ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่2 มางงๆ เจอก็ยังงงๆ

ชื่อตอน : บทที่2 มางงๆ เจอก็ยังงงๆ

คำค้น : บทที่2, งง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 812

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 มางงๆ เจอก็ยังงงๆ
แบบอักษร

​บทที่2 มางงๆ เจอก็ยังงงๆ


ควันหมอกทึบสีขาวที่ดูนุ่มนิ่ม ลอยไปหาความมืดมิดที่อยู่บริเวณรอบนอกหลีกหนีจากแสงสว่าง 

ตรงกลางมีร่างบอบบางเปล่าเปลือยนอนสลบสไล หลับตาพริ้มเริงร่าอยู่ในฝันที่หอมหวาน มิได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนของร่างกายตน 

ผมสีน้ำตาลดั่ง*ผลเฉี้ยงหมู่ฉิว(ผลโอ๊ค)ที่ยาวขึ้นเรื่อยๆไล้แผ่นหลังขาวเนียนไปจนถึงเอวเล็กกิ่ว    

'ยุคสมัยมิอาจพลัด ชั่วอายุคนมิอาจพราก ด้ายแดงเกี่ยวก้อยระหว่างสองใจ ดึงสองคนให้พบพาน...'  

เสียงชายแก่ที่ลอยมาตามเสียงลมพร้อมกับเสียงกระดิ่งเล็กๆ พลันทำให้คนที่หลับไหลขมวดคิ้ว แล้วร่างนั้นก็ถูกฉุดลงสู่ความมืดเบื้องล่าง    

.     

.     

.     

.     

.     

.     

"เฟิ....  เฟินฉ.... เฟินฉาง...เฟินฉาง"     ผมสะดุ้งลืมตามองคนตรงหน้าที่กำลังเรียกตัวเองอยู่

    "เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!..." ใครจะไม่ตกใจ เหมือนเจอฝาแฝดที่เหมือนตัวเองถอดกันมาเป๊ะๆ ต่างกันเพียงที่ชุดที่อีกฝ่ายใส่ แต่ผมไม่ได้ใส่อะไร........... ห๊ะ!!!!!!     

".... เจ้าไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งสิ้น ข้ามาเพราะมีเรื่องที่จะต้องบอกแก่เจ้าเท่านั้น... เพราะเจ้าตาย ข้าก็มิอาจอยู่ในร่างข้าได้ แม้ข้าจะรัก 'เขา' อย่างห่างไกลมาตลอด แต่เพราะข้าไม่ใช่คู่แท้ของเขาในภพชาตินี้ เป็นเจ้าต่างหากที่เป็นคู่  ข้าก็ควรจะมีความสุขเมื่อเห็นเค้ามีคนที่รักไม่ใช่หรือ... เช่นนั้นแล้วโชคชะตาจึงนำพาเจ้ากลับมาหาเขา......เจ้าจะต้องอยู่ในร่างข้า ก็ขอได้โปรดอย่าให้ร่างกายของข้าต้องถูกรักแกอย่างที่ข้าเคยเป็นเมื่อตอนมีชีวิตเลย.... เจ้าจะทำตามที่ข้าขอได้หรือไม่..." 

     หลังจากที่ผมเงียบและฟังไปก็จับใจความอะไรไม่ค่อยจะได้หรอก แต่พอได้ยินว่าถูกรังแกแล้วมัน..... ฮึ่มม!!!     

"ไว้ใจข้าได้เลย!!!  เฟินฉางคนนี้ซะอย่าง วะฮ่ะฮ่า!!!!" 

ถึงแม้ว่าก่อนจะตายจะเหนื่อยจนไม่มีแรงสู้คนเมาเลยก็เถอะนะ.... เห้ออออ......     

"งั้นรึ......... ดีจริงๆที่เป็นเจ้า... " 

ร่างบอบบางมองหน้าผมและยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนร่างนั้นจะค่อยโดนฝุ่นละอองกลืนกินทีละน้อย    

"เห้ย!... เดี๋ยวสิ!...  ผมยังไม่เข้าใจอะไรสักเท่าไหร่เลยนะ!!"  

ผมคว้าร่างนั้นไว้ แต่ฝุ่นนั้นก็ยังคงพรากร่างนั้นไปเรื่อยๆ    

"เจ้าน่ะมีคำประกาศิตกับคนที่เจ้ารู้จักชื่อแซ่นะ..... ตั้งจิตมั่น... เอ่ยชื่อแซ่.. และคำประกาศิต...." แล้วร่างนั้นก็ถูกฝุ่นกลืนกินจนสลายหายไป......     

สมองที่แทบจะประมวลผลไม่ทัน เพราะมีสิ่งใหม่ๆเข้ามาเยอะเหลือเกิน ผมเลยนั่งเอ๋อได้เดี๋ยวเดียวเท่านั้น ร่างผมก็ถูกฉุดลงเบื้องล่างไปอีกครั้ง    

.     

.     

.     

   เฮือก!!!!!!     

เฟินฉางสะดุ้งลุกขึ้นนั่งหลังตรง สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามีมากมายไปหมด     

เขาตื่นมาในห้องที่แปลกตา มองไปรอบๆข้างเตียงมีเทียนหอมที่ดับลงไปแล้ว แจกันลวดลายดอกไม้ที่อยู่ข้างๆกัน หน้าต่างที่กำลังพลิ้วเพราะลมนอกหน้าต่าง มีกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆโชยเข้ามา   

"นี่มันอะไรกันเนี่ย....." เขาก้มลงมองตัวเองที่แต่งตัวด้วยชุดสีขาวลายดอกโบตั๋นของคนสมัยก่อน กับผมที่ยาวจนดูน่ารำคาญสำหรับเขา   

"นี่เราตายไปจริงๆหรอเนี่ย.... แล้วนี่มันที่ไหนกันวะ!"  

คำถามมากมายผุดขึ้นเต็มหัวเฟินฉาง เขาได้แต่ขมวดคิ้ว คิดแล้วคิดอีกเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ระลึกได้กับก่อนหน้านี้ ก็ได้แต่เอามือโขกหัวโทษความจำปลาทองของตัวเอง   

"เห้อออออ~~...เอ๋อซะจริงเรา..."    

"คุณชายเจ้าคะ!!  ฮึก.. ฮือออออออ~~ คุณชายเจ้าขาาาาา~~~"  

เขาสะดุ้งกับเสียงตะโกนของหญิงสาวตัวเล็กที่วิ่งเข้ามากอดขาเขาไว้   

"เอ่อ.... คุณ เอ้ย!  จะ.. เจ้า.. เป็นใครหรอ.."  

      ผม...  อะแฮ่ม!  ข้าถามสาวตัวเล็กจิ้มลิ้มที่กำลังร้องไห้จนตาบวมปิด   

"นะ.. นี่คุณชายลืมบ่าวคนนี้หรือเจ้าคะ โฮฮฮฮฮฮฮ~~ คุณชายข้าความจำเสื่อมซะแล้ว ฮืออออออออ~~" 

ดูท่าจะไม่ฟังอะไร และยังคงร้องไม่เลิกสินะ......    

"โว๊ยยยยยยย!!!  วันนี้จะรู้เรื่องมั้ย!"

ผมตวาดจนหญิงสาวสะดุ้งค้างกลืนก้อนสะอื้นลงไป

  แล้วเธอก็รีบเช็ดน้ำตาออกให้หมด ตาที่บวมแดงนั่นดูน่าสงสาร   

"ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ! ข้าจะคอยดูแลจนชีวิตข้าจะตายจากนายท่าน!!"      

 ขอคืนคำที่ว่าน่าสงสารแล้วกัน! แล้วทำไมกลายเป็นอย่างงั้นซะล่ะเนี่ย... เห้ออออออ.......  






#-#

เป็นยังไงกันบ้างคะ ถ้ารุ้สึกยังไงก็บอกกันได้ ติกันได้ค่ะ จะนำไปปรับปรุงนะคะ จะพยายามอัพเรื่อยๆค่ะ    ถ้าลงตัวแล้วจะมาแจ้งวันอัพที่แน่นอนค่ะ


​แจ้งนิดหน่อย

​ถ้าไม่มีเม้นก็ไม่มีกำลังใจแต่งต่อนะคะ ใจแลกใจ เม้นแลกตอนนะคะ55555

ความคิดเห็น