facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 02-5 กักขัง

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-5 กักขัง
แบบอักษร

​“อย่า ถ้าทำ... ตอนนี้น่ะ!!”

เขาอาจจะตายจริงๆ ก็ได้ ไม่ว่าจะเสียงอ้อนวอนหรือเสียงพร่ำบ่นก็ไม่สามารถออกจากปากลีนาได้ทั้งนั้น และมันก็จางหายไป เป็นคำที่เบ็นจะไม่มีทางที่จะได้ยิน เขาส่ายหน้าอย่างแรงแทนเสียงที่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้ แม้ว่าจะเคยขอร้องไป แต่ครั้งนี้ก็ไม่มีประโยชน์เช่นเคย หลังจากที่เบ็นสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาในช่องทางของลีนา

ขยับเข้าและออก ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยทำให้ขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งแผ่นหลัง หากเขาขัดขืนก็อาจจะมีเกิดขึ้นบ้างไหมนะ เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าหากหลับตาลงและลืมตาขึ้น จะตกอยู่ไหนสภาพแบบไหนอีกก็ไม่รู้

หลังจากที่เบ็นใช้สองมือยกสะโพกของเขาขึ้นมา เขาไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าสะโพกที่ขยับเป็นจังหวะในตอนนี้เป็นฝีมือของใครกันแน่

“ลองควงสะโพกสิ ลีนา”

ชื่อที่เรียกออกมาทำให้เขาไม่ทันได้ระวัง ลีนาหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สิ่งที่เข้ามาในช่องทางด้านหลังจนลึกกว่าปกติอาจจะเป็นปัญหาก็ได้ ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“ฮื้อ อือ อึก... ฮึก...”

“เร็วเข้า”

“…อ๊า… อึก”

ลีนาควงสะโพกเท่าที่จะทำได้ เขาไม่รู้ว่าเต็มใจหรือโดนบังคับให้ทำ แท่งเนื้อร้อนที่สอดเข้ามามันดีมาก แน่นอนว่านี่เป็นสถานการณ์ที่เขาถูกบังคับ แต่ทำไมถึงกลับรู้สึกดีกันนะ ถ้าส่วนล่างตอบสนองกลับไปก็หมายถึงไม่สนใจเรื่องที่ผ่านมาเหรอ

ไม่หรอก มันไม่ใช่แบบนั้น ลีนาอดทนไม่ร้องคราง กัดปากไม่ให้มีเสียงร้องดังออกมาในทุกครั้งที่ช่องทางด้านหลังถูกสอดใส่และทำให้ตัวเขาถูกกดลงกับพรหม ไม่อยากร้องออกมา แม้รู้ว่ามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขา แต่ก็ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายได้ยิน

ไม่อยากจะยืนยันว่า เหตุผลที่ทำให้สะโพกบางตัวเองขยับอย่างไม่เป็นจังหวะ แล้วอยากจะขยับอยู่ขนาดนี้

“…คุณไปไหนไม่ได้หรอก ลูเซ่”

เพราะมาเฟียเฮงซวยคนนี้

 

* * *

 

ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามามากพอที่จะทำให้ลีนาหลับลงได้ ไม่ใช่ทางเลือกแต่มันคือความจำเป็น เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงอะไรออกมาจากลำคอ และคราบน้ำขาวขุ่นที่ช่องทางด้านหลังของเขารับไว้ไม่หมด มันยิ่งไร้ประโยชน์กว่าสิ่งใด

ยังดีที่ร่างกายของเขาปกติ ข้อมือเป็นอิสระ และขาทั้งสองข้างสามารถเคลื่อนไหวได้ดั่งใจ เตียงนอนที่นอนอยู่อุ่นสบายและผ้าห่มที่คลุมตัวเขาก็นิ่มเช่นกัน ไม่รู้ว่าตัวเองสลบไปนานเท่าไหร่ แต่เบ็นน่าจะทำความสะอาดร่างกายให้เขาอย่างดี เอาเทปทั้งหมดออกแล้วเช็ดส่วนที่เปรอะเปื้อนให้เขา พามานอนบนเตียงและห่มผ้าให้แบบนี้ เหมือนกับที่เคยทำเป็นปกติ

ลีนายอมแพ้ในการคิดเรื่องอื่นแล้ว เพราะตอนนี้ความคิดพวกนั้น มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวาน... ทุกอย่างมันจบลงแบบไหนกันนะ ลีนาที่ตื่นมาสักพักและยังคงไม่มีแรงแม้แต่จะกะพริบตา ทำได้เพียงแค่นึกอยู่ภายในหัว อย่างน้อยเขาก็สามารถคิดได้ตามใจล่ะนะ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกจับให้คว่ำหน้าลงกี่ครั้ง ช่วงที่คิดว่าน่าจะสิ้นสุดลง ก็คงเป็นตอนที่ทุกอย่างในหัวเขามืดไปหลังจากได้ปลดปล่อยออกมา เบ็นมักจะหยอกล้อกับสะโพกของเขาตามใจตัวเองโดยไม่มีการบอกกล่าวอะไรก่อนอยู่แล้ว

ลองคิดดูแล้ว ‘ถ้าเป็นประมาณนี้’ สุดท้ายก็มาจากสไตล์เซ็กซ์ของเบ็นตามมาตรฐานปกติ แต่เขาก็หวังว่าสิ่งที่เขาเห็นเมื่อคืนจะไม่ใช่ตัวจริงของเบ็น รวมถึงการบังคับกดขี่ การใช้ของเล่น (ที่เรียกเป็นอย่างอื่นไม่ได้แล้ว) และอย่างอื่นอีก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ร่างกายลีนาคงรับไม่ไหว

แน่นอนว่าหากจะมีอะไรกับเบ็นอีกครั้งก็คงต้องขอคิดดูก่อน นี่เขายังมีความคิดที่จะมีอะไรกับเบ็นอีกงั้นเหรอ ลีนาหัวเราะเยาะให้กับตัวเองข้างใน แม้จะถูกกระทำแบบนั้น มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรุนแรง แต่หากจะให้หาข้ออ้างล่ะก็ เวลาผ่านไปเขาก็คงจะชินไปเองนั่นล่ะ ในการมีเซ็กซ์กับเบ็น

เบ็นทำให้คนรักที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาถึงสามปีอย่างเขาดูเป็นคนโง่เง่ามาก ซึ่งการคิดที่จะไปเจอคนแบบนั้นอีกครั้งมันเป็นเรื่องน่าขำ แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้ดีว่ามันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

เบ็นนั้นเป็นทั้งความเคยชิน ความชอบ และเป็นชีวิตประจำวันของลีนา บางครั้งก็เป็นเหมือนงานอดิเรก และเป็นทุกๆ อย่าง . .แต่อย่างไรก็ตาม มันพังไปหมดแล้ว พังหมดแล้วอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

 

หลังจากคิดเรื่องวุ่นวายในหัวจบลง ลีนาก็ลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานอันคุ้นเคย เป็นความจริงที่รู้สึกปลอดภัยและเจ็บปวดไปด้วย เขายกมือทั้งสองขึ้นมาปิดตาอย่างยากลำบาก ทำไมมาอยู่ตรงนี้นะ ซึ่งขณะที่มีคำถามนี้ขึ้นมา ก็คิดได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาจะต้องอยู่ที่นี่ เป็นคำถามที่มีคำตอบขึ้นมาก่อนที่จะทันได้ถามใครสักคน

รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า เขาหัวเราะอยู่คนเดียว ตอนนี้กำลังทำบ้าอะไรอยู่กัน ในช่วงเวลาเพียงไม่ถึงสัปดาห์เขาได้รู้ว่าคนรักที่ตัวเองวาดฝันอนาคตไว้ด้วยกันเป็นมาเฟีย เขาโกรธที่ได้รับรู้ความจริงว่าคนรักให้ลูกน้องมาคอยติดตามเขาตลอด และ...

มีเรื่องราวโหมซัดกระหน่ำเข้ามา ลีนานึกถึงตอนคุยโทรศัพท์กับเบ็น ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ก็จำได้ว่าไม่ได้ตัวเองพูดคำว่าเลิกกันเถอะออกไป แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เบ็นเข้าใจผิดได้ เพราะว่าในตอนนั้นตัวเขาเองโมโหมาก แล้วมันเพราะใครกันล่ะที่ทำให้เขาคิดมากขนาดนั้น แต่ในตอนสุดท้ายเขาก็ลังเลเพราะแยกจากเบ็นไม่ได้ไม่ใช่หรือไงกัน

ไม่มีทางที่จะไม่โกรธ ในเมื่อคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับความกังวลทั้งหมดส่งคนมาติดตามเขาเพราะความไม่เชื่อใจ แน่นอนว่าคนผิดคือเบ็น ไม่ใช่ลีนา เพียงแค่คิดว่าโดนหลอกอย่างแนบเนียนมาตลอดเวลาสามปี เขาก็โมโหขึ้นมาแล้ว

และเพราะเขาเป็นคนที่คิดอะไรก็พูด... ก็เลยมาเจอผลลัพธ์ที่ไม่น่าเชื่อขนาดนี้ หลังจากถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าและพบเจอกับการกระทำที่โหดร้าย ทันทีที่ลืมตาตื่นเขาก็ยังคงตกใจที่มันเป็นความจริง แม้ว่าจะมีเซ็กซ์กับเบ็นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็เป็นการมีอะไรกันแบบธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสฝ่ายตรงข้ามด้วยการตี มัดข้อมือ หรือจะเป็นการใส่เสื้อผ้าแปลกๆ เขาก็ไม่เคยทำทั้งนั้น

อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญคือเบ็นพาตัวเขามาโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจ และอีกฝ่ายอาจจะทำแบบนี้อีกเมื่อไหร่ก็ได้ คงไม่ได้คิดจะฆ่าเขาให้ตายหรอกนะ ซึ่งในอนาคตก็ไม่มีใครตอบได้ว่าเรื่องแบบเมื่อวานจะไม่เกิดขึ้นอีก

สิ่งที่น่ากลัวขึ้นไปอีกคือ เบ็นไม่มีความคิดที่จะปล่อยลีนาไปอย่างแน่นอน แม้จนถึงตอนนี้เขาจะยังไม่มั่นใจ เบ็นกล้าที่จะให้คนติดตามเขาขนาดนี้แล้ว แค่ลองคิดว่าหลังจากนี้จะทำอะไรได้อีก เขาก็นึกได้ว่าตอนนี้เบ็นไม่ได้มัดเขาไว้กับเสา แต่ในสักวันนึงอีกฝ่ายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เบ็นจะไม่มีทางบังคับเขา เหมือนอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้เด็ดขาด ตอนที่เขาไปดื่มเหล้ากับเปาโลแล้วกลับบ้านดึกๆ อีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงความสนใจอะไรใหญ่โต ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเบ็นจะเคยหึงเขาบ้างหรือเปล่านะ

ไม่หรอก คงไม่เคย ผู้ชายที่มีพร้อมทุกอย่างมาตั้งแต่เกิดแบบนั้นไม่น่าจะมาหึงอะไรไร้สาระแบบนี้ มันไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ จากสถานการณ์ในตอนนี้อาจมองได้ว่าเป็นเพราะเขาดวงไม่ดี เป็นความจริงที่เขาทำได้แค่ยอมรับ ในตอนแรกลีนาสงสัยในความซื่อตรงของตัวเองมากๆ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าคนรักเก่าเขามาก ที่มักจะเข้ามาก้าวกายในทุกๆ เรื่องไม่ว่าเขาจะทำอะไร หรือพบเจอกับใคร

“เฮ้อ…”

ลีนาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง จริงๆ แล้วเขาไม่อยากคิดอะไรเลย แต่หากให้อยู่นิ่งๆ เขาก็รุ้สึกเหมือนจะเป็นบ้าไปจริงๆ ซึ่งก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากลองคิดไปเรื่อยๆ

ค่อยๆ เดาไปอีกครั้งก็แล้วกัน ถ้าหากวันนึงเบ็นไม่เปลี่ยนใจและไม่ปล่อยเขาไปจริงๆ ตอนนั้นเขาจะต้องทำอย่างไรดีนะ

เขาต้องการแผนมารับมือ ถ้าหากเบ็นไม่ปล่อย เขาจะเป็นอย่างไรนะ แล้วก็คิดอย่างติดตลกขึ้นมาแวบหนึ่งว่าอาจจะถูกขังในบ้านพักตากอากาศนี้ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ และความคิดนั้นก็หายไปด้วยความตกใจ เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้ แต่ลีนายังมีบ้านเกิด และครอบครัวอยู่ที่อเมริกา

หากเป็นสถานการณ์วิกฤต ผลลัพธ์ที่ตามก็คงจะเลวร้ายยิ่งกว่า ลีนายกศีรษะขึ้นมาจ้องมองประตูที่ถูกปิดไว้ ในขณะนึกถึงเนื้อหาของหนังสือที่เคยอ่านมาจากที่ไหนสักแห่ง ประตูที่ไม่มีอะไรกั้น หากเปิดก็คงเปิดได้ตามปกติ และถ้าเป็นเช่นนั้น สิ่งสำคัญก็คือ ตอนนี้เบ็นจะอยู่ในบ้านหรือไม่

และก็ไม่อยู่ตามที่เขาคิด หากเบ็นอยู่ ที่ที่อีกคนจะอยู่ คงเป็นที่ข้างๆ ลีนา และรอจนกว่าเขาจะตื่น ดูจากที่เบ็นทำมาตลอดและเขามั่นใจแบบนั้น ดีแล้วล่ะ ตอนนี้เบ็นไม่อยู่บ้าน

ลีนาจึงตัดสินใจว่าจะหนีไป

ความคิดเห็น