สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 14 : คุณแม่วัยใส

ชื่อตอน : บทที่ 14 : คุณแม่วัยใส

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.9k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 10:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 : คุณแม่วัยใส
แบบอักษร

​บทที่ 14

​คุณแม่วัยใส



จองกุกพาจีมินมาคุยแถวหลังอาคารเรียนเก่าเพราะไร้นักเรียนพลุกพล่าน จีมินยังคงมีสีหน้าถมึงทึงตั้งแต่ได้ยินว่าอีกคนมีเรื่องจะคุยด้วย

"มีอะไรก็ว่ามา" เป็นครั้งแรกเลยที่เขาพูดกับจองกุกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

"ฉันแค่อยากจะมาขอโทษเรื่องแทฮยอง..."

เริ่มมีประกายวูบไหวในดวงตาเรียวเล็ก

"แทฮยองเขาไม่ผิดหรอก" เสียงของจองกุกเบาลงเรื่อยๆ "ฉันผิดเอง"

จบประโยคนั้น ทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกันยามลมพัด แววตาของจีมินสั่นระริกมากขึ้นก่อนจะมีของเหลวอุ่นๆปริ่มบนขอบตา


จีมินน่ะเป็นคนอ่อนโยน แต่ถ้ามันถึงขีดจำกัดแล้วล่ะก็...


เพี๊ยะ!

ใบหน้าหล่อสะบัดไปตามแรงจนแก้มขาวๆปรากฏรอยฝ่ามือ จองกุกยืนนิ่งเหมือนรับชะตากรรมขณะที่ฝ่ามือเล็กพุ่งเข้ามาตบอีกฉาด

เพี๊ยะ!

ก็เหมือนเดิม จองกุกยังคงไร้การตอบสนอง ยืนเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่ายตบตีและชกระบายอารมณ์

ผวัะ!

จองกุกแทบหัวทิ่มพื้นเมื่อหมัดเล็กๆชกเข้าที่หน้าเต็มแรง จีมินสะอึกสะอื้นพลางมองรอยช้ำบนมุมปากนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ไร้ความสงสาร

"ทำไมล่ะ! ฮึก"

พลั่ก!

จองกุกเซไปตามแรงผลัก ครั้งนี้จีมินเดินเข้ามาทุบอกเขาไม่หยุดหย่อน

"ทั้งๆที่ฉันเห็นนายเป็นเพื่อน แต่นายกลับ... ฮือ กลับ...!"

"....."

"พอใจแล้วใช่ไหม! ฮึก ก็แย่งเขาไปแล้วหนิ... ไม่สิ ทั้งนาย ทั้งแทแท... ฮึก พวกนายหักหลังฉัน! พอใจกันทั้งคู่แล้วใช่ไหม!!!"

จีมินก้มหน้าสะอื้นตัวโยนแทบจะซบอกแกร่ง มือก็กำเสื้อนักเรียนของคนตรงหน้าไว้แน่นจนยับเยิน

"ขอโทษ..."

ร่างเล็กยิ่งร้องหนักเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ถึงจะร้องยังไง จองกุกก็รู้ดีว่าจีมินไม่มีทางยกโทษให้อยู่ดี... และคงไม่มีวัน

เมื่อเสียงสะอื้นครั้งสุดท้ายหายไป มือหนาก็พยายามกอดปลอบคนตัวเล็ก แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสก็ถูกอีกฝ่ายผลักออก

"ดูแลเขาให้ดีๆนะ"

เขาไม่อยากให้จองกุกเห็นใบหน้าแดงก่ำที่เปื้อนไปด้วยน้ำตามากไปกว่านี้จึงหันหลังให้ และออกตัวเดินจนเจอเข้ากับยุนกิที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล เขาไม่สนว่าเจ้าตัวแอบมองมานานแค่ไหน แต่เวลานี้เขาอยากออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

ยุนกิมองตามร่างเล็กที่เดินสวนกันก่อนหันกลับไปหาจองกุก "เฮ้อ..." เขาค่อยๆเดินมือล้วงกระเป๋าเพื่อเข้าไปดูสภาพเบ้าหน้าของเพื่อน "โดนอัดซะอ่วมเลยหนิ แต่ก็... ดูดีไปอีกแบบนะ"

"มึงจะมาเพื่อซ้ำเติมกูใช่ไหมไอ้กิ" จองกุกตวัดสายตาดุดันไปให้พลางเช็ดเลือดบนมุมปาก บาดแผลแค่นี้มันไม่ทำให้เขาเจ็บหรอก ถ้าจะเจ็บก็คงเป็นที่อื่นมากกว่า

"เปล่า" ยุนกิเผยยิ้ม "แค่แปลกใจที่มึงรู้จักอ่อนโยนกับมนุษย์คนอื่น... นอกจากแทฮยอง"

คำพูดนั้นกระตุ้นให้เขาแค่นยิ้ม "จะบอกว่ากูแคร์ความรู้สึกจีมินว่างั้น?"

ยุนกิไหวไหล่ "ก็แล้วแต่ว่ามึงจะยอมรับรึเปล่า แต่ที่มึงทำไปเขาเรียกว่าอะไรล่ะ ไถ่โทษเหรอ? หึ จองกุก... นั่นน่ะไม่ใช่นิสัยพวกเราเลยนะ"

จองกุกหลุบตาลงเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง แต่ยุนกิก็ขี้เกียจที่จะรอฟัง

"ช่างเถอะ กูไปหาจีมก่อนละกัน มึงเองก็ดูแลแทฮยองให้ดีด้วย ถึงช่วงนี้ไอรีนจะไม่กล้าทำอะไรแต่ก็อย่าประมาทหล่อนเชียวล่ะ"

จองกุกมองอีกฝ่ายเดินจากไปจนกระทั่งลับสายตา ขณะที่บาดแผลตามใบหน้าค่อยๆจางหายไป




หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาเกือบเดือน แทฮยองแทบไม่คุยอะไรกับจองกุกด้วยเหตุผลเดิม พวกเขาไม่ได้สนิทและไปไหนมาไหนด้วยกันน้อยลง ถ้าจะถามว่ายังรู้สึกดีกับจองกุกเหมือนเดิมอยู่ไหม เขาเองก็ตอบไม่ได้หรอก เพราะมันไม่ได้รู้สึกทรมานขนาดนั้นเวลาขาดจองกุก ส่วนกับจีมินก็แทบมองหน้ากันไม่ติด รู้สึกอึดอัดเหมือนกันที่ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าอึดอัดเท่ากับการที่ต้องมาแบกอะไรไม่รู้ไว้ในท้อง

เขามองตัวเองในกระจกอยู่นานเกือบชั่วโมงได้ ก็จะไม่ให้เครียดได้ไงล่ะ ในเมื่อพุงน้อยๆในวันนั้นกลับมีขนาดใหญ่ขึ้นจนน่าตกใจ มันจะไม่แปลกถ้าเขาอ้วนแบบคนทั่วไป แต่นี่ไม่ใช่ แขนขาของเขายังคงลีบผอม แต่ท้องกลับป่องนูนเหมือนคนเป็นโรคอะไรสักอย่าง เขาลองถอดเสื้อจนท่อนบนโล่งโจ้ง มือก็ลูบคลำท้องโตๆของตัวเองอย่างตกใจสุดขีด

"นี่มัน... เป็นไปไม่ได้"


ไอ้งูนั่นเอาอะไรมาใส่ท้องเขา!?




"หือ? แท ทำไมใส่เสื้อแขนยาวล่ะ แล้วท้องเป็นอะไรทำไมถึงบวมแบบนั้น?"

แทฮยองในสภาพใส่เสื้อฮู้ตถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น เขาเดินลงมาทานอาหารเช้าและแบคฮยอนก็สังเกตถึงความผิดปกติ ความจริงพี่เขาก็เคยถามแล้วครั้งหนึ่งนะ แต่ตอนนั้นท้องเขาไม่ป่องขนาดนี้ จึงโกหกไปว่าแค่กินเยอะขึ้น และดูเหมือนตอนนี้เขาต้องโกหกด้วยเหตุผลใกล้เคียงกัน

"คือ... ผมแค่อ้วนขึ้นน่ะ พี่แบคอย่าใส่ใจเลย" เขายิ้มแห้งๆขณะเลื่อนเก้าอี้เพื่อนั่งลง

"โห อะไรกันเนี่ย... น้องคนสวยของพี่จะกลายเป็นหมูพะโล้แล้วเหรอ ฮ่าๆๆ!"

ปล่อยพี่แกขำไปเถอะ เดี๋ยวท้วงมาก็สงสัยเขาอีก อุดปากเงียบๆไว้ให้ตัวเองปลอดภัยดีกว่า "แม่ฮะ! มีของเปรี้ยวให้ผมกินไหม"

ซอกจินที่ได้ยินดังนั้นก็ตะโกนออกมาจากในครัว "ไม่มีครับลูกแท มีแต่มะม่วงดองจะกินไหมล่ะ เปรี้ยวเหมือนกันนะ"

แทฮยองพองแก้มอย่างเบื่อหน่าย ก่อนมองข้าวเช้าของตัวเองที่มีแต่เมนูเลี่ยนๆ เขาอยากกินของเปรี้ยวหรือไม่ก็เค็มๆเพื่อบรรเทาอาการพะอืดพะอม "ไม่ฮะ แทไม่ชอบกินของดอง"

ซอกจินเดินถือกระเป๋าเงินออกมาหลังจากถอดผ้ากันเปื้อน "งั้นเดี๋ยวแม่ไปดูให้ที่ตลาดนะ โอเคไหม"

"โอเคฮะ" เสียงของแทฮยองอ่อยลง เขารู้สึกปวดท้องนิดหน่อยจึงเอามือกุมไว้ โชคดีที่แม่จินกับพี่แบคไม่สังเกตเห็น




"ว้าย ดูเจ้าแทฮยองสิ! พุงล้ำนมออกมาแล้วน่ะ ดูตลกเป็นบ้าเลย!"

"เฮ้ย ไอ้แท นั่นเดินหรือกลิ้งอยู่วะ ฮ่าๆๆ!"

"เดี๋ยวนี้เขาไม่ได้เป็นไอ้แทแล้วเว้ย แต่เป็นไอ้อ้วนแทฮยองตะหาก!"

"ไอ้อ้วนแทฮยอง!!! ไอ้อ้วนแทฮยอง!!! ไอ้อ้วนแทฮยอง!!!"

เขาละเบื่อที่สุดเลย ไม่เคยเบื่อเท่านี้มาก่อน... ขอระบายหน่อยเถอะ อุตส่าห์แบกสังขารกับท้องโตๆของตัวเองขึ้นมาถึงชั้นสาม คิดดูว่ามันหนักและเหนื่อยแค่ไหน ปวดหลังก็ปวด เขาไม่ทรุดลงกลางทางก็บุญโขแล้ว เข้ามาในห้องยังต้องมาโดนเพื่อนล้ออีก ถามจริงๆเถอะแทฮยอง ชีวิตนี้นายมีอะไรดีๆเข้ามาบ้าง คำตอบคือ ไม่ และไม่! แน่นอนว่าชีวิตเขาจะแย่ลงกว่าเดิมตั้งแต่ที่ต้องแบกตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ในท้อง ทั้งหมดนี่เป็นเพราะไอ้งูเฮงซวยนั่นชัดๆ!

"ไอ้อ้วนแทฮยอง!!! ไอ้อ้วนแทฮยอง!!!"

ร่างบางเดินก้มหน้างุดผ่านเพื่อนร่วมห้องไปยังที่นั่ง เขาคอยเอามือกุมท้องเพราะยังรู้สึกปวดบริเวณนั้น แต่พอจะเลี้ยวเข้าไป เขากลับถูกนักเรียนหญิงคนหนึ่งผลักออกเหมือนเป็นตัวเสนียจ

"ยี๋ อย่ามาใกล้ฉันนะยะไอ้อ้วน!"

พลั่ก!

แทฮยองตัวปลิวไปชนกับโต๊ะว่างตัวหนึ่ง ทำให้ท้องป่องๆกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะเต็มแรง พระเจ้า... มันเจ็บยิ่งกว่าเดิมอีก เขาพยายามกลั้นน้ำตาไว้แล้ว แต่ขอโทษ มันกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ เขานี่มันอ่อนแอสิ้นดี

"ฮ่าๆๆ!!! ดูมันดิ ร้องไห้ใหญ่เลยว่ะ"

"ไม่มีใครสงสารมึงหรอกโว้ยไอ้แทฮยอง! เก็บแรงร้องไห้ไปรีดไขมันออกก่อนดีกว่าไหม ฮ่าๆๆๆ!"

"ไอ้อ้วนแทฮยอง!!! ไอ้อ้วนแทฮยอง!!!"

"ฮึก ฮือ..." ในระหว่างที่แทฮยองร้องไห้ท่ามกลางวงล้อม ได้มีสายตาสีอำพันคู่หนึ่งวาวโรจน์อย่างขุ่นเคือง จองกุกผู้หมดความอดทนได้ลุกขึ้น จับเก้าอี้ที่อยู่ใกล้มือเขวี้ยงลงพื้นเสียงดังสนั่น

โครม!!!

"อ้วนแล้วหนักหัวพ่อมึงเหรอ!!!"

"....." เงียบกริบ

"ไหนใครปากหมา มึงมาตัวตัวกับกูดิ๊! กูจะเอาเก้าอี้นี่ฟาดปากแม่ง! ใครอยากลองฟันหลุดคนแรก เชิญ!!!"

ทุกอย่างเข้าสู่สภาวะเงียบ เพียงแค่เห็นแรงกำลังมหาศาลนั้นก็ไม่มีใครกล้าปริปาก แม้แต่กลุ่มอันธพาลที่ว่าเก๋ายังไม่กล้าขัด

"เงียบทำไมล่ะ เข้ามา!!! หมาในปากเน่าๆพวกมึงหายไปไหน!!?"

"ฮึก จองกุก พอเถอะ..." ร่างบางเดินเข้าไปร้องขอเพราะทุกคนต่างสลายตัวกันไปหมดแล้ว ไม่มีใครริอาจเปิดศึกกับพวกเขา จึงไม่จำเป็นต้องตะโกนขู่ต่อ

จองกุกหายใจรุนแรงตามอารมณ์คุกรุ่น เมื่อเขากวาดตามองไปที่ใคร คนเหล่านั้นเป็นต้องก้มหน้าหลบทุกราย "ไปนั่งที่ซะแทฮยอง กุกจะคอยดูให้"

แทฮยองพยักหน้าเบาๆเชิงขอบคุณ ก่อนเดินเช็ดน้ำตาไปนั่งประจำที่อย่างอ่อนแรง โดยที่จองกุกยังจ้องท้องของเขาไม่วางตา




"ใบงานใบนี้ส่งได้เฉพาะคาบนี้เท่านั้นนะ ใครส่งหลังจากนี้ครูไม่รับตรวจนะจ๊ะ" 

นักเรียนม.5 ห้อง C ต่างเร่งปั่นใบงานอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะอาจารย์สอนยาวจนกินเวลาถึง 40 นาที ทำให้มีเวลานั่งทำใบงานเพียง 10 นาทีเท่านั้น ให้ตายสิ นี่มันนรกชัดๆ

แทฮยองนั่งกุมท้องจนหัวจุ่มโต๊ะ เพราะอาการปวดท้องที่เข้าขั้นวิกฤตทำให้เขาไม่มีสมาธิทำใบงาน จองกุกที่สังเกตเห็นก็เฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง

ครืด

"อาจารย์ครับ ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำครับ"

"เชิญ"

สิ้นคำอนุญาต ร่างบางก็รีบย่ำฝีเท้าออกไปจากห้องโดยมีสายตาจำนวนไม่น้อยมองตาม เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องน้ำประจำชั้นสามอย่างยากลำบาก เพราะรู้สึกทรมานจากอาการปวดและหนักท้องในเวลาเดียวกัน จนความปวดนั้นเริ่มลามมาที่กระดูกสันหลัง

เมื่อมาถึงก็เอามือค้ำขอบอ่างล้างหน้าเพื่อพยุงตัว เขานิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดและนำมืออีกข้างกุมท้องตัวเองไว้แน่นจนเล็บจิก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ข้างใน เขาถึงกับเข่าทรุดไปนั่งกับพื้นเพราะมันดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือนทรมาน แต่คนที่ทรมานควรเป็นเขามากกว่า ท้องเขามันปวดจนจะระเบิดอยู่แล้ว

"แทฮยอง!?"

จองกุกที่แอบตามมาจึงเจอเข้าพอดี เขารีบเข้าไปทรุดนั่งข้างๆพร้อมเรียกอีกฝ่ายไม่หยุด แต่เจ้าของชื่อกลับสลบเหมือดไปซะก่อนแล้ว

"แท! ทำใจดีๆไว้ ตื่นขึ้นมาก่อนสิ!!"

หมับ

"!?" เขารีบชักมือจากแขนบางเพราะความแสบร้อน ฝ่ามือข้างนั้นมีควันขึ้นและมีรอยแดงเหมือนโดนจี่หมาดๆ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงสัมผัสแทฮยองไม่ได้!




​To be continued

​___________________________

พระเอกของเราโหดเมื่อยามจำเป็นจริมๆ =v= ช่วยดูแลยัยแทกับลูกด้วยเด้อ จองกุกเอ้ย เพราะชีวิตของยัยแทต่อจากนี้ จะไม่มีคำว่าความสุขอีกต่อไป หึๆ (ดูตัวเองเป็นคนชั่วยังไงไม่รู้5555)

**สารภาพค่ะว่ามันก็มีอาการปวดเมื่อยตาเวลาเขียนนิยายเหมือนกัน โดยเฉพาะตาข้างซ้ายไม่รู้เป็นไร ที่ช่วงนี้เราอัพ50%บ้าง 30%บ้าง เพราะมันเขียนไม่ไหวแล้ว เขียนได้เท่านั้นจริงๆ บวกกับไม่อยากให้รีดรอนาน ก็เข้าใจความรู้สึกเวลามันค้างนะ ก็เลยอัพให้แค่ครึ่งนึงแบบนั้น บางทีเราอาจมาเกินลิมิตตัวเองแล้วก็ได้😂เลยปวดตาบ่อยๆแบบนี้ เพราะงั้นช่วงนี้อาจมีหายไปวันสองวันบ้างนะ เพื่อพักสายตาตัวเองT T (ไรท์สายตาสั้นด้วยค่ะ ใส่แว่นแบบเลนส์หนักๆเลยเวลาเขียนนิยาย ไม่รู้ว่ามีผลรึเปล่า)


ความคิดเห็น