ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 02:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5
แบบอักษร

เรือแล่นออกจากเกาะไปไกลจนสุดสายตา ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไล้น้ำตาที่คลอหน่วงออกไป พี่รามมาส่งผมที่เกาะ ผมไม่ใด้พูดอะไร มีแค่จูบสุดท้ายก่อนจากกันเท่านั้น

ผมเดินตามป้าแม่บ้านมาจนถึงหน้าบ้านหลังน้อย เป็นบ้านหลังเล็กๆที่ร่มรื่นน่าอยู่พอสมควร

"คุณครามมีอะไรเรียกป้านะคะ"

"ครับ ขอบคุณป้ามากครับ"ป้าเรียมเดินออกไปเมื่อส่งผมถึงหน้าห้องแล้ว

 ที่นี่มีป้าแม่บ้าน1คนกับลุงคนสวน1คนคอยดูแลบ้านเท่านั้น

"เฮ้อออ"แค่เดินถึงชั้นสองผมก็เหนื่อยจนหมดแรง พอขึ้นเดือนที่2ปุบก็เป็นแบบนี้ตลอด

"ถ้าแม่เหนื่อยง่ายแบบนี้แล้วเราจะไปเดินเล่นกันได้ยังไง เจ้าตัวเล็ก"ผมบอกแล้วจิ้มท้องเล่น

"7เดือนนะตัวเล็ก คุณพ่อหนูจะมารับเราและเราจะได้อยู่ด้วยกัน"ผมพูดกับลูกพร้อมลูบท้องเบาๆ

"ลูกรู้มั้ยว่าตอนที่พ่อบอกว่ารักแม่ แม่ดีใจแค่ไหน"

"เกิดมาครั้งนี้แม่ไม่เสียใจเลยนะที่แม่ไม่มีแม่กับพ่อ เพราะแม่มีตัวเล็กกับพี่รามแล้ว"

"ขอบคุณที่หนูเกิดมา ขอบคุณจริงๆ"

------

"คุณครามค่ะ ค่อยๆเดินนะคะ"ป้าเรียมพยุงผมนั่งลงเบาๆที่เก้าอี้ ผมลูบท้องที่โตมากแล้วถอนหายใจ

9เดือนแล้ว เขาอยู่ในท้องผมมา9เดือนแล้ว

อดทนหน่อยนะคนน้อย อีกแค่ไม่กี่วันเดี๋ยวหนูก็จะได้ออกมาเจอหน้าแม่แล้วนะ

แรงถีบเบาๆทำให้ผมอบอุ่นใจ เวลาผมพูดกับเขา เข้ามักจะโต้ตอบกับผมเสมอ

ผมนั้งรับลมอยู่ที่หน้าบ้าน ลมเย็นๆทำให้ผมสงบใจอย่างมากเลยทีเดียว

"อ๊ะ!!"ผมเจ็บแปล็บที่ท้อง น้ำตาผมไหลออกมาทันที

"ป้าเรียม ผะ ผมเจ็บท้อง!!"ป้าเรียมรีบวิ่งมาหาผม ป้าแกตกใจแล้วรีบเรียกลุงเจิดทันที

"ตายแล้ว!! ตาเจิด เอารถออกที!!"ป้าเรียมพยุงผมขึ้นรถตาเจิดที่ขับมารับ พร้อมพูดให้ผมใจเย็นๆตลอดทาง

"หนูครามใจเย็นๆนะลูก สูดหายใจลึกๆ"

"ผม ฮึก เจ็บ ท้อง"

"ใจเย็นๆ ใกล้ถึงแล้ว"รถมาเทียบที่หน้าโรงพยาบาล แม้จะเป็นเกาะส่วนตัวของพี่รามแต่ก็มีคนอยู่เยอะและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวด้วย

"อึก"ผมถูกอุ้มขึ้นรถเข็น นางพยาบาลบอกให้ผมหายใจลึกๆตลอดทาง

"เอาเข้าห้องคลอดเลย"เมื่อได้ยินดังนั้นพยาบาลก็เข็นเข้าทันที

ผมไม่รู้ว่าคุณหมอทำอะไรกับผมบ้างแต่ที่แน่ๆคือผมต้องผ่าคลอด ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มีความรู้สึกเจ็บที่ท้องแต่ไม่มากเท่าไหร่

ผมมีสติพอที่จะรับรู้เหตุการณ์ทุกอย่าง แต่มันเหมือนฝืนร่างกายตัวเองอย่างมาก

"อุแว้ อุแว้"ผมมองทารกน้อยนั้นด้วยความยินดี เขาออกมาร่างกายสมบูรแข็งแรง มีเสียงก้องกังวาน ผมยิ้มน้อยๆก่อนที่ตาจะปิดลงด้วยความโล่งใจ

ออกมาแล้วนะ ดวงใจของแม่

.

.

.

5ปีผ่านไป

"กันต์ครับ มานี่มา"เด็กน้อยพยักหน้า ตาสีเขียวอมเทาคู่นั้นเงยสบตากับผม

"เราจะไปลาป้าเรียมแล้วครับ"

"ครับ"น้องกันต์โตมาเป็นเด็กน่ารัก เพียงแต่แกมีนิสัยที่นิ่งเงียบ แต่ก็สุภาพเรียบร้อย

กันต์วิ่งกลับบ้านโดยมีผมเดินตามอยู่ห่างๆ ผมเห็นป้าเรียมกับลุงเจิดแล้วทักทันที

"ป้าเรียมลุงเจิด"

"อ้าว หนูคราม"

"ผมจะไปวันนี้แล้วครับ ก็เลยมาลา"ผมบอกแล้วจับมือกันต์ไว้

"ค่า ให้ป้าช้วยอะไรมั้ยค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณป้ามากครับ ถ้าไม่มีป้า 5ปีมานี้ผมคงเลี้ยงแกได้ไม่ดีเท่านี้แน่ๆ ขอบคุณลุงเจิดด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ หนูคราม"

"ป้าคงคิดถึงหนูกันต์แย่เลย"ป้ากอดกันต์เบาๆแล้วหอมแก้มทั้งสองข้าง ผมยิ้มแล้วยกมือไหว้แก

"ผมไปแล้วนะครับ"

"ค่า"ผมจูงมือน้องกันต์แล้วเดินออกมา สัมภาระที่มีไม่มากเท่าไหร่ ทำให้ไม่ค่อยเหนื่อยเวลาเดินทาง

"เราจะไปไหนครับ"

"เป็นความลับ"

"ความ...ลับ??"

"ครับ ความลับ" กันต์ขมวดคิ้ว ผมมองแล้วยกยิ้มให้แกเบาๆ ที่จริงผมจะกลับกรุงเทพเพราะผมจะไปหาพี่ราม และจะให้แกไปเรียนที่นั้นด้วย

ใช้เวลาเดินทางนานพอสมควรกว่าจะมาถึงกรุงเทพ ผมนั่งลงในห้องกว้างซึ่งเป็นบ้านของพี่รามที่ยกให้ผมตั้งแต่ที่ผมคบกับพี่รามใหม่ๆ

ผมบอกว่าไม่เอาแต่เขาก็ให้ผม โอนชื่อโอนทุกอย่างให้ผม

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะยังจำได้มั้ยแต่ผมจำได้ทุกอย่าง ทุกอย่าง...

"แม่ครับ กันต์ง่วง"ผมมองนาฬิกาแล้วพบว่ามันดึกพอสมควร

"มาๆ"ผมตบที่เตียงนอนที่พึ่งเปลี่ยนผ้าปู กันต์นอนลงแล้วกอดที่เอวผม

"นอนนะเด็กดี"ผมลูบหัวกันต์ไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังสม่ำเสมอ กันต์หลับลงอย่างรวดเร็ว

ผมมองแกแล้วคิดถึงพี่ราม กันเหมือนพี่รามมากจนผมตกใจเลย นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว พี่รามจะลืมผมรึเปล่านะ เขาคงไม่มีทางลืมผมหรอก แค่5ปีเอง แต่ถ้าพี่รามลืมผมจริงๆ ผมก็คงต้องมาตั้งต้นชีวิตใหม่ที่เดิม แต่ไม่มีเขาเท่านั้น

.

.

.

"อืมม"ผมขยี้ตางัวเงีย ดูนาฬิกาก็บอกว่าพึ่งตี5

ผมเดินลงมาจากชั้นบน บ้านนี้เป็นบ้านสองชั้นมี3ห้องนอน 2ห้องน้ำ เข้ามาจะเจอห้องนั้งเล่นที่อีกมุมหนึ่งเป็นครัวเล็กๆ

ผมเดินออกจากบ้านมาซื้อของที่เซเว่น ผมเลือกพวกของกินกับของใช่ต่างๆใส่ตะกร้า ก่อนเดินไปเจอกระเป๋าตังใบเล็กสีชมพู

ผมหยิบมาแล้วมองซ้ายมองขวาก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งกำลังง่วนงุ่นกับการเลือกซื้อเครื่องดื่มอยู่

"ขอโทษนะครับ"

"ค่ะ"

"นี่ใช่ของคุณมั้ย"

​​

ผมชูกระเป๋าให้เธอดู

"ใช่ค่ะ ขอบคุณค่ะ"เธอก้มหัวขอบคุณผม ผมโบกมือว่าไม่เป็นไร

"ไม่เป็นไรครับ"

"เออ นี่นามบัตรฉันค่ะ"

"ครับ"

"ฉันเป็นคนจัดหางานอยู่ค่ะ ถ้าต้องการหางานก็ติดต่อฉันได้เลยนะคะ ฉันจะช่วยหางานให้"ผมยิ้มแล้วตอบเธอไป

"พอดีเลย ผมต้องการหางานทำพอดี"

"คุณเก่งด้านใหนเป็นพิเศษรึเปล่าค่ะ"ผมนิ่งคิด จะว่าไปก็น่าจะเป็นพวกเอกสาร

"ผมเก่งเรื่องเอกสารกับพวกบัญชีครับ"

"อืม สนใจงานเลขามั้ยค่ะ"

"ครับๆ สนครับ"ผมแลกเบอร์และอีเมลกับเธอทันที ถึงผมจะไม่เคยเป็นเลขาแต่ก็ไม่น่ายากเท่าไหร่

"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันติดต่อไปหานะคะ"

"ครับ"

"ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"เธอส่งยิ้มให้ผม ผมยิ้มในใจแล้วกำมือแน่น

อย่าน้อยการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในกรุงเทพก็ไม่ใด้เลวร้ายละนะ

------

เกิดอะไรขึ้น ไม่บอกหรอก อิอิ

ยังไม่แก้คำผิดนะคะ บายค่ะ เจอกันตอนต่อไป


ความคิดเห็น