ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ๑/๓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2562 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
๑/๓
แบบอักษร

แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าคมคาย เปลือกตาของเขาขยับไหว ก่อนดวงตาจะปรือขึ้นช้าๆ 

“ท่านตื่นแล้ว?” เสียงใสกังวานที่เคยคุ้นแว่วมาจากมุมห้อง

ดวงกลมใสเหมือนแก้วเจียรไนจดจ้องเมียงมองมา ร่างแน่งน้อยนั่งกอดเข่าอยู่ที่ตรงนั้น ห่างจากประตูเรือนไม่ถึงหนึ่งฉื่อ

แววตาไหววูบเมื่อสบกับนัยน์ตาดำขลับเหมือนหยดหมึกของคนที่นอนฟุบอยู่บนพื้น เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง ไหล่ซ้ายเจ็บยอก เสื้อที่คลุมอยู่บนร่างอย่างลวกๆ เลื่อนหล่นลงจากไหล่กว้าง

เผยให้เห็นเรือนกายสีน้ำผึ้งกำยำ หากแต่ยามนี้ปราศจากร่องรอยของบาดแผลอย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งที่ไม่กี่ชั่วยามก่อนนั้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล กระทั่งแผลที่ไหล่ซ้าย ก็อันตธานอย่างน่าอัศจรรย์

“ท่าน...” ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอออกจากกัน พลันสองแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อถึงร่างเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย

แม้ยามนี้ส่วนสำคัญถูกซ่อนเร้นไว้แล้ว

หลังจากที่เขาสลบไสล นางก็ลากผู้เป็นอาจารย์กลับมายังเรือน อย่างทุกลักทุเล ทั้งที่ควรจะทิ้งเขาไว้ในถ้ำ แต่สามัญสำนึกสั่งให้นางพาเขากลับเรือน

ผิงผิงหลับหูหลับตาใส่เสื้อผ้าให้เขา ก่อนจะนั่งเฝ้าอยู่ที่ข้างประตู 

“ท่านจำไม่ได้หรือ” 

ซื่อฝุเบือนหน้ามองมา แววตาและสีหน้าของผู้เป็นอาจารย์ว่างเปล่า มีเพียงหัวคิ้วเข้มที่ย่นเข้าหากัน ก่อนหลุบตามองมือทั้งสองของตน มือใหญ่ทว่าเรียวยาวราวกับเหลา แข็งแรงและงดงาม

อาจารย์ของนางกลับมาแล้ว

ร่างงามสง่าของบุรุษที่นั่งอยู่กลางโถงนั่งเล่นในยามนี้คือซื่อฝุที่นางเคยคุ้น แม้ผิงผิงจะอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าขยับเข้าใกล้

“เหตุใดเจ้าถึงนั่งอยู่ตรงนั้น” 

นางลังเลเล็กน้อย ก่อนเลือกที่จะบอกให้ส่วนที่ จำเป็น

“ท่าน...ท่านไม่สบาย แล้วหมดสติไป แต่ก่อนจะหมดสติไป ท่านมีอาการประหลาด” 

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะสืบสาวราวเรื่อง เสียงฝีเท้าข้างนอกก็ดังใกล้เข้ามา

“พี่ผิงผิง” เด็กสาวลุกขึ้นยืนโผล่หน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่แง้มไว้ เด็กชายผอมเก้งก้างยืนหอบหายใจอยู่หน้าเรือน

“ลงเขาไปเร็วเข้า” 

“มีอันใดกัน” 

“ท่านย่าให้ข้ามาตาม เดี๋ยวจะไม่ทันการ” 

“ไม่ทันการอันใด” หายใจจนเต็มปอดแล้ว เสี่ยวจิ้งลูกพี่ลูกน้องของนางจึงเงยหน้าร้องออกมา

“ปัดโธ่เอ๊ย พี่ผิงผิง ลืมแล้วหรือว่านี่วันอะไร” 

ศีรษะของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดถึง

“อย่ามัวแต่ยืนอึ้งอยู่เลย รีบลงเขาไปเตรียมตัวเถิด วันนี้ใช่เฒ่าแก่เจินที่ร้านผ้า จะส่งแม่สื่อมาดูตัวเจ้าหรือไม่” 

ดูตัว? 

หัวใจของผิงผิงเต้นรัวขึ้นมาทันที นางลืมเลือนเรื่องสำคัญไปได้อย่างไร ปีนี้นางย่างสิบเจ็ดแล้ว ตามธรรมเนียมของคนที่นี่ ย่อมควรแก่เวลาที่จะออกเรื่อนหรือไม่ใช่

ใจของเด็กสาวร้อนรน นางยังไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจ หนำซ้ำอาจารย์ก็ยัง…

“เร็วๆ เข้าเถิดพี่ผิงผิง” 

ผิงผิงห่วงหน้าพะวงหลัง อาการของซื่อฝุก็ยังไม่หายดี แต่การดูตัวของหญิงสาวเป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่หรือ

“ข้าต้องไปแล้ว ข้าจะรีบกลับมา” 

บอกกล่าวคนที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นคราหนึ่ง แล้ววิ่งตึงตังลงจากเรือนไป รีบเร่งลงเขาไปกับญาติผู้น้อง

ครั้นมาถึงบ้าน ท่านย่าและท่านแม่ก็จับนางขัดสีฉวีวรรณ หอบน้ำหอมอบน้ำปรุง จนร่างกายอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้

“สวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้ จึงดูเป็นกุลสตรีขึ้นมาบ้าง ผิงผิง...หลานสาวข้า เติบโตถึงเพียงนี้แล้ว แม่สื่อได้เห็น ต้องพึงใจแน่นอน” 

ผู้หญิงต่างวัยที่ยืนชุมนุมกันในที่แห่งนั้นต่างยิ้มเยื้อนยินดี

มีเพียงร่างอรชรในชุดงดงาม ที่รู้สึกอึดอัดคับข้องใจ นางไม่คุ้นชินกับการสวมใส่เสื้อผ้าของแพรพรรณอ่อนหวานของสตรี

ที่ที่นางเคยคุ้นคือป่าไผ่และชานเรือนของซื่อฝุ…

หนึ่งชั่วยามให้หลัง แม่สื่อ ก็มาเคาะประตูบ้าน

นางถูกสั่งให้นั่งร่วมโต๊ะกลม แต่แทบจะมิได้เอื้อนเอ่ยวาจา แม่สื่อร่างท้วมพิศมองใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของเด็กสาว ยิ้มย่องพอใจ

“เทียบวันเดือนปีเกิดแล้วเหมาะสมกับคุณชายสาม สกุลเจินยิ่งนัก ใบหน้าก็งดงามผ่องใส รูปร่างไม่ผอมบาง มีน้ำมีนวลเหมาะแก่การให้กำเนิดบุตรธิดา” 

แม่สื่อจาระไนคุณสมบัติของนางออกมา ไม่ต่างจากพ่อค้าที่กำลังเลือกซื้อม้าในตลาดค้าสัตว์ในเมืองหลวง

“ข้าจะรีบนำความไปบอกเฒ่าแก่เจิน จะได้เตรียมฤกษ์ยามสู่ขอหลานสาวของท่าน” ไม่ทันที่ ฮูหยินชรา...ท่านย่าของนางจะตกปากรับคำ

“คงเป็นเช่นนั้นมิได้” ใครคนหนึ่งก็ขัดขึ้น

คนทั้งหลายในโถงนั่งเล่น หันมองไปยังประตูที่เปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่ชุดยาวสีขาวก้าวเข้ามา

ใบหน้าของเขาคมคายเยือกเย็น กรุ่นกลิ่นอายน่ายำเกรง ฮูหยินหลี่ และฮูหยินชรา

“ด้วยเหตุใดกัน” แม่สื่อเขม่นมองผู้มาใหม่

นึกกริ่งเกรงอยู่ หากแต่สายตาแฝงด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดคออยู่หลายส่วน ดวงตาดำขลับดุจน้ำหมึกจ้องมองไปยังร่างแน่งน้อยที่ยังนั่งสงบเสงี่ยม แววตาของเขาทำเอาช่องท้องของคนถูกจ้องร้อนวูบวาบชอบกล

“นางเป็นสตรีมีตำหนิแล้ว” 

“หมายความว่าอย่างไร” แม่สื่อตาโตซักไซ้ ทั้งฮูหยินหลี่และแม่สามีมองหน้ากันเลิกลั่ก ตกอกตกใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ไม่รู้ว่าชายหนุ่ม ‘แปลกหน้า’ ที่ปรากฏตัวในบ้านของพวกตนคือผู้ใด สีหน้าของเขาราบเรียบอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยคำอีกครั้ง

“นางถูกข้ากัด” 

ดวงตาของคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นสตรีมีตำหนิเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้าง งงงันทำอันใดไม่ถูก

“กัด? กัดที่ตรงไหน อย่างไรกัน” 

“อย่านะ!” ก่อนที่คนถูกถามจะตอบความแม่สื่อ

ร่างเล็กก็ผุดลุกจากเก้าอี้ ปรี่เข้าไปปิดปากชายหนุ่มเอาไว้ ให้ตายเถิดสวรรค์ เขาจำเรื่องเมื่อคืนได้หรือ! 

To be continued...

มาโคตรดึก ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านอยู่มั้ยตอนเน้ บอกก่อนว่าเรื่องนี้จะมาสั้นๆ เพราะเขียนคั่นเวลา คิดไปลงไปนะจ๊ะ ฮ่าๆ ชอบไม่ชอบบอกกันมั่งน้า

🎁สั่งพรีเล่มทำมือของหวงได้ที่:

Inbox แฟนเพจ หรือ Email: orderbook.pliw@gmail,com

พ ร า ว พ ริ้ ม

ติดตามข่าวสารได้จากแฟนเพจนะจ๊ะ fanpage: pliwon.prawprim​

https://www.facebook.com/pliwon.prawprim/

ความคิดเห็น