ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผู้มีพระคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 951

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้มีพระคุณ
แบบอักษร

คุณชายฟ่านได้มาเล่าเรียนกับเฉินซัวหลางเป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้ว แต่อยู่มาวันหนึ่งคุณชายฟ่านได้รับอนุญาตจากท่านแม่ทัพเฉินให้พักการเรียนกับเขาก่อนเนื่องจากเขาติดภารกิจในกรมทหารอย่างเร่งด่วน

ตอนนี้คุณชายฟ่านกำลังมุ่งหน้าไปที่หอแดงปิงเฉินอย่างเร่งรีบ เพราะเขาไม่ได้ไปมาเป็นเดือนๆแล้ว

ณ หอแดงปิงเฉิน ยามโฉ่ว(01:00-02:59)

“เอาน้ำชามาให้ข้าสักกาเถิดแม่นางเผิงหลิน”คุณชายฟ่านเอ่ยสั่งนางโลมในหอแดงให้ไปเอาน้ำชามา

“แปลกยิ่งนัก เหตุใดวันนี้คุณชายฟ่านมิได้สั่งสุราเหมือนเมื่อก่อนเล่าเจ้าคะ?”แม่นางเผิงหลินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ข้าไม่มีอารมณ์”คุณชายฟ่านตอบขณะจิบชาไปด้วย

“เจ้าค่ะ”แม่นางเผิงหลินตอบ

คุณชายฟ่านนั่งจิบชาไปสักพัก เขาเริ่มเบื่อบรรยากาศในหอแดงนี่เต็มทีแล้ว เขากำลังก้าวออกจากประตูใหญ่ของหอแดงด้วยความเร่งรีบแต่จู่ๆ...!

“พวกเจ้าจะทำอะไร!อึกๆ...!”จู่ๆก็มีมือหนาใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาปิดที่จมูกของคุณชายฟ่านอย่างรวดเร็วและดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างปนเปื้อนกับผ้าขาวนั้นจนทำให้คุณชายฟ่านหมดแรงและสลบไป

ร่างเล็กของคุณชายฟ่านถูกอุ้มขึ้นรถม้าและมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าไผ่ที่อยู่บนหุบเขาที่แสนไกลจากตัวเมืองยิ่งนัก

ณ หุบเขาเซินจื่อ(ในป่าไผ่)

“พี่ใหญ่ แล้วจะให้พวกเราทำอะไรอีกรึไม่?”หนึ่งในผู้ลักพาตัวคุณชายฟ่่านเอ่ยถาม

“ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าจัดการเอง ไปได้ละ”เสียงของผู้บงการทุกอย่างในเรื่องนี้สั่งลูกน้อง

หลังจากที่คนพวกนั้นออกไปแล้วประตูถูกปิดสนิทและล็อกไว้

“ฉิงเอ๋อร์ ไม่เจอกันนานเลยนะ”บุคคลปริศนาผู้นี้ลูบไล้ที่หน้าผากขาวสะอาดของร่างเล็กอย่างทะนุถนอมและปัดผมปรอยๆที่ปรกหน้าของร่างเล็กอยู่ให้พ้นไป

“อื้อ!”คุยชายฟ่านเริ่มรู้สึกตัวและปรือตามองคนที่อยู่ข้างหน้าของเขาในตอนนี้

“อวิ่นจื้อหราน!จะๆ...เจ้า!”คุณชายฟ่านตกใจสุดขีดเมื่อคนที่เขาเกลียดที่สุดและไม่อยากพบพานอีกมาปรากฏตัวตรงหน้าเขาอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันนานเป็นสิบๆปี!

“เจ้าคงจะสงสัยสินะว่าทำไมขยับไม่ได้ แต่เจ้าไม่ต้องรู้หรอก หึๆ”จื้อหรานเอ่ย

จื้อหรานคือเพื่อนสนิท(ในอดีต)ของคุณชายฟ่านแต่ต้องผิดใจกันก็เพราะ...เมื่อคุณชายฟ่านอายุได้สิบหกปีคุณชายอวิ่น(อวิ่นจื้อหราน)จะขืนใจคุณชายฟ่านแต่ดันพลาดจึงไม่สำเร็จ หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่พบหน้ากันอีกและเรื่องนี้ก็เป็นความลับตลอดมา

“จะๆเจ้า!ฮึกๆ...เจ้ามันคนโฉดชั่ว!ดีแต่ใช้กำลังกับผู้อื่น หาได้ใช้พละกำลังและความรู้ต่างๆที่ร่ำเรียนมาไปช่วยผู้อื่นดั่งศิษย์ในสำนักคนอื่นรึไม่!”คุณชายฟ่านพรั่งพรูคำพูดออกมา

“ปากดีนักนะ!ได้!”สิ้นเสียงคุณชายอวิ่นริมฝีปากสีหวานดั่งลูกท้อถูกประกบเข้ากับริมฝีปากสีน้ำตาลแดงของผู้อยู่เบื้องบนอย่างรุนแรง

//ปั้ง!//

เสียงของประตูที่ถูกกระแทกอย่างแรงจนเปิดออกดังขึ้น!ร่างกายกำยำล่ำสันของท่านแม่ทัพเฉินปรากฎแก่สายตาคนทั้งคู่

“ปล่อยฟ่านเจิงฉิงเดี๋ยวนี้!”เสียงเข้มและแข็งกระด้างของท่านแม่ทัพเฉินสั่งคุณชายอวิ่น

“ท่านเป็นใครแล้วยุ่งอะไรด้วย!”คุณชายอวิ่นถามกลับและปล่อยร่างเล็กของคุณชายฟ่านให้นอนอยู่บนเตียงแล้วชักกระบี่ออกมาเตรียมสู้

ทั้งคู่ต่อสู้กันอยู่นานไม่มีทีท่าว่าใครจะแพ้ใครจะชนะแต่ทว่า....!

“เจ้าจงตายซะเถอะจื้อหราน!”เสียงนั้นไม่ใช่ของใครแต่เป็นเสียงของคุณชายฟ่านที่ยาพึ่งหมดฤทธิ์

“อ๊ากกกก!”คุณชายอวิ่นถูกกระบี่เล่มโตของคุณชายฟ่านกับหอกแหลมของท่านแม่ทัพเฉินเสียบลงกลางลำตัว

สิ้นเสียงโหยหวนด้วยความทรมานของคุณชายอวิ่นที่ตอนนี้ได้สิ้นลมไปเสียแล้ว

“เจ้าเป็นอะไรรึไม่ มันให้เจ้ากินอะไร!”ท่านแม่ทัพเฉินเอ่ยถามคุณชายฟ่านด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นไรโดนแค่ยาสลบ เอ๊ะ!แล้วพี่ซัวหลางรู้ได้ยังไงว่าข้าถูกลักพาตัว?”คุณชายฟ่านเอ่ยถามท่ารแม่ทัพเฉิน

“ขะๆ...ข้าผ่านมาเห็นพอดีน่ะ งั้นพวกเรากลับกันเถอะ”ท่านแม่ทัพเฉินบอก

“ครับ”คุณชายฟ่านตอบ

ทั้งสองเดินทางกลับเข้าเมืองด้วยความเร็วสูงโดยที่ท่านแม่เฉินควบม้าและคุณชายฟ่านซ้อนท้าย

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนตอนนี้ฟ้าสางแล้ว ท่านแม่ทัพเฉินหยุดม้าที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลฟ่าน

“อย่าไปเถลไถลอีกนะ หากพี่ช่วยไม่ทันล่ะก็ ตระกูลฟ่านได้เสียใจกันไปยกใหญ่แน่ เข้าใจรึไม่?เวลาจะทำอะไรให้นึกถึงหน้าคนในตระกูลไว้”ท่านแม่ทัพเฉินสอนคุณชายฟ่านเสียมากมาย

“ครับขอบคุณพี่ซัวหลางมากนะครับ ข้าจะไม่ลืมบุญคุณท่านเลย”คุณชายฟ่านตอบ

“เริ่มเรียนพรุ่งนี้นะ ไปพักเถอะ”ท่านแม่ทัพเฉินบอก

“ครับ พี่ซัวหลาง”คุณชายฟ่านตอบ

My Sunshine

ขี่ม้าด้วยกันด้วยอ่ะ งุ้ยยยยย ติดตามเรื่องนี้กันไปนานๆนะคะยังมีอะไรสนุกๆรออยู่เม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ ขอโทษนะคะถ้าอัพช้า

ความคิดเห็น