ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -12- พวกผู้ชาย

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 815

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2562 21:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-12- พวกผู้ชาย
แบบอักษร

เมื่อครั้งเป็นเด็กเขากับณิดาก็คุ้นเคยกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร พอมีโอกาสพ่อแม่ก็จะพามาเจอกันตามงานเลี้ยงในอำเภอ แม่ชื่นสุขบอกว่าถ้าณิดาเรียนจบก็จะให้คบหาดูใจกับเมฆาทันที ตอนนี้ณิดาก็เรียนจบมานานแล้วแต่ความสัมพันธ์ก็ยังไม่คืบหน้าไปไหน แล้วพอมีทัพเวหาโผล่มาเป็นหนามตำใจอีกคน

เรื่องราวก็ยิ่งพัวพันอีลุงตุงนังกันไปหมด

“หนูนิดชอบไอ้คุณเวย์นั่นใช่ไหม” เมฆากลั้นใจพูดออกไป มือหนึ่งถือแก้วน้ำมะตูม ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงกระเป๋า

ณิดาเม้มปากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ “หนูนิดจะไม่ปฏิเสธหรอกนะคะ และหนูนิดขอบคุณพี่เมฆมากที่เข้าใจและเป็นพี่ชายที่ดีของหนูนิดมาตลอด”

เมฆาได้ฟังแล้วก็ต้องถอนหายใจ เขารู้สึกเหมือนกับว่าแก้วบอบบางที่เขาคอยปกป้องมาตลอดนั้นกำลังสั่นคลอน แต่แปลกที่มันไม่ได้เจ็บเจียนตายเป็นพระเอกอกหักดังเป๊าะเหมือนในละคร

“ดังนั้นเรายกเลิกการแข่งขันยังทันนะคะพี่เมฆ” ณิดาหมุนตัวไปมองท้องฟ้า “หนูนิดไม่อยากเป็นตัวตลกให้คนนินทาทั้งหมู่บ้านอีกแล้ว”

“ไม่...” เมฆาโคลงหัว ท่าทีนั้นทำให้ณิดาต้องขมวดคิ้วมองเขาอีกรอบ

“พี่เมฆคะ หนูนิดว่า--”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” เมฆายกมือห้าม “ถ้ามันจ้องจะจีบหนูนิดของพี่ มันก็ต้องข้ามด่านทดสอบของพี่ไปก่อน ถ้ามันทำไม่ได้ มันก็ไม่คู่ควรกับน้องสาวของพี่จริงไหม”

ณิดายิ้ม เธอน่าจะตัดสินใจพูดกับเมฆาตั้งแต่แรก ไม่คิดเลยว่าเมฆาจะเข้าใจอะไรง่ายกว่ามารดาและพี่สาวของเธอเสียอีก

“พี่เมฆไม่โกรธหนูนิดเหรอคะ”

“โกรธสิ” เมฆาเอามือขยี้ผมเธอเบาๆ “แต่พี่จะโกรธมากกว่าถ้าหนูนิดไม่ยอมให้พี่ไปดัดสันดานไอ้อเมริกันหน้าด้านนั่น”

ได้ยินแล้วณิดาก็ยกสองนิ้วให้กำลังใจพร้อมกับยิ้มหวานจนชวนใจอ่อนยวบเป็นปุยนุ่น

“สู้ๆ นะคะพี่เมฆ เอาให้พี่เวย์แพ้ราบคาบไปเลย!”

“แต่!” เมฆาก้มลงกระซิบ “เรื่องนี้เก็บไว้เป็นความลับของเราสองคนนะ เดี๋ยวไอ้หน้าฝรั่งรู้แล้วมันจะได้ใจ”

“ตกลงค่ะ” เธอยิ้มปิดท้ายอีกรอบ



ชาวบ้านเริ่มมารวมตัวกันเยอะขึ้นกว่าเดิม ส่วนมากแล้วเป็นคนรู้จักของพ่อเสงี่ยมศักดิ์กับแม่ชื่นสุข เด็กประถมบางส่วนก็มากินน้ำกินขนมฟรีแล้วนั่งกินลมคุยเล่นกันใต้ต้นมะขาม

การแข่งขันแบ่งเป็นสองส่วน โดยครึ่งแรกคือยิงหนังสติ๊กให้โดนเป้านิ่ง โดยจะมีกระป๋องวางเรียงรายให้เก็บคะแนน ใครยิงกระป๋องตกจากแท่นวางก็ได้รับไปหนึ่งคะแนน

ทัพเวหาและเมฆายืนประจำตำแหน่งห่างจากแท่นวางกระป๋องประมาณสิบเมตร ชายหนุ่มฉกรรจ์ทั้งสองคนสะกดสายตาสาวชาวบ้านรอบบริเวณ ส่วนหนึ่งนั้นเป็นแฟนคลับเดิมของเมฆา และอีกส่วนดูท่าว่าจะผันตัวเป็นแฟนคลับทัพเวหาในเร็วๆ นี้

“หนูนิดครับ!!”

ณิดายืนกางร่มอยู่ข้างพ่อกับแม่ก็หันไปตามเสียงเรียก เป็นทัพเวหาที่เรียกเธอ คนตัวสูงกว่าใครโบกมือทักทาย จากนั้นก็เอามือแตะบนปากตัวเองแล้วเป่ารอยจูบนั้นส่งมาให้

หมับ!

เป็นเมฆาที่รีบวิ่งมาคว้าอากาศไว้ เขากำอากาศที่เปรียบเป็นจูบลอยลมของทัพเวหาลงกับพื้นแล้วเอาเท้าขยี้ทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ถ้ามึงกล้าส่งจูบให้น้องหนูนิดอีกรอบ คราวนี้กูเอาขี้ควายปาหน้ามึงแน่ไอ้เวย์!”

“เอาขี้ควายยัดปากมึงก่อนเถอะไอ้เมฆ พูดมากฉิบ!” ทัพเวหาเบะปากใส่

“วอนตีนแล้วมึง!” เมฆายกกำปั้น

“เอาสิ! มึงกร่างเป็นคนเดียวเหรอ” ทัพเวหาก้าวเท้าเข้าประชิด

คนงานไร่อัญชันพุ่งตัวดึงทัพเวหาออกเร็วพอๆ กับคนของปลัดนพดึงเมฆาออก ไม่อย่างนั้นกว่าจะได้เห็นการแข่งยิงหนังสติ๊กก็คงได้เห็นสองหนุ่มวางมวยกันก่อนแน่ๆ

เมื่อชายหนุ่มทั้งสองสงบลงแล้วทางด้านพ่อเสงี่ยมศักดิ์ก็รีบเข้ามายืนตรงกลางแล้วเอ่ยบอกกติกา

“เอาล่ะ ทั้งสองคนตั้งใจฟัง ใครยิงเป้าตกก็นับเป็นหนึ่งแต้ม แต่ละฝ่ายมีเป้าอยู่สิบเป้า สลับกันยิงจนครบนะ”

ทัพเวหาและเมฆาสลัดคนห้ามออกแล้วยืนฟังกติกา แน่นอนว่าชายทั้งสองคนไม่วายขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องกันอย่างดุเดือด พ่อเสงี่ยมศักดิ์มองทั้งสองคนแล้วพูดต่อ

“คะแนนรอบแรกนี้จะไปบวกกับคะแนนรอบหลัง ซึ่งรอบหลังเป็นเป้าเคลื่อนที่ ซึ่งจะยิงยากมาก ดังนั้นตั้งใจทำคะแนนรอบแรกให้ดี”

พ่อเสงี่ยมศักดิ์มองไปทางเมฆา “คุณเมฆถือว่าเป็นเจ้าบ้าน เริ่มก่อนแล้วกัน”

เมฆาไม่พูดพร่ำทำเพลงเขายกหนังสติ๊กขึ้นมาเล็งเป้าจากนั้นก็ยิงลูกหินออกไป

เพล้ง!

เสียงลูกหินกระทบโลหะและกระป๋องแรกของเมฆาตกลงพื้นดิน กรรมการนับเป็นหนึ่งคะแนน แม่ชื่นสุขปรบมือเสียงดังกว่าใคร

“เก่งจังเลยคุณเมฆ! นี่สิลูกผู้ชายอกสามศอก ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ” แม่ส่งเสียงเชียร์พลางหันไปพยักหน้าเออออกับกลุ่มเพื่อนและปลัดนพ

เพล้ง!

เป้ากระป๋องแรกของทัพเวหาตกลงพื้นดิน คราวนี้ถึงคราวที่พ่อได้หัวเราะอย่างสะใจบ้าง

“ฮ่าๆ ๆ ๆ หรือว่าเกมนี้มันง่ายเกินไป คุณเวย์ถึงเล็งได้แม่นขนาดนี้!!”

ได้ยินพ่อพูดแล้วณิดาก็ต้องส่ายหน้า แต่คนรอบข้างกับเริ่มส่งเสียงพนันลงขันกันแล้วว่าใครจะชนะเกมครั้งนี้ ทางด้านอัศนัยถึงกับวางพนันว่าถ้าทัพเวหาชนะเขาจะสัมนาคุณนมสดเย็นถังใหญ่มาแจกเด็กๆ ในหมู่บ้านเลยทีเดียว

เอาเข้าไปสิ!!

เพล้ง!

เมฆายิงลูกหินใส่กระป๋องอีกครั้ง แล้วก็แม่นอีกครั้ง แต่ทางด้านทัพเวหาก็ไม่พลาด

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

เสียงลูกหินกระทบกระป๋องดังต่อเนื่อง คะแนนรอบแรกออกมาเสมอกันและเข้าเป้าทุกลูกเหมือนกันเป๊ะ ทุกคนได้แต่อ้าปากเหวอกับฝีมือที่แม่นเหมือนจับวางของชายหนุ่มทั้งคู่

ก่อนจะเข้าสู่รอบสองของการแข่งขัน ณิดาแอบส่งสายตามองทัพเวหา แต่เขาไม่ได้มองเธอสักนิดเพราะมัวจดจ่ออยู่กับการแข่งขัน ด้านเมฆาก็เคร่งเครียดไม่แพ้กันเมื่อเห็นฝีมือคู่แข่ง

...เข้าใจแล้วว่าพวกผู้ชายทำไปเพื่อความบ้าคลั่งล้วนๆ !!

มิหนำซ้ำยังยกเธอมาอ้างเพื่อหาเรื่องสนุกเล่นกันเสียมากกว่า!!



พักเที่ยงวันจันทร์แดดร้อนระอุ พนักงานตึกอำนวยการเดินลงมากินอาหารสวนทางกับคนงานในไร่ที่หมดเวลาพักพอดีทำให้โรงอาหารของไร่อัญชันเพียงพอสำหรับพนักงานลูกจ้างทุกคนในไร่ได้ใช้งาน ข้าวเที่ยงฟรีที่โรงอาหารยังอร่อยเสมอ วันนี้มีเมนูกวยจั๊บญวนของโปรดณิดา เธอยิ้มแก้ปริเมื่อคุณป้าแม่ครัวตักหมูยอให้มากเป็นพิเศษ

“ป้าอยู่ทีมคุณเวย์นะจ๊ะน้องหนูนิด”

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของแม่ครัวบอกปิดท้าย ประโยคนั้นทำให้ณิดายิ้มเขิน เมื่อรับถ้วยอาหารแล้วก็รีบเดินดุ่มๆ กลับมานั่งข้างแขไขและเพื่อนชายร่างสาว ที่ใครๆ ต่างก็เรียกชื่อกลุ่มพวกเธอว่า ‘แก๊งลูกครู’

“ทำใจให้ชินเถอะหนูนิด เรื่องวันเสาร์เขารู้กันทั้งไร่แล้ว” แขไขเอ่ยแกมขำ

“ไม่ตลกเลยนะแข...” ณิดาค้อน

“ฉันลุ้นสุดใจเลยนะตอนที่ขว้างกระป๋องออกไปแล้วคุณเวย์ยิงลูกหินโดนน่ะ โอ้โห เห็นแล้วใจบางไปโหม๊ด!! คุณเวย์ได้คะแนนสองรอบเต็ม! เต็ม! เต็ม! ไปเลยจ้า” ปรนัยเพื่อนสาวร่างชายผู้มีพ่อแม่เป็นครูแต่ริอาจแหกคอกมาเรียนเกษตรเอ่ยพรรณนา

“สุดท้ายคุณเวย์ก็ชนะพี่เมฆขาดรอย เห้อ ไม่เสียชื่อชาวไร่อัญชันจริงๆ” แขไขพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย

“ยังไม่เคยเห็นเขาลงไร่สักครั้ง แขนับเขาเป็นชาวไร่แล้วเหรอ” ณิดาเอ่ยขัด สองมือก็จับช้อนส้อมคลุกเคล้าเครื่องปรุงให้เข้ากับกวยจั๊บร้อนๆ ไปพร้อมกัน

“ไม่ใช่ชาวไร่ เขาเป็นเทพบุตรต่างหากย่ะยัยแข” ปรนัยพูดพร้อมกับเอาไหล่ดันเพื่อนสาว

“ว่าแต่ว่า ถ้ารอบหน้าคุณเวย์ชนะอีก แม่ชื่นจะทำยังไงต่อไปล่ะ” แขไขสงสัย ว่าแล้วก็ตักข้าวราดแกงเขียวหวานของตัวเองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“รอบหน้าไม่ชนะหรอกแข แม่เป็นคนคิดเกม เห็นบอกว่าจะแข่งกินเผ็ดน่ะ” พอเอ่ยเฉลยแล้วณิดาก็ถอนหายใจปลงตก เธอก้มหน้าก้มตากินอาหารไม่ต่อล้อต่อเถียงเพื่อนสนิทอีก

ส่วนทางด้านปรนัยกับแขไขก็สลับกันแสดงความคิดเห็นต่อไปราวกับวิเคราะห์การเมืองระหว่างแคว้น หารู้ไม่ว่าทัพเวหากินเผ็ดไม่ได้เลย เหตุผลนี้แหละที่ทำให้ณิดารู้ผลแพ้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง เรียกได้ว่าแม่ชื่นสุขคิดเกมนี้ขึ้นมาเพื่อกีดกันทัพเวหาอย่างถึงที่สุด ไม่ต้องนั่งวิเคราะห์ให้ปวดหัว

พอกินข้าวเที่ยวเสร็จแล้วชาวแก๊งลูกครูก็พากันเดินกลับออฟฟิศ แต่ร่างสูงของทัพเวหาโผล่มาทักทาย นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เขาโผล่มาตอนเที่ยง แขไขกับปรนัยแยกตัวกลับไปก่อนปล่อยณิดาไว้กับหลานชายเจ้าของไร่พร้อมกับส่งสายตาหยอกเย้าแบบที่เพื่อนสนิททั้งสามรู้ความหมายต่อกันเป็นอย่างดี

“วันนี้ตื่นเร็วนะคะ”

เธอเอ่ยทักก่อน ปกติณิดาจะเห็นหน้าเขาก็ปาไปบ่ายสองหรือบ่ายสามโน่น เป็นที่รู้กันในนาม ‘คุณเวย์หลานคุณย่า ไม่เที่ยงไม่ตื่น’

“ต้องรีบตื่นมารับรางวัล” เขายิ้มกว้างพร้อมกับคว้าร่มกันแดดในมือเธอไปถือให้



/// สวัสดีปีใหม่นะคะรีดเดอร์ที่รักทุกคน ไรต์ขออวยพรให้ปีนี้ทุกคนมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง คิดสิ่งใดสมปรารถนา ร่ำรวย โชคดี มีคนดีๆ อยู่รอบตัวและก้าวเดินอย่างมั่นคงในทุกๆ วันนะคะ รักๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว