email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 37 ลิขิตรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 ลิขิตรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 ลิขิตรัก
แบบอักษร

​“วันนี้...ข้ารู้สึกเหมือนวันที่....ข้าเป็นหวงโฮ่ว” ซุนหลี่มองไปรอบๆ โดยทั่วๆ วัง ประดับด้วยโคมไฟหลายพันดวงรอบวัง เป็นคำสั่งของนางเองที่ให้แต่งวัง ให้ดูงดงามทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้กับแคว้นมู่และอ๋องมู่

“ไม่เหมือนกันนะพะยะค่ะ วันนั้นดูครึกครื้นมากกว่านี้พะยะค่ะ มีสีสันมากกว่านี้” ฟางเหอพูดขึ้น เพราะวันนั้นเขาเป็นคนช่วยจัดสวนตำหนักเงาจันทร์ถึงแม้นนางจะยังไม่เข้าไปอยู่ก็ตาม

“คืนนี้องค์หญิงแคว้นซีเยี่ยต้องถวายตัว ข้าจะไปนอนที่ตำหนักเงาจันทร์”

“แต่ว่าใต้อ๋องยังไม่มีคำสั่ง...” ฟางเหอค้านนาง

“ข้าเป็นคนสั่งเอง ฟางเหอเจ้าไปจัดการให้เรียบร้อย” ซุนหลี่ดุเบาๆ ไม่จริงจังนัก แต่น้ำเสียงทรงอำนาจทำให้ฟางเหอต้องยอมนาง

“หวงโฮ่ว” เยี่ยหลินจะค้านแต่ซุนหลี่พูดขึ้นตัดนางก่อน

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอะไรต่อจากนี้ แต่ข้าตัดสินใจแล้วเอาตามนี้ เจ้าให้คนของเราไปเอากู่เจิงไปไว้ในตำหนักเงาจันทร์ด้วย” ซุนหลี่เดินนำหน้าพวกนางไปยังท้องพระโรง


“หวงโฮ่วจะเสด็จไหมพะยะค่ะ” องครักษ์หลี่กระซิบที่ข้างหูของหลงหลานมู่ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ด้านข้างเขาเว้นว่างไว้ให้ซุนหลี่ได้นั่ง ด้านข้างเยื้องลงไปฝั่งซ้ายเป็นองค์หญิงหลินหมี่ นั่งอยู่แล้วถัดไปจากนั้นคือขุนนางที่มาจากซีเยี่ย ส่วนขุนนางของแคว้นมู่อยู่ด้านข้างเขา

“ข้าคิดว่ามา” เขามองตรงไปด้านหน้าที่มีนางร่ายรำอยู่

“หวงโฮ่วเสด็จ” เสียงของขันทีดังขึ้นนักดนตรีและนางรำจึงหยุดและขุนนางทั้งสองแคว้นลุกขึ้นบังคมนาง จนนางเดินมายืนข้างหลงหลานมู่

“ข้าเป็นตัวแทนจากซีเยี่ยขอถวายพระพรให้ใต้อ๋องและหวงโฮ่วให้ทรงพระเจริญและสัมพันธ์ไมตรีต่อไปตราบนานเท่านาน” หลินลู่ ทูตจากซีเยี่ยถวายพร

“ตามสบาย” หลงหลานมู่นั่งลงทุกคนจึงนั่งตาม เขาจับมือนางที่เย็นเฉียบ

“ในนี้ข้ามาอวยพรเจ้าให้มีโอรสให้ใต้อ๋องโดยไว” ซุนหลี่ยิ้มให้กับหลินหมี่ที่นั่งลงแล้ว

“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหมี่ยิ้มให้นางบางๆ

“คืนนี้ข้าจะไปหาเจ้าที่ตำหนักเงาจันทร์” หลงหลานมู่กระซิบเบาๆ ให้ซุนหลี่ฟัง

“วันนี้ใต้อ๋องต้องอยู่ตำหนักสายลมกับสนมหลินหมี่เพคะ” ซุนหลี่มองใบหน้าเขาที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

“ทำไมน้ำเสียงเจ้าดูเหินห่างยิ่งนัก” เขากระซิบเบาๆ

“ใต้อ๋องต้องไป”

“ข้าพอใจที่จะอยู่กับเจ้า”

“หม่อมฉันก็พอใจที่จะอยู่กับใต้อ่อง...แต่หม่อมฉันต้องการให้ใต้อ๋องมีพระโอรสโดยไว เพื่อจะได้มีรัชทายาทไว้สืบบัลลังก์”

“แต่...”

“หม่อมฉันจะกลับตำหนัก...” ซุนหลี่ลุกขึ้นพรวดพราดไม่มองหลงหลานมู่ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ขุนนางต่างลุกขึ้นตามนาง

“ดื่มต่อเถิด” หลงหลานมู่มองซุนหลี่ที่เดินลับหายตาไปแล้ว

“พระสนมเพคะ” หนิงมู่นางกำนัลของหลินหมี่เรียกเบาๆ

“หม่อมฉันขอตัวเพคะ” หลินหมี่ยิ้มบังคมเขา เขาพยักหน้าเบาๆ

“คืนนี้ข้าต้องไปตำหนักสายลมใช่หรือไม่” หลงหลานมู่พูดขึ้นมาลอยๆ

“พะยะค่ะ” องครักษ์หลี่พูดเบาๆ

“ได้ข้าจะไป” เขาลุกขึ้นเดินออกจากท้องพระโรง ทุกคนจึงลุกขึ้นตาม


“วันนี้จันทร์งดงามยิ่งนักพะยะค่ะ” องครักษ์หลี่มองดวงจันทร์ขณะที่เดินไปกับหลงหลานมู่

“ใช่ งดงามยิ่งนัก” หลงหลานมู่พูดขึ้นมาเบาๆ นึกถึงหญิงสาวใบหน้างดงามดั่งดวงจันทร์ฉาย มิรู้ว่าตอนนี้นางกำลังทำอะไรอยู่ ขณะที่ตนกำลังร้อนลุ่มใจที่อยากจะไปหานาง แต่เพราะว่าเขาบ่ายเบี่ยงที่จะพบหน้าหลินหมี่ ตั่งแต่นางมาที่แคว้นมู่ เขาจะให้องครักษ์หลี่เป็นคนไปแทนว่า นางอยากได้อะไร หรือหยางซินมหาขันทีที่ไปไถ่ถามนางเอง

“กระหม่อมว่ารีบเสด็จเถอะพะยะค่ะ หิมะเริ่มลงแล้วพะยะค่ะ” หยางซินพูดขึ้น

หลงหลานมู่มองหิมะกำลังร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า มองชุดไหมพรมสีแดงแถบทองคำ มีขนแกะเป็นแถบกันหนาวที่ซุนหลี่เย็บให้ใส่

“นางจะนอนหรือยังนะ” หลงหลานมู่มองดวงจันทร์ที่สุขสกาว เสียงกู่เจิงทำนองเศร้าๆ ดังเบาๆ 

“นี้มันคือ....ทำนองกู่เจิงของแคว้นเย่ว์...ใครมาเล่นทำนองแบบนี้ในวังได้” แม่ทัพมู่เอียงหูฟัง

“นอกจากซุนหลี่...” หลงหลานมู่มองไปยังตำหนักเงาจันทร์ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงที่เขายืนอยู่

“ใต้อ๋องจะเสด็จตำหนักเงาจันทร์หรือตำหนักสายลมพะยะค่ะ” หยางซินถามหลงหลานมู่ เขารู้ดีว่าคนที่สำคัญต่อจิตใจของใต้อ๋องของเขาคือซุนหวงโฮ่ว

“ข้าจะไปตำหนักสายลม” หลงหลานมู่เดินนำหน้าไปทันที


หญิงสาวนามว่าซุนหวงโฮ่วนั่งเล่นกู่เจิง...เพลงลิขิตรัก...ที่มารดาเล่นบ่อยครั้ง 

สิ่งที่นางจำได้...พระมารดานางเป็นหญิงสูงศักดิ์ ประมุขของฝ่ายใน วันแล้ว...วันเล่าต้องรอพระบิดาของตน ซึ่งไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ หรือจะมาหรือไม่ เป็นสิ่งที่นางเห็นภาพแบบนี้เป็นประจำ และไม่คิดว่าจะได้แต่งงานกับสวามีผู้สูงศักดิ์ และเป็นใต้อ๋องดูแลใต้หล้าอย่างตอนนี้

ก็แค่อยากมีสามีที่เป็นชาวบ้าน อยู่ทุ่งกว้างมีลูกให้เขาสักคนสองคนเลี้ยงดูพวกเขาจนเติบใหญ่ แต่วันหนึ่งต้องแต่งงานกับองค์ชายที่ไม่เคยรู้จักหรือเคยเห็นหน้า แล้วไม่คิดว่าเขาคือชายที่อยู่ในฝันมาตลอด ได้เจอเขาขณะที่ตนแต่งเป็นชาย 

ก็สัมผัสได้ทันทีว่า...คนที่รอคอยมานานได้สิ้นสุดลงแล้ว

พอได้เป็นหวงโฮ่ว...ที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริง และวันนี้ก็ทำให้เข้าใจแล้วว่า สิ่งที่เสด็จแม่ของตนได้รับทุกข์ระทมภายในใจ 

....ตอนนี้ตนก็ได้สัมผัสมันแล้ว...


นิยายฟรี ขอมากกว่า 10 เม้นนะ แล้วจะมาต่อให้

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น