ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6

คำค้น : ท้อง,คราม,พี่ราม,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 02:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6
แบบอักษร

ผมหาโรงเรียนปฐมรอบๆพื้นที่แล้วก็ลองไปคุยดู โรงเรียนแถวบ้านก็ไม่ใด้แย่ ออกจะดีด้วยถึงเด็กจะไม่มากก็เถอะ

"กันต์ครับ เดี๋ยวแม่ไปสัมภาษงานก่อนนะครับ กันเป็นเด็กดีอยู่กับพี่แพรนะ"ผมพูดกับกันต์แล้วคุยกับพี่เลี้ยงกันต์นิดหน่อยก่อนจะโบกมือบายๆกันต์

คุณโบที่เป็นคนจัดหางานให้ผมได้บอกรายละเอียดงานต่างๆให้ผมเรียบร้อย งานไม่มีอะไรยุ่งยาก แค่เป็นเลขาส่วนตัวของประธานบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่คุณโบบอกเจ้าของเป็นคนง่ายๆเลยไม่น่ามีอะไรมาก

แถมค่าจ้างยังคุ้มค่ามากๆอีกด้วย

ผมเดินเข้าบริษัท เนื่องจากคุณโบเป็นคนรู้จักกับประธานด้วยทำให้ผมได้ผ่านในกระบวนการสัมภาษไปเลย เขาให้ผมเริ่มลองเริ่มทำงานเลย

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคอะประตูแล้วเปิดเข้าไป

"สวัสดีครับ ผมณภัทร ไพลิน จะมาทดลองทำงานเป็นเลขาตั้งแต่วันนี้ไปครับ"ร่างประธานนั้งหันหลังให้ผม ชุดสูทสีดำกับร่างกายหนาใหญ่ทำให้ผมต้องมองนิ่ง ตัวใหญ่มากเลย แถมคงเป็นคนที่สูงมากด้วย

"เด็กฝึกงานสินะ"น้ำเสียงเข้มติดออกดุทำให้ผมเบิกตากว้าง เขามีน้ำเสียงเหมือนคนที่ผมคิดถึงมาตลอด

น้ำเสียงนี้มันเหมือน พี่ราม

ผมอึกอัก ดวงตาล่อกแลกสับสน

"ครืด ครืด" เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้น

 ร่างนั้นค่อยๆหันมาจนเราสองคนสบตากัน

"อึก...พี่ราม"ผมยิ้ม อยากเข้าไปกอดเขาเหลือเกิน

"เราเคยรู้จักกันด้วยเหลอ คุณณภัทร"

เขายิ้ม ส่วนผมแค่ยืนงงๆเท่านั้น

"พี่รามจำครามไม่ใด่เหลอครับ"ผมชี้เข้าหาตัว พี่รามหัวเราะหึๆ

"จำไม่เห็นได้ว่ากูเคยรู้จักคนอย่างมึงมาก่อน"สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ผมกำมือแน่น ดวงตามีน้ำตลอหน่วง

"กูหวังว่าคนที่คุณโบส่งมาคงมีประสิทธิภาพนะ"ผมไม่ใด้พูดอะไรต่อ แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้มันแย่มาก ผมลอบมองเขา อยากให้เขามองผมชัดๆว่าเขายังจำผมได้อยูมั้ย

"ทำหน้าอะไรของมึง จะร้องไห้เหลอ??"

"เปล่าครับ"ผมกัดปาก รู้สึกผิดหวังมาก มากเสียจนมันออกมาทางสีหน้าให้เขาได้รับรู้

"เข้ามาใกล้ๆกูดิ"ผมยอมเดินเข้าไปหา เขาเอื้อมมือมากระชากแขนของผมอย่างแรง

"อึก"หน้าเราอยู่ห่างกันแค่คืบ ตาคมไล้มองผมไปทั่วใบหน้า

"หน้าตาก็ไม่เลว"เขาปล่อยผมให้เป็นอิสระ ผมถอยออกมาอยู่ห่างๆจากเขาทันที

ก๊อกๆ

"เข้ามา"ร่างของผู้หญิงเดินมาด้วยความมั่นใจ ปากเคลือบลิปกลอสแย้มรอยยิ้มเบาๆ

"คุณค่ะ ไปกินข้าวเที่ยงกับอรได้มั้ย"เสียงออดอ้อนชวนเอ็นดูนั้นทำร่างสูงผ่อนคลายขึ้น เขาลุกไปจับมือหญิงสาวแล้วหันมาหาผม

"นี่ภรรยาผม ชื่ออร"ดวงตาผมสั่นระริกน้ำใสๆคลออกมาจนผมต้องกระพริบไล้

"สวัสดี...ครับ"

"นี่เลขาผม ให้เขาไปด้วยได้มั้ย"

"ได้ค่ะ"

"ตามมาเร็วๆ"ผมจิกมือเข้าด้วยกัน ตาร้อนผะผ่าวไปหมด นี่เขามีภรรยาแล้ว...มีแล้ว

มึงมันบ้าไอ้คราม

แต่งงานอะไรเพ้อเจ้อ

ผมยิ้มสมเพชให้ตัวเอง คำสัญญากับเด็กกะโปโล มันจะมีความหมายได้อย่างไร

ผมอาสาเป็นคนขับรถ แต่ความจริงผมแค่ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาสักเท่าไหร่

"ว้าว!! อรชอบกินซูชิมากเลย"เมื่อร้านที่พี่รามนำมาเป็นร้านซูชิคุณอรก็ร้องดีใจทันที

"ทำหน้าตาให้มันดีๆหน่อย"เสียงลอดไรฟันอย่างไม่พอใจดังขึ้นข้างหูผม ผมพยักหน้าแล้วฝืนยิ้มให้เขา

แต่ใจมันขมขื่นเกินทน

พออาหารมา คุณอรก็คีบให้พี่รามด้วยความเอาใจ ผมนั้งกินเงียบๆจนพี่รามเอยปากขึ้น

"คีบอันนั้นให้หน่อย"แม้จะไม่รู้ว่าอันนั้นมันอันไหนแต่ผมก็เลือกคีบหน้าไข่หวานให้เขา

ผมเคยกินกับพี่ราม ครั้งที่แล้วที่เรามากินด้วยกันเขาบอกชอบมาก แต่ครั้งนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะชอบหมือนเดิมรึเปล่า

ผมยิ้มกับความทรงจำของตัวเอง ตอนนั้นผมมีความสุขมากรึเปล่านะ

พี่รามกินเงียบๆโดยไม่พูดอะไร ผมเองก็ไม่ใด้พูดอะไร

"อรขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ"พี่รามพยักหน้า เมื่อคุณอรไปพี่รามก็หันมาสั่งผม

"กูหิวน้ำ"

"ครับ??"

"กูหิวน้ำ"ผมพยักหน้าแล้วสั่งน้ำให้เขาน้ำที่มาเสิฟคือน้ำขิง

"มึงรู้ได้ไงว่ากูจะกินน้ำขิง"

"แค่เดาครับ"ผมเม้มปาก เผลอลืมตัวจนสั่งมาสะงั้น

"คนปกติเขากินน้ำขิงกันรึไง"ผมมองหน้าพี่ราม นี่เขาจะหาเรื่องกันใช่มั้ย

"คุณจะกินอะไรก็สั่งเองเถอะครับ"

"เดี๋ยวกลับบริษัทก่อน มึงเจอกูแน่"ผมกัดปากไม่รู้ว่าทำอะไรผิด แค่สั่งน้ำขิงมันผิดหรอ

เขาดื่มน้ำขิงจนหมด ผมมองแล้วกำมือ สงสัยทำอะไรตอนนี้ก็คงผิดทุกอย่างนั้นแหละ

มื้อนี้พี่รามเลี้ยง แน่ละ จะให้ผมเลี้ยงรึไง

"อรไปก่อนนะคะ"เมื่อถึงบริษัทคุณอรก็ปลีกตัวไป ผมเดินตามเขาเข้ามาในห้องเงียบๆ

"มานี่"เขานั่งไขว้ห้างแล้วกระดิกนิ้วเรียกผมเข้าไป

ตุบ!!

ผมทรุดตัวลง หมัดเขากระแทกท้องผมอย่างจัง ทั้งเจ็บทั้งจุก

"นี่สำหรับที่มึงทำหน้าตากวนสนตีนต่อหน้าเมียกู"

พลัก!!

"และนี่ สำหรับที่มึงทำกูไม่พอใจ"กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั้งปาก ผมนั่งนิ่งก่อนจะยันตัวขึ้น

"กูรู้ว่ามึงอยากได้กู เห็นตั้งแต่มาแล้ว มองกูตาเป็นมันเชียว"

"ไม่"

"ไม่เหี้ยอะไร หึงกูกับเมียกูด้วยนิ มึงมีสิทธิเหลอไอ้สัส"เขาถีบท้องผมอย่างแรงจนผมกระเด็นไปนอนกับพื้น

"ถ้าอยากได้กู กูจัดให้ แต่อยู่ในฐานะอีตัวคอยบำเรอกูนะ"

"อึก"ผมถูกกระชากหัวขึ้นอย่างแรง เข้าลากผมไปยังห้องนอนอีกฝั่งแล้วเหวี่ยงผมขึ้นเตียง

"ไม่ อึก ไมเอา"แม้ไม่มีแรงแต่ผมก็พยายามขัดขืนเต็มที่ มือผมปัดป่ายไปที่ตัวเขา

"เพียะ!!"

"มึงจะขัดขืนทำไม มันไม่ทำให้ราคามึงสูงขึ้นหรอกนะ"เสื้อเชิตผมถูกกระชากอย่างแรงจนขาด กางเกงก็ถูกถอดออกอย่างไม่ยั้งมือ

"เจ็บ"ผมดิ้น เขายิ้มมุมปากแล้วกดส่วนนั้นเข้ามา

"อ่า แน่นสัส"

"ฮื่ออ เจ็บ อึกเจ็บ ปล่อยเถอะ ปล่อยผมไปเถอะ"ผมร้องขอความปรานี เข้าอุดปากผมพร้อมกับกระแทกเข้ามาอย่างแรง

"อือออ"ผมร้องไห้น้ำตาเป็นสาย พยายามๆเปล่งเสียงขอร้องอ้อนวอน

"ร้องทำไม ซิงก็ไม่ซิง"ผมส่ายหน้า ความคับแน่นกับความฝืดเคืองทำให้ผมเหมือนตัวจะแยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ ผมยกมือสั่นๆขึ้นมาไหว้เขา

"ฮึก ปล่อยครามไปเถอะ พี่ราม"ผมขอความเห็นใจ กราบลงไปที่หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์

พรึบ!!

"อึก"พี่รามกระแทกเข้ามารุนแรงกว่าเดิม ผมมองเขาผ่านม่านน้ำตาที่ร่วงเผาะๆ

"เรียกกูอีกสิ น้องคราม"เข้ากระกระซิบข้างหู ปากก็ขบกัดไปตามร่างกายของผม

"พี่ราม ฮึก ปล่อยคราม..."

"อืมมมม"ผมถูกประกบจูบ ลิ้นหนาสอดเข้ามาแล้วรุกล้ำผมอย่างเอาแต่ใจ

"อือ อืม"ผมทุบอกเขา หายใจไม่ทันกับรสสัมผัสที่เขามอบให้

พั่บๆๆๆๆ

"อ๊ะๆๆ"ผมตัวโยนไปกับแรงกระแทกที่เริ่มถี่ขึ้น ไม่นานพี่รามก็ปลดปล่อยเข้ามาในตัวผม

"ถะ ถุงยาง"ผมท้วงเพราะเขาไม่ใด้ใส่มัน

"กูไม่มีโรค"เขาว่าแล้วเริ่มบทสวาทอีกครั้ง ผมกัดฝันแน่น ได้แต่ตัดเพ้อเขาอยู่ในใจ

"แม่งตอดกู อ๊า ดีเหี้ยๆ"

"อย่า กัด"ผมดันหน้าเขาออกจากลำคอที่เขาขบกัดจนแทบไม่มีที่ว่าง

"อย่าขัดกู"

"อึก"แรงกัดนั้นมีมากขึ้น เขาฝังเขี้ยวลงบนคอผมแล้วเลียมันเบาๆ

"มึงมีเจ้าของแล้ว เจ้าไว้อย่าให้ใครมาซ้ำรอยกู"ผมพยักหน้า ไม่นานสติผมก็ดับลง

​​


ขอความเกลียดให้อิพี่ราม เกลียดจ้าาา ทำน้องได้ลงคอ เลววว คือน้องทำไรผิด แค่มองเฉยๆเอง พี่อะหลงตัวเองแล้วพี่ราม 

ยังไม่แก้คำผิดเช่นเคย เจอกันตอนหน้านะคะ

หาโอกาสให้น้องเอาคืนอยากเหลือเกิน

ความคิดเห็น