ขอบคุณ​ทุกคนที่ติดตามนิยายของแอดนะค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของแอด ผิดตรงไหนต้องขอโทษคนอ่านทุกคนด้วยน่ะค่ะ

ตอนที่30 ฉันว่ารินกับลูกคงหนีแกไปแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่30 ฉันว่ารินกับลูกคงหนีแกไปแล้ว

คำค้น : เจ้าชู้​ เพย์​บอย​ อ่านฟรี​ อ่านฟรี​ไม่ติดเหรีญ​ วิ​วาห์คลุมถุงชน นางเอกกำพร้า นางเอกท้อง​

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 78.8k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่30 ฉันว่ารินกับลูกคงหนีแกไปแล้ว
แบบอักษร

''​คุณรินค่ะป้าขอลางานนะค่ะ ป้าอยากกลับไปหาลูกชายค่ะ'' เ

สียงของแม่บ้านที่กำลังพูดกับรินภาที่กำลังนั้งอยู่ที่โซฟา

'"ได้ค่ะป้า '' รินภาตอบตกลงแม่บ้าน

''ขอบคุณนะค่ะคุณริน''

''ค่ะป้า ป้าไปกี่วันค่ะ''

''ประมาณห้าวันค่ะคุณริน''

''รินคงเหงาแน่เลย อยู่บ้านคนเดียว''

''โอ๋ คุณรินค่ะป้าไปแค่ห้าวันเองไม่ได้ไปตลอดสักหน่อย ถ้านั้นป้าไปแล้วนะค่ะรถมารับแล้ว''

''ค่ะป้า เดินทางปลอดภัยนะค่ะ''

''ค่ะคุณริน'' แม่บ้านเดินออกไปขึ้นรถหน้าบ้าน

ส่วนรินภาที่อยู่บ้านคนเดียวเธอก็รู้สึกเหงาขึ้นมาทันที

''ตั้งแต่กลับมาฉันก็ยังไม่ได้ไปหาคุณพ่อเลยนิ'' รินภาเลยตัดสินใจไปหาผู้เป็นพ่อทันที


ณ คฤหาสน์​


กริ้ง​~กริ้ง

 แม่บ้านรีบมาเปิดประตูทันที

'''อาว! คุณริน คุณรินจริงๆด้วยคุณรินกลับมาแล้ว'''

แม่บ้านของบ้านธวัชชัยยิ้มอย่างดีอกดีใจที่เห็นรินภามา 

''ค่ะรินกลับมาแล้วค่ะกอดหน่อยค่ะรินคิดถึงป้าผินจังเลย''  แม่บ้านและรินภากอดกันแน่น

ธวัชชัยเดินออกมาดูว่าใครมา เมื่อเห็นลูกสาวยืนอยู่หน้าบ้านก็รีบเดินไปหาลูกสาวทันที

''ลูกริน! ''​ รินภาหันหน้ามาตามเสียงที่เรียก

''​ลูกรินจริงๆด้วยพ่อไม่ได้ตาฝาดจริง''​ ธวัชชัย​รีบเข้าไปกอดลูกสาวทันที

''​พ่อขอโทษนะลูกที่พ่อเข้าใจลูกผิด''​

''​ไม่เป็นใรค่ะคุณพ่อ''​

''​เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่านะลูก''​ ธวัชชัยจูงมือลูกสาวเข้ามาในห้องนั้งเล่นทันที

'​'คุณพ่อสบายดีไม่ค่ะ รินขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้มาหาคุณพ่อและรินก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณพ่อผิดหวังในตัวริน''

''พ่อเองต่างหากที่ต้องขอโทษลูกเพราะพ่อหูเบา พ่อเชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่าคำพูดของลูกพ่อนี้และที่เป็นคนผิด พ่อขอโทษนะลูก

''คุณพ่อไม่ได้ผิดค่ะ ที่เจสซี่เล่าให้คุณพ่อเป็นเรื่องจริงทั้งหมดค่ะ แต่เรื่องเดียวที่ไม่เป็นความจริงคือรินไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับคริสเตียน รินเองที่เป็นคนผิด รินงี่เง่าไปเองความผิดอยู่ที่รินค่ะ คุณพ่อไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ''

''โถ๋.. ลูก  ลูกก็อย่าโทษตัวเองเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยให้เป็นอดีตนะลูกแล้วมาเริ่มต้นกันใหม่นะลูกตอนนี้รินไม่ได้มีตัวคนเดียวแล้วนะ รินมีลูกมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของรินแล้วนะลูก รินจะทำอะไรก็คิดดีๆตัดสินใจดีๆก่อน''

''ขอบคุณนะค่ะคุณพ่อรินรักพ่อมากที่สุดเลย''รินภาเข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อทันที

''พ่อก็รักลูก พ่ออยากให้ลูกให้อภัยราฟาเอลได้แล้วนะลูก ยังไงพี่เขาก็เป็นสามีของลูกนะ การมีครอบครัวเราต้องรู้จักการให้อภัยนะลูก ยิ่งตอนนี้รินกำลังจะมีลูก ความคิดของรินก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ชึ้นกว่าเดิมนะลูก''

''ค่ะคุณพ่อ รินจะให้อภัยพี่ราฟค่ะ''

''ราฟาเอลไปทำงานหรอลูก เห็นลูกมาคนเดียว''

''ค่ะพี่ราฟออกไปทำงานตั้งแต่ตอนเช้าแล้วค่ะ รินคิดถึงคุณพ่อรินก็เลยมาหาให้หายคิดถึงสะหน่อย''

''ครั้งหลังไม่มาคนเดียวแล้วนะลูก นั้งรถ​เท็กซี่​มาคนเดียวมันอันตรายนะลูก ถ้าจะมาให้โทรบอกพ่อเดี๋ยวพ่อให้คนขับรถมารับ'​'

'​'ค่า คุณพ่อ''

''ไปทานข้าวกันดีกว่าลูก ''

''ค่ะ''​

โต๊ะอาหาร​ ธวัชชัยที่กำลังนั้งดูลูกสาวทานข้าวเหมือนกับอดอยากมาสองสามวัน

''​คุณพ่อทำใมไม่ทานค่ะ รินเห็นคุณพ่อนั้งดูรินอยู่ทั้งนานแล้ว''​ รินภาเอยถามธวัชชัยทันทีเมื่อเธอเห็นธวัชชัยนั้งดูเธอทานข้าว เธอทานไปได้จานที่สองแล้วแต่ธวัชัยก็ยังไมยอมทานทงสักที

'​'พ่อก็กำลังนั้งดูลูกสาวของพ่อไง ก็เห็นเมื่อก่อนไม่ทานมากขนาดนี้เลยนี่พ่อก็ตกใจนิดหน่อย สงสัยเจ้าตัวเด็กคงหิวมากเลย รีบเกิดนะตัวเล็กจะได้มาเล่นกับปู่ิปู่จะได้ไมเหงา''

เมื่อรินภาและธวัชชัยทานข้าวกันเสร็จ

''คุณหนูรินค่ะ ไปทำขนมกับป้าไม่ค่ะป้ากำลังจะทำขนมดอกไม้ค่ะ''

''ไปทำกันเลยค่ะป้า รินไม่ได้ทำขนมกับป้านานแล้วคิดถึงจัวเลย'' รินภาและแม่บ้านเข้าห้องครัวช่วยกันทำขนม

ส่วนราฟาเอลเมื่อประชุมและเคลียร์​งานเสร็จเขาก็รีบกลับบ้านทันที เมื่อเข้ามาในบ้านก็ว่างเปล่า ไม่มีใครสักคนเขาตกใจทันทีคิดว่ารินภาหนีไปแล้ว '"รินหนีพี้ไปอีกแล้วหรอ รินจะทิ้งพี่ให้อยู่คนเดียวหรอริน''' ราฟาเอล​รีบขับรถออกไปตามหาเขาจึงคิดขึ้นได้ว่าเผือรินภาจะไปบ้านพ่อ

ณ คฤหาสน์​ 

 ราฟาเอล​รีบเข้ามาในบ้านทันที และรีบไปหาพ่อของเขาที่กำลังยืนอยู่

''พ่อครับ รินมาหาพ่อหรือป่าว'' หน้าตาของราฟาเอลที่บงบอกถึงความกังวลและกลัวที่จะเสียรินภาไป

ธวัช​ชัยที่เห็นหน้าของลูกชายเป็นแบบนั้นเขาก็นึกอยากจะแกล้งลูกชายตัวดีสักหน่อย

''ฉันยังไม่เห็นหนูรินเลยนะราฟาเอล แกทำอะไรให้หนึรินเสียใจอีกห้ะ''

''คือ..เมื่อเช้าเราสองคยมีเรื่องทะเลาะกันนิดหน่อยครับพ่อ''

''ฉันว่าครั้งนี้หนูรินคงทิ้งแกไปจริงๆแล้วละราฟาเอล''

''ไม่จริงใช่ไม่ครับพ่อ เธอไม่ได้ทิ้งผมไปไหนใช่ไม่ครับพ่อ''  น้ำตาราฟาเอลก็เริ่มไหลออกมา เขาทรุดลงกับพื้นทันที

''นี้เหรอว่ะ ที่เขาเรียกว่าน้ำตาของลูกผู้ชาย สมน้ำหน้าแกจริงๆราฟาเอล เมื่อก่อนบอกว่าจะไม่รักเขาแต่ตอนนี้ล่ะ ฉันนี้สะใจสุดๆ ฮ่าๆ'' ธวัชชัย​หัวเราะ​ลูกชายเขาอย่างสะใจ

รินภาที่กำลังทำขนมกับแม่บ้านอยู่ในครัวก็รีบเดินออกมาดูทันทีว่าใครมา

''ใครมาเหรอค่ะคุณพ่อ''

''ริน รินจริงๆด้วยพี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไม่'' ราฟาเอลลุกจากกลางพื้นแล้ววิ่งไปกอดรินภาทันที

''พี่ราฟเป็นอะไรค่ะ ร้องไห้ทำใม'' รินภาที่เห็นราฟาเอลร้องออกมาเธอก็เอยถามเขาขึ้นมาทันที

''พี่คิดว่ารินจะพาลูกหนีพี่ไปสะแล้ว''

''รินไม่หนีไปไหนหรอกค่ะพี่ราฟ รินจะอยู่กับพี่ราฟเราสามคนพ่อแม่ลูกจะมาเริ่มต้นกันใหม่นะค่ะ''

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว