เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 24/3​ ฐานะอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 24/3​ ฐานะอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2562 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24/3​ ฐานะอะไร
แบบอักษร

"ด้าพอเถอะลูก" 

มาลาผู้เป็นมารดาที่ทนดูไม่ได้รีบเข้ามาโอบกอดลูกสาวที่ทรุดนั่งลงร้องไห้บนพื้นแทบขาดใจ ร่างบางโผกอดมารดาเนื้อตัวสั่นราวคนจับไข้

"ผมว่าพาด้าไปพักก่อนเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคน" ลีโอพูดขึ้น

"ไม่ค่ะ" ใบหน้าสวยส่ายไปมา" ด้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"อย่าดื้อเลยนะด้า" มิ้มเข้ามาประคองเพื่อนรักอีกคน

 "เดี๋ยวทางนี้ปล่อยให้อีคอนกับไพลินดูแลไปก่อน แกไม่ได้ตัวคนเดียวนะอย่าลืมสิ ฉันเชื่อว่าถ้าแกเป็นอะไรไปคุณยูยะคงจะรู้สึกแย่เหมือนกัน"

"เชื่อที่มิ้มพูดเถอะนะลูก" 

มาลาสมทบลูบไปตามศีรษะลูกสาวอย่างปลอบประโลม​

"ก็ได้ค่ะ" 

วราลีพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาอีคอนและไพลินที่ส่งยิ้มมาให้เธอ

"ถ้าพี่ยะฟื้นต้องรีบโทรบอกกันนะ"

"ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงลินจะรีบโทรบอกพี่ด้าเลย" 

วราลีพยักหน้าเข้าใจ ยอมให้มารดาเดินเข้ามาประคองเธอ ขาเรียวกับไม่ได้ก้าวออกจากห้องอย่างที่ควรจะเป็นทว่ากลับวิ่งไปหายูยะผู้เป็นสามีที่นอนอยู่บนเตียง

มือเรียวที่เย็นเฉียบวางลงบนแก้มสากที่ขาวซีด โน้มลงจุ๊บหน้าผากสามีเบาๆ จมูกเล็กคลอเคลียกับจมูกใหญ่ด้วยความรักน้ำตาสีใส หยดแก้มสากไหลลงตามโครงหน้าของยูยะ

"พี่ยะรีบฟื้นขึ้นมานะ ฮึก ด้าสัญญาว่าด้าจะเชื่อฟังพี่ทุกอย่าง ด้ากับลูกรอพี่อยู่นะ ฮือ~"

ริมฝีปากนุ่มจุ๊บลงบนปากหนาแผ่วเบาแช่นิ่งราวสิบวินาที ก่อนจะผละออกหันไปหามารดาก่อนจะเดินออกไป ทว่าก็ไม่วายหันมองร่างใหญ่อีกหลายครั้ง

วราลีไม่รู้ว่าเธอใช้เวลาในการเดินทางกลับบ้านกี่นาที เมื่อหัวใจเธอล่องลอย​ไปอยู่อีกที่หนึ่ง

ดวงตาสวยแสนเศร้าจ้องมองแต่โทรศัพท์​ตลอดทาง เธอภาวานาว่าให้ไพลินหรืออีคอนโทรมาและได้ฟังข่าวดีบอกกับเธอว่าสามีฟื้น ทว่าทุกอย่างกลับเงียบงัน 

มาลาช่วยประคองร่างลูกสาวที่เหมือนจะเป็นลมได้ตลอดเวลาเข้าไปในคฤหาสน์​ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นเพ็ญประภาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธอ

"พะ พี่มาลารีบพาด้าหนี ปะ ไป แฮ่ก~" 

"อะไรเพ็ญพี่ฟังไม่รู้เรื่อง"  

มาลาบอกอย่างไม่เข้าใจเมื่อคำพูดของเพ็ญประภาปะปน​กับเสียงหอบหายใจ

จริงอยู่ที่เรื่องของคุณยายทำให้คนที่บ้านสะเทือนใจ ทว่ามาลาและเพ็ญประภาไม่ได้คิดถือโทษโกรธกันเมื่อรู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดไม่มีใครตั้งใจให้เกิดขึ้น

"รีบพาด้าหนีไปคะ " 

"จะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น พวกมึงรีบไปจับตัวลูกกูไว้" 

เสียงดังลั่นของประมุขทำให้ทุกคนเบิกตากว้างทว่าคงไม่ตกใจที่อยู่ๆ ก็มีบอดี้การ์ด​ชุดดำถึงสองคนเข้ามาจับตัววราลีไว้แน่น

"ป๊านี่มันอะไรกัน"

"นั่นสิคะคุณมันอะไรกัน" 

มาลาสบทบจ้องมองหน้าสามีที่จ้องลูกสาวด้วยความโกรธอย่างไม่เข้าใจ

ทั้งหมดคือหลอกใช่ไหม ทำไมลูกป๊าถึงได้ไร้ศักดิ์ศรี​ ไร้ยางอายแบบนี้ ถึงกับทำสัญญาบ้าแบบนี้ขึ้นมา"

ปึก!

เสียงตวาดดังลั่นตามด้วยกระดาษแผ่นสีขาวที่ถูกฟาดลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ปึก! ทำให้วราลีดวงตาเบิกกกว้างใบหน้าสวยส่ายไปมาเมื่อมันคือสัญญาของเธอและยูยะที่เคยตกลงกันเรื่องแต่งงาน 

"ฮึก ไม่นะป๊า สัญญานั้นด้ากับพี่ยะไม่ได้คิดสนใจมันแล้ว ป๊าเชื่อด้านะ เราสองคนรักกัน" 

"รักงั้นเหรอ" เจ้าสั่วเค้นเสียงหัวเราะ "มันรักเงินสิไม่ว่า และที่มันโดนยิงก็คงเป็นแผนเพื่อจะหลอกเอาเงินอีกก็ไม่แน่ คราวนี้คงเรียกค่าทำขวัญกี่ล้านดีล่ะ"

"ป๊าหยุด! ฮือ~"  

วราลีตะโกนดังลั่นทั้งน้ำตาเธอไม่สามารถทนฟังสิ่งที่บิดาพูดได้อีกต่อไป

"ได้โปรดเถอะป๊า อย่าทำแบบนี้เลย ฮึก ด้ารักพี่ยะเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน ป๊าปล่อยด้าไปเถอะนะ ด้าขอร้อง อย่ากีดกันพวกเราเลย ฮือ~"

วราลีอ้อนวอนร้องขอทั้งน้ำตา หัวใจวงน้อยเจ็บจนแทบอยากหยุดเต้นเมื่อวันนี้เธอเหนื่อยล้าเหลือเกินเธออยากขอให้มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้าง

"ยิ่งเป็นแบบนี้ป๊ายิ่งยอมไม่ได้ และไม่มีวันยอมรับลูกเขยที่เข้ามาอย่างไม่ถูกต้องให้มาเป็นพ่อของหลานป๊าเด็ดขาด"

ประมุขของบ้านลั่นคำขาดสีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังก่อนจะชี้นิ้วสั่งบอดี้การ์ด​

"พวกมึงพาลูกสาวกูไปไว้ในห้อง และเฝ้าให้ดีอย่าให้หนีไปไหน ไม่งั้นกูไม่เอาพวกมึงไว้แน่" 

"ไม่นะ ฮึก ป๊าทำแบบนี้กับด้าไม่ได้ ด้าไม่ยอม ฮึก ปล่อย ฮือ~" 

วราลีพยายามดิ้นสุดแรงที่มี ดวงตาสวยอาบไปด้วยหยาดน้ำตาเธอไม่เข้าใจทำไมบิดาเธอถึงใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้ 

"ได้โปรดให้โอกาสสามีด้าได้แก้ไข ฮึก พี่ยะต้องมีหน้าที่การงานที่ดีได้แน่ๆ นะป๊า ด้า ขะ ขอร้อง" 

วราลีพยายามดึงแขนที่ถูกรั้งโดยบอดี้การ์ด​มาพนมมือไหว้วอนผู้เป็นบิดา น้ำตามากมายยังไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่มไม่ขาดส่าย

"ตลอดชีวิต ฮึก ด้าตามใจป๊าทุกอย่าง ป๊าอยากให้เรียนอะไร อยากให้ด้าบริหารที่ไหน ด้ายอมทุกอย่าง ฮือ ด้าขอเรื่องนี้แค่สักครั้ง ครั้งเดียวในชีวิต ฮือ~" 

"ฮึก คุณคะ ได้โปรดสงสารหลานเราที่จะเกิดมาเถอะนะ" 

มาลาช่วยพูดอีกแรงเขย่าแขนสามีเมื่อทนเห็นลูกสาวเจ็บปวดอีกไม่ไหว 

"เสียใจ พูดคำไหนคำนั้น" เจ้าสั่วบอกพร้อมจับมือภรรยาออกหันหลังให้อย่างไม่แยแส​

 "เรื่องหลานในท้องป๊าจะหาสามีที่ดีมาแต่งงานกับด้าและดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องห่วง"

"ป๊า! /คุณพี่!" 

วราลี มาลาและเพ็ญประภาตะโกนเรียกประมุขของบ้านเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ แทบไม่อยากคิดเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน 

จริงอยู่ว่าวราลีเป็นที่พึ่งเดียวของตระกูลที่สามีของพวกเธอคาดหวังอยากให้มีครอบครัวที่ดี เหมาะสมและคู่ควร แต่แบบนี้มันเกินไป

"พาลูกฉันไปที่ห้องแล้วเฝ้าให้ดีอย่าให้คาดสายตา" 

"ไม่นะ ไม่ ปล่อย! ฮือ~" 

วราลีพยายามดิ้นสุดฤทธิ์​จ้องมองบิดาที่หลบสายตาด้วยความโกรธเคือง และผิดหวังปะปนอย่างเด่นชัด

"ด้าเกลียดป๊า! เกลียดป๊าที่สุด! "


โอ๊ย!! ดาร์กไปไหมไม่รู้ แต่ก็เข้าช่วงดราม่าแว้ว จะต้นเดือน สิ้นเดือนอย่าได้แคร์ มาม่าคืออาหารอมตะ​

วันนี้ลงให้สองตอนแล้วนะครับ แปลว่าพรุ่งนี้หายตัวได้ เย้!! 

ขอบคุณ​ทุกคอมเมนท์​ที่มอบให้นะครับ ถึงจะไม่มากมายแต่ก็เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว