ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4

คำค้น : ท้อง,คราม,พี่ราม,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 02:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4
แบบอักษร

"พะ พี่ราม"ผมเสียงสั่น ความเร็วที่เพิ่มขึ้นกับรถที่ขับตามหลังเรามาทำให้ผมนั่งไม่ติด ใจก็เต้นด้วยความตกใจปนกลัว

"มึงใจเย็นๆ"พี่รามจับมือผมที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขากำมือผมแน่นให้ผมผ่อนคลาย

พี่รามกดหัวผมลง มืออีกข้างก็ประคองพวงมาลัยให้สมดุลกับตัวรถ

ปังๆๆๆ

กระจกหลังแตกกระจาย ผมก้มหน้าหลับตาแน่น

"ฮื่อออ พี่ราม ครามรักพี่นะ"ผมน้ำตานอง ขอแค่ได้บอกเขา ให้เขารับรู้ก็พอ

"มันต้องไม่เป็นไร เชื่อใจกู"

"ผมเชื่อ ฮึก เชื่อ"พี่รามจอดรถ เขาให้ผมอยู่ในรถส่วนเขา ก็ออกไป ผมพยายามจะออก ถ้าตายก็ตายด้วยกัน

"มึงห้ามออกมา"

"แต่..."

"กูขอร้อง อยู่ในรถห้ามออกไปไหน"เขาบอกด้วยแววตาอ้อนวอน มือเขาลูบท้องผมเบาๆ

"อึก ครับ"

"แล้วกูจะกลับมา กูสัญญา"ผมส่งยิ้มให้ เพื่อที่พี่รามจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงผม

ผมขดตัวอยู่ที่เบาะ นั้งรอเวลา รอพี่รามกลับมา

.

.

.

ผ่านไปนานจนผมแทบสติแตก ผมร้องไห้เงียบๆ ร้องตั้งแต่ที่พี่รามออกไป ร้องไม่หยุด

"ฮื่อออ พี่ราม ฮึก พี่ราม"ผมอยากออกไปแทบขาดใจ อยากไปหา อยากไปช่วยเหลือแต่

"เชื่อใจกู"

ผมเชื่อใจพี่ราม ถ้าผมมีแต่ตัวคงไม่ลังเลที่จะออกไปแต่ผมมีลูก ถ้าผมออกไปพี่รามคงไม่ให้อภัยผมแน่ๆ

ก็อกๆๆ

"อึก"ผมสะดุ้งเฮือก ถอยตัวติดกับประตูรถ

"คุณคราม"

"พะ พี่พล"ผมน้ำตาคลอ พี่รามคงปลอดภัยแล้วสินะ

"คุณครามปลอดภัยแล้วนะครับ"ผมเปิดประตูออกไป รีบเดินตรงไปหา

"พะ พี่รามอยู่ไหนครับ"

"คุณรามอยู่โรงพยาบาลครับ"

"อึก"ผมน้ำตานองหน้าอีกครั้ง ทรุดตัวลงนั่ง แล้วร้องออกมา

"คุณครามใจเย็นๆ..."

"ฮื่อออ พี่ราม จะ ฮึก หาพี่ราม"

"เดี๋ยวผมพาไป ใจเย็นๆ"

"หา พี่ราม..."

"คุณคราม!! คุณคราม!!"ผมถูกเขย่าตัวเบาๆ สติของผมนั้นลางเลือนเต็มทน ผมค่อยๆหลับตา แล้วไม่นานผมก็สลบลง

.

.

.

"อึก"

"คราม"

"พะ พี่ราม"ผมค่อยๆยกมือขึ้น ใช้แขนทั้งสองโน้มอีกคนลงมากอดทันที พี่รามช้อนผมขึ้นนั่งตักแล้วลูบหลังให้ผมเบาๆ

"กูอยู่นี่"ผมซุกลงที่อก ความหวาดกลัวมลายหายไปจนหมดสิ้น

"พี่รามเป็นอะไรมั้ย ผะ ผมได้ยินว่าพี่รามเข้าโรงบาลเลย..."

"เลยร้องจนสลบใช่มั้ย??"

"ใช่...ครับ"

"มึงต้องใจเย็นมากกว่านี้นะคราม มึงต้องมีสติ ถ้าตอนที่มึงล้มแล้วไม่มีไอ้พลมึงไม่กลัวว่าลูกมึงจะเป็นอะไรหรอ"

"ผม ขอโทษ ผมแค่กลัว ผม..."

"กูให้สัญญากับมึงแล้ว กูจะไม่ผิดคำสัญญาแน่"

"ก็ผมเป็นห่วง"

"กูไม่เป็นไร แค่แผลกระสุนเฉียวแขนเองเนี้ย"พี่รามโชรอยแผลที่มีผ้าพันไว้ให้ผมดู ผมยกมือแล้วลูบเบาๆ

"ดีนะหมอว่ามึงไม่เป็นอะไรมาก"

"ดีจัง"

"เรามาทำข้อตกลงกันมั้ย??"

"ข้อตกลง??"

"ใช่ กูจะเป็นพ่อเด็กในท้องมึง แต่ต่อจากนี้ไปจนถึงวันที่มึงคลอด มึงต้องไปอยู่ที่เกาะของกู"

"จริงนะ พี่ราม"

"จริง มึงจะไปรึเปล่า"

"ไป ผมจะไป"

"แล้วก็อีกเรื่อง กูเป็นมาเฟีย"ผมเบิกตากว้าง พี่รามสอดมือมากุมมือผมไว้ ผมเงียบไม่ใด้พูดอะไรต่อ

"มึงโกรธกูมั้ย มึงกับลูก ต้องอยู่ในอันตรายเพราะกู"ผมมองแววตานั้น ลึกลงไปข้างในพี่รามกำลังหวาดกลัว

"ผมไม่เคยโกรธพี่สักครั้ง ไม่เคยเลย"

"กูผลักใสมึงกับลูก กูทำผิดกับมึง มึงโกรธกูมั้ย"เสียงเขากระท่อนกระแท่น ผมส่ายหน้าพร้อมบอกอีกครั้ง

"ผมบอกแล้วว่าไม่เคยโกรธ พี่รามไล่ผมกับลูกแล้วยังไง เพราะพี่เป็นห่วงรึเปล่าถึงได้ทำ เพราะพี่กลัวเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นใช่มั้ย??"

"..."

"ผมเข้าใจและรักในสิ่งที่พี่เป็น"

"ในวันที่มึงบอกว่ามึงท้อง กูดีใจมาก..."

"..."

"กูกลัวที่จะทำให้มึงมีอันตรายเพราะกู กูอยากให้มึงอยู่ห่างๆจากกูแต่กูทำไม่ใด้...กูขาดมึงไม่ใด้ ขอโทษในทุกสิ่งที่กูทำ และขอบคุณที่มึงให้ของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับกู วันที่มึงคลอดเมื่อไหร่กูให้สัญญา..."

"..."

"กูจะไปขอมึงแต่งงาน"

"ขอผม...ตะ แต่งงาน"

"เราจะอยู่ด้วยกัน"

"อึก"

"กูสัญญา"

"อือ อือ"ผมโอบกอดพี่รามแน่น ต่อให้ไกลแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ต่อให้ไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร

"กูรักมึงนะคราม รักมึงที่สุด ถ้าวันใดวันหนึ่งกูไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้มึงได้นั้นแสดงว่า กูตายแล้ว"

"ฮื่อออ"

"กูจะยกทุกอย่างให้มึงกับลูก"

"ไม่เอา ฮึก ครามไม่เอา ขอแค่พี่ราม ได้มั้ย"

"กูจะพยายาม กูจะไปหามึงให้ได้"

"ผมจะดูแลลูก ฮึก ให้ดี"

"กูรักมึง"

"ผมก็รักพี่ครับ รักที่สุด ที่รักของผม"

"หึ"พี่รามกดจูบลงมาบนริมฝีปากผมเบาๆ มันช่างนุ่มนวลและเนินนาน อ่อนหวานและอ่อนโยน ตราตรึงทุกสัมผัส สลักลงในใจไว้ให้ไม่ลืมกัน

"ห้ามลืมกู"

"พี่ต่างหากห้ามลืมผม ห้ามลืมผม"

อีก7เดือนต่อจากนี้ ผมสัญญาว่าจะรักษาตัวเองกับลูกให้ดีที่สุด ผมสัญญา

.

.

.

---------

ยังไม่ใด้แก้คำผิดนะคะ รีบปั่นมาให้อ่านโดยไว

เดี๋ยวนี้อัพช้าหน่อยนะคะ ไม่น่าควบสองเรื่องเลยยยยยย อีกเรื่องก็พยายามไม่ให้ทิ้งช่วงห่างที่อัพมาก เดี๋ยวอัพช้าแล้วลืมพล็อต 

เดี๋ยวเราขอชี้แจ้งเรื่องพี่รามหน่อยนะคะว่านางเป็นมาเฟียแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ใด้มีอำนาจมากมายขนาดมาเฟียใหญ่ๆนะคะ เพราะนางก็ยังเรียนอยู่เลย ไม่ใด้กากแต่ก็ไม่ใด้เก่งมีลูกน้องเยอะแยะ คือตอนนี้พ่อน้องเป็นคนที่มีอำนาจแต่ไม่ใช่น้องไง เพราะฉนั้นน้องก็ต้องพิสูจตัวเอง ทันนานนะเอาจริง ไม่ใช่อยากเป็นแล้วได้เป็น การจะคุมคนได้เยอะๆมันต้องมีความน่าเกรงขามแค่ไหนคิดดู อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวน้องรามก็กลายเป็นเสือมหญ่ ตอนนี้อยู่ในขั้นเติบโตเนอะ

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ

ความคิดเห็น