Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : THE HEARTLESS : 00

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2563 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE HEARTLESS : 00
แบบอักษร

 

@ สนามบินเชียงใหม่ 

 

 

ฉันเดินเข็นรถสัมภาระออกมาหยุดอยู่ตรงหน้า Gate ก่อนจะล้วงมือถือในกระเป๋าสะพายตัวเองออกมากดเปิดเครื่องและต่อสายไปยังผู้เป็นญาติเพียงคนเดียวของฉันทันที 

 

ตืดดด...ตืดด 

 

“โรสถึงแล้วนะคะ คุณพ่อ” ฉันกรอกเสียงหวานผ่านโทรศัพท์ไปยังปลายสายทันทีที่ท่านกดรับ 

 

[พ่อให้คนเอารถไปให้ที่สนามบินแล้ว ลูกลองมองหาเขาดู] 

 

ฉันทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ กวาดสายตาไปรอบๆ มองหาป้ายชื่อตัวเอง ไหนหว่า...อ่อนั่น 

 

“เจอแล้วค่ะ” 

 

[ลูกจะเข้ามาหาพ่อก่อนไหม หรือไปคอนโดเลย] 

 

“ไปคอนโดเลยดีกว่าค่ะ” 

 

[งั้นก็ตามใจละกัน ถ้าว่างแล้วพ่อจะไปหานะ] 

 

“ค่ะ” 

 

ติ๊ด… 

 

ฉันกดวางสายก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋าพร้อมกับถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ สาวเท้าเล็กไปหาคนที่ชูป้ายชื่อฉันอยู่ตรงทางออก ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปหาหรือไม่คิดถึงท่านหรอกนะ แต่ท่านมีครอบครัวใหม่แล้ว ฉันไม่อยากวุ่นวายไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็ถือว่ารบกวนท่านมากเกินพอแล้ว 

 

“สวัสดีค่ะ ฉัน...รังศิตาค่ะ” 

 

“สวัสดีครับ" คนของคุณพ่อเอ่ยทักทายพร้อมกับโค้งน้อยๆให้ฉันก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้  

 

"นี่ของคุณหนูครับ" 

 

"....." ฉันรับซองนั่นมาเปิดดู พบว่าข้างในมีครบทุกอย่างที่ท่านเตรียมไว้ให้ กุญแจรถ คีย์การ์ดคอนโด ที่อยู่คอนโด บัตรเคดิต และ...สิ่งที่ทำให้ฉันตาลุกวาวในทันที บัตรนักศึกษา...ฉันหยิบมันขึ้นมาดูอย่างพินิจ เหอะ...เงินทำได้ทุกอย่างจริงๆ คุณพ่อเอาฉันเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับจังหวัดตอนกลางเทอมได้จริงๆด้วย สุดยอดไปเลย…ใช่ไหมล่ะ 

ไหล่เล็กถูกยกขึ้นที่นึงแบบชิลๆและโยนบัตรนักศึกษากลับลงซองสีน้ำตาลไว้เหมือนเดิม ก่อนจะเดินตามคนของคุณพ่อที่เข็นกระเป๋าสัมภาระของฉันนำออกมาด้านนอก 

 

“คุณหนูรออยู่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเอารถมาให้” คนของคุณพ่อหันมาบอกฉันอย่างนอบน้อม ฉันเลยยิ้มน้อยๆกลับไปก่อนจะล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจรถในซองสีน้ำตาลยืนให้เขา 

ฉันยืนสูดอากาศบริสุทธิเข้าปอดและพ่นมันออกมาอย่างผ่อนคลาย นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฉันได้มาเหยียบแผ่นดินเมืองไทย คิดถึงทุกคนที่นี่จัง แต่คงไม่มีโอกาสได้เจอแล้วแหละ ก็ดีเหมือนกันที่คุณพ่ออยู่เชียงใหม่ ไม่ใช่กรุงเทพ… 

ครู่เดียวก็มีรถสีขาวคันหรูยี่ห้อดังป้ายแดงเคลื่อนมาหยุดตรงหน้าฉัน คนของคุณพ่อจะเปิดประตูลงมาจากรถและเดินมาเข็นรถสัมภาระฉันไปทางท้ายรถ เปิดกระโปรงหลังขึ้นและขนของขึ้นรถให้ฉันจนหมด 

 

“ขอบคุณนะคะ” ฉันเดินไปสำรวจของตัวเองที่ท้ายรถพร้อมทั้งเอ่ยขอบคุณเขาอย่างนอบน้อมตามมารยาท เขาหันมาโค้งให้ฉันทีนึงก่อนจะเอ่ยถามฉันตามหน้าที่ 

 

“ให้ผมขับรถไปให้ไหมครับคุณหนู” 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” ฉันตอบกลับไปแบบยิ้มๆก่อนเดินอ้อมไปขึ้นนั่งประจำที่ จัดแจงความเรียบร้อยของตัวเอง ฉันไม่ได้คุ้นชินกับถนนที่เมืองไทยเลยสักนิด แต่ไปเรื่อยๆก็น่าจะพอได้อยู่แหละน่า เท้าเล็กเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกมาจากสนามบินตรงไปตามเส้นทางที่ระบุใน GPS หน้าจอคอนโทลของรถ 

 

ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านทูต ที่มีเงินและมีอำนาจพอสมควร แต่ท่านทั้งสองแยกทางกันตั้งแต่ฉันยังเด็ก ด้วยเหตุผลอะไรฉันก็ไม่อาจรู้ได้และเอาจริงๆฉันก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ผู้เป็นแม่ดูแลฉันมาตลอด เราสองแม่ลูกใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพก่อนที่จะไปอยู่ที่อเมริกาถึงสี่ปีเต็มและไม่เคยมาวุ่นวายก้าวก่ายคุณพ่อเลย จะมีก็แต่พ่อที่ยังคงแวะเวียนไปหาฉันบ้างเป็นครั้งคราว  

แต่ก็น่าแปลกที่ท่านไม่คิดที่จะมีทายาทสืบสกุล ยังคงมีแค่ฉันเพียงคนเดียวที่เป็นทายาทของท่าน ถ้าไม่เพราะผู้เป็นมารดาเสียชีวิตลงกะทันหันฉันคงจะไม่ได้มาเหยียบเมืองไทยอีกเป็นแน่และก็คงไม่ต้องกลับมาพึ่งใบบุญคุณพ่ออีกครั้ง 

ฉันขับรถมาทางสักพักก็เห็นป้ายคอนโดขึ้นหราอยู่ข้างหน้า ถึงสักทีนะ...อยากพักผ่อนจะแย่อยู่แล้ว พวงมาลัยรถถูกหักเลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้า ก่อนที่จะมีชายชุดดำสองคนเดินตรงเข้ามาที่รถฉัน ถ้าเดาไปผิดคนเป็นคนของคุณพ่อที่มารอขนของขึ้นคอนโดให้ พวกเขาโค้งน้อยๆให้ฉันก่อนจะเปิดกระโปรงท้ายรถ ขนของฉันลงใส่รถเข็นของคอนโด 

 

“ขึ้นไปก่อนเลยค่ะ โรสจะไปร้านกาแฟ” ฉันยื่นคีย์การด์คอนโดให้หนึ่งคนในนั้นแล้วเอ่ยบอกพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางร้านกาแฟของคอนโด 

 

“ครับคุณหนู” คนของคุณพ่อรับคีย์การ์ดไปก่อนจะโค้งรับคำสั่งของฉันแล้วเข็นสัมภาระผ่านประตูเลื่อนของคอนโดเข้าไปทันที ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกอึดอัดยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชินกับอะไรแบบนี้เลย คุณหนู...คุณหนู...คุณหนู เฮ้ออออ...หาชาเขียวกินดีกว่าระหว่างรอพวกเขาเอาของขึ้นไปเก็บ 

 

ปึกกก!! 

 

อ๊ะ! 

 

ฉันผงะถอยเมื่อหันมาชนเข้ากับแผงอกของใครก็ไม่รู้แต่โชคดีที่แขนแกร่งอ้ารับตัวฉันไว้ได้ทันและดึงฉันกลับเข้าแนบอก ไม่งั้นนะ...ไม่อยากจะคิดเลย ก้นจ้ำเบ้าตรงนี้แน่ๆ 

สัมผัสนี้...ทำไมถึงรู้สึกคุ้นชินนักนะ ฉันเงยขึ้นเพื่อจะขอบคุณเขาแต่ทันทีที่สายตาเราสบกัน ทุกอย่างรอบตัวฉันหยุดหมุนราวกับต้องมนต์ แม้แต่การหายใจในจังหวะปกติที่แสนจะง่ายดาย ฉันก็ลืมมันไปสนิทว่าต้องทำยังไง ภาพจำที่ฉันไม่อาจลืมวิ่งแล่นเข้ามารวมกันอยู่ในหัวทั้งหมด ไม่จริงใช่ไหม...เป็นเขาได้ยังไง 

เขาเบือนหน้าไปอีกทางพร้อมกับปล่อยฉันให้เป็นอิสระแล้วหันหลังเดินออกไปโดยไม่มีคำพูดใดหลุดมาจากปากเขาสักคำ ทิ้งให้ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายฉันไม่อาจขยับเขยื้อนทำได้แค่มองตามแผ่นหลังนั่นไปด้วยสายตาที่พร่ามัวเพราะน้ำใสๆมันเออล้นออกมาบดบังทัศนียภาพของฉันจนแทบมองไม่เห็น 

สายตาที่แสนจะว่างเปล่าคู่นั่นทำฉันชาวาบไปทั้งตัว เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางใจ อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ฉันไม่สามารถรั้งเขาไว้เพื่อฟังคำอธิบายของฉันได้เลย แต่มันก็สมควรแล้วไหม...เพราะฉันเลือกให้มันเป็นแบบนี้เอง จะมาเรียกร้องอะไร คำถามมากมายแล่นเข้ามาในหัวฉันอย่างหาคำตอบไม่ได้ 

 

ทำไมเขามาอยู่ที่นี่ 

ทำไมฉันหนีเขาไม่พ้น 

ทำไมเขาดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร ลืมฉันได้แล้วงั้นหรอ 

ทำไมถึงทำเหมือนไม่รู้จักฉัน 

ทำไมฉันถึงเจ็บปวดมากมายเหลือเกิน 

 

 

#10/01/62 

#มาส่งบทนำที่แสนจะหน่วงให้น้ำตาซึมเล่นๆ จักหน่อย 

#แต่ไม่ได้มีน้ำตาทั้งเรื่องนะจ๊ะ 

#เจ้าชายน้ำแข็งอย่างธามจะทำให้ฟินแค่ไหน มาตามลุ้นกันเน้อ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว