ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไปส่งผมครั้งที่ 1

ชื่อตอน : ไปส่งผมครั้งที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2561 01:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปส่งผมครั้งที่ 1
แบบอักษร

"ไอ้เจเย็นนี้หมูจุ่มหลังมอ.มั้ยว่ะ"



"ขอผ่าน วันนี้กูมีกิจต้องทำ"ผมปฏิเสธเพื่อนไป



"กิจอะไรของมึงนักหนาว่ะไปกับเพื่อนกับฝูงบ้าง กูเลี้ยงเลยเอ้า" อยากจะให้กูไปแดกด้วยอะไรขนาดนั้นว่ะ ลำไย ลืมแนะนำตัวไปผมนาย 'จิรากร' ครับเรียกสั้นๆว่า 'เจเจ' ก็ได้ ตอนนี้เรียนอยู่ปี3 คณะนิเทศศาสตร์ สาขาศิลปะการแสดง เรื่องแสดงละครต้องยกให้ผมมันเป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิดแม่เห็นว่าผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เลยส่งมาเรียนซะเลย และตัวผมก็ชอบ อ้ะๆ อย่าพึ่งเบื่อผมสิโม้นิดหน่อยเอง โอเค ผมเอาจริงแล้วนะฟังกันดีๆละ 'ผม เป็น เกย์' ซึ่งตัวผมเองก็ไม่ได้ปิดบังแต่ถ้าไม่ถามก็จะไม่ประกาศปาวๆหรอกใช่เรื่องมั้ยล่ะ แต่เพื่อนเขาก็รู้กันทั้งสาขานั้นแหละเผลอๆรู้กันทั้งคณะ



"กูไม่ว่างก็คือไม่ว่างอย่ามาวุ่นวาย" เพื่อนก็เพื่อนถ้ามาเซ้าซี้ผมมากๆมันก็น่ารำคาญ ผมไม่ชอบให้ใครมาบ่งการสั่งให้ทำโน้นนี่...แต่ถ้าเป็นการแสดงก็อีกเรื่องผมเต็มที่อยู่แล้ว



"เออๆ หาเวลาให้กูบ้างสิว่ะ" มันว่าอย่างนอยด์ๆจะสวนว่าเราสนิทกันขนาดนั้นเลยรึไงก็กลัวจะเสียมารยาท เพราะมันตามมาตีสนิทผมนานสองนานผมก็เลยคบไว้เผลอขาดเรียนจะได้มีคนลาอาจารย์กับจดแร็คเชอร์ให้ ผมเป็นคนเพื่อนเยอะก็จริงแต่ก็รู้จักผ่านๆในร้านเหล้าเป็นส่วนใหญ่ สนิทสุดก็มันนี่แหละชื่ออะไรไม่รู้จำไม่ได้เอาเป็นว่าช่างมันไม่ได้สำคัญอะไรมากมาย กลับมาที่เรื่องของผมดีกว่าน่าสนใจกว่าเยอะ ผมเป็นรับและรับเท่านั้น! ไม่ชอบความรู้สึกเวลาต้องสอดดุ้นเข้าไปในก้นมันขนรุกขอนอนครางอย่างเดี๋ยวพอ คุณอาจจะมองผมนิสัยไม่ดีก็นะสังคมมันหล่อหลอมให้ผมเป็นแบบนี้ทุกคนที่เข้าหาผมล้วนเพราะผลประโยชน์ที่มาในรูปแบบของ 'เงิน' และ 'ที่หน้าการงาน' น่าสมเพศดีเนอะก็เพราะผมเป็นลูกของผู้กำกับภาพยนตร์ของค่ายยักษ์ใหญ่ คนเราคิดจะหาทางลัดทางสบายขนาดกูเป็นลูกพ่อยังให้ไปแคสแข่งกับคนอื่นเลยพวกมึงก็ฝันไปเถอะ...เออก็ได้เดี๋ยวจะหาว่าใจดำ



"มึงชื่ออะไรแล้วนะ" ผมถามชื่อคนตรงหน้าที่คบเป็นเพื่อนกันมาครึ่งเทอมเต็มๆ



"คิระไง เมื่อไหร่จะจำชื่อกูได้!"มันว่า เรียกว่า 'มึง' ง่ายกว่าเยอะ เมื่อกี้ผมอาจจะพูดใจร้ายกับ...เอ่อออ 'มึง' ก็แล้วกันไปหน่อย จริงๆคบกับมันมาครึ่งเทอมก็ดีมันทำให้ผมรู้สึกว่ามันเห็นผมเป็นเพื่อน และสำคัญสำหรับมันอยู่หน่อยๆ และมันไม่เคยพูดถึงเรื่องเงินๆทอง หรือพ่อผม มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร ซึ่งมันก็ดี ผมเองก็สงสัยว่าทำไมถึงมาตามตื้อจะเป็นเพื่อนผมแปลกคน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเรียนสาขาเดียวกับผมมาสองปีกับอีกหนึ่งเทอม



"ช่างเหอะกูจำไม่ได้อยู่ดี" ผมว่าอย่างไม่ใสใจ



"ใจร้ายว่ะ" มันทำหน้าเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง



"บ้าบอ กูไปดีกว่า" ผมลุกออกยากโต๊ะโดยไม่สนใจคนที่นั่งซึมอยู่



โตเท่าควายและยังทำตัวเป็นเด็กไปได้ 



กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง


//ว่า//



//ไม่งอนแล้วก็ได้ พรุ่งนี้หมูจุ่มกันนะๆ// โว้ยยยยย



ติ๊ก ผมตัดสายทันที ติ๊งต๊อง!



 ผมเดินออกจากมหาลัยไปยังตลาดนัดข้างๆ ซึ่งมีคิววินมอเตอร์ไซค์เป้าหมายของผม! 



"คิวจ่ำม่ำยังอะ"



"ยังโว้ย มึงไปกับคันอื่นไปเห็นหน้าแล้วหงุดหงิด" คนอะไรโมโหแล้วยังจะน่ารักดูแก้มซิน่าหยิกชิบ!



"นี่ลูกค้านะ พูดไล่แบบนี้เดี๋ยวก็ไม่มีใครนั่งด้วยหรอก"ผมว่า ซึ่งถ้ามันเป็นจริงได้ผมจะดีใจมากจะได้ไม่มีใครมาซ้อนท้ายว่าทีสามีผมอีก



"กูไล่มึงคนเดียวกับใครก็ไปๆซะอย่างมากเรื่อง" สาบานว่าถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่จ่ำม่ำมาพูดแบบนี้กูจะใช้ให้ลูกน้องพ่อมายิงทิ้ง แต่ไม่ได้อยากได้อะไรเจต้องอดทนเดี๋ยวเป็นม้ายผัวตาย



"ก็ชอบซ้อนจ่ำม่ำนี่ ซ้อนแล้วรู้สึกอุ่นใจ"



"กูว่ามึงเลิกตีกับเด็กเถอะว่ะไอ้อ้วน ไปส่งน้องเขาซะจะได้จบๆตังค์นะโว้ย" ผมหันไปยกนิ้วถูกใจให้เพื่อนจ่ำม่ำ ทำดีมากพี่คนที่คิววินเขารู้จักผมหมดแหละเห็นมั้ยดังยันท้ายตลาดขนาดยังไม่ได้เป็นดารานะ



"ไม่โว้ย ลัดคิวมากๆโดนหมั่นไส้แล้วจะอยู่ยาก"ร่างหนาว่า ใครกล้าทำจ่ำม่ำตัวเล็กจะสั่งเก็บให้หมด! ผิดคิดในใจ



"เนี่ยคิวกูกูให้แลกไปๆซะ เสียงอย่างกะนกแก้วแสบหู" ตอนแรกพี่เหมือนช่วยผมนะตอนนี้มาหลอกด่ากุและ



"เห็นมั้ย เร็วๆลุกไปส่งเค้าเดี๋ยวนี้"



"รำคาญจริงโว้ยยยยยยย"



ยังไม่ตรวจคำตอบ

สวัสดีจ้า ไรท์มาแอบเปิดเรื่องนี้ทิ้งไว้นะจ้ะ จริงๆก็คิดว่าจะมาเปิดนานแลเวแต่ไม่มีเวลาเลย แต่นิยายก็ยังเป็นงานที่ชอบเลยสู้ต่อไปจ้า ส่วนเรื่องกวินกับอุ่นไรท์จะหาเวลาเข้ามาอัพเรื่อยๆนะคะ ส่วนเรื่องของจอมทัพกับทอย ตอนนี้ไรท์ตื่อมากไปต่อไม่ถูกเลยเงียบๆไปขอเวลาหาแรงบันดาลสักพัก ขอบคุณค่าาาาา~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว