สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 15 : จุดจบของไอรีน

ชื่อตอน : บทที่ 15 : จุดจบของไอรีน

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2562 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 : จุดจบของไอรีน
แบบอักษร

​บทที่ 15

​จุดจบของไอรีน



"แท..." จองกุกจดจ้องใบหน้าของร่างบางที่ยังคงไม่ได้สติ เขาเริ่มรู้ตัวเมื่อกลับมามองมือตัวเองอีกครั้ง มีอยู่สิ่งเดียวในโลกที่เขาเกรงกลัวและไม่อาจเอาชนะได้ ต้องใช่แน่ๆ แทฮยองกำลังสวมสร้อยกางเขนเส้นนั้น


​บัดซบ!

ใครบอกให้ใส่ตอนที่ท้องกับเขากันนะ ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าอยากให้จิตใจตัวเองรู้สึกปลอดภัย แต่ทำไมต้อง... ไม่แปลกเลยที่ลูกๆของเขาถึงได้ดิ้นจะเป็นจะตายแบบนั้น แล้วทีนี้เขาจะช่วยเอาออกยังไงล่ะ จับก็จับไม่ได้ ถ้ายังฝืนมือของเขาต้องไหม้แน่


คงต้องหาคนมาช่วย...


คิดได้ดังนั้น จองกุกก็ถลันตัววิ่งออกมาจากห้องน้ำเพื่อไปวอนขอให้คุณซอกจินช่วย แต่เจ้าตัวอยู่คนละอาคารแถมต้องวิ่งผ่านสนามบอล ไม่ได้... แบบนั้นใช้เวลานานเกินไป ถ้าเขาวิ่งไปหาซอกจินหรือนัมจุนล่ะก็ มีหวังแทฮยองได้แท้งอย่างไม่ต้องคาดเดา ขอให้ยุนกิช่วยก็ไม่ได้ เดี๋ยวได้มือไหม้เหมือนกันอีก


งั้นก็มีอยู่คนเดียวแล้วล่ะ


จองกุกถอยออกมาจากบันไดแล้วเปลี่ยนเส้นทางไปยังห้องเรียนของใครคนหนึ่ง เมื่อวิ่งมาถึงหน้าห้องม.5 ห้อง B ก็เปิดประตูและเดินพรวดพราดเข้าไปแบบไม่มีการขออนุญาตอะไรทั้งสิ้น จนนักเรียนทุกคนรวมถึงอาจารย์ต่างมองกันเป็นตาเดียว

หมับ!

"เฮ้ย ทำไรของนายเนี่ย!? ปล่อยฉันนะจองกุก!"

"....." เจ้าของชื่อไม่สนใจ เอาแต่ลากข้อมือของจีมินให้เดินตามมา จีมินพยายามสะบัดออกแล้ว แต่มือของอีกฝ่ายก็ยิ่งรัดยิ่งเหนียวเป็นหนวดหมึกจนเขาต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้

"ย่าห์! จะพาฉันไปไหนน่ะ!"

"ใจเย็นๆสิ ฉันแค่อยากให้นายช่วย" 

"ช่วยอะไร?"

อีกคนไม่ยอมตอบ กลับฉุดลากข้อมือแรงขึ้นและเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม จีมินที่เดินตามจนขาแทบพันกันก็ร้องโวยวายอัตโนมัติ กระทั่งมาถึงข้างในห้องน้ำ คนที่เอาแต่ส่งเสียงดังในตอนแรกกลับปิดปากเงียบสนิท ตาก็จดจ้องร่างที่นั่งพิงผนังอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ

"แท!!!"

จีมินวิ่งเข้าไปนั่งข้างๆก่อนเขย่าตัวเรียกสติ มือป้อมตบแก้มกลมเบาๆแต่ไม่ได้ผล แทฮยองยังคงไม่ฟื้นเหมือนเดิม 

"แทเป็นไรจองกุก! บอกฉันมานะ!"

ความโกรธในคราวก่อนพลันหายไปเหลือเพียงแค่ความห่วงใย จองกุกมองหน้าอีกฝ่ายกลับไปด้วยสายตาคร่ำเครียด

"ถอดสร้อยที่แทใส่อยู่ออก"

"อะไรนะ?" จีมินขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ

"ถอดสร้อยของแทออก!" 

เสียงคำรามนั้นทำให้จีมินเริ่มมีน้ำโห "แล้วทำไมนายถึงไม่ถอดเอง!?"

"บอกว่าให้ถอดก็คือถอด! หรืออยากให้แทตาย!!!" อันนี้เขาไม่ได้พูดเล่นให้อีกคนขวัญเสีย แต่ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป แทฮยองก็มีสิทธิตายตามลูกๆได้เหมือนกัน

จีมินเริ่มหวาดกลัวกับอารมณ์โกรธของร่างสูง จึงจำเป็นต้องทำตามคำสั่งนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เขาล้วงมือเข้าไปในคอเสื้อของแทฮยองจนรู้ว่าเจ้าตัวมีอุณหภูมิสูงจนน่าเป็นห่วง สร้อยกางเขนสีขาวถูกถอดออกและคาอยู่ในกำมือของเขาอย่างโง่ๆ ยังไม่ทันจะได้ถามถึงเหตุผลว่าทำไมถึงต้องเอาออก จองกุกก็ช้อนตัวแทฮยองขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกก่อนเดินออกไปแบบรีบร้อน

"เดี๋ยวสิ แล้วตกลงแทเป็นอะไร! จองกุก!!"




ภายในห้องสีขาวของห้องพยาบาล ซอกจินถือยาขวดจิ๋วเข้าไปหาจองกุกกับจีมินที่กำลังนั่งเฝ้าแทฮยองอยู่อีกเตียงหนึ่ง

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวหลังจากนี้ครูจะรับช่วงต่อเอง ขอบใจมากที่พาแทแทมาที่นี่ พวกเธอเองก็ขึ้นไปเรียนต่อได้แล้วล่ะ"

นักเรียนชายทั้งสองพยักหน้าให้ซอกจิน พอก้าวพ้นออกมาจากประตูห้องได้ไม่กี่วิ จีมินก็ยิงคำถามใส่

"ทำไมจู่ๆแทถึงปวดท้องแบบนั้น แล้วนายให้ฉันถอดสร้อยออกทำไม?"

จองกุกถอนใจอย่างนึกรำคาญ "เอาเป็นว่านายเก็บสร้อยเส้นนั้นไว้ อย่าคืนให้แท โอเค๊?"

จีมินส่ายหน้าทำให้จองกุกต้องส่งสายตาดุๆไปให้แกมบังคับ




"ขออนุญาตนะคะ"

นักเรียนสาวผมสั้นเดินเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมกับเพื่อนสาวอีกคน ซอกจินที่กำลังนั่งขีดเขียนอะไรอยู่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของนักเรียนคนนั้นจึงเอ่ยถาม

"มีอะไรให้ครูช่วยไหม?"

"คือ... หนูปวดท้องประจำเดือนน่ะค่ะ"

ซอกจินร้องอ๋อก่อนเดินไปหยิบยาแก้ปวดท้องประจำเดือนให้นักเรียนสาว 

"อ่ะ นี่ยา และก็อย่าลืมเซ็นต์ชื่อตรงนั้นด้วยนะ"

"ขอบคุณค่ะอาจารย์"

ไอรีนละสายตาออกมาจากเพื่อนของตัวเองมามองสำรวจทั่วห้อง ใช่ว่าเธอจะอยากมาที่นี่นักหรอก ตอนแรกก็ถูกเพื่อนคนนั้นรบเร้าอยู่นานจนสุดท้ายถูกลากออกมาเสียดื้อๆ เธอจึงต้องมายืนทำหน้าเบื่ออย่างในตอนนี้ยังไงล่ะ

แต่เธอคงต้องปรับอารมณ์ใหม่แล้วล่ะ ในเมื่อเธอเห็นร่างของคนคนหนึ่งที่เธอเกลียดแสนเกลียด ผ้าม่านเตียงนั้นไม่ได้ปิดคลุมไว้จึงทำให้ร่างบางปรากฏสู่สายตาหล่อนอย่างง่ายดาย รวมถึงท้องโตๆที่หล่อนไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน


​ดูท่าข้าคงปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้แล้วสิ แทฮยอง



ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัด สิ่งที่อยู่ในท้องของเขามันหนักเกินไปและนั่นทำให้เขาปวดหลังมากเวลานอนหงายแบบนี้ รู้สึกหายใจไม่สะดวกจึงพยุงตัวขึ้นมานั่งจนแม่จินสังเกตเห็น

"ตื่นแล้วเหรอแท อาการดีขึ้นไหม แล้วตกลงลูกปวดท้องอะไรเหรอ?"

แทฮยองยังคงกะพริบตาปริบๆเพราะยังมึนงงอยู่ว่าตัวเองมานอนในห้องพยาบาลได้ยังไง ซอกจินเหมือนจะเข้าใจจึงตอบคลายความสงสัย

"เพื่อนของลูกกับชิมชิมเขามาส่งลูกเองแหละ แล้วสรุปลูกปวดท้องแบบไหน อยากไปโรง'บาลไหม?"

แทฮยองรีบส่ายหัวพรืด ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะอยากไปโรงพยาบาล "ไม่ฮะ คือผมแค่ปวดท้องแบบ เอ่อ... หิวข้าวน่ะ!"

"หืม? ก็กินไปแล้วหนิ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้วนะแทแท ลูกอ้วนขึ้นแถมยังกินเยอะขึ้นด้วย ระวังโรคภัยจะถามหานะ ช่วงนี้ก็ออกกำลังกายกับพี่แบคบ้างสิ พี่เขาเคยถามหาลูกอยู่นะ"

"ฮะ แม่..."

"นอนพักต่อก็ได้นะ ถ้าหายดีแล้วค่อยขึ้นเรียน"

"ไม่เป็นไรฮะ ผมหายปวดแล้ว" แทฮยองส่งยิ้มกว้างให้คุณแม่สบายใจก่อนจะรู้สึกว่าคอตัวเองโล่งแปลกๆ เขาเอามือขึ้นมาแตะคลำบริเวณอก


​เอ๋ สร้อยหายไปไหน?



ร่างโปร่งบางค่อยๆก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยความยากเย็นแสนเข็น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่คนท้องอย่างเขาต้องขึ้นบันไดถึงสามชั้น 

เขาหอบเล็กน้อย ไม่ใช่สิ หอบแรงพอสมควรในขณะที่ก้าวขึ้นมาถึงชั้นสอง กะว่าจะเลี้ยวขึ้นไปแต่กลับมีร่างของนักเรียนคนหนึ่งขวางทางเอาไว้เสียก่อน


​ไอรีน!?

เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือโจทก์เก่า สมองของเขาก็สั่งการทันทีว่าให้หลบเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา แทฮยองก็โดนอีกคนผลักจนกลิ้งตกลงบันได

ตุบ!!!

"อั่ก!" แผ่นหลังบางกระแทกพื้นพร้อมกับเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ เขาเจ็บขามากจนลุกขึ้นยืนไม่ได้ มันเจ็บแปล๊บเหมือนกระดูกจะหักแต่คิดว่าคงไม่ใช่ แขนของเขาก็ยังอยู่ดี แต่ส่วนที่เจ็บที่สุดจนทำให้เขาอยากร้องไห้คือตรงท้องต่างหาก

และความเจ็บที่กล่าวมานั้นมันมากเกินกว่าที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะทนรับไหว เมื่อเห็นว่าร่างบางสลบไปแล้ว ไอรีนจึงเดินเหยียดยิ้มลงมาหาอย่างนึกสะใจ ในมือของหล่อนมีขวดสีใสที่บรรจุน้ำมนต์ไว้จำนวนหนึ่ง หล่อนเปิดฝาก่อนเอียงขวดให้ตรงกับตำแหน่งท้องเพื่อเตรียมราด

"หึๆๆ ทีนี้แหละแทฮยอง ข้าละอยากรู้นักว่าเมื่อลูกๆของเจ้าดิ้นจนตายคาท้อง เจ้าจะนึกเสียใจสมกับที่เป็นแม่หรือไม่ แต่ถ้าให้เดา... คงไม่หรอก"

น้ำมนต์ค่อยๆไหลออกมาถึงปากขวด แต่ยังไม่ทันหกลงไปก็มีเขี้ยวคู่หนึ่งแทงทะลุขาของหล่อน ทำให้น้ำมนต์นั้นหกใส่รองเท้านักเรียนเกือบหมดขวด

"กรี๊ดดด!!! นี่เจ้า...!" เท้าของหล่อนเริ่มไหม้จนต้องแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด งูหางกระดิ่งสีขาวถอยรนก่อนเลื้อยเข้าไปหาแทฮยองที่นอนหมดสติอยู่ "แก... ไอ้งูเผือก!" ดวงตาเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพัน ไอรีนเดินเข้าไปหวังสั่งสอนงูตัวนั้น ทว่าเดินได้เพียงก้าวเดียวก็ถูกมือของใครบางคนกระชากคอไว้ ก่อนถูกดันให้หลังอัดกับผนังเข้าไปเต็มๆ

ตึง!

"อึก... อะ จะ.. จองกุก" หล่อนเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะลำคอที่ถูกมือหนาบีบรัดไว้ ขวดน้ำมนต์ซึ่งเคยถืออยู่ก็หล่นพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ 

"ข้าบอกกับเจ้าไว้ว่ายังไง ไอรีน"

เสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขามกับดวงตาคมที่เหมือนพร้อมจะเชือดเฉือนทำให้หล่อนหวาดกลัวจับใจ การกระทำของคนตรงหน้าแสดงให้เห็นแล้วว่าสิ่งที่ มิน ยุนกิ เตือนไว้คือความจริง 

"จอง... กุก อั่ก ข้าขอโทษ ข้า... แค่ก! ปล่อยข้าไปเถอะ..."

จองกุกแสยะยิ้ม "ข้าเคยปล่อยเจ้าไปแล้วครั้งหนึ่ง แถมยังฝากให้ยุนกิเตือนเจ้าไว้ แต่... ตัวเจ้าก็รนหาที่ตายเอง"

"ฮึก จองกุก... ข้าขอ แค่ก! ขอร้อง... ช่วย... ปล่อยข้า" หล่อนบีบน้ำตา ทว่าจองกุกกลับไม่นึกสงสาร มันกลับกระตุ้นให้เขาอยากฆ่าหล่อนยิ่งขึ้น

"เสียใจด้วยไอรีน" ดวงตาคมทอประกายสีอำพันเหมือนสัตว์ร้าย "ความปรานีไม่เคยมีในหมู่อสรพิษ"

สิ้นคำขาด เหมือนหล่อนจะรู้ตัวจึงรีบแปลงกายเป็นงูจงอางสีทองตัวยาวถึง 4 เมตร ทำให้หล่อนหลุดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจและเลื้อยหนีอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่เร็วเท่าอีกฝ่าย หางเรียวถูกรองเท้าผ้าใบเหยียบไว้ เมื่อรู้ว่าคงไม่รอด สิ่งเดียวที่หล่อนทำได้คือฉกกัดขาของอีกคนเต็มแรง ซึ่งสำหรับจองกุกแล้วมันก็เป็นเพียงแค่แรงสะกิดเท่านั้น

ยุนกิกลับเข้ามาในร่างคนก่อนไปประคองแทฮยองไว้เพื่อดูอาการ ทว่าเสียงร้องฟ่อๆนั้นได้เรียกความสนใจจากเขาอีกครั้ง

จองกุกจับคอที่แผ่เป็นพังพานอยู่นั้นขึ้นมาจนไอรีนต้องถอนเขี้ยวออก ลำตัวเรียวยาวบิดเป็นเกลียวอย่างดิ้นรนเมื่อถูกมือหนาจับไว้คนละข้าง 

แคว่กกกก!!!

แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของหล่อนขาดเป็นสองท่อน ทั้งเลือดและเครื่องในสาดละเลงไปทั่วทิศ จนพื้นและผนังถูกอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉาน ก่อนที่ศพของงูจงอางทองจะถูกโยนทิ้งอย่างไม่สนใจใยดี 

ร่างเละเฟะของไอรีนสลายเป็นเถ้าธุลีก่อนปลิวหายไปกับสายลม เลือดที่อยู่ตามพื้นกับผนังก็ค่อยๆจางลง ไม่มีใครไว้อาลัย มีเพียงความขุ่นแค้นเท่านั้นที่จองกุกฝากไว้ให้หล่อน 

ยุนกิหลับตาและหันออกมาจากภาพนั้น​ ก่อนมองใบหน้าของร่างบางที่เขากำลังประคองอยู่

"แทฮยอง... นายปลอดภัยแล้วนะ"




​To be continued

​___________________________

ลาก่อนไอรีน เราจะคิดถึงเธอ(?) เนื้อเรื่องดูรีบๆก็ขอโทษด้วยเน้อออ ไรท์วางโครงเรื่องไว้แบบนี้ง่ะ

มีหลายคนสงสัยว่าที่แทปวดท้องเป็นเพราะจะคลอดรึเปล่า บอกเลยค่ะว่าอีกนานนนนนนน กว่านางจะคลอด มีคนเดาถูกด้วยว่าที่นางปวดท้องและจองกุกแตะตัวไม่ได้เป็นเพราะสวมสร้อย ไรท์ละปลื้มใจและขอชื่นชมจริงๆ ถือว่าช่างสังเกตมากค่ะ5555

แต่ใช่ว่าไม่มีไอรีนแล้วชีวิตของแทจะกลับมาสงบเหมือนเดิมนะ นี่น่ะ... มันเพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง เอาใจช่วยแทฮยองด้วยนะคะ น้องเขาต้องเจออะไรอีกเยอะเลย และมาลุ้นกันว่าลูกๆในท้องนางยังอยู่ดีรึเปล่า อิอิ 

เอาจริงๆไรท์ก็แอบสงสารแทเหมือนกันนะ😂


ความคิดเห็น