facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่3►►ถึงเจ้าของสุนัข

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่3►►ถึงเจ้าของสุนัข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่3►►ถึงเจ้าของสุนัข
แบบอักษร

อาณาเขตรักที่3►►ถึงเจ้าของสุนัข

 

 

วิ๊วววว~...”ปภิณวิทย์ผิวปากอยู่หน้ารั้วบ้านหลังเดิมๆ

 

 

อย่าถามนะว่าหลังจากนั้นมันเป็นยังไง?

 

 

ก็ได้ๆ...งั้นขอย้อนกลับไปหน่อยละกัน

 

 

ผมพูดถูกไหมครับพี่คุณ?”ปิณชาน์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ

 

 

“...แล้วจะทำไม?”ผมไม่ตอบแต่ถามกลับไปแทน

 

 

ใครจะไปยอมบอกว่า...

 

 

ถูกต้องนะครับ!!

 

 

งั้นเหรอ?...ฝันไปเถอะ!

 

 

ฮะฮะฮะ...พี่นี่นะ...เลี่ยงเก่งจังครับแต่เอาเถอะ...ครั้งนี้ผมยอมก็ได้...ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก่อนกลับบ้านผมจะเข้ามาหาพี่ที่นี่แล้วบอก1ข้อในทุกๆวันได้ไหมครับ?”ปิณชาน์บอกผมหลังจากที่หัวเราะเสร็จ

 

 

ทำไมเขาถึงได้อารมณ์ดีแบบนี้นะ?

 

 

มีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นงั้นเหรอ?

 

 

ผมมองท่าทางของปิณชาน์ที่ดูร่าเริงเกินเหตุ...ทั้งปาก ทั้งตา ทั้งหน้าและท่าทางดูยังไงก็ดูเหมือนคนที่มีความสุขมากๆ

 

 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

 

ทำไมถึงได้ดูมีความสุขแบบนั้นล่ะ?”ผมไม่ตอบคำถามแต่ถามกลับอีกครั้งนึงด้วยความอยากรู้

 

 

เพราะได้อยู่ข้างๆพี่ไงปิณชาน์ตอบผมกลับมาแทบจะทันทีแถมยังยิ้มกว้างด้วย

 

 

แต่คำตอบของเขาไม่ได้ไขข้อกระจ่างให้ผมได้เลยสักนิดเดียว

 

 

ข้างผม?...หมายความว่ายังไง?”ผมถามต่อไปอีก...ผมมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรเกี่ยวกับผมแน่นอน

 

 

แต่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร

 

 

และผมต้องการที่จะรู้

 

 

บอกไม่ได้ครับ...ถ้าผมตอบผิดผมจะบอก1อย่างที่พี่อยากรู้ตามนี้นะครับ?...อ้อ...แล้วคำตอบผมล่ะผมมาหาพี่ก่อนเลิกงานได้ไหม?”ปิณชาน์ถามขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

ผมไม่เข้าใจเขาจริงๆ

 

 

ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้นะ

 

 

เข้าใจแล้วๆ...กลับไปได้แล้วผมบอกปัด...ถึงจะตื้อถามยังไงก็คงไม่ได้คำตอบอยู่ดีสินนะ

 

 

ถ้างั้นผมจะรอวันที่นาย ปิณชาน์ จะต้องแพ้

 

 

ไม่มีทางที่เขาจะรู้ทุกเรื่องของผมหรอก

 

 

เพราะบางอย่างผมยังไม่รู้ตัวเองเลย

 

 

แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ...พี่คุณปิณชาน์บอกลาผมพร้อมรอยยิ้ม

 

 

บอกว่าอย่าเรียกไง!!”ผมตะโกนขึ้นทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้ว ปิณชาน์หายแว๊บไปเลย

 

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

 

ผมรู้สึกเหมือนเส้นเลือดในสมองกำลังเต้นตุบๆถี่รัว

 

 

ทั้งๆที่ไม่รู้สึกเครียดแต่กับปวดหัว

 

 

ให้ตายเถอะ...”ผมพึมพำเบาๆก่อนจะตั้งสติลบเรื่องของปิณชาน์ออกจากหัวและเริ่มอ่านเอกสารที่พึ่งเข้ามาใหม่เมื่อสักครู่นี้

 

 

ผมใช้เวลาในการอ่านเอกสารประมาณชั่วโมงกว่าๆก่อนจะจัดเรียงเอกสารให้เรียบร้อยและเดินออกจากห้องทำงานเพื่อลงไปที่จอดรถ

 

 

จะกลับแล้วเหรอค่ะ?”คุณพรพัฒน์ถามผมด้วยรอยยิ้ม

 

 

ใช่...ได้เวลาเลิกงานแล้วคุณกลับเลยก็ได้งานที่เหลือค่อยมาต่อพรุ่งนี้ผมตอบคุณพรพัฒน์ก่อนจะบอกออกไปเมื่มองดูงานที่วางอยู่เต็มโต๊ะของเธอ

 

 

ขอบคุณค่ะคุณวิทย์เธอยกมือไหว้ผมก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารให้เป็นระเบียบ

 

 

ผมขับรถออกมาจากบริษัท...วันนี้ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะกลับมาถึงคอนโดเพราะรถติดมากกว่าปกติ...เมื่อเลี้ยวรถมาจอดในที่จอดรถแล้วผมก็ลงจากรถพร้อมทั้งดูนาฬิกาข้อมือ

 

 

“6โมงเหรอ?”ผมพึมพำเบาๆพร้อมกับใช้ความคิด

 

 

วันนี้ผมอยากไปเล่นกับเหล่าน้องๆผมจังเลยแถมมีเรื่องระบายตั้งเยอะแยะ...แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าของพวกมันจะกลับมารึยัง?

 

 

ถ้ากลับมาแล้วผมคงต้องเดินกลับมา

 

 

ถ้างั้นไม่ต้องเสียเวลาเดินไปจะดีกว่าไหม?

 

 

แต่ก็ไม่อยากเก็บความเครียดไว้เยอะๆนี่นา

 

 

เอายังไงดีนะ

 

 

“...ถือว่าไปเดินออกกำลังกายละกัน

 

 

และปัจจุบันผมก็มายืนผิวปากอยู่หน้ารั้วนี่แหละครับ

 

 

ผมด่อมๆมองๆอยู่น่ารั้วสักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อรู้สึกว่าเจ้าของจะยังไม่กลับ...ถือว่าเป็นโชคดีของผมเลยล่ะ

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

 อ่า~...น้องๆของพี่คุณ...มานี่มา...คิดถึงที่สุดเลย~”ผมยิ้มหน้าบานทันทีเมื่อสุนัขทั้ง4ตัววิ่งมาทางผมก่อนจะกระโดดเกาะรั้ว

 

 

ไงสาวสวยเรนจัง...ฮื้ออ~...ทำไมหนูดูผอมจังเลยล่ะ...ได้กินข้าวครบทุกมื้อไหมค่ะ?”ผมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

 

ก่อนนจะเปลี่ยนไปลูบซัมเมอร์ไซบีเรียนสีน้ำตาลบ้าง

 

 

สุดหล่อของพี่...เป็นไงบ้างครับ?...สบายดีไหมเอ่ย?”ผมถามพร้อมกับกอดซัมเมอร์แน่น

พันธุ์ไซบีเรียนเนี่ยขนนุ่มจริงๆเลย

 

 

ผมล่ะชอบสุดๆเลย

 

 

โฮ่ง!

 

 

อ๊ะ...รู้แล้วๆพี่ไม่ลืมเราหรอกน่าสปิง...ฮื้มม~..หนุ่มหล่อของพี่...น่ารักที่สุดเลยผมหันไปตามเสียงเห่าเรียกของสปิงก่อนจะลูบหัวของมันเบาๆโดยที่ยังไม่ปล่อยซัมเมอร์ออกจากอ้อมกอด

 

 

เวลาที่ได้อยู่กับพวกสุนัขนี่เหมือนลืมความเครียดทั้งหมดที่เจอมาเลยนะ

 

 

ผมล่ะอยากเลี้ยงสุนัขสัก2ตัวจะได้กอด หอมและฟัดมันทั้งวันเลย...แต่ด้วยความที่ผมอยู่ที่คอนโดทำให้ไม่อนุญาติให้เลี้ยงสุนัขได้ทำให้ผมรู้สึกเศร้าเหมือนกันแต่พอคิดไปคิดมา...ผมเองต้องทำงานเกือบทุกวันแถมยังกลับบ้านเย็นอีกการที่เลี้ยงพวกมันผมคงจะให้เวลากับพวกมันได้ไม่ดีพอ

 

 

ถ้าผมไม่มีทั้งเวลาและความพร้อมผมก็ไม่ควรที่จะเลี้ยง

 

 

เพราะงั้นก็ขอมาเล่นที่นี่แทนละกันนะ

 

 

โฮ่ง!

 

 

โอ๊ะ...รู้แล้วๆ...จะเล่นอันนี้เหรอ...ว้าว~...ของเล่นใหม่ด้วยงั้นเหรอ?”ผมถามเรนที่คาบลูกบอลยางสีแดงสลับน้ำเงินมาให้ผม

 

 

ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าของเล่นเกือบทุกชิ้นของที่นี่น่ะผ่านมือผมมาหมดแล้ว...ถ้าเกิดมีคดีอะไรเกิดขึ้นแล้วตรวจสอบลายนิ้วมือละก็ผมได้เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับ1แน่ๆ

 

 

หื้ออ~...รู้สึกเหมือนผมลืมอะไรไป

 

 

อ๊ะ...ออมทั่มอยู่ไหน?”ผมพึมพำพร้อมกับมองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของสุนัขพันธุ์โกลเด้นขนสีน้ำตาลเข้มเลยสักนิด

 

 

หายไปไหน?

 

 

ออมทั่ม!”ผมลองตะโกนเรียกดูแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของมันเลย

 

 

รู้สึกใจไม่ดีเลยแฮะ

 

 

ออทั่ม!!!”ผมตะโกนเรียกเสียงดังขึ้น

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

 

อ่า~...ออทั่มผมได้ยินเสียงฝีเท่าพร้อมๆกับโกลเด้นสีน้ำตาเข้มเดินมาทางนี้อย่างช้าๆ

ผิดปกติสุดๆเลย

 

 

ปกติออทั่มเป็นสาวร่าเริงไม่มีทางที่จะค่อยๆเดินมาแบบนี้แน่

 

 

เป็นอะไรออทั่ม...เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”ผมนั่งลงตรงหน้าของออทั่มเพราะมันไม่ยอมกระโดดขึ้นมาเหมือนทุกทีทำให้ผมรู้สึกกังวลมาก

 

 

หงิ๋งงง~

 

 

เสียงครางเบาๆดังขึ้นเมื่อผมยื่นมือเข้าไปลูบมันเบาๆ...รั้วของที่นี่มีช่องว่างอยู่ผมเลยยื่นมือเข้าไปได้อย่างสบายๆ

 

 

“...เป็นอะไรไปฮึ?”ผมถามเบาๆแต่มันคงตอบผมไม่ได้หรอก

 

 

ถ้าตอบออกมาจริงๆผมนี่แหละที่จะวิ่งน่ะ

 

 

ว่าแต่เจ้าของเขาจะรู้ไหมนะว่าออทั่มไม่ปกติน่ะ?

 

 

หรือบางทีอาจจะป่วยอยู่ก็ได้?

 

 

ต้องพาไปหาหมอ?

 

 

ไม่สิถ้าเจ้าของกลับมาแล้วไม่เจอได้เกิดเรื่องแน่ๆ

 

 

ผมว่าเจ้าของน่าจะรู้นะเพราะการที่อยู่ด้วยกันทุกๆวันเมื่อมีบางอย่างผิดปกติก็คงจะสังเกตุเห็นได้ไม่ยาก...แต่ถ้าเจ้าของไม่สังเกตล่ะ

 

 

แล้วถ้าเกิดอาการหนักขึ้นมา

 

 

“...โอ๊ย!...เครียด...ทำไงดีเนี่ย?”ผมพึมพำขณะที่ลูบออทั่มอยู่ไม่ห่าง

 

 

ผมควรจะบอกเจ้าของพวกมันดีไหม?

 

 

ถ้าบอกเจ้าของก็คงรู้ว่ามีคนมีเล่นกับสุนัขของเขาบ่อยๆแต่ว่าผมเองก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้นี่นา...เพราะงั้นผมก็ไม่ควรจะกลัวใช่ไหม?

 

 

งั้นบอกก็ได้ผมพึมพำออกมาเมื่อตัดสินใจแล้ว

 

 

เอ๊ะ...แล้วผมจะบอกเจ้าของยังไงดีล่ะ?

 

 

เบอร์ก็ไม่มี

 

 

ชื่อก็ไม่รู้จัก

 

 

อืมม~...”ผมกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเลยล่ะ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะหาเจ้าของในตอนนี้....ถ้าจะให้รอจนเจ้าของกลับมามันก็ดูเหมือนพวกโรคจิตที่มายืนรออยู่หน้าบ้านใช่ไหม?

 

 

จริงสิ!...แบบนี้ก็ได้นี่นาอยู่ๆในหัวผมก็ผุดความคิดนึงขึ้นมา

 

 

ผมหยิบปากกาที่แหน็บอยู่ที่กระเป๋าเสื้อออกมาพร้อมๆกับกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กที่ผมมักจะพกติดตัวไว้เสมอเผื่อมีเรื่องที่ต้องจดจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการหากระดาษ

 

 

“......อืม~...ประมาณนี้พอมั้งผมเขียนข้อความบางอย่างลงในโน้ตแผ่นเล็กก่อนจะชูขึ้นพร้อมกับพึมพำเบาๆแล้วเดินไปที่ประตูหน้า

 

 

“....แบบนี้ก็โอเคผมพูดขึ้นเบาๆเมื่อติดกระดาษโน้ตที่รั้วตรงประตูเปิดเข้าออกด้านหน้า

 

 

สปิง...ซัมเมอร์...เรน...ดูแลออทั่มดีๆด้วยนะ...ออทั่มหายเร็วๆนะเดี๋ยวพี่คุณจะมาหาใหม่ผทบอกลาสุนัขทั้ง4ตัวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับไป

 

 

ระหว่างทางที่เดินกลับเรื่องของนายปิณชาน์ก็ผุดขึ้นมาในหัวผมอีกครั้งนึง...จากคำพูดของเขาทำให้ผมคิดได้ว่าจะเคยเจอกันหรือรู้จักมาก่อนแน่ๆแต่ผมไม่รู้สึกคุ้นทั้งชื่อหรือหน้าตาของเขาเลยสักนิด...และผมไม่ใช่คนขี้ลืมด้วย

 

 

ตกลงนายเป็นใครกันแน่นะ...

 

 

นาย ปิณชาน์ สิวารัตนิวงศ์

 

.............................................................................................

สวัสดีคะ

 

มาอัพตอนต่อไปแล้วนะ

 

ตอนนี้ค่อนข้างสั้นไว้จะมาแก้ตัวให้ยาวขึ้นตอนหน้านะคะ

 

ขอสปอยนิดนึงว่าตอนหน้าพระเอกเราจะเป็นคนเล่าเรื่องคะ

 

วันก่อนเราได้ไปดู Jurassic World มาทำให้รู้สึกอยากแต่งเรื่องระหว่างมนุษย์กับไดโนเสาร์มากถ้าอดใจไม่ไหวจริงๆเพื่อนๆอาจได้อ่านนิยายแนวใหม่จากเราก็ได้นะคะ

 

ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจและทุกๆคอมเม้นท์นะคะ

 

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าเร็วๆนี้คะ


nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น