สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 16 : รับรู้

ชื่อตอน : บทที่ 16 : รับรู้

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 00:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 : รับรู้
แบบอักษร

บทที่ 16

รับรู้



"ไม่คิดเลยนะว่าเจ้าจะลงมือฆ่าไอรีนจริงๆ" ยูคยอมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบขณะทำแผลให้จองกุกบนดาดฟ้า คนฟังแค่นหัวเราะแบบไม่มีเสียงอย่างนึกขัน

"ก็บอกไปแล้ว ว่าใครมาทำให้เมียกับลูกๆของข้าเจ็บ ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยชีวิต"

ยูคยอมเทน้ำสีม่วงจากขวดใบเล็กใส่แผลบนขาอีกฝ่าย ไม่นานนักรอยเขี้ยวก็เริ่มจางหายไปพร้อมกับพิษ "แต่แม่ของเจ้าจะไม่เห็นด้วยและต้องฆ่าเจ้าแน่"

"ช่างสิ ข้าไม่สนหรอก สิ่งที่นางทำได้ก็มีแค่ดุข้าเหมือนเด็กๆนั่นแหละ"

ยูคยอมช้อนสายตามอง "และนางอาจจะไม่ยอมรับแทฮยอง"

"เจ้ารู้ได้ยังไง?"

เขายักไหล่ "ข้าแค่เดา ดีไม่ดีนางอาจเห็นแทฮยองเป็นอาหาร"

"ขืนเจ้ายังพูดต่อ รับรองว่าเจ้าได้ทำแผลให้ตัวเองแน่ หรือเจ้าอยากลอง?"

ยูคยอมหน้าถอดสีรีบขอโทษขอโพย "เออๆ โทษ ข้ามันปากไม่ดีเอง"




"โอ๊ย" แทฮยองพยายามประคองตัวลุกขึ้นนั่งหลังจากฟื้นขึ้นมาในห้องพยาบาล แต่อาการปวดหลังทำให้เขาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก

"ตื่นแล้วเหรอ" 

ร่างบางนึกแปลกใจที่จู่ๆก็เจอยุนกิที่นี่ ว่าแต่เมื่อกี้... เขาเพิ่งมีเรื่องกับไอรีนมาไม่ใช่เหรอ "นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วไอรีน---"

"ฉันก็มาเฝ้าอาการให้นายแทนจองกุกไง ตอนนี้หมอนั่นไปทำแผลอยู่ ส่วนไอรีน..." คนตัวขาวลุกขึ้นจากเตียงข้างๆแล้วตรงเข้ามาหาเขา "ไม่ต้องห่วงหรอก ยัยนั่นจะไม่มารังควานนายอีกแล้วล่ะ"

แทฮยองยังมีเรื่องที่สงสัยอีกมาก แต่อาการปวดท้องจากการตกบันไดทำให้เขาต้องงอตัวและทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ ให้ตายเถอะ ตอนนั้นมันเจ็บเป็นบ้าเลย แต่ตกลงมาขนาดนั้นทำไมไอ้ตัวที่อยู่ในท้องเขาถึงไม่ออกมานะ ปกติแล้วถ้าเป็นคนธรรมดาต้องแท้งแล้วสิ แต่นี่มัน...

"นายยังไม่แท้งหรอก"

คำพูดนั้นทำให้เขาต้องเงยหน้ามอง เดี๋ยวนะ ถ้าพูดแบบนั้น แสดงว่ายุนกิรู้แล้วน่ะสิว่าเขาท้อง แต่... เป็นไปได้ยังไง

"พวกเขาจะอยู่กับนายจนกว่าจะถึงวันนั้น"

ยังไม่ทันได้อ้าปากถามถึงคำพูดกำกวมนั้น คนตัวขาวก็เดินมือล้วงกระเป๋าออกไปจากห้องพยาบาลซะแล้ว เหมือนรู้ว่าเขาจะถามจึงเลี่ยงตอบด้วยการเดินจากไป และเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่จินเดินสวนเข้ามาพอดี

"ฟื้นแล้วเหรอแทแท รู้ไหมว่าวันนี้ลูกเข้าห้องพยาบาลตั้งสองรอบแหนะ แม่เลยไปบอกครูประจำชั้นของลูกแล้วว่าจะให้ลูกนอนพักที่นี่ทั้งวัน ถ้าลูกออกไปอีก แม่มั่นใจเลยว่าลูกต้องได้กลับมานอนซมที่ห้องนี้อีกแน่" 

ซอกจินพูดติดขำขณะหอบถุงกับข้าวที่เพิ่งไปซื้อมาไว้บนโต๊ะทำงาน ส่วนแทฮยองก็นั่งฟังนิ่งๆไม่คิดตอบอะไร เพราะอาการเจ็บที่ยังไม่ทุเลาลงบวกกับเรื่องร้ายๆที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้เขาเหมือนเป็นคนตอบสนองช้าเป็นเวลาชั่วคราว

"อ้อ! มีคนฝากไอ้นี่มาให้ลูกด้วยนะ"

"?" แทฮยองรับซองขนมปังแครกเกอร์จากอีกฝ่ายอย่างงงวย เขามองหน้าและเอียงคอแทนการถาม

"มีเด็กผู้ชายคนนึงฝากแม่มาน่ะ น่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่อุ้มลูกเข้ามาในห้องพยาบาลตอนนั้น" ซอกจินทำหน้านึก "ที่พาลูกเข้ามาพร้อมกับชิมชิม แม่ไม่ได้ถามชื่อเขาไว้"

คงเป็นจองกุกสินะ แทฮยองก้มลงมองซองขนมในมืออีกครั้งก่อนอ่านข้อความสั้นๆในโพสต์อิท 'ดูแลตัวเองดีๆ พักผ่อนให้เพียงพอนะ' เขายิ้มจางๆให้กับข้อความนั้น คนที่ต้องดูแลตัวเองคืออีกฝ่ายต่างหาก ได้ข่าวว่าต้องไปทำแผลไม่ใช่หรือไง ก่อนจะห่วงคนอื่นช่วยรู้จักห่วงตัวเองก่อนเถอะ ตาบ้า

แทฮยองแกะซองขนมพลางแอบยิ้ม ส่วนซอกจินกำลังเดินไปหยิบถ้วยชามกับช้อนส้อม 

"กรุบ" เขากัดคำเล็กๆแล้วลองเคี้ยวดูช้าๆ มันก็เป็นแครกเกอร์ธรรมดาไม่ได้อร่อยอะไร แต่ว่ามันมีรสเค็มซึ่งน่าจะช่วยลดอาการคลื่นไส้ในตอนเช้าได้ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะยังไม่กินและเก็บไว้ถึงพรุ่งนี้เช้า

"แทแทอ่า~ พี่กับชิมชิมมาเยี่ยมล่ะ!"

แทฮยองหันไปตามเสียงก็เห็นพี่แบคกับจีมินกำลังเดินถือถุงขนมเข้ามาในห้อง ถุงใหญ่ขนาดนั้นอย่าบอกนะว่าซื้อมาให้เขาคนเดียวจริงๆ 

"นี่ แท" จีมินลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง "ตกลงว่าแทปวดท้องอะไรอ่ะ ได้ยินว่าเข้าห้องพยาบาลตั้งสองรอบ"

แทฮยองหุบยิ้มไม่ได้ เขาก้มหน้าและพยายามซ่อนมัน การที่จีมินกลับมาคุยด้วยทำให้เขาดีใจและตื่นเต้นมากๆ "คือ... แท... ท้องเสียนิดหน่อย"

จีมินพยักหน้าเชื่อตามอย่างง่ายดาย ส่วนแบคฮยอนก็รื้อขนมจากถุงมากองไว้บนขาของน้องชาย "นี่แท~ พี่ซื้อโดรายากิมาให้ด้วยแหละ มากินกันเถอะ!"

"อะแฮ่ม! ตอนนี้คงยังกินไม่ได้หรอกนะ เพราะน้องเขายังไม่ได้กินข้าวเลย" ซอกจินเดินเข้ามาพร้อมกับชามก๋วยเตี๋ยวในมือ จีมินอาสารับไว้ขณะที่แทฮยองจัดหมอนให้พิงกับหัวเตียง

"เดี๋ยวชิมป้อน"

"ขอบใจนะ..."




เพียงแค่ผ่านไปอาทิตย์เดียว ไม่คิดเลยว่ามันจะโตเร็วถึงขนาดนี้ ท้องของเขาบวมขึ้นถึงขั้นที่เสื้อกันหนาวหรือเสื้อฮู้ตก็เอาไม่อยู่ มันโตจนน่าเกลียดและแปลกประหลาด ถ้าทำแท้งได้เขาก็อยากทำนะ

"ดูไอ้แทฮยองดิ แม่งอ้วนหนักกว่าเดิมอีกว่ะ"

"เออ ใช่ แม่งดูทุเรศฉิบหาย"

แทฮยองไม่สนต่อคำนินทาของนักเรียนบริเวณนั้น เขาถอดรองเท้าผ้าใบแล้วสวมรองเท้าแตะเหมือนทุกครั้งที่เดินมาถึงหน้าห้อง นักเรียนบนโถงทางเดินยังคงกระซิบกระซาบและมองตามร่างบางอย่างไม่วางตา 

"เฮ้ย ไอ้ท้องโย้! มาวิ่งแข่งกันป่ะ!"

ซวยแล้วไง ไอ้พวกอันธพาลประจำห้องเขาดันมาขโมยรองเท้าบนชั้นวางแถมยังท้าให้เขาวิ่งแข่งอีก เยี่ยมไปเลยแทฮยอง ท้องป่องแบบนี้จะวิ่งตามใครได้

"เอาคืนมานะ! ขอร้องล่ะ ฉันวิ่งไม่ไหวจริงๆ!" แทฮยองตัดสินใจเข้าไปยื้อแย่งด้วยการเขย่งเท้าแล้วยืดแขนขึ้นไป ถ้ากระโดดเขาว่าคงได้ล้มคมำจนหลังหักหรือไม่ก็แท้งจริงๆแน่นอน

"ไอ้ท้องโย้!!! ไอ้ท้องโย้!!! ไอ้ท้องโย้!!!"

กลุ่มอันธพาลสนุกกับการที่ได้แกล้งและล้อเลียนร่างบาง เสียงเอะอะอึกทึกเรียกความสนใจจากนักเรียนบนโถงทางเดินชั้นสามทั้งหมด ส่วนพวกที่อยู่ในห้องก็เปิดประตูแล้วชะโงกหัวออกมาดูสถานการณ์ 

"ฉันบอกว่าเอาคืนมา!" แทฮยองเดินกระโผลกกระเผลกพลางกุมท้องเข้าไปหา แต่เด็กห่ามพวกนั้นก็วิ่งหนีแถมหันมาหัวเราะใส่อย่างนึกตลกกับท่าวิ่งของคนท้องอย่างเขา

แทฮยองทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน ความเจ็บใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นได้กระตุ้นอาการบางอย่าง จนกระทั่ง...

ปึ้ก!

หัวหน้าแก๊งค์ที่ถือรองเท้าของแทฮยองอยู่วิ่งชนเข้ากับบางสิ่งจนหลังหงาย พอกลับมาตั้งหลักได้ก็ตวาดใส่คนตรงหน้าที่เป็นต้นเหตุ

"เห้ย! อะไรของมึงวะ!!?"

"....." จองกุกไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดนั้น กลับยืนจ้องเขม็งกับอีกฝ่ายอย่างไม่มีเกรงกลัว เมื่อหัวหน้าแก๊งค์เผลอมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกแช่แข็ง อารมณ์โกรธที่ว่าก็ค่อยๆหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ จีมินที่เพิ่งเดินมาเห็นก็หยุดยืนดูอยู่หน้าห้องเรียนตัวเอง

"เป็นไรของมึง ทำไมนิ่งวะ?" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มสะกิดหลังเรียกสติของหัวหน้า แต่ดูท่าการกระทำนั้นจะไม่ได้ผล

จองกุกเลิกจ้องและใช้โอกาสนี้แย่งรองเท้าในมือมาอย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้อีกคนยังคงไม่ได้สติและยืนนิ่งเป็นรูปปั้น จนเพื่อนๆในกลุ่มที่เหลือต้องช่วยสะกิดเรียก และการที่ช่วยแทฮยองแบบนี้ทำให้จองกุกพลอยถูกคนอื่นนินทาไปด้วย จีมินผู้ยังไม่รู้เรื่องอะไรและอยากจะเข้าใจจึงเข้าไปถาม

"เกิดอะไรขึ้นจองกุก ทำไมถึงไปมีเรื่องกับพวกนั้นล่ะ"

"แค่มาคืนรองเท้าให้แท" เจ้าตัวตอบพลางชูรองเท้าให้ดู เป็นเวลาเดียวกับที่ยุนกิเดินเข้ามาพอดี "อ้าว แล้วแทล่ะ?"

ทั้งยุนกิและจีมินต่างหันไปมองตามสายตาของจองกุก แต่กลับไม่พบร่างของแทฮยองที่ควรนั่งอยู่ตรงจุดเดิม

"เข้าห้องไปแล้วรึเปล่า" จีมินคาดคะเนแต่ไม่มีใครเห็นด้วย 

ยุนกิโพล่งขึ้น "ฉันเห็นแทฮยองวิ่งไปทางบันไดน่ะ"

คำพูดนั้นทำให้จองกุกกับจีมินหันมาขมวดคิ้ว 

"วิ่ง?"

"อืม ใช่ แต่ไม่ได้ลงไปข้างล่างนะ"

ด้วยความกังวลพวกเขาจึงรีบวิ่งตามแทฮยองขึ้นไปที่ชั้นบน ยุนกิอาสาเดินหาบนชั้นสี่ ส่วนจีมินกับจองกุกแยกไปยังดาดฟ้า




แทฮยองค่อยๆเดินกุมท้องไปที่กำแพงกั้นเตี้ยๆก่อนชะโงกหัวลงไปดูภาพข้างล่างจากดาดฟ้า แต่ม่านน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ทำให้บดบังทัศนวิสัยในการมองเห็นไปเสียหมด แต่ไม่เป็นไร เพราะสิ่งที่เขาจะทำมันไม่ต้องใช้ตาอยู่แล้ว


เท้าเรียวก้าวขึ้นไปอย่างไร้ความหวาดกลัว ถ้าจะถามว่าแทฮยองยังมีสติอยู่ไหม ตอบเลยว่า ไม่


เขาอดทนมามากพอแล้ว สมควรที่จะหายไปจากโลกนี้เสียที ปีศาจที่อยู่ในท้องเขาก็จะได้หายไปสมดั่งใจ

ร่างบางทรงตัวอยู่บนนั้นหลายวินาที สายลมก็พัดกรรโชกเหมือนเร่งเร้าให้เขากระโดดลงไป กระทั่งเท้าข้างหนึ่งก้าวออกมาจนพ้นขอบ

หมับ!

"!?" เอวบางถูกกระชากจากข้างหลังจนแทฮยองล้มลงไปอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน "ปล่อยนะ! ฮึก ทำไมต้องห้ามแทด้วย!!"

เมื่อร่างบางดิ้นขัดขืน จองกุกจึงเพิ่มแรงกอดยิ่งขึ้น แทฮยองไม่รู้หรอกว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนที่เห็นการกระทำเมื่อกี้ 

"ขอร้อง... อย่าทำแบบนั้นได้ไหมแท"

แทฮยองเหลือบเห็นจีมินที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าทำให้เขาได้สติเล็กน้อย "แต่แทไม่ไหวแล้ว... ฮึก ทุกๆคนเห็นแทเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ จองกุก ฮึก ไม่มีวัน... เข้าใจแทหรอก"

จองกุกกดศีรษะทุยให้แนบอกก่อนกดจูบลงไปแทนคำปลอบโยน "แต่แท... เห็นใจเด็กๆในท้องด้วยสิ นั่นน่ะลูกของแทนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโต แต่แทฮยองกลับปัดความสงสัยนั้น "มันไม่ใช่คนอ่ะกุก ฮึก มันเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ แทน่ะ... ฮึก แทอยากเอาออก! แทไม่อยากเลี้ยง! ฮึก"

จองกุกพยายามเข้าใจแทฮยอง แต่พอยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจจะสลาย แทฮยองไม่ได้รักลูกๆของตัวเองเลย 

"แทอยากให้มันหายไป... ได้ไหม ฮึก แททรมานนะกุก ถ้า... ฮึก ถ้ามีสักวันที่แท... คลอดออกมา พ่อกับแม่... ฮึก จะคิดยังไงล่ะ ใครจะเชื่อแท... แล้วใคร ฮึก จะช่วยแทเลี้ยง"

"ก็กุกไง" จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมลูบศีรษะปลอบ "กุกจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

แทฮยองพอได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งปล่อยสะอื้น แขนผอมบางยกขึ้นมากอดตอบเหมือนได้ที่พึ่งพิง 

ยุนกิเดินหอบเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆจีมิน

"หมายความว่าไงอ่ะยุนกิ... แทท้อง?" 

คนฟังหันไปตามเสียงสั่นเครือจนเห็นร่างเล็กกำลังเช็ดน้ำตา ถึงแม้จะยังปรับอารมณ์ไม่ทันแต่ความสงสัยได้กระตุ้นจีมินให้เอ่ยถาม แต่คำถามนั้นช่างตอบยากเหลือเกินสำหรับยุนกิ จะอธิบายยังไงให้มนุษย์ธรรมดาที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เข้าใจเรื่องนี้ได้

"ฉันก็... ไม่รู้เหมือนกัน"




​To be continued

​____________________________

ยัยแทไม่มีความเป็นแม่เลยอ่ะ สงสารแทนจองกุกเลย ได้ฟังแทพูดแบบนั้นคงเจ็บปวดใจมากสินะ😢 

ปล. จะจบแล้วนะรู้ยัง 55555 ล้อเล่นๆ แต่ก็ใกล้แล้วล่ะค่ะ ถึงช่วงปัจฉิมบทแล้ว


ความคิดเห็น