ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 แยกกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 แยกกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 391

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 แยกกัน
แบบอักษร

“แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเชื่อว่าพี่ต้องหารักแท้เจอแน่นอน” ^^ คอนเนอร์พยายามปลอบผม

แล้วจู่ๆ ก็มีหญิงสาววัยรุ่นน่าจะอายุ 17 ปี หน้าตาน่ารัก ผิวขาว ตาโต ผมสีดำยาว สูงประมาณผม ใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลาย แต่งหน้าจัดจ้าน เจาะหูหลายรู ดูแล้วไม่น่าใช่เด็กเรียบร้อย เดินเข้ามาในบ้านคอนเนอร์

“คอนเนอร์!!! หิวแล้ว!!!” หญิงสาววัยรุ่นพูด

“อ้อ...นี่ไงครับ ริโกะ” คอนเนอร์พูด

“เอาอีกแล้วเหรอคอนเนอร์!!!!” ริโกะพูด

“ก็แหม่~พี่เขาน่า...นี่นา” ^^ คอนเนอร์พูด

“อะไรคืออีกแล้ว?!” ผมสงสัย

“ก็คอนเนอร์จะหลอกมีอะไรกับคนที่โดนคำสาปที่มาขอความช่วยเหลือน่ะสิ” ริโกะพูด

“อย่าบอกนะว่าเธอก็โดนเหมือนกัน!?” ผมถามริโกะ

“ใช่! หลายรอบด้วย! ทุกวันนี้ก็ยังโดน!” ริโกะตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่แคร์โลกอะไรเลย

นี่มันพรากผู้เยาว์ชัดๆ ผมมองหน้าคอนเนอร์ด้วยดวงตาที่เบิกโต

“งั้นเธอก็เป็นแฟนคอนเนอร์งั้นเหรอ?” ผมถามริโกะ

“เปล่า” ริโกะตอบอย่างกับเรื่องที่เธอโดนมันเป็นเรื่องธรรมดา

มีอะไรกันทุกวันแต่ไม่ใช่แฟนกันเนี่ยนะ แล้วไม่แคร์ด้วยว่าเขาจะไปทำอะไรกับใครอีก ว่าววว!!! เด็กสมัยนี้นี่มันอะไรกัน ผมคิดในใจ

“เอ๊ะ!! อย่าบอกนะเรื่องนี้นายต้องบอกฉันอยู่แล้ว แต่นายมาหลอกมีอะไรกับฉันน่ะ?!?!” ผมถามด้วยความโมโห

“ว้าาา โดนจับได้ซะแล้ว แหะๆ” ^^” คอนเนอร์พูด

ผมนี่หน้าร้อน หน้าชา มือสั่นเลยล่ะครับ!!!!

“กล้าดียังไงมาหลอกฉันเนี่ย!! แถวยังช่วยอะไรไม่ได้อีก!!!” ผมพูด

“แต่พี่บอกว่าถ้าผมรู้อะไรให้บอกมาให้หมดนะครับ ไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากผมซะหน่อย” คอนเนอร์เถียง

“เออ ก็จริง!!” ผมพูด

“งั้นเธอก็โดนคำสาปแบบฉันสินะ” ผมถามริโกะ

“ใช่ครับ เธอโดนคำสาปพร้อมๆ กับพี่แหละครับ เธอไปขอพรที่รูปปั้นที่เดียวกับพี่ก่อนหน้าพี่แค่ 2 ชั่วโมง” คอนเนอร์ตอบแทนริโกะ

“งั้นเดือนหน้าเธอก็ต้องกลายเป็นแมว 5 วันสินะ” ผมถาม

“ใช่ครับ” คอนเนอร์ตอบแทน เพราะริโกะเธอดูไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ เรียกว่าไม่สนโลกเลยก็ได้

“งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน” ผมก้มหน้าเดินออกจากบ้านคอนเนอร์ทันที

“ไม่อยู่ทานข้าวเย็นกันก่อนเหรอครับ!” คอนเนอร์ตะโกนถาม

“ไม่!!” ผมตะโกนตอบ

ผมรีบกลับบ้านไปปั่นต้นฉบับ แต่ผมกลับเขียนอะไรไม่ได้เลยครับ ผมต้องส่งต้นฉบับให้ทันคืนนี้แท้ๆ

อยู่ๆ ผมก็ร้องไห้ ผมเขียนต้นฉบับทั้งน้ำตา ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย แล้วผมจะหารักแท้เจอมั้ย คนอย่างผมเนี่ยนะที่จะมีรักแท้ ถ้าผมหารักแท้ไม่เจอผมต้องกลายเป็นแมวไปตลอดชีวิตเลยเหรอ

เรื่องพวกนี้มันวนอยู่ในหัวผมซ้ำๆ จนผมเขียนต้นฉบับไม่ได้

“ติ๊งต่องๆ” มีคนมากดกริ่งบ้านผม ผมรีบเช็ดน้ำตาและออกไปดู

พี่ฮีทนั่นเอง และในมือเขาถือข้าวของพะลุงพะลังเต็มไปหมด

“มาทำอะไรตอนนี้ครับเนี่ย” ผมถามด้วยความสงสัย

“ครัวใช้ได้ใช่มั้ย” พี่ฮีทถามผม

“ใช้ได้ครับ อยู่เดินตรงไปอยู่ข้างในสุด” ผมบอก

“นั่งเขียนต้นฉบับต่อไปเถอะ เดี๋ยวพี่ทำของอร่อยให้กินนะ” ^o^ พี่ฮีทพูด

สิ่งที่พี่ฮีททำตอนนี้ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ที่ผ่านมาพี่เขาดีกับผมมาตลอด แต่ดูผมสิ ทำอะไรกับพี่เขาบ้าง T^T

ผมเขียนต้นฉบับไปร้องไห้ จนพี่ฮีทเดินมาเห็น พี่เขารีบเดินมาหาผมทันที

“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม?!” พี่ฮีทกอดผม

“เปล่าครับ ผมแค่ดีใจที่พี่มาหา ฮือๆ” ToT ผมพูด

“พี่ขอโทษนี้ที่ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยมาหา พี่งานยุ่งจริงๆ” พี่ฮีทลูบหัวปลอบผม

ถ้าพี่ฮีทเป็นรักแท้ของผมก็คงดี.....

แล้วพี่ฮีทก็กลับไปทำอาหารต่อ ส่วนผมก็เขียนต้นฉบับต่อ

ไม่นานพี่ฮีทก็เดินมาจัดโต๊ะอาหาร

“มานี่เร็ว” ^^ พี่ฮีทดึงมือผมให้มานั่งที่โต๊ะอาหาร

พี่ฮีทเดินไปหยิบสปาเก็ตตี้หอยตลับผัดซอสไวน์ขาวมาวางให้ผมแล้วตัวเอง

พี่ฮีทป้อนสปาเก็ตตี้ผมและเขาก็ตักสปาเก็ตตี้กินเอง ผมดูดเส้นที่พี่ฮีทป้อนให้ พี่ฮีทดูดเส้นที่เขาตักกินเอง และสายตาสองเราก็มาบรรจบกัน เพราะเส้นสปาเก็ตตี้ที่เราดูดกินนั้นเป็นเส้นเดียวกัน

พี่ฮีทรีบดูดเส้นที่เหลือจนปากของเขามาประกบกับปากของผม

พี่ฮีทจูบผมอย่างนิ่มนวล ความนิ่มนวลนี้มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจ ทำให้ผมคลายความกังวลที่มีไปหมดสิ้น

“คืนนี้พี่ค้างที่นี่นะ” พี่ฮีทบอก

“ครับ” ผมตอบ

คืนนั้นทั้งคืน พี่ฮีทนอนกอดผมทั้งคืน

“จุ๊บๆ พี่รักยูตะนะ” พี่ฮีทจูบหน้าผากผมและบอกรักผม

ถึงแม้คืนนี้เราจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่เรานอนกอดกันทั้งคืน มันช่างเป็นค่ำคืนที่วิเศษที่สุดในชีวิตของผมเลยครับ

ทุกครั้งที่ผมมีปัญหา ทุกครั้งที่ผมเครียดพี่ฮีทก็จะคอยอยู่เคียงข้างผมมาตลอด

ทำไมกันนะ ทำไมโชคชะตาต้องกลั่นแกล้งผมขนาดนี้

ถึงตอนนี้ผมตอนนี้ผมจะได้ไออุ่นจากพี่ฮีทแต่ลึกๆ ในใจของผมมันก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บอยู่ดี

เช้าวันที่ 6 พฤศจิกายน 2018

“ยูตะพี่มีเรื่องจะบอก” พี่ฮีทปลุกผมตื่นขึ้นมาแต่เช้า

“อะไรเหรอครับ” ผมงัวเงียถาม

“คือพี่ต้องไปดูงานที่สำนักพิมพ์ที่แคนาดาที่เอริคเขาเป็นหัวหน้าบ.ก.ที่นั่นน่ะ” พี่ฮีทบอก

“อ๋อ ก็ดีนะครับ” ผมบอก

“คือแต่ว่า...” พี่ฮีทเหมือนอึดอัดใจที่จะพูดต่อ

“ทำไมครับ?” ผมถาม

“พี่ต้องไป 2 เดือนครึ่งอ่ะ” พี่ฮีทพูด

ผมได้แต่อึ้ง คือมันทั้งเสียใจและทั้งดีใจ

เสียใจเพราะผมจะไม่ได้เจอพี่ฮีท

ดีใจเพราะพี่เขาได้มีโอกาสเรื่องงานที่ดี และทำให้ผมอาจจะมีโอกาสที่จะหารักแท้ได้

“พี่จะไปเมื่อไหร่ครับ” ผมถาม

“วันนี้” พี่ฮีทตอบเสียงเศร้าๆ

ช็อกไปอีกรอบครับ อ๋อถึงว่าพี่เขาถึงมาทำอาหารให้ผมกิน แต่มันก็ไม่ได้นานหรอกครับ แต่มันก็เสียใจอยู่ดี

ความคิดเห็น