หันหน้ากลับไปตามปกติโดยทันที เขาเหมือนจะเป็นไข้ ความร้อนวูบวาบราวกับจะไม่สบาย ทำให้ลีนาไม่มีสติ มือบางที่เลอะคราบน้ำขาวขุ่นและไม่ได้เช็ดออกเหนียวเหนอะหนะ โดยมีเบ็นก็ยืนอยู่ด้านหลังของสะโพกเขา

เบ็นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนมาทาบทับอยู่บนแผ่นหลังของลีนา ก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่าถูกเบียดราวกับจะสอดแทรกเข้ามาภายใน ส่วนแข็งขืนของเบ็นก็ทาบทับลงมายังสะโพกบางแล้ว ช่องว่างระหว่างพวกเขามีเพียงกางเกงและชั้นในของเบ็นกั้นไว้เพียงเท่านั้น

ลีนากัดริมฝีปากแน่น ช่วงอกของเบ็นที่อยู่บนไหล่ของลีนาทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ลีนาที่ร่างกายเปลือยเปล่าขยับตัวเพื่อให้อีกฝ่ายลุกออกไป แต่ลีนาอาจไม่รู้ว่ามันกลับยิ่งทำให้ส่วนแข็งขืนของเบ็นกดลึกลงไปอีก และการท่าทางเหล่านั้นกระตุ้นร่างกายของเบ็นได้อย่างดี

กว่าจะรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยก็สายไปแล้ว ส่วนอ่อนไหวของลีนาที่ไม่ได้ถูกแตะต้อง เริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

“ผมจะไม่...ฮึก...พูดหรอก”

“ผมบอกให้คุณพูด”

“ไหน อึก! บอกว่า... จะไม่สั่ง... อะไรไงครับ...!”

เบ็นก้มลงไปงับติ่งหูของลีนา กลิ่นน้ำหอมชัดเจนกับลมหายใจร้อนๆ นั่น และเสียงอันทุ้มต่ำของเบ็น

“สั่งงั้นเหรอ นี่คือข้อเสนอต่างหากล่ะ”

ลีนาทำให้เบ็นยอมรับการเล่นผิดกติกา ร่างกายที่ขนลุกซู่งอตัวลง เพราะถ้าไม่ทำเช่นนั้น มันก็คงเหมือนถูกสอดใส่เข้ามาในทีเดียวแน่ๆ

แต่มันก็อาจจะสายไป ความตื้นเต้นที่มีทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก ลีนากำผ้าห่มแน่นอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกอื่นถาโถมเข้ามา เขาจะไม่พูดอะไรออกมา และจะไม่มีทางให้อีกคนได้ทำตามใจตัวเองเด็ดขาด ความคิดเหล่านั้นส่งผลต่อใจอันอึดอัดของลีนามากขึ้นเรื่อยๆ

เบ็นดุนดันร่างกายบนที่นอนนั้นเรื่อยๆ เขารู้สึกถึงการคุกคามของส่วนแข็งขืนที่อยู่บนสะโพกตัวเองมากขึ้น

“ผม…ไม่ยอมรับ...ข้อ...เสนอ”

แต่ละคำออกมาจากปากของลีนาอย่างยากลำบากจนรู้สึกสงสาร เพราะเขารู้ว่าเป็นหนทางที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ และไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะสามารถปฎิเสธอะไรได้ด้วย แต่เขาก็ยอมรับวิธีของเบ็นไม่ได้เช่นกัน ลีนากัดฟันแน่น เขาจะอดทนได้แค่ไหนก็ไม่สามารถจะตอบตัวเองได้ จริงๆ แล้วในตอนนี้

เขาอยากจะอ้อนวอน ช่วยทำแบบนั้น...

ถ้าคุณสอดใส่เข้ามาเลยมันก็คงจะดี สอดใส่เข้ามาจนทำให้เขาไม่ต้องคิดอะไร หากทิ้งร่องรอยว่าอีกคนเป็นเจ้าของเขาไว้ก็คงจะดีเหมือนกัน ตัวเขาที่มีความคิดแบบนี้อาจจะเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่านะ แต่ลีนาไม่มีความกล้ามากพอที่จะคิดอะไรไปมากกว่านั้น อย่างน้อยก็ทิ้งทุกอย่างไปเลยน่าจะดีเสียกว่า อาจจะเพราะเขายอมรับแล้วว่า ไม่ว่าอีกคนจะเป็นมาเฟีย หรืออะไรก็ตาม ก็คือคนโกหกที่หลอกลวงเขามาตลอดสามปีอยู่ดี

มันไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำแบบนั้นเลย เบ็นอายุสามสิบแปดในปีนี้ แต่ดูเหมือนอายุเพียงสามสิบสอง ยังคงดูดีเหมือนกับตอนก่อนที่ลีนาเพิ่งย้ายมาที่เกาะนี้ และในความเป็นจริงอีกฝ่ายก็ร่ำรวยจนไม่ต้องกังวลอะไรในชีวิตอีกต่อไป

และเหนือสิ่งอื่นใด ก็คือเบ็นรักเขา เหตุผลที่ลีนายังคงดื้อดึงจนถึงตอนนี้นั้น ก็เพียงแค่เพราะเบ็นรักเขา แค่เหตุผลเดียว

ยังไงเขาคงจะไม่ตายหรอก ภาพของเบ็นที่ช่วยทำแผลที่เท้าให้ลีนาตอนนั้น ภาพของอ้อมกอดที่ทำให้เท้าของเขาไม่ต้องเหยียบลงบนพื้นลอยขึ้นมา แน่นอนว่าจุดที่เขาไม่ชอบใจมันมีมากมาย ลีนาไม่สามารถยอมรับได้ทั้งหมดหรอก แต่ในตอนที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ เบ็นก็บอกว่ารักเขา

เหมือนกับที่ลีนายังคงรักเบ็นอยู่เช่นกัน

“คุณกำลังลืมเรื่องสำคัญไปนะ”

ไม่มีใครเข้าใจตัวเขาหรอก แต่ว่ามาเฟียงั้นเหรอ คนที่สามารถฆ่าคนได้งั้นเหรอ แม้จะไม่ต้องนึกถึงบรรทัดฐานอะไร แต่สถานการณ์ของลีนาในตอนนี้มีแต่ความน่าหวาดกลัวเท่านั้น ถ้าหากเขาบอกเลิกไปอาจจะถูกฆ่าไปเลยก็ได้ หากเขาบอกว่าไม่ชอบก็อาจจะถูดมัด แล้วเอาไปทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งก็ไม่รู้ ความคิดพวกนี้มันปกติหรือเปล่านะ

นั่นล่ะ เขาก็คงคิดแบบนี้วนไปอีกนับครั้งไม่ถ้วน ในความเป็นจริงแม้ว่าเบ็นจะบอกว่าไม่คิดจะทำร้ายหรือฆ่าเขาก็ตาม แต่เพราะเขา... กลัว

ถ้าเกิดอีกคนรู้ว่าเขาคิดแบบนี้ ตัวตนที่เคยเห็นจะกลับมาอีกครั้งไหมนะ เขาไม่รู้ว่าจะต้องคุยเรื่องนี้ไหม ลีนาคิดระหว่างหายใจหอบ

“ตอนนี้ผมยังไม่หายโกรธนะ”

ถ้าหากไม่มีโละเย็นๆ อยู่ที่ช่องทางด้านหลังของเขาล่ะก็

ร่างกายที่ตื่นตัวเย็นยะเยือก ดวงตาของลีนาเบิกกว้าง นอกจากคำว่าเย็นยะเยือกแล้วไม่สามารถหาคำไหนมาอธิบายได้อีก ตอนนี้... เขาถูกทำอะไรอยู่นะ

ภายในหัวของลีนาหยุดนิ่ง ไม่สามารถคิดอะไรได้อีก ตอนนี้เสียงของเขาหายไปแล้ว และนึกอะไรไม่อก แม้แต่คำว่าสับสนก็ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ หลักฐานคือมือที่เคยกำผ้าปูที่นอนไร้เรี่ยวแรง แน่นอนว่านั่นคือหมายถึงเกมโอเวอร์แล้ว ริมฝีปากของเขาอ้าออกโดยอัตโนมัติ

“ถ้าหากไม่ยอมรับข้อเสนอ ผมก็คงต้องให้โอกาสเลือกสินะ”

ไม่ ไม่ เบ็น ไม่ใช่แบบนี้สิ เดี๋ยวก่อน เขาน่ะ...

“เลือกเอา ระหว่างมือของผม หรือส่วนนั้น หรือจะอันนี้”

ภายในหัวของลีนาว่างเปล่าทันทีที่ได้ยินเสียงก๊องแก๊งของกระบอกสูบ ตอนนี้เขาไม่อยากจะรับรู้ว่ามีอะไรอยู่ในช่องทางด้านหลังของตัวเอง รู้สึกถึงความตายขึ้นมา

เขาขยับสะโพกไปมา ความเย็นของโลหะแข็งๆ บดเบียดกับสะโพกอยู่ มันคือปืน โลหะที่กำลังสัมผัสกับจุดที่ไวต่อความรู้สึกอ่อนไหวที่สุดดึงการรับรู้ของลีนาไปทั้งหมด

ถ้าหากเบ็นเกิดลั่นไกขึ้นมา... เขาก็คงตายสินะ การขู่ฆ่าที่ไม่เคยนึกถึงอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ลีนาตะเกียกตะกายไปมา เพียงแค่คิดว่าจะตายจริงๆ ก็ขนหัวลุกและเย็นวาบไปทั้งสันหลัง แต่ต่างจากความคิด สะโพกของเขายังคงยกสูง และปืนพกเย็นเฉียบก็ยังคงอยู่ที่บั้นท้ายของเขา

“ลูเซ่”

เสียงเรียกเตือนของเบ็น ทำให้คำด่าที่กำลังจะออกมากลับลงไปดังเดิม ลูเซ่ ชื่อที่เบ็นเอาไว้ใช้เรียกลีนา ชื่อที่มีเพียงแค่คนเดียวในโลกเท่านั้นที่สามารถเรียกได้

อ่า ลีนาอยากจะร้องไห้ ครั้งนี้ริมฝีปากที่เขากัดอยู่มีหยดเลือดไหลออกมา

ความคิดเห็น