email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 39 ท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 ท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 ท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์
แบบอักษร

​ในเตียงกว้าง...หญิงสาวใบหน้างดงามหลับสนิท หลังจากทำศึกหนักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา นางลืมตาขึ้นข้าๆ มองลอดผ่านผ้าม่านสีขาว เห็นนางกำนัลสองคนเอาผ้ากับอ่างน้ำมาให้เหมือนทุกเช้า

“ตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินเอาผ้าชุบน้ำหอมส่งให้นาง

“ยามไหนแล้วหรือ”

“ยามเฉินเพคะ” (ยามเฉิน เท่ากับเวลา 07.00 น. จนถึง 08.59 น.)

“ข้างนอกหิมะโปรยปราย ทำให้ข้านึกว่ายามเหม่า” (ยามเหม่า เท่ากับเวลา 05.00 น. จนถึง 06.59 น.)

“หวงโฮ๋ว...จะทรงเสวยเลยไหมพะยะค่ะ” ฟางเหอถามขึ้น

“เดี๋ยวข้าจะไปห้องเครื่องจะทำไก่ตุ๋นเหล้าถวายใต้อ๋องเสียหน่อย ฟางเหอไปบอกห้องเครื่อง เดี๋ยวข้าจะเข้าไป”

ฟางเหอบังคมแล้วออกไป

“ไม่เสวยก่อนหรือเพคะ” เยี่ยหลินถามขึ้นอีกคน

“ข้ายังมิหิว เยี่ยหลินเจ้าเอาหีบปิ่นทองของข้ามาให้ที”

“เพคะ” เยี่ยหลินเดินไปที่หีบผ้าที่มาจากแคว้นเย่ว์ นำกล่องทองลายงดงามออกมาจากหืบ เดินมาให้ซุนหลี่

“นี่เพคะ” เยี่ยหลินพับเพียบส่งซุนหลี่ นางจึงเปิดออกมาเป็นปิ่นทองฝังพลอยแดงที่นำมาจากแคว้นเย่ว์

“ข้าจะให้สนมหลิน”  ซุนหลี่มองปิ่นชิ้นนี้ ที่ไม่ได้งดงามเท่าไหร่นักแต่นางก็ได้ซื้อมากพ่อค้าต่างเมือง เมื่อสามปีที่แล้ว

“แต่ปิ่นชิ้นนี้...หวงโฮ่วประดับบนพระเศียรอยู่บ่อยครั้งตอนเป็นฮูหยิน ในจวนเสนา”

“ใช่...แต่ข้าไม่รู้จะให้อะไรเพื่อเป็นรับขวัญสนมหมี่...แค่เรื่องเมื่อคืนข้าก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว”

“มันไม่ใช่ความผิดของหวงโฮ่ว เพราะว่าใต้อ๋องรักหวงโฮ่วมากกว่าใคร...” เยี่ยหลินพูดตามที่นางเห็นมาโดยตลอด

“ข้าต้องการสร้างมิตร...มากกว่าสร้างศัตรู...เดี๋ยวจะเสียเวลาไปห้องเครื่องเถิด” ซุนหลี่เอาปิ่นวางใส่กล่อง เยี่ยหลินประครองนางเดินไปยังกระจก นางกำนัลสามคนเดินเข้ามาแต่งตัวให้กับนาง

“วันนี้ข้าขอใส่สีชมพูนะ...ข้าชักจะเบื่อสีแดงแล้ว” ซุนหลี่ยิ้มให้กับเยี่ยหลิน”

“เพคะหวงโฮ่ว” นางกำนัลสามคนพูดพร้อมกัน


“ถวายบังคมพะยะค่ะ...” ต้นเครื่องสิบกว่าคนห้องเครื่องบังคมซุนหลี่

“ตามสบาย...” ซุนหลี่ยิ้มให้พวกเขา

“กระหม่อมเครื่องปรุงไก่ตุ๋นเหล้าเตรียมไว้แล้วพะยะค่ะ”

“ดี...” ซุนหลี่เดินดูเครื่องปรุงที่ต้นเครื่องครบทุกอย่างนางก็ลงมือทำ

“ให้กระหม่อมช่วยนะพะยะค่ะ” ต้นเครื่องคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“ไม่ต้องหรอก...ไท่เซียน...ข้าต้องการจะทำเอง”

“น่ากินจังเพคะ” เยี่ยหลินมองไก่ที่มีน้ำซอสเหล้าราดอยู่บนจานเงินลายฉลุงดงาม แล้วมองอีกสองอย่างที่ซุนหลี่ทำควบคู่กัน

“หอมกลิ่นน้ำโสมลอยมาเลย” ฟางเหอมองไก่ตัวใหญ่ที่อยู่บนจาน

“ของเจ้าและพวกเจ้าข้าทำไว้ต่างหากแล้วนะ ไปตักกินได้” ซุนหลี่ยิ้มให้กับพวกเขา

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ/เพคะ” ทั้งหมดบังคมซุนหลี่

“ถวายพระพรหวงโฮ่ว” องครักษ์หลี่เดินเข้ามา

“อ้าว...องครักษ์หลี่ ไม่เจอเสียนาน...เจ้าสบายดีหรือไม่” ซุนหลี่ยิ้มให้กับองครักษ์หลี่

“ขอบพระทัยที่ทรงถาม...กระหม่อมสบายดีพะยะค่ะ”

“มาถึงนี่ มีอันใดหรือ”

“ใต้อ๋องทรงเรียกหา...ให้หวงโฮ่ว...เสด็จไปอุทยานพะยะค่ะ”

“ได้ข้าจะไป...พวกเจ้าเอาอาหารที่ข้าทำ...ไปที่อุทยานแล้วกัน” ซุนหลี่มองอาหารที่พึ่งทำเสร็จอยู่สองอย่าง

“พะยะค่ะ” ฟางเหอรับคำสั่ง


“ดอกบ๋วยเบ่งบานงดงามยิ่งเพคะ” เยี่ยหลินชักชวนซุนหลี่มองดอกบ๋วยสีชมพูบานเต็มต้นในฤดูหนาว

“ดีนะ วันนี้พอมีแสงแดดสาดส่อง หิมะจึงไม่ตก” ซุนหลี่มองบรรยากาศรอบตัว แม้นจะเย็นตลอดเวลาก็ตาม แต่ก็มีเวลาพักให้หิมะหยุดตกได้บ้างในช่วงกลางวัน

“ดีแล้วเพคะ...กลางคืนหนาวจับใจ” เยียหลินทำตัวหนาวสั่ง จนทำให้ซุนหลี่หลุดหัวเราะเบาๆ เพราะต้องรักษากิริยา

เสียงดนตรีดังลอยมาจากในอุทยานจนทำให้นางหยุดยืนฟัง

“เพลงนี้ข้ารู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก” ซุนหลี่พูดเบาๆ

“หม่อมฉันก็มิทราบเพคะ หม่อมฉันก็พึ่งเคยได้ยิน”

ซุนหลี่เดินเข้าไปใกล้เดินไปเรื่อยๆ เห็นบุรุษงามนั่งเล่นกู่เจิงอยู่ใต้ต้นดอกบ๋วย พื้นยกสูง มีองครักษ์ แม่ทัพมู่ยืนคอยอารักขาอยู่ไม่ห่าง

“วงพักตร์งดงามดุจจันทร์ฉาย...ท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์ กิริยาดุจนางสวรรค์”

“ไปเอาคำกลอนแบบนี้มาจากไหน หม่อมฉันมิเคยได้ยิน” ซุนหลี่ยิ้มอายขวยเขินต่อหน้าเหล่าข้าหลวง

“พอเห็นหน้าเจ้าข้าก็นึกขึ้นได้” หลงหลานมู่ดีดกู่เจิงต่อในบทเพลงเยว์ที่เขาไม่เคยเล่นนอกจาก จำมาจากวันที่นางร่ายรำ ที่ทำให้เขาติดตราตรึงใจนาง...

ซุนหลี่ร่ายรำเพลงเป็นบทเพลงเยว์...เหมือนครั้งที่นางรำในท้องพระโรงแคว้นเย่ว์ เหมือนกลับว่าได้รำลึกความหลังถึงจะเจ็บปวดที่ต้องมาแต่งงานกับเขา แต่บัดนี้รักเขาอย่างล้นหัวใจ

เพลงจบซุนหลี่ย่อตัว หลงหลานมู่ลุกขึ้นยืนเดินไปจับมือนาง

“เจ้ายงคงร่ายรำได้อย่างงดงาม มิเคยเปลี่ยน” เขาเอ่ยชมนาง

“ใต้อ๋อง ทำให้หม่อมฉันรำลึกความหลัง...ครั้งที่หม่อมฉันร่ายรำให้ใต้อ๋องทอดพระเนตร” นางยิ้มให้ เขาจับมือนางเดินไปโต๊ะนั่งกลางสวนกุ้ยฮัว ดอกสีส้มเบ่งบานเต็มต้น

“ข้าอยากให้เจ้ามีความสุขที่สุด...” เขายิ้มให้กับนาง

“ตอนนี้...ใต้อ๋องต้องทรงเสวยก่อนนะเพคะ...หม่อมฉันทำไก่ตุ๋นเหล้า เป็ดย่างน้ำผึ้ง​และขนมกุ้ยฮัวมาถวายเพคะ" ซุนหลี่พูด ขณะที่ข้าหลวงวางอาหารไว้บนโต๊ะ 

"ดีจริงข้ากำลังหิวอยู่เลย" หลงหลานมู่ตักเอาได้ตุ๋นเหล้ามากิน

"เป็นอย่างไงบ้าง" 

"อร่อยมาก...ฝีมือเจ้ามิเคยเปลี่ยนเลยนะ" เขายิ้มให้นาง

"หม่อมฉันจะเข้าห้องเครื่องให้บ่อยขึ้นเพคะ" ซุนหลี่หยิบขนมกุ้ยฮัวมากิน

"ถ้าเช่นนั้น ชาววิเสทคงตกงานกันพอดี" (ชาววิเสท คือ คนทำอาหาร)

ซุนหลี่มองเขา เขาก็มองนางแล้วยิ้มให้แก่กัน


นิยายฟรี ขอมากกว่า 10 เม้นนะ

ยิ่งเม้นเยอะ...ยิ่งมาไว

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น