email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 38 อย่าผลักไสข้า 25+

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 อย่าผลักไสข้า 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 06:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 อย่าผลักไสข้า 25+
แบบอักษร

​“ข้าสงสารหวงโฮ่วยิ่งนัก...หวงโฮ่วเคยเล่าให้ข้าฟัง...พระนางนางไม่ได้เล่นกู่เจิงมานานแสนนานตั่งแต่ออกจากแคว้นเย่ว์ แต่เพลงนี้มันแฝงด้วยความทุกข์ระทมของผู้เล่นที่ถ่ายทอดให้ผู้ฟังได้รับรู้” เยี่ยหลินมองซุนหลี่แล้วถอนหายใจ

“หวงโฮ่ว พระนางเป็นคนโปรดของใต้อ๋องและใต้อ๋องเองก็รักพระนางมากกว่าใคร ข้าก็ทุกข์ใจยิ่งนักที่มาเห็นพระนางแบบนี้” ฟางเหอมองนางเล่นกู่เจิงด้วยความทุกข์ใจ

“ใต้อ๋องเสด็จ” ขันทีด้านนอกเข้ามารายงาน

หลงหลานมู่เดินเข้ามาในห้อง มองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้ากำลังเล่นกู่เจิงไม่สนใจอะไร นางกำนัลและข้าหลวงออกไปหมด เขาเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างนาง นางหันมามองเขา กำลังจะอ้าปากพูด เขาจึงใช้มือดันหัวของนางมาจูบอย่างรวจเร็ว มือของเขาที่โอบหลังนาง ดันนางเข้ามากอด นางงับลิ้นเขาที่พันกับลิ้นนางเบาๆ ให้เขาปล่อย เขาจึงถอนริมฝีปากออก

“ใต้อ๋อง...ท่านต้องไปตำหนักสายลม...” นางพูดเบาๆ มองใบหน้าเขา

“อย่าผลักไสข้าให้ไปไหน...ข้าต้องการเพียงแค่เจ้า...ข้าไม่สนใจใครทั้งนั้น...ข้าไม่อาจพรากจากหงส์ได้...” เขาลูบไล้ตัวนาง จูบลงที่ซอกคอระหกงาม ให้นางผ่อนตาม นางผลักเขาแต่กลับว่านางใช้มือลูบไล้อกที่มีแต่กล้ามเนื้อ เขาจึงประคองนางลุกขึ้น 

อุ้มไปยังเตียงกว้าง ดันนางนอนลง มือเขาฉีกอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่จนขาดสะบั่นไม่มีชิ้นดี เขาจึงเลื่อนตัวลงจูบบนกลีบบุปผางามสอดเข้าไปชิมหาความหวาน จนนางร้องคราง เรียวขางามไม่อยู่นิ่งเขาจึงจับไว้ไม่ให้หนีทั้งสองข้าง มือนางเล่าขยำบนผ้าปู น้ำในตัวของนางไหลให้เขาได้ดื่มกินจนพอใจ ละจากกลีบบุปผางาม คุกเข่าถอดสายกางเกงออก ขณะที่นางกำลังกัดริมฝีปากที่เสียวซาบซ่าน เขาจึงถอดเข็มขัดคาดเอว เสื้อและกางเกงผ้าไหมชั้นดีออกเรือนร่างเปลือยเปล่าของเขาจึงลงขนานกับตัวนาง สอดความเป็นชายเข้าไปอย่างมิรอช้า นางกอดรัดเขาแนบแน่นด้วยความสะท้านแกนกายสาว

“ข้ารักเจ้า...ซุนหลี่...อืมม์...อืมม์....” เขาขยับใส่ความเป็นหญิงของนางด้วยความรักความคนึงหา

“อ่าส์....หลง....อืมม์...อืมม์...อ่าส์...ข้า....เสียว....อร๊ายยยย...”

“ข้าให้เจ้า....ข้าจะมีโอรสกับเจ้า....คนเดียว....อ่าส์....มีโอรสให้ข้าคืนนี้นะ....” เขาขยับแรงๆ ใส่ความเป็นหญิงของนาง ตัวนางลอยขึ้น เล็บนางจิกลงบนหลังของเขาเป็นรอยเลือด เขาจึงขยับและกดลงจนสุด

“กริ๊ดดดดดดด....” นางเจ็บแกรนกายสาว บีบรัดเขาไว้ไม่ปล่อย เขาจึงแช่ให้นางคลายออก

“อืมม์....” เขาปล่อยมันออกเข้าไปในตัวนาง...แล้วถอนออก เขาจึงจับนางคว่ำหน้า จับก้นนางยกขึ้น สอดเข้าไปในตัวนางช้าๆ

“กริ๊ดดดดดด...เจ็บ...อืมม์” นางหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด

“นิดเดียว...เท่านั้น” เขาเขาไปช้าๆ จนนางร้องครางไม่หยุด เขาเข้าจนสุด แล้วขยับช้าๆ

“หลง...ข้า...ไม่ไหวแล้ว” นางใช้มือข้างหนึ่งเคล้าคลึงบนกลีบบุปผางามที่บวมเต่ง

“อีกนิดเดียว...อ้าส์....โอ้วววว...” เขาปลดปล่อยเข้าไปในตัวนางจนหมดจึงถอนตัวเองออก นางจึงฟุบลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า เขาจึงจับนางหันหน้ากลับมา นางหลับหลับไปแล้ว เขาจึงเอาผ้าขนแกะที่อยู่ปลายเตียงดึงขึ้นมาห่มลงเรือนร่างเปลือยเปล่าของนาง เขาจึงนอนสวมกอดจากด้านหลังนางให้อบอุ่นยิ่งขึ้น


“พระสนมบรรทมเถิดเพคะ...ใต้อ๋องมิเสด็จแล้วเพคะ...หยางกงกงพึ่งมาบอกหม่อมฉัน” หนิงหยาง บอกกับหลินหมี่นางใส่ชุดบางเบาที่พวกนางกำนัลหามาให้

“พวกเจ้าออกไปเถิดข้าจะนอน”

“เพคะ พระสนม” นางในและข้าหลวงต่างออกไปจนหมดเหลือเพียงหลินหมี่คนเดียวที่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง

ข้ารู้ดีว่า...เจ้ารักนางมากแค่ไหน เพียงข้ามาถึงที่นี่ ข้าก็รู้ว่าใครสำคัญกับเจ้ามากที่สุด ข้าเพียงแค่ขอเศษเสี้ยวในใจของเจ้า ให้ข้าเข้าไปนั่งบ้าง 


นิยายฟรี...ขอมากกว่า 10 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

ยิ่งเม้นมาก...ยิ่งมาไว

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น