facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 02-4 กักขัง

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-4 กักขัง
แบบอักษร

​“ฮึก อื้อ ฮือ อื้ม เดี๋ยว! ก่อน เดี๋ยวก่อน! เบ็น!”

“อะ ฮา บอก ฮู่ บอกให้หยุดเหรอ”

“ปล่อย ปล่อยผม ฮืก ไม่เอา ไม่... ชอบ อึก..”

เขาส่ายหน้าไปมาอย่างไร้สติจากการปลุกเร้าที่มากเกินไป ร่างกายของลีนากระตุกอย่างรุนแรง แม้จะไม่สามารถขยับสะโพกได้อย่างอิสระก็ตาม ถ้าหากเบ็นไม่กดไว้ลีนาคงตกจากเก้าอี้อย่างแน่นอน

“อ๊า!”

เบ็นหยุดขยับสะโพกในทันที

แม้การขยับอย่างรุนแรงจะเป็นปัญหา แต่การหยุดทันทีแบบนี้มันก็สร้างปัญหาเช่นกัน ลีนาเบิกตากว้าง ทำไมกัน... แม้ลีนาจะไม่เรียกร้องให้ทำต่อ แต่การหยุดอย่างกะทันหันก็ทำให้เกิดความสับสนไม่น้อย เบ็นถอนหายใจและขยับแท่งเนื้อร้อนออกจากช่องทางด้านหลัง ของเหลวสีขาวขุ่นเอ่อล้นอยู่ระหว่างส่วนอ่อนไหวและช่องทางอ่อนนุ่ม

“ถ้านั่นคือคำขอร้อง ผมก็คงต้องฟังล่ะนะ”

อะไรกัน... ระหว่างที่ลีนากะพริบตา เบ็นหยิบมีดอันเล็กออกมาจากกระเป๋าหลัง ก่อนที่ลีนาจะตั้งคำถามว่าปกติพกของแบบนี้ไปไหนมาไหนด้วยเหรอ อีกฝ่ายก็ยื่นมีดมาตรงขาของลีนา ตั้งใจจะทำอะไร... แต่เบ็นไม่คิดจะอธิบายอะไร และตัดเทปที่พันขาเขาออก ขาที่ถูกปล่อยเป็นอิสระเด้งออกราวกับสปริงและตกลงมาด้านล่าง แต่ลีนายังคงสับสนอยู่ข้างใน

ไม่ใช่แค่เท้า แต่เบ็นแกะเชือกที่มัดข้อมือเขาออกไปด้วย ส่วนผ้าปิดตาตกลงไปที่พื้นอยู่ก่อนแล้ว แต่ลีนาที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ก็ทำแค่เพียงมองเบ็นด้วยสีหน้าโง่ๆ ต่อไป

ร่างกายของเขากำลังจะเป็นอิสระ

“อยากหนีไปรึเปล่า”

“……”

“งั้นลองไปสิ ผมจะไม่จับคุณ”

จะไม่จับงั้นเหรอ บอกว่าจะปล่อยไปเฉยๆ งั้นเหรอ ทั้งๆ ที่ลักพาตัวคนอื่นมาถึงนี่เนี่ยนะ แม้ว่าจะมีเครื่องหมายคำถามขึ้นมาในหัวมากมาย แต่ก็ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจมากนัก เซ็กซ์ก่อนหน้านั้นทำให้เขามั่นใจได้ว่าถ้าหากอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรอีก

ลีนาก้าวเท้าลงไปบนพื้น จากที่ที่เขาอยู่จนถึงประตูมีระยะทางประมาณสิบห้าก้าว

“อึก!”

…แต่ความคิดที่ไม่รู้ว่าจะหนีไปได้ไหมก็พังลงพร้อมๆ กับขาที่อ่อนแรง เพราะก่อนหน้านี้มันถูกเทปพันไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับด้วยซ้ำ ต้นขาที่แสบร้อนไร้ซึ่งความรู้สึก ลีนากัดฟันแน่น

เบ็นยืนมองภาพทั้งหมดอยู่อย่างนิ่งๆ ลีนาที่ล้มลงกำลังคลานสี่ขาราวกับสัตว์ไปข้างหน้าด้วยร่างกายที่สั่นเทา เบ็นรู้ดีว่าลีนาไม่มีทางที่จะหนีไปได้ และอย่างที่บอกไป เบ็นคงจะไม่มัดไว้ตั้งแต่แรก ถ้าไม่ได้คาดหวังให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

และนี่คือการทดสอบอย่างหนึ่ง ในตอนนี้ถ้าลีนาพูดออกมาว่าตัวเองเป็นคนผิดเอง หรือแค่บอกว่าขอถอนคำพูดที่บอกว่าจะเลิกกัน เขาก็จะอุ้มลีนาไปล้างตัวทุกซอกทุกมุมเหมือนอย่างที่เคยทำเสมอมา และไม่ใช่เพียงแค่นั้น แต่ยังคิดว่าจะเตรียมน้ำผลไม้ที่ลีนาชอบมากที่สุดไว้ให้หลังอาบน้ำเสร็จด้วยซ้ำ

หรือถ้าเงื่อนไขนั้นมันยากเกินไป อย่างน้อยก็แค่หันกลับมาหาเขา มันก็พอจะประณีประนอมกันได้ ถึงตอนนี้ลีนาจะยังไม่ร้องไห้ แต่หากลีนามองหน้าเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำตาพร้อมกับเรียก เบ็น... และร้องขอความช่วยเหลือ เบ็นก็จะถือว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

และหลังจากนั้นเขาจะจูบลีนาไปทั้งคืน รวมถึงข้อมือที่เป็นรอยแดง ต้นขาที่ขึ้นเป็นรอย จนถึงต้นคอที่เขากัดไว้ด้วย ทั้งหมดนั่น...

“ฮึก…”

ลีนาไม่ได้ขยับตัวอย่างที่เบ็นต้องการ กลับรวบรวมพลังและพยายามที่จะตรงไปยังประตูอีกครั้ง แม้จะค่อยๆ ขยับตัวได้อย่างเชื่องช้า แต่ก็เห็นได้ว่าลีนากำลังขยับตัวไปด้านหน้าอย่างสั่นไหวโดยไม่แม้แต่จะสงสารหัวเข่าตัวเอง

เบ็นขมวดคิ้วลงทันทีที่รู้ว่าลีนากำลังทำอะไร ตอนนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าลีนาต้องการที่จะจบความสัมพันธ์แล้วหนีไป

“อยากจะหนีไปขนาดนั้นเลยเหรอ”

เบ็นถาม แต่ลีนาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ค่อยๆ ขยับไปด้านหน้าทีละนิด ทีละนิด เขาเพิ่งรู้ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวตามปกติแบบที่เคยทำได้

“ลีนา”

ในที่สุดเบ็นก็เรียกชื่อเขา แม้จะเป็นเรื่องที่น่าหัวเราะ แต่ลีนาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกลั้นน้ำตาไว้ เขาเสียใจ หากถามว่าเสียใจอะไร เขาเสียใจที่เบ็นทำกับเขาแบบนี้ ในตอนที่เขาไม่สามารถแม้แต่จะหายใจได้อย่างสม่ำเสมอแบบนี้ ไม่รู้ว่ารู้สึกเสียใจเยอะเกินไปหรือไม่ แต่เขาก็เสียใจจริงๆ เบ็นดูไม่รู้สึกอะไรเลยที่ทำเรื่องแบบนั้นกับลีนา แถมยังเรียกชื่อเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีก ลีนารวบรวมพลังไปยังข้อมือและหัวเข่าอีกครั้ง

ต่อให้จะต้องคลานออกไป เขาก็ต้องหนี ต้องหนีออกไปให้ได้

“เมสัน”

อย่าเรียกได้ไหม คนเลว สิ่งที่เกลียดที่สุดในโลกคือการได้ยินคุณเรียกแบบนั้น

ถ้าหากมันจะกั้นเสียงที่มาจากทางด้านหลังได้ เขาก็อยากจะฉีกแก้วหูตัวเองทิ้งไปในตอนนี้เลย ลีนาคิดแบบนั้นจริงๆ นี่มันเลวร้ายสำหรับเขามากกว่าที่เบ็นคิด แน่นอนว่าเบ็นเองก็คงตกใจที่เห็นภาพลักษณ์แบบนั้นของลีนา เพราะตลอดเวลาลีนาเป็นคนใจดีและสุภาพเสมอ และถ้าหากเป็นคำพูดของเบ็นล่ะก็ ลีนาจะเชื่อฟังมันทุกคำ เป็นมนุษย์ผู้อ่อนแอที่ไม่มีอะไรแอบแฝงอยู่ในความรักเลย

อย่างน้อยก็ก่อนที่จะรู้ว่าเบ็นเป็นมาเฟีย ไม่สิ ก่อนที่จะรู้ว่าเบ็นเป็นคนเลว

“เมสัน”

เบ็นเรียกชื่อเขาอีกครั้งเหมือนรู้ว่าเขาไม่ชอบ แต่ในครั้งนี้ระยะห่างของเสียงมันไม่ชัดเจน และข้อเท้าของลีนาก็ถูกจับไว้ก่อนที่จะได้คิดอะไร

“ผมถามว่าอยากจะหนีไปขนาดนั้นเลยเหรอ”

พอพูดคำสุดท้ายจบลงเบ็นก็ใช้แรงอันมหาศาลจับเข้าที่ข้อเท้าของลีนาแล้วดึงทันที ลีนาถูกลากมาตามพรหมสีแดงที่ปูไว้บนพื้น เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมา พอตั้งสติได้ลีนาก็เข้าไปอยู่ใต้อาณัติของเบ็นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว”

เมื่อกี้เพิ่งสั่งให้เขาไป แต่พอเขาจะไปจริงๆ กลับเข้ามาขวาง เบ็นเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจกว่าที่ลีนาคิดไว้ อาจจะเพราะมีความมั่นใจที่มากเกินไปก็ได้ น่าจะตั้งแต่ตอนที่มั่นใจว่าลีนาจะไม่หนีไป

“ฮึก…!”

ช่องทางอ่อนหวานถูกเติมเต็มอีกครั้ง ลีนาขนลุกซู่ทันทีที่รู้ว่าสิ่งที่เข้ามาคือส่วนแข็งขืนของเบ็น หรือว่า... จะทำอีกงั้นเหรอ น่าเศร้าที่พอพูดคำว่า หรือว่า ออกมามันมักจะเป็นจริงเสมอ แม้ว่าลีนาจะพยายามคว้าอะไรไว้สักอย่าง แต่พื้นมันเป็นแค่พรหมสีแดงทำให้เขาไม่สามารถคว้าอะไรขึ้นมาได้เลย ในครั้งนี้ยังมีการกระตุ้นจากแรงจิกของปลายนิ้วเรียวอีก

“อย่าหนีไปได้ไหม”

เบ็นพูดออกมา แต่ในครั้งนี้ไม่ใช่ประโยคคำถาม

แท่งร้อนสามาถเข้าออกในช่องทางอ่อนนุ่มได้ง่ายกว่าเมื่อครู่ เบ็นจับสะโพกของลีนาที่มีร่องรอยน้ำรักเต็มช่องทางขยับ แม้ว่าเขาจะปฎิเสธอะไรไม่ได้และรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่เขาก็ตกใจ สะโพกของลีนาสะเทือนอย่างรุนแรง หลังจากเอนกายไปข้างหลัง ลีนาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง เป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบากเพราะการใช้เข่าค้ำทั้งร่างไว้แบบนั้น

ความคิดเห็น