email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหตุเกิด : 04 + แจ้งเปิดจองหนังสือ

ชื่อตอน : เหตุเกิด : 04 + แจ้งเปิดจองหนังสือ

คำค้น : เหตุเกิดจากความ...

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหตุเกิด : 04 + แจ้งเปิดจองหนังสือ
แบบอักษร

​เปิดจองหนังสือแล้วนะคะ สามารถดูรายละเอียดได้ที่เพจ สนพ USY หรือ เพจ สาววายผู้ลึกลับ

.

.

.

ตอนที่ 4

.

.

.

[ โก้ ]

อ๊อด ~ อ๊อด ~

“งืม...”

ผมที่อยู่ในท่านอนคว่ำและพลิกหน้ามาอีกด้านหลังจากได้ยินเสียงกดออดขึ้น ผมไม่รู้เหมือนกันว่าใครมันมาแต่เช้า และแน่นอนว่าผมก็ไม่คิดที่จะออกไปเปิดประตูเหมือนกัน ได้แต่หลับตานิ่งอยู่แบบนั้น และหวังว่าไอ้เฟลมันจะเป็นคนลุกออกไปเปิด หรือไม่คนที่กดก็ช่วยหยุด แล้วจากไปแบบเงียบๆ แทน

อ๊อด ~ อ๊อด ~ อ๊อด ~

แต่ดูเหมือนความปรารถนาของผมมันจะไม่สำเร็จผลเท่าไหร่

“ไอ้เฟล...” ผมเรียกคนที่นอนข้างๆ เสียงเบา ทั้งๆ ที่ตัวเองยังหลับตาอยู่ พลางควานมือไปทั่วจนโดนเนื้อตัวอุ่นๆ ของมัน ผมจึงเขย่าเบาๆ “ไอ้เฟล มึงไปเปิดประตูดิ...”

“...”

“ไอ้เฟล...”

ผมเรียกมันอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับสักนิด ผมจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย ก็เพิ่งรู้ว่าเปลือกตาของตัวเองมันหนักสุดๆ ก็วันนี้แหละ ผมกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้ปรับเข้ากับแสง ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นว่าไอ้เฟลไม่ได้หลับ แต่มันกำลังลืมตามองผมอยู่ ผมเลยเตรียมที่จะพลิกหัวหนีมันมาอีกด้าน แต่มันกลับเอื้อมมือมาจับหัวผมไว้แน่น

เหี้ย คอกู !

“เรียกกูทำไม”

“ปล่อย กูเจ็บ !” ผมพยายามแงะมือมันออกจากหัวผม เพราะโดนมันกดลงกับหมอน เนื่องจากอยู่ในท่านอนคว่ำเลยทำให้ผมเสียเปรียบมันสุดๆ

“ไอ้เหี้ยเฟล !”

ผมขึ้นเสียงใส่มัน แม้จะโดนมันเล่นแรงๆ ใส่บ่อยๆ แต่ผมก็ไม่ชินหรอกนะ

ในที่สุดมันยอมปล่อยคอและหัวของผมให้เป็นอิสระ ผมจึงรีบดันตัวขึ้น แล้วจับคอความเจ็บปวด อาการง่วงเมื่อสักครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง

แม่ง เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

“สรุปเรียกกูทำไม”

“มึงไม่ได้ยินเสียงคนกดออดหรือไง !”

“ไม่”

อ๊อด ~ อ๊อด ~ อ๊อด ~

ผมทำหน้าเอือมๆ ใส่มันก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเปิดประตูให้คนที่รออยู่ แต่ลุกได้นิดเดียว ตัวผมก็โดนไอ้คนที่นอนอยู่ดึงลงกับเตียงอีกครั้ง ด้วยความที่ยังตื่นไม่เต็มตา ทำให้ผมเซล้มทันที

ไอ้เฟลมันหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะจับตัวผมไว้แน่น

อะไรของมันวะ !

“ไม่ต้องไปเปิดหรอก”

“บ้าดิ จะให้เขายืนรอหรือไง”

“งืม...” ไอ้เฟลมันส่งเสียงเบาๆ เป็นการตอบรับ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ผมนอนงงอยู่ใต้แขนของมัน ดูๆ แล้วนี่เหมือนจะเป็นการกอด...

ไม่ใช่! มันก็แค่เอาแขนขึ้นมากักตัวผมไว้เฉยๆ แค่นั้น มันไม่ใช่กอดสักหน่อย

หรือว่าใช่วะ...

ผมรีบดันแขนมันออกทันที ทำให้ไอ้เฟลลืมตาขึ้นมามองผมงงๆ แต่ก็ไม่ได้ท้วงอะไร ผมจึงถือโอกาสรีบดันตัวเองขึ้นและออกไปให้อยู่ห่างจากรัศมีของมันให้มากที่สุด เพราะกลัวมันจะเล่นแผลงๆ อีก

ผมมองไอ้เฟลที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก่อนจะขยี้หัวตัวเองเบาๆ แล้วเลือกที่จะเดินออกมาข้างนอกโดยไม่สนใจมันอีกเลย เสียงออดที่ยังคงดังไม่หยุดทำให้ผมเริ่มรำคาญ ผมจึงรีบเดินไปเปิดประตู เพื่อเป็นการตัดปัญหาซะ

แต่พอประตูเปิดออก ความอารมณ์เสียของผมมันก็แทบจะสลายหายไปหมด

 “เฟย์”

“สวัสดีค่ะ พี่โก้”

ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูทักผมขึ้น เธอยิ้มกว้างให้ผม ซึ่งผมเองก็ได้แต่ยิ้มกลับไปเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนอาการตื่นเต้นของตัวเอง ให้ตายสิ ชอบรอยยิ้มนี้จริงๆ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักนิด

ชอบจนอยากจะได้มาครอบครอง

“วันนี้เฟย์จะมาทำอาหารให้พี่โก้กับพี่เฟลกินล่ะ” เธอพูดพลางยกพวกข้าวของที่อยู่ในมือขึ้นให้ผมดู จนผมต้องรับมาถือทั้งหมดเพื่อช่วยร่างเล็ก แล้วหลบทางให้เจ้าตัวเดินเข้ามาด้านใน ผมปิดประตูก่อนจะมองเฟย์ที่เดินสำรวจห้องอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นมองหาอะไรบางอย่าง “เอ๋ พี่เฟลยังไม่ตื่นเหรอ”

แม้จะเป็นแค่การถามหาพี่ชาย แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลกๆ

“มันยังนอนอยู่เลย...” ผมพูดก่อนจะมองไปที่ประตูห้องนอน ก็เห็นว่าไอ้เฟลกำลังเดินงัวเงียออกมาพอดี มันขยี้หัวตัวเองไปมาพร้อมกับหาวไปด้วย ก่อนที่จะหันมาเจอกับเฟย์ที่ยืนมองมันอยู่ และมันทำให้เจ้าตัวถึงกับชะงัก แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีหรือสีหน้าอะไรออกมา ยกเว้นเฟย์ที่ตอนนี้ยิ้มกว้างแสดงความดีใจอย่างไม่ปิดบัง แต่ไอ้เฟลก็เลือกที่จะเดินผ่านร่างเล็กนั่นเข้ามาหาผมที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

นี่มันไม่คิดที่จะทักน้องสาวมันจริงๆ สินะ

“เฟย์มาทำไมวะ”

แล้วตอนที่มึงเดินผ่านมาทำไมไม่ถาม !

“เฟย์มาทำอาหารให้พี่โก้กับพี่เฟลกินไง” เฟย์รีบตอบพี่ชายของเธอทันที

ผมแอบเห็นใบหน้าที่แสดงออกถึงความน้อยใจของเธอ ก่อนที่มันจะปรับกลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม เธอเดินเข้ามาหาผมกับไอ้เฟลที่ยืนอยู่แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“คิดถึงพี่เฟลจัง ทำไมไม่กลับบ้านบ้างล่ะ รู้มั้ยว่าแม่บ่นคิดถึงทุกวันเลย”

“ไม่อยากกลับอะ เบื่ออออ ~”

มันลากเสียงยาวๆ ก่อนจะพาร่างที่ยังตื่นไม่เต็มตาไปที่โซฟา แล้วทิ้งตัวนั่งโดยไม่สนใจผมกับเฟย์ที่ยืนอยู่อีกเลย ผมมองมันด้วยความไม่สบอารมณ์ก่อนจะเลือกเอาของที่เฟย์ซื้อมาเข้ามาเก็บในครัว เพื่อปล่อยให้สองพี่น้องได้คุยกันโดยไม่มีผมเป็นตัวขัด แต่เข้ามาไม่ทันไร เสียงของไอ้ตัวกวนประสาทมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เออ ไอ้โก้ เอาน้ำออกมาให้กูกินด้วยนะ”

เหี้ย กูไม่ใช่คนรับใช้นะ “เข้ามากินเอง”

“จำไว้เลย”

ผมวางของทั้งหมดลงบนเคาน์เตอร์ครัว พลางส่ายหัวเอือมๆ กับนิสัยของมัน ก่อนจะรื้อของในถุงออกมาด้านนอก ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรมาก มีแค่เนื้อหมู แล้วก็ผักต่างๆ ผมเดาไม่ถูกว่าเธอจะมาทำอะไรให้พวกผมกินกันแน่ ผมหยิบของพวกนั้นออกอย่างเบามือพลางมองพวกมันเพลินๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีมือของใครบางคนมาวางบนสะโพกของผม แล้วตามมาด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

ซึ่งไม่บอกก็รู้ครับว่าเป็นใคร

“กูไม่ชอบแคร์รอต...”

“บะ...บอกกูทำไม !” ผมขยับตัวหนีด้วยความประหม่าเล็กน้อย แต่ไอ้เฟลก็ขยับตามมาติดๆ

ผมพยายามปรับสีหน้าให้นิ่งที่สุด ทั้งที่ในใจตอนนี้มันเริ่มรู้สึกแปลกๆ อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยชอบการกระทำแบบนี้ของไอ้เฟลเท่าไร ที่สำคัญมันยังมากระซิบที่ข้างหูอีก

จั๊กจี้เป็นบ้า

“บอกไว้เฉยๆ เพื่อเวลาที่มึงต้องทำกับข้าวให้กูกินไง จะได้รู้ว่ากูชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร”

“แล้วทำไมกูต้องทำให้มึงแดกด้วย กูไม่ใช่คนรับใช้” ผมเถียงก่อนจะเอาผักทั้งหมดออกมาใส่กะละมัง เพื่อที่จะล้าง โดยพยายามทำเป็นไม่สนใจไอ้เฟลที่ก่อกวนอยู่ข้างๆ ก่อนที่มันจะพูดประโยคกำกวมออกมาทำให้ผมต้องหันไปมองแล้วทำหน้างง

“ก็รู้ว่าไม่ได้เป็นคนรับใช้ แต่มึงดันเป็น...”

มันหยุดอยู่ที่คำว่า ‘เป็น’ ก่อนจะยิ้มออกมาทำให้ผมอดที่จะถามไม่ได้

“เป็นอะไร”

“เบี้ยล่าง ฮ่าๆๆๆ”

“ตีนนี่”

ผมสลัดน้ำผักที่ตัวเองเพิ่งล้างเสร็จใส่มันด้วยความหมั่นไส้ ทำให้มันกระโดดหลบทันที และแน่นอนว่าไม่พ้น มันจึงเริ่มโวยวายออกมา โดยมีผมที่กำลังยืนกลั้นขำอยู่

“ไอ้โก้ ไอ้ชั่ววว ~”

“สม”

“แดกผักเข้าไปเลยมึง” ไม่ว่าเปล่า ไอ้เฟลมันกระโจนเข้ามาจับตัวผมที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมันดันหลังผมจนติดกับซิงค์ล้างจานอย่างไม่ทันตั้งตัว โดยมีตัวมันขวางอยู่ ก่อนที่ไอ้เฟลมันจะเอื้อมมือไปคว้าผักใบเขียวในกะละมังที่ชุ่มไปด้วยน้ำขึ้นมา “แดกซะ !”

“มะ...อึก !”

ไม่พูดพร่ำทำเพลงมาก มันยัดผักใส่ปากผมทันที

“ไอ้อัด !”

“อะไรนะ !” มันพูดเสียงกวนตีนหลังจากที่ผมส่งเสียงในลำคอ โดยที่มือของตัวเองก็จับมือของมันแน่น แต่อย่างที่บอก ไอ้เฟลมันแรงควาย คนธรรมดาอย่างผมสู้มันไม่ได้หรอก แอบน้อยใจพระเจ้าเลยทีเดียว ทั้งๆ ที่สร้างผมมาให้อายุเยอะกว่ามัน ตัวก็พอๆ กับมัน แต่ทำไมแรงถึงสู้มันไม่ได้สักนิด

“จะเอาอีกเหรอ ได้ๆ”

กูด่ามึงว่า ‘ไอ้สัด !’ โว้ย

“เหี้ย !” เมื่อมันเอามือออกผมก็สบถออกมา ก่อนจะคายผักในปากตัวเองทิ้ง และก็เห็นไอ้คนตรงหน้ามันเอื้อมมือไปหยิบผักเพื่อเอามาใส่ปากผมอีกครั้ง และมันทำเอาผมถึงกับผวาแล้วตบหัวมันไปแรงๆ

ป้าบ !

“โอ๊ย !”

“ของเขาเอาไว้กิน มึงจะเล่นทะ...!”

แล้วมันก็ยัดผักเข้ามาในปากผมอีกจนได้

“ก็ให้มึงกินไง !”

ไอ้เฟลมันทำหน้าบึ้ง อาจจะเพราะเจ็บที่ผมตบหัวมัน ส่วนมือก็ใช้ปิดปากของผมแน่น คงจะหวังให้ผมกินผักนี่เข้าไปจริงๆ ผมจึงจำใจ เคี้ยวและกลืนของในปากนั่นลงไป โชคดีที่มันไม่ขม เลยทำให้กินง่ายหน่อย

เมื่อมันเห็นว่าผมยอมกินผักตามที่มันต้องการ มันก็ยิ้มแล้วคลายมือออกแต่ก็ยังจับคางผมอยู่ ไอ้เฟลมองหน้าผมนิ่งๆ ราวกลับว่ากำลังสำรวจอะไรบางอย่าง ก่อนที่ผมจะสังเกตได้ว่าตาของมันกำลังเลื่อนต่ำลงมาหยุดที่ปาก...

ใช่ มันหยุดอยู่แค่ปาก ก่อนที่มือของเจ้าของสายตาจะเลื่อนขึ้นมาโดยใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากผมเบาๆ ไล่จากริมฝีปากล่างมาริมฝีปากบน แล้วตามมาด้วยนิ้วเรียวที่สอดเข้ามาในปากของผมอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อมให้หน่อย...”

กึก!

“โอ๊ย กูให้มึงอม ไม่ได้ให้มึงกัด !”

ไอ้เฟลมันโวยวายหลังจากที่ชักนิ้วของตัวเองกลับไป ผมมองมันนิ่งๆ เพราะรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของมัน

ที่ผ่านมามันไม่เคยเล่นอะไรกับผมแบบนี้ ออกจะรังเกียจผมด้วยซ้ำ แค่พูดแล้วน้ำลายกระเด็นไปโดนมัน มันก็โวยวายราวกับว่าน้ำลายของผมจะทำให้มันเป็นโรคผิวหนังแล้ว แล้วนี่อะไร มันกลับมาให้ผมอมนิ้วให้เนี่ยนะ

ปัญญาอ่อนว่ะ !

“กูชอบกัด ไม่ได้ชอบอม”

ผมตอบนิ่งๆ โดยที่ไอ้เฟลยังคงทำหน้าบึ้งไม่เลิก ผมจึงเลือกที่จะหันกลับมาล้างผักเหมือนเดิม มันทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาก่อน

“ทำอะไรกันอยู่คะ พี่โก้ พี่เฟล”

ผมหันไปมองเฟย์ที่เดินเข้ามาในครัวด้วยท่าทีที่ร่าเริง ก่อนจะยิ้มให้เธอ ซึ่งเธอเองก็ยิ้มกลับมาเช่นกัน ผมหันกลับมาทางเดิมก่อนจะเห็นว่าไอ้เฟลมันกำลังทำหน้าไม่พอใจใส่ผมอยู่ ผมจึงยักคิ้วทำหน้ากวนประสาทส่งไปให้ เพราะคิดว่าที่มันไม่พอใจ ก็คงไม่ใช่อะไร ถ้าไม่ใช่เพราะหวงน้องสาวของตัวเอง

ผมยอมรับว่าผมชอบเฟย์ และไอ้เฟลเองก็รู้เรื่องนี้ดี แต่มันก็คอยขัดผมอยู่ตลอดไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันหวงน้องมันหรือเพราะต้องการแกล้งผมกันแน่ แต่ในเมื่อมันสัญญาว่าจะช่วยผมเรื่องเฟย์เพื่อตอบแทนที่ผมจะช่วยมันตามหา ‘คนๆ นั้น’ แล้ว ยังไงซะ ผมก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

“กวนตีนนะมึง”

“กวนตีนไร กูก็ล้างผักของกูอยู่เฉยๆ”

“เหอะ !” ไอ้เฟลมันเค้นเสียง ทำให้ผมหลุดหัวเราะกับท่าทีไม่พอใจของมัน หลังจากที่ตัวเองสามารถกวนประสาทไอ้คนบ้าได้

ไอ้เฟลเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเอาน้ำออกมาดื่ม พลางหันไปพูดกับเฟย์ ซึ่งผมคิดว่ามันน่าจะเป็นประโยคแรก ที่มันเริ่มคุยกับน้องมันตั้งแต่มาที่นี่ “เฟย์ออกไปนั่งรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวพี่กับไอ้โก้ทำอาหารกันเอง”

และมันพูดแค่นั้นจริงๆ

“แต่เฟย์ตั้งใจ...”

“พี่บอกให้ไปรอข้างนอก”

“ก็ได้ค่ะ”

เฟย์พูดขึ้นด้วยท่าทีที่ผิดหวัง ทำให้ผมหันไปมองไอ้เฟลอย่างไม่สบอารมณ์

“มึงไล่เฟย์ทำไมวะ”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับมึง”

ผมมองท่าทีที่อารมณ์เสียของมัน ซึ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันโมโหเรื่องอะไรนักหนา

หรือจะเป็นเพราะเฟย์...นั่นสิ มันคงหวงน้องมันมาก ถึงกับขนาดไม่อยากให้ผมเข้าไปยุ่งสินะ เหอะ! บอกกูมาตรงๆ ก็ได้หรอก

ผมเริ่มอารมณ์เสีย แต่ก็ทำได้แค่ขมวดคิ้วกับตัวเอง ก่อนที่ไอ้เฟลมันเดินเข้ามาดันตัวผมออกแล้วจัดการล้างผักเอง ซึ่งผมก็มองท่าทีแปลกๆ ของมันอย่างไม่เข้าใจและไม่พอใจปะปนกันมั่วไปหมด ก่อนจะเข้าไปช่วยแล้วถามมันตรงๆ เพื่อที่จะไขความข้องใจให้กับตัวเอง

“มึงหวงเฟย์เหรอ”

“ฮะ ?”

“ก็มึงทำท่าทีว่าไม่พอใจ เวลากูยุ่งกับเฟย์” ผมหยุดการกระทำของตัวเองก่อนจะมองหน้ามันตรงๆ เพื่อถามหาคำตอบ ซึ่งไอ้เฟลเองก็เช่นกัน ตอนนี้ตัวของเราแนบชิดติดเป็นปาท่องโก๋ เนื่องจากต้องช่วยกันล้างผักในกะละมังเล็กๆ ใบเดียว

ผมรีบหันหน้าตัวเองกลับมาด้วยความประหม่าแล้วก้มลงต่ำ เมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าหน้าของเราอยู่ไม่ห่างกันมากนัก พลางขยับตัวเองถอยหนี แล้วถามมันอีกรอบ

“วะ...ว่าไง ?”

“แล้วมึงคิดว่าไงล่ะ ?”

“กูเพิ่งถามมึง !” ผมขึ้นเสียงก่อนจะเงยหน้ามองมันอีกครั้ง แต่ไอ้คนกวนประสาทกลับไม่แสดงท่าทีอะไรนอกจากมองผมกลับมานิ่งๆ “ช่างมัน !”

ผมตัดบทเพราะเริ่มรู้สึกว่าการกระทำของไอ้เฟลมันทำให้ผมอารมณ์เสียไม่น้อย ผมเลือกที่จะเดินเข้าไปคว้ากะละมังผักออกมาจากมือของคนที่ยืนมองการกระทำของผม แล้วนำมาวางบริเวณเคาน์เตอร์ที่อยู่ติดๆ กันก่อนจะหยิบมีดกับเขียงออกมา

ผมไม่รอช้าที่จะจัดการกับผักตรงหน้าทันที เพราะรู้สึกว่ายิ่งตัวเองทำเสร็จเร็วเท่าไร ก็คงจะได้ไปให้พ้นๆ หน้าไอ้เฟลเร็วเท่านั้น เพราะตอนนี้ความรู้สึกของผมมันอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มีบางอย่างที่กำลังทำให้ผมรู้สึกว่ามันเปลี่ยนไป

และก็คงเป็นอะไรที่ผมไม่ชอบ...

“อืม...กูหวง”

ในที่สุดมันก็ยอมตอบหลังจากที่เราต่างยืนเงียบกันมาสักพัก ซึ่งผมเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกับคำตอบของมัน เพราะคิดว่าตัวเองคงรู้ดีอยู่แล้ว ไอ้เฟลมันขยับตัวเข้ามายืนใกล้ๆ ก่อนจะมองผมที่กำลังหั่นผักอยู่ ซึ่งผมเองก็ไม่คิดที่จะขึ้นบทสนทนากับมันเหมือนกัน ได้แต่รู้สึกแปลกๆ เวลาที่โดนมันจ้องนานๆ แต่ก็เลือกที่จะยืนเงียบอยู่แบบนั้น ก่อนที่ไอ้คนข้างๆ มันจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาผมตกใจจนเผลอกดมีดคมๆ ลงบนนิ้วตัวเอง

“แต่ไม่ได้หวงเฟย์...”

 “กูหวงมึง”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว