facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 03-4 อับอาย

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-4 อับอาย
แบบอักษร

​เบ็นไม่แม้แต่จะขยับตัวระหว่างที่มองลีนาลุกขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วใช้ขาข้างซ้ายที่กะเผลกๆ แตะเข้าที่พื้น แต่กลับทิ้งสะโพกลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงพร้อมกับถือเหล้าขวดใหม่ซึ่งอยู่ข้างๆ เหยือกที่ว่างเปล่าแทน คราวนี้เขาเปิดฝาออกแล้วเทใส่แก้ว แต่สายตาของเบ็นยังคงจับจ้องอยู่ที่ลีนาตั้งแต่เมื่อครู่นี้ เขาดูสบายใจเป็นอย่างมากราวกับได้เตรียมตัวเพื่อรับชมเรียบร้อยแล้ว

ลีนาเคยถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเบ็นมาแล้ว แต่มันแตกต่างกับสถานการณ์ในตอนนี้อย่างมาก เพราะลีนาไม่เคยถอดมันด้วยตัวเองเลย ในตอนนั้นพวกเขาทั้งสองต่างนัวเนียแล้วขบกัดริมฝีปากของกันและกันอย่างไร้สติ ลีนาปีนป่ายขึ้นคร่อมอยู่บนตัวของเบ็นที่เอนลงไปก่อน ไม่สามารถทนความร้อนรุ่มนี้ได้แล้วถอดเสื้อไหมพรมออก จากนั้นริมฝีปากกลับมาชนกันอีกครั้ง พร้อมกับมือของเบ็นที่ทำหน้าที่ถอดเสื้อผ้าให้

ตอนนั้นกับตอนนี้ทุกๆ อย่างมันต่างกันหมด ตอนนั้นมันเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับลีนาและทำให้ลีนารู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาถึงใบหู แต่ตอนนี้ด้วยสถานการณ์ที่ทำได้แค่ต้องฟังแล้วทำตามเท่า รวมทั้งสายตาของเบ็นที่มองมายังเขาด้วย

ลองทำมันสักครั้งสิ จะมองให้ครบทุกซอกทุกมุมเลย สายตาที่เต็มไปด้วยความโลภของเบ็นบอกเช่นนั้น

ลีนาที่ลูบปมเชือกชุมคลุมอยู่ก็หลับตาลงแล้วแกะปมออก ชุดคลุมที่ถูกผูกอย่างลวกๆ เมื่อคลายปมออก มันก็แยกออกจากกันราวกับผ้าม่าน เผยให้เห็นหน้าอกขาวและหน้าท้องแบนราบของลีนา และส่วนอ่อนไหวที่อยู่ภายใต้กางเกงชั้นใน เบ็นยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง แล้วแอบยกยิ้มมุมปากอย่างเงียบๆ

แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่าเสียใจสำหรับลีนา แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันยังไม่จบ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ภาพที่เห็นทั้งตัวอย่างชัดเจนทำให้ไม่สามารถปิดบังความร้อนที่เห่อขึ้นมาบนใบหน้า เบ็นจ้องมองเขาอยู่ เขารู้ว่าสายตาเย็นชาที่ห่างไกลจากความโกรธแค้น จับจ้องตามการขยับมือของเขา อีกฝ่ายเป็นนายพรานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งเฝ้ารอจังหวะที่เหมาะสมเพียงเท่านั้น

มือที่จับเสื้อคลุมไว้ปลดมันไปด้านหลัง หากพูดตรงๆ นี่ไม่ใช่ท่าทางที่จะมีอะไรกันเลย เขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะยั่วยวน เพียงแค่ไม่สามารถเลี่ยงได้ต่างหาก เบ็นที่มองอยู่ยิ้มเล็กๆ ออกมาอีกครั้งและยกแก้วดื่มเข้าไปอีกหนึ่งอึก

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ลีนาก็รู้ความจริงว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้เลย

เขากัดฟันและปล่อยชดคลุมอาบน้ำให้ตกลงไปบนพื้น ลีนาเบือนหน้าไปทางซ้ายและก้มหน้าลงล็กน้อย ภายในใจของเบ็นพร่ำบ่นว่าภาพของลีนาที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมันน่ารักเอามากๆ ไม่เลวเลยจริงๆ

เบ็นยังคงดูสบายๆ หากลีนาได้เห็นสีหน้าของเบ็นในตอนนี้คงอยากจะตีเขาแรงๆ ให้สมกับการยั่วยุ แต่หากมองจริงๆ แล้วสายตาของเบ็นกำลังค่อยๆ มีความต้องการมากขึ้น พูดตรงๆ ก็คือเพียงแค่เบ็นได้กลิ่นหอมๆ ของลีนาตั้งแต่ตอนที่ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็มีความต้องการขึ้นมาได้อย่างไม่ต้องรีรอเลย

“ตอนนี้ก็... พอแล้วใช่ไหมครับ”

“ล้อเล่นหรือไง”

“ถ้าอย่างนั้นจะให้ผมทำอะไรอีก...”

“ถามเพราะไม่รู้จริงๆ เหรอ”

ยังเหลือชั้นในอีกชิ้น ในความคิดของเบ็น ที่ที่มันควรจะอยู่คือพื้นข้างๆ ชุดคลุม หรือไม่ก็บนชุดคลุมนั่น

ระหว่างที่แก้วเหล้าอันว่างเปล่าถูกเติมเต็ม ลีนาก็กำมือแน่นนับครั้งไม่ถ้วน ทำไมเขาถึงรู้สึกเขินได้ขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ยินยอม ไม่ใช่แค่เพราะเบ็นเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขา แต่เบ็นเป็นผู้ชายที่รู้จักทุกซอกทุกมุมของร่างกายลีนาต่างหาก ครั้งแรกอาจจะยาก ทว่าครั้งที่สองมันก็จะง่ายขึ้น แต่ต่อให้จะต้องแก้ผ้าอีกร้อยครั้ง มันก็ยังเป็นเรื่องน่าเขินอายอยู่ดี

ไม่มีแม้แต่การต่อรอง ลีนาใช้ปลายนิ้วเกี่ยวกางเกงชั้นในไว้ จะถอดไปทั้งแบบนี้เลยดีไหมนะ ต่อให้ถอดยังไงก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วนี่ ยังโชคดีที่เขายังคิดอะไรออกอยู่ หากเทียบแล้วเขายังคงไม่พร้อมเท่าไหร่ ลีนาค่อยๆ ดึงชั้นในลงทีละนิด

“อย่าเว้นช่วงนานนักสิ”

“…”

“จ้างเต้นทั้งคืนสิบห้ายูโร พวกสตริปเปอร์ของกราวีน่ายังไม่ทำแบบนี้เลยนะ”

คำพูดของเบ็นทำให้สีหน้าของลีนาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อีกฝ่ายทำให้ลีนารู้สึกกระดากอาย ในที่สุดลีนาก็เงยหน้าและจ้องมอง เบ็นแกว่งแก้วเล็กน้อยเหมือนกับถามว่ามีปัญหาอะไร ทำต่อไปสิ แม้ในตอนนี้ลีนาจะดูอารมณ์ไม่ดี แต่เบ็นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

พวกสตริปเปอร์ของกราวีน่างั้นเหรอ เขาจะเจ็บใจที่โดนดูถูกหรือโกรธ หรืออาจจะทั้งสองอย่างก็ไม่สามารถรู้ได้ ปลายนิ้วที่ลากผ่านกระดูกเชิงกรานนั้นหยุดนิ่งในทันที

“…พอแล้ว”

เขาพูดเสียงเบาลงกว่าที่พูดปกติ สายตาของเบ็นที่กำลังดื่มมีการโต้ตอบ เบ็นมองไปยังลีนาที่ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง เบ็นหรี่ตาลงราวกับสงสัยว่าลีนาที่ร่างกายสั่นไหวร้องไห้อยู่หรือเปล่า

แต่ก็เดาผิดไปอย่างมาก เพราะลีนาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแล้วตะโกนเสียงดัง

“งั้นก็ไปบอกคนพวกนั้นให้ถอดเสื้อผ้าสิ ไม่ใช่ผม!!”

เบ็นเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยและกลับมาเป็นแบบเดิมในเวลาไม่นาน

“ถ้าเป็นคุณ จะซื้อคืนนึงเป็นร้อยคนก็ยังได้นี่ครับ”

“ใช่”

“แล้ว แล้วทำไม... ถึงทำกับผมแบบนี้ล่ะครับ ชอบให้ผมเจ็บปวดหรือไง...”

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอาจจะร้องไห้ก็ได้ เบ็นวางแก้วลงและจ้องมายังลีนา คนรักที่พร้อมจะแตกหักเพียงแค่ลมพัดเข้มแข็งกว่าที่คิดไว้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ว่าจะเข้มแข็งแค่ไหน สิ่งเดียวที่เบ็นจะทำไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม คือการปกป้องลีนา

แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าเขาก็อยากจะก่อกวนลีนาไปในเวลาเดียวกันด้วย

“คุณอยากให้ผมเรียกสตริปเปอร์มาแทน แล้วดูด้วยกันไหมล่ะ”

“…”

“ผู้หญิงไหม อ่า คุณไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงนี่นะ ถ้าแบบนั้นก็ต้องเรียกผู้ชายแล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลหรอก สติปเปอร์ผู้ชายมีเยอะแยะ แน่นอนว่าหลังจากจบโชว์ สักคนในพวกนั้นก็คงร้องขอให้สอดใส่เข้าไปเหมือนพวกหมาตัวเมียแหละนะ”

ลีนาซ่อนความตกใจจากคำพูดและเนื้อหาต่ำช้าของเบ็นไว้ไม่มิด หมาตัวเมียงั้นเหรอ มือที่จับกางเกงชั้นในจนถึงตอนนี้สั่นไหว

“ว่าไงลีนา ถ้าคุณทำไม่ได้ผมก็จะเรียกคนพวกนั้นมานะ แค่บอกว่าจะให้ห้าสิบยูโร มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ที่จะให้สตริปเปอร์คนที่ดังที่สุดในกราวีน่ามาอยู่ในห้องนี้”

“…คุณนี่มัน...”

“แต่ผมก็ตอบไม่ได้นะว่าคนพวกนั้นจะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยหรือเปล่า”

ความจริงแล้ว ‘นักธุรกิจหนุ่มผู้มีเมตตา’ เป็นเกย์ หากก่อนหน้านี้เขารู้เรื่องเป็นมาเฟียก็ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฟังคำพร่ำบ่นที่ไร้ความรู้สึกของเบ็นแล้วเหมือนหัวใจตกฮวบลงมาอย่างฉับพลัน

ใจที่เต้นแรงเมื่อครู่นี้กลับมาสงบอีกครั้ง เขาคิดจะลองคุยกับผู้ชายแบบนี้งั้นเหรอ เป็นการคาดหวังที่โง่เง่าส้นดี สิ่งที่เบ็นสั่งให้เขาทำนั้นชัดเจนแล้ว อีกคนต้องการให้ลีนาทำท่าทางเหมือนสตริปเปอร์ท้ายซอยปาเลโม่เพื่อยั่วยวนตัวเอง ถ้าจะพูดให้ชัดเจนขึ้นก็คือส่ายสะโพกราวกับต้องการให้ส่วนแข็งขืนสอดใส่เข้ามาเพียงแค่สักครั้งก็ยังดี

“…ผมจะทำ เพราะฉะนั้น... อย่าเรียก... คนพวกนั้นมา”

ลีนาค่อยๆ พูดมันออกมา เขาค่อนข้างสับสน แม้ว่าจะเกลียดที่เบ็นเอาตัวเขาไปเปรียบเทียบกับสตริปเปอร์ แต่เขาก็ไม่สามารถทนมองภาพเบ็นพัวพันกับคนพวกนั้นได้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยากจะถอดเสื้อผ้า แต่ในตอนนี้ลีนาก็ไม่ต้องการจะใครให้เข้ามาแทรกแซงทั้งนั้น

เบ็นไม่ได้ตออะไรกลับมา และความเงียบอาจเป็นคำตอบตกลง ลีนาหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองต่ำลง แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากบ่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว แต่ความรู้สึกกระหายน้ำกลับไม่หายไป แถมยังเพิ่มขึ้นอีกด้วย

เขาลืมความเจ็บปวดที่เท้าไปจนหมด ลีนาค่อยๆ ร่นกางเกงชั้นในชิ้นสุดท้ายลงอย่างช้าๆ เพื่อที่จะปิดบังส่วนแข็งขืนที่อยู่ภายใน แต่ก็ทำได้ไม่นาน ชั้นในที่ถูกดึงลงทำให้ส่วนอ่อนไหวดีดเด้งออกมา ลีนาหลับตาแน่น

หากแค่นี้นั้นเบ็นคงจะยังไม่พอใจสินะ ลีนาหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งแล้วถอดกางเกงชั้นในลงไปอีก และลงไปอีก เขาพยายามทำให้มันใช้เวลานานที่สุด ซึ่งก็พอแล้วสำหรับตัวเขา แต่เบ็นยังคงจ้องมองเพียงอย่างเดียว ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรไปมากกว่านั้น

จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ต้องการการตอบสนองอะไรที่มากกว่านั้นจากเบ็น ร่างกายท่อนบนของลีนาก้มลงตามการถอดชั้นใน กางเกงในชิ้นนั้นเลื่อนลงไปยังเข่า ผ่านน่องเรียวและลงไปถึงปลายเท้า ลีนาทำเพียงแค่มองสิ่งที่ปกปิดร่างกายชิ้นสุดท้ายตกลงไปอยู่พักหนึ่ง

ความคิดเห็น