ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 น่ารัก!! (NC+)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 น่ารัก!! (NC+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 861

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 02:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 น่ารัก!! (NC+)
แบบอักษร

คุณเอริคมองผมไม่ละสายตาเลยครับจนผมกับพี่ฮีทก็รู้สึกได้

“นั่นใครเหรอฮีท” ^^ เอริคถาม

“อ๋อ...นักเขียน best seller ของสำนักพิมพ์ฉันเอง” พี่ฮีทตอบ

“เหรอ น่ารักดีเนอะ” ^^ เอริคพูดพร้อมยิ้มหวานให้ผม

“ขอบคุณครับ อิอิ” O///O ผมรีบขอบคุณเขาทันที

บอกตรงๆ นะครับ ผมเขินมาก เพราะตั้งแต่เกิดมาคนที่ชมรูปลักษณ์ผม นอกจากพี่ฮีทก็มีคุณเอริคนี่แหละ 555+

“อื้ม ใช่ น่ารักมากกก” จู่ๆ พี่ฮีทก็กอดคอผมแน่นมาก

“นี่ๆ สนใจมาเป็นนักเขียนที่สำนักพิมพ์ฉันมั้ย” เอริคเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วถาม

“............” ผมไม่กล้าตอบ

“ไม่ได้หรอก!!” พี่ฮีทปฏิเสธเสียงแข็ง

“55555+ แหม่~ ล้อเล่นหน่าา!! จริงจังไปได้” เอริคปล่อยมือผมแล้วพูด

ผมไม่ได้คิดไปเองนะครับ แต่ตลอดเวลาคุณเอริคคอยหันมายิ้มหวานใส่ผมตลอดเลย จนพี่ฮีทเริ่มมีสีหน้าเหมือนไม่พอใจ

“ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ผมพูด

“ฉันไปด้วยสิ อยากไปนานแล้วแต่ไม่รู้มันอยู่ตรงไหน” ^^ เอริคพูดกับผม

“ได้ครับ” แล้วเรา 2 คนก็เดินไปห้องน้ำพร้อมกัน ผมเดินไปเข้าห้องน้ำ ส่วนคุณเอริคเขาเพียงแค่มาล้างมือเท่านั้น หลังจากผมเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินมาล้างมือ คุณเอริคที่รออยู่

“นี่ไม่สนใจจะไปเป็นนักเขียนที่สำนักพิมพ์ฉันเหรอ” เอริคถามอีกครั้ง

“ยังหรอกครับ ผมอยู่ที่นี่ผมมีความสุขดี” ผมตอบ

“แต่ที่ฉันบอกว่านายน่ารักฉันพูดจริงๆ นะ” จู่ๆ คุณเอริคก็หยิกที่แก้มผมเบาๆ แล้วก็ยิ้มให้กับผม

“ (≧∇≦) ” ผมไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ยืนเขิน ก็ผมเขินนี้ครับ จู่ๆ มีผู้ชายที่หน้าตาอย่างกับหลุดมาจากการ์ตูนตาหวานมาชมแบบนี้

“แอ่ะ แฮ่ม!!” พี่ฮีทเดินมาห้องน้ำพอดี

“งั้นฉันไปก่อนนะ” ^^ คุณเอริคพูดกับผมแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ

“คุยอะไรกันพี่ยินได้นะ มานี่เลย!!!” พี่ฮีทลากผมเข้าไปในห้องถามแถมล็อคประตูไม่ให้ผมออกอีกต่างหาก

“อะไรครับพี่ฮีท!! เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นเข้าหรอก” ผมตกใจ

“น่ารักอย่างงั้นเหรอ ใช่!! ยูตะของฉันน่ารักที่สุด!!” พี่ฮีทจับผมดันให้ติดผนังห้องน้ำและหอมแก้มผมอย่างรุนแรง

“ทำอะไร พี่ฮีทผมเจ็บนะ!!” ผมพยายามผลักเขาออก แต่พี่เขาก็จับแขนผมขึงกับผนังห้องน้ำ

“นายเป็นของฉัน!! ห้ามใครหน้าไหนแตะต้องอีกเข้าใจมั้ย!! จุ๊บ!!” พี่ฮีทจูบผมอย่างดุเดือด

ในตอนนี้แววตาเขาเหมือนกับสัตว์ร้ายไม่มีผิด พี่ฮีทหึงโหดเกินไปรึเปล่าเนี่ย!!

พี่ฮีทรีบถอดกางเกงตัวเองและก็ถอดกางเกงของผมออกอย่างรวดเร็ว เขาพลิกตัวผมกลับทันที

“เงียบๆนะ เดี๋ยวคนข้างนอกได้ยิน” พี่ฮีทกระซิบที่ข้างหูผม

เดี๋ยวนะครับ เราจะทำกันตรงนี้ไม่ได้ คนที่สำนักพิมพ์อยู่ข้างนอกเต็มเลย ถ้าใครรู้ผมได้มุดดินหนีแน่ๆ

ผมพยายามจะผละตัวออกแต่ก็ไม่เป็นผล รอบนี้พี่ฮีทดูดิบเถื่อนเหลือเกิน ผมสู้แรงพี่เขาไม่ไหวจริงๆ จะร้องก็ไม่ได้อีก

“อยู่เฉยๆ นะ” พี่ฮีทพูดเสร็จก็เอาแท่งนั้นที่มันขยายเต็มที่แล้วยัดเข้าข้างหลังผม

“อะ!” ผมเกือบจะร้องแต่พี่ฮีทเอามือซ้ายมาปิดปากผม ส่วนมือขวาเขาจับสะโพกผมไว้

“บอกว่าอย่าร้องไง” พี่ฮีทกระซิบที่ข้างหูผม และเขาเลียหูผม มันทำให้ผมเสียวซ่านไปทั้งตัว

จริงๆ ความดิบเถื่อนของพี่ฮีทตอนนี้มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆ มันทั้งตื่นเต้นมันทั้งเสียวสุดๆ ในเวลาเดียวกัน

“อ่า อ๊าอ๊า” พี่ฮีทค่อยๆ ใช้จังหวะช้า เขาครางเบาๆ

“อื้อๆ ๆ ๆ ๆ” จู่ๆ เขาก็เร่งจังหวะให้ถี่รัวจนผมหายใจไม่ทัน ได้แต่ยืนเกร็งเอามือจับผนังห้องน้ำไว้

“อื้อๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” พี่ฮีทไม่ลดจังหวะลงเลย เขาเร่งความเร็วเพิ่มไปอีกจนผมแทบขาดใจ

“อ่าาาา เสร็จแล้ว” มีน้ำข้นๆ ไหลล้นออกมาทางข้างหลังผม ความรู้สึกนี้มันแปลกใหม่จริงๆ เพราะครั้งแรกพี่เขาปล่อยข้างนอก แต่รอบนี้เขาปล่อยข้างใน

“ผมต้องทำยังไงครับเนี่ย!” ผมถามพี่ฮีทเพราะไม่รู้จะจัดการยังไงกับน้ำข้นๆ ของพี่เขาที่มันไหลล้นออกทางข้างหลังผมไม่หยุด

“นั่งส้วมซักพัก แล้วเบ่งออก เดี๋ยวก็หมด” พี่ฮีทล้างของตัวเอง

“พี่ต้องออกไปข้างนอกก่อนนะเดี๋ยวคนอื่นสงสัย” พี่ฮีทเปิดประตูกลับไปนั่งที่โต๊ะทันที

โอ้โห!!! เสร็จแล้วทิ้งผมเลย เชื่อพี่เขาเลยจริงๆ ผมนั่งเบ่งน้ำข้นๆ ของพี่ฮีทอยู่ซักพัก ผมเปิดโทรศัพท์ดู นี่มัน 5 ทุ่มกว่าแล้วนี่ ผมจึงรีบส่งข้อความบอกเอมิว่าเราต้องกลับกันแล้วเพื่อให้เอมิเตรียมตัว

ผมรีบล้างข้างหลังและกลับไปที่โต๊ะทันที

“ผมต้องกลับก่อนนะครับทุกครับ พอดีผมปวดท้องน่ะครับ สวัสดีครับ” (-/|\-) ผมลาทุกคนและมองหน้าพี่ฮีท ก่อนจะดึงเอมิออกไปจากร้านทันที

“เดี๋ยวจะรีบไปไหน เป็นอะไรมากรึเปล่า พี่พาไปโรงพยาบาลมั้ย?!” พี่ฮีทวิ่งตามมาที่หน้าร้านจับข้อมือผมไว้

“ไม่เป็นไรครับแค่ปวดท้อง พักซักเดี๋ยวก็คงหาย” ผมรีบปฏิเสธ

“งั้นจะไปไหนพี่ไปด้วย” พี่ฮีทมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

ผมว่าพี่เขาคงคิดว่าที่ผมรีบกลับบ้านคงเป็นเพราะผมโกรธที่พี่เขาทำอะไรผมในห้องน้ำมั้งครับ

“ไม่ได้ครับ ผมมีธุระสำคัญต้องไปกับเอมิสองคน ผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมรีบสะบัดมือออก

“นี่แก จะรีบไปไหน?!” เอมิถาม

“มันจะถึงเวลาแล้วน่ะสิ!!” ผมรีบลากเอมิวิ่งกลับบ้าน

ผมกับเอมิวิ่งกลับบ้านมาทันเวลาพอดี ตอนนี้เวลา 5 ทุ่ม 55 นาทีแล้ว ผมรีบมาเปิดคอมพิวเตอร์เปิดโปรแกรม Microsoft Word ไว้

“ทำอะไรของแกเนี่ย ไหนล่ะที่บอกว่าจะกลายร่างเป็นแมว” เอมิมองผมด้วยสายตาที่คิดว่าผมบ้า

“เออน่า...เดี๋ยวก็เห็นเองแหละ” ผมเดินไปหยิบเบียร์และรีบกินก่อนที่จะไม่มีโอกาส ผมกระดกทีเดียวหมดกระป๋อง

เวลาเที่ยงคืนเป๊ะๆ ผมยังเป็นยูตะอยู่ ไม่เห็นเป็นแมวเลยนี่นา

“ไหนล่ะ ที่บอกว่าจะเปลี่ยนเป็นแมว ไม่เห็นเปลี่ยนเลย ฉันว่าแกเพี้ยนนะยูตะ ลดๆ บ้างเถอะเหล้าเบียร์อ่ะ เดี๋ยวสมงสมองไปหมดแล้วเขียนหนังสือไม่ได้นะ!!” เอมิบ่นผม

แปลกอ่ะ หรือว่าผมเพี้ยนไปจริงๆ ทำไมมันไม่เปลี่ยนไปล่ะ ผมจึงเดินไปส่องกระจกในห้องน้ำ

ผมล้างหน้าล้างตาและเดินออกมาจากห้องน้ำ จู่ๆ ผมก็รู้สึกเวียนหัว โลกมันหมุนติ้วๆ จนผมล้มหมดสติไปแป๊ปนึง

ทันทีที่ผมลืมตา ผมก็เรียกเอมิ

“เอมิ เอมิ” สิ่งที่ผมคิด

“เหมี๊ยว เหมี้ยว” สิ่งที่เอมิได้ยิน

เอมิยืนช็อคกับภาพที่เห็น เธอรีบอุ้มผมและวิ่งไปทั่วบ้าน

“ยูตะ!! ยูตะ!! อยู่ไหน ออกมาได้แล้ว” เอมิตะโกนเรียกหาผม

“เหมี๊ยวววว” =^o^= ผมตอบเอมิ

“ยูตะ” เอมิเรียกผมอีกครั้ง

“เหมี๊ยวววว” =^o^= ผมตอบ

“ยูตะ”

“เหมี๊ยวววว” =^o^=

“นี่แกชื่อยูตะเหรอ” เอมิถามผม

“เหมี๊ยว เหมี้ยว” (-_-) (_ _) (-_-) ผมพยักหน้า

“ไม่จริงอ่ะ นี่ยูตะแกเลี้ยงแมวเหรอ” เอมิตะโกนถามเสียงดัง เพราะเธอคิดว่าผมหลบอยู่ในบ้าน

ผมรำคาญ เลยกระโดดออกมาจากแขนเอมิ ผมวิ่งไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรม Microsoft Word ไว้

ผมใช้อุ้งเท้านุ่มนิ่มของผมค่อยๆ กดพิมพ์ไปที่คีย์บอร์ด

“เหมี๊ยว เหมี้ยว” ผมร้องเรียกเอมิ เอมิเดินมาที่หน้าคอมพิวเตอร์

นี่ฉันเองยูตะ|

ผมค่อยๆ พิมพ์ทีละตัว เอมิยืนอ้าปากค้างอ่านข้อความที่ผมพิมพ์ (OoO)

ความคิดเห็น