ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ไปเดท

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ไปเดท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 514

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 02:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ไปเดท
แบบอักษร

“พรึ่บ!!!” พี่ฮีทผลักผู้ชายคนนั้นจนล้ม

“เฮ้!!! อะไรของคุณเนี่ย?!” ชายคนนั้นเขาพูดกับพี่ฮีท

“คุณเป็นใคร มาหอมยูตะทำไม!!!” พี่ฮีทตะคอกใส่เขา

“ผมก็เป็นเพื่อนยูตะน่ะสิ” ชายคนนั้นตอบ

“ห๊ะ!! เพื่อนเหรอ ผมจำไม่ได้นะครับว่ารู้จักกับคุณ” ผมที่ยืนช็อคมานานพูด

“นี่นายจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ ฉัน’ อิบูกิ’ ไอ้อ้วนห้อง 2 ที่เราเรียนห้องเดียวกันตอนมัธยมไง” ชายคนนั้นพูด

“แต่เดี๋ยวนะ อิบูกิไม่น่าจมูกโด่งขนาดนี้แถมไม่น่าจะสูงแล้วก็หุ่นดีขนาดนี้ด้วย” ผมสงสัย

“ก็ฉันไปทำจมูกมา กินนมเยอะเลยสูง ออกกำลังกายทุกวันเลยผอมไง” อิบูกิพูด

“อ่ะนี่!! ดูซะ!!” อิบูกิหยิบบัตรประชาชนยื่นให้ผมดู เป็นชื่อของอิบูกิจริงๆ ด้วย

“โอ้โห ไอ้อ้วนไม่เจอตั้งนานโคตรคิดถึงเลยว่ะ” ผมกระโดดกอดอิบูกิอีกครั้ง สาเหตุที่กระโดดกอดเพราะตัวมันสูงผมมันเตี้ยมาก ถ้าให้เปรียบเทียบก็ประมาณเสาไฟฟ้ากับหลักกิโลแหละครับ 5555+

พี่ฮีทที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าไม่พอใจสุดขีด

“นี่เพื่อนผมเองครับ อิบูกิ ตอนเรียนเราสนิทกันมากเลยครับเรียนห้องเดียวกันตั้ง 6 ปีแหนะครับ ไม่คิดเลยว่าจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้” ผมแนะนำ

“ส่วนนี่หัวหน้าบ.ก.ฉันเอง” ผมแนะนำ

“สวัสดีครับผมอิบูกิ หรือจะเรียกว่ามาร์คก็ได้ครับ มาร์คเป็นชื่อในวงการของผม” ^^ อิบูกิแนะนำตัวเองกับพี่ฮีท

“อื้ม” พี่ฮีทพูดและทำหน้าไม่ค่อยพอใจ

“พี่ฮีทครับผมขอคุยกับเพื่อนก่อนนะครับ แล้วถ้าปั่นต้นฉบับเสร็จผมจะโทรไปบอก” ผมบอกพี่ฮีทและพาอิบูกิเข้าบ้าน

พอเราเข้าบ้านพี่ฮีทก็ขับรถกลับไป ส่วนผมก็รีบพาอิบูกิไปหาเอมิ เพราะเราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน

“เอมิ อิบูกิมา!!” ผมตะโกนเรียกเอมิที่อยู่ชั้นบนของบ้าน

เอมิลงวิ่งลงมาด้วยความตกใจและเธอก็ไม่เชื่อว่าเป็นอิบูกิ จนเขาต้องหยิบบัตรประชาชนมาให้ดูอีกครั้งจนเธอเชื่อ

“นี่ เรียกฉันว่ามาร์คเถอะ ฉันไม่ชินกับชื่ออิบูกิแล้วอ่ะ” อิบูกิพูด

“เออๆ” ผมกับเอมิตกลง และหลังจากนี้เราจะเรียกอิบูกิว่ามาร์คกันนะครับ โอเคนะครับ มาร์ค!! 555+

เราสามคนจึงออกไปดื่มกันตามประสาเพื่อน แต่เป็นการดื่มที่น่าหงุดหงิดที่สุดครับ เพราะทันทีที่ถึงร้านก็มาสาวๆ มาขอถ่ายรูปกับมาร์คกันเต็มไปหมด ผมกับเอมิก็เพิ่งรู้ว่ามีเพื่อนเป็นคนดังขนาดนี้

“นี่นายทำงานอะไรเนี่ย” เอมิถาม

“อ๋อ ฉันเป็นนายแบบ กับถ่ายละครมา 3 - 4 เรื่องน่ะ” มาร์คตอบ

อาจเป็นเพราะผมกับเอมิยุ่งกับงานที่สำนักพิมพ์กันมากเลยไม่ค่อยได้ดูละครล่ะมั้งครับ

“แล้วพวกแกล่ะทำงานอะไร” มาร์คถามพวกผม

“ยูตะมันเป็นนักเขียนนิยาย best seller ของสำนักพิมพ์ฉันน่ะ ส่วนฉันก็เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด” เอมิตอบ

หลังจากนั้นเราก็ดื่มกันจนดึก มาร์คก็โทรเรียกคนให้มาขับรถแทนเพราะว่าดื่มกันไปเยอะมาก ส่วนผมกับเอมิก็เดินกลับบ้าน

“นี่ ยูตะวันหลังไปกินข้าวกันสองคนนะ ฉันมีอะไรจะบอก” มาร์คพูดกับผมก่อนกลับ

“อื้ม” ผมก็ตกลง

หลังจากนั้นมาร์คก็ส่งข้อความมาหาผมทุกว่าประมาณว่า

’อย่าลืมกินข้าวนะ’

‘คิดถึงเพื่อนจัง’

‘อยากเจอจัง’

ส่งมาให้ผมทุกวันเลยครับ แต่กลับไม่ส่งให้เอมิซักข้อความเดียวทั้งที่ก็มีเบอร์เอมินะครับ

ส่วนผมกับพี่ฮีทก็เจอกันแค่ที่สำนักพิมพ์ตอนผมไปคุยเรื่องต้นฉบับเท่านั้นเพราะพี่ฮีทเขาเป็นหัวหน้าบ.ก.แล้วเลยไม่ค่อยว่าง

จนมาวันที่ 20 กันยายน 2018

ผมก็มาส่งต้นฉบับที่สำนักพิมพ์จู่ๆ ก็มีข้อความส่งมา

‘ยูตะเราไปเดทกันเถอะ พี่รออยู่ลานจอดรถข้างล่างนะ’ พี่ฮีทส่งข้อความมาครับ

เอาจริงๆ นะครับทุกวันนี้ผมก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ว่าชอบหรือไม่ชอบพี่ฮีท แต่ทุกครั้งผมก็ไม่เคยปฏิเสธพี่เขาเลย แต่ถึงอย่างงั้นผมก็มีเรื่องที่ต้องตามหารักแท้ ตอนนี้ผมเลยสับสนสุดๆ ไปเลยครับ

แต่ในขณะที่ผมสับสนอยู่นั้น ผมก็รีบวิ่งลงไปถึงลานจอดรถแล้ว 555+

“ก๊อก ก๊อก!!” ผมเคาะกระจกรถพี่ฮีท พี่ฮีทที่นอนพักสายตาอยู่ในรถสะดุ้งตื่นขึ้น

“มาแล้วเหรอ” พี่ฮีทพูด

“นี่เราจะไปไหนครับ” ผมเข้าไปนั่งในรถแล้วถามพี่เขา

“ก็ไปเดทกันไง จุ๊บ!” พี่ฮีทเอื้อมมารัดเข็มขัดนิรภัยให้ผม และในตอนที่หน้าเขาอยู่ใกล้หน้าผมเขาก็จุ๊บแก้มผมทันที

เนี่ยๆ ทำแบบนี้ตลอดไง =///= จะไม่ให้ผมสับสนได้ไง!!

ในตอนที่พี่ฮีทกำลังจะออกรถ จู่ๆ ก็มีเสียงข้อความดังจากมือถือผม ผมจึงเปิดดู

‘อย่าลืมนะว่างเมื่อไหร่ ไปกินข้าวกัน คิดถึง’ มาร์คส่งข้อความมา แต่พี่ฮีทก็แอบเห็นด้วยพอดี

“ใคร!!!” พี่ฮีทถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เพื่อนผมไงอิบูกิ” ผมตอบ

“เพื่อนอะไรส่งข้อความแบบนี้ พี่ไม่ชอบ!!” พี่ฮีทไม่พอใจ

“นี่เราจะไปเดทกันไม่ใช่เหรอครับ จะมาทะเลาะกันแค่เรื่องเพื่อนผมส่งข้อความมาทำไม ที่มันคิดถึงเพราะพวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้วก็แค่นั้น ถ้าพี่ไม่พอใจผมลงรถก็ได้!!!” ผมบ่นยาว และกำลังจะถอดเข็มขัดนิรภัยเพื่อลงรถ

“พี่ขอโทษ!! ไม่ว่าแล้วไปเดทกันน้าาา” =3= พี่ฮีทอ้อน

และเราสองคนก็ขับรถไปที่สวนสนุกแห่งหนึ่ง เพราะผมเคยบอกพี่ฮีทว่าอยากไปเมื่อนานมาแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้มาเดทที่สวนสนุก ผมดีใจมากแล้วผมก็ชอบเครื่องเล่นมากด้วย ผมอยากเล่นรถไฟเหาะที่สุดเลย ^^

ผมรีบจูงมือพี่ฮีทไปต่อแถวขึ้นรถไฟเหาะทันที

“ดะดะเดี๋ยวก่อนสิ เราจะไม่กินอะไรกันก่อนเหรอ” พี่ฮีทที่หน้าซีดเผือกถามผม

ผมดีใจจนลืมหิวไปเลยแต่พี่ฮีทคงจะขับรถเหนื่อยผมเลยพาพี่เขาไปกินข้าวก่อน

“พี่ฮีทกลัวเครื่องเล่นเหรอครับ” ผมถามระหว่างที่เราทานข้าวกันอยู่เพราะเห็นพี่เขาหน้าซีด

“ป๊าววว เปล่ากลัวซะหน่อย พี่แมนพอน้อง!!” พี่ฮีทตอบท่าทางยียวนสุดๆ

“^___^ “ผมยิ้มให้พี่เขา แล้วผมจะคอยดูคนแมน 2018 นะครับ 5555+

พอเรากินข้าวกันเสร็จ พี่ฮีทบอกว่าจะไปห้องน้ำ ผมเลยรอที่โต๊ะ

“รอนานมั้ย” พี่ฮีทวิ่งกลับมาพร้อมที่คาดผมบนหัวรูปหูหมาสีน้ำตาล

“อ่ะนี่ ของมันต้องใส่นะ” ^o^ พี่ฮีทใส่ที่คาดผมรูปหูแมวสีเทามีลายสีดำให้กับผม

อะไรมันจะบังเอิญลายเหมือนตอนที่ผมกลายเป็นแมวขนาดนี้นะ แต่มันก็น่ารักดีครับ

ผมเลยเริ่มที่เครื่องเล่นเบาๆ ก่อน มันคือไวกิ้งนั่นเอง ผมจูงมือพี่ฮีทไปต่อแถว

ระหว่างที่รอพี่ฮีทก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป พี่เขาเอาหน้ามาอยู่ข้างๆ หน้าผม

“1...2...ซั่ม! จุ๊บ! อ่ะถ่ายเสร็จแล้วพอ” ^o^ พี่ฮีทจุ๊บแก้มผมตอนถ่ายรูป

ผมยังไม่ทันด่าก็ถึงคิวเราพอดี ไม่เป็นไรหลังจากนี้แหละคือการแก้แค้น!!! 5555555+

ความคิดเห็น