สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

บทที่ 10 : งานเข้า

ชื่อตอน : บทที่ 10 : งานเข้า

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 12:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 : งานเข้า
แบบอักษร

บทที่ 10

งานเข้า



"ฟ่อ..."


มาแล้วสินะ

แทฮยองทำเป็นนอนหลับให้งูปีศาจเลื้อยขึ้นมาทาบทับ เขาซ่อนกล้องไว้บนชั้นหนังสือเพื่อทำตามแผน แต่วันนี้แปลก ปกติแล้วเจ้างูจะเลื้อยอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเริ่มลวนลามเขา คืนนี้มันกลับเลื้อยขึ้นไปทับบนผ้าห่มแทน แถมไม่เลียแก้มหรือจูบเขาอย่างทุกครั้ง

แทฮยองได้ยินเสียงลมหายใจของมันดังอยู่ข้างกาย พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่ามันกำลังนอนหนุนหมอนอยู่ ส่วนลำตัวมันก็เอาขึ้นมาก่ายเล่นๆ ไม่คิดว่าเขาจะหนักหรือไงเนี่ย


"นอนเถอะ คืนนี้พี่ไม่ทำอะไรเธอหรอก"

มาอารมณ์ไหนกันนะงูตัวนี้ แต่เขาก็รู้สึกโล่งใจที่มันไม่พยายามปล้ำเขา คืนนี้แทฮยองจึงหลับอย่างสบายใจโดยมีหมอนข้างคือเจ้างูสีดำตัวโต


ถ้าเป็นแบบนี้ทุกคืนก็คงจะดีสินะ



จิ๊บ จิ๊บ

เปลือกตาบางค่อยๆยกตัวขึ้นมาหลังจากถูกปลุกด้วยเสียงนกร้องจากข้างนอก แทฮยองยืดแขนขาก่อนพยุงกายขึ้นมานั่งเช็ดขี้ตา แต่ทว่ากลับมีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆแถวหน้าอก เหมือนมีบางอย่างกำลังตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทั่ง...

"อุ๊บ!?"

ตึกๆๆๆ

แกรก!

ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกเปิดร่างบางก็วิ่งพรวดเข้ามา เขากุมท้องขณะนั่งลงตรงหน้าชักโครก ก่อนจะขย้อนสิ่งที่กินไปเมื่อคืนนี้ออกมาจนหมด

"อึ้ก... แอวะ!"

แทฮยองอ้วกจนตัวโก่ง ใบหน้าแดงก่ำแถมยังน้ำตาเล็ด พออ้วกเสร็จก็รู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่อาการพะอืดพะอมก็หายไปเช่นกัน


นี่ท้องเราเป็นอะไรไปเนี่ย...

แทฮยองกดราดน้ำก่อนไปบ้วนปากที่อ่างล้างหน้า สมองก็คิดทบทวนว่าเมื่อวานไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า และคำตอบที่ได้ก็คือ เมื่อวานตอนเช้าเขากินซีเรียลเพราะแม่จินขี้เกียจทำอาหาร ตอนเที่ยงจีมินพาไปกินเนื้อย่าง ตอนเย็นพ่อนัมพาไปกินสเต็ก 


ก็ไม่มีอะไรแปลก แล้วทำไมจู่ๆเขาถึงมีอาการแบบนี้ล่ะ


แทฮยองเดินไปหยิบกล้องที่ซ่อนไว้ขึ้นมาดู แต่เป็นต้องเบิกตากว้างเมื่อในกล้องนั้นมีแค่เขาคนเดียวที่นอนอยู่บนเตียง แต่กลับไร้ร่างของงูตัวนั้น หมดกันหลักฐานเขา... ถ่ายไม่ติดซะงั้น




"เป็นไรแท หน้าดูซีดๆ?" แบคฮยอนที่นั่งกินข้าวอยู่เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางอ่อนเปลี้ยกับใบหน้าไร้สีเลือดของน้องชาย 

"เปล่า ผมสบายดี..." แทฮยองย้ายตัวมานั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ประจำของตน 

"มาแล้วๆ บิบิมบับของแท~" ซอกจินเดินยิ้มหน้าบานออกมาจากครัวก่อนวางจานข้าวให้ลูกชาย

แทฮยองมองบิบิมบับตรงหน้านิ่งๆ กลิ่นหอมฉุยของมันทำให้ความรู้สึกพะอืดพะอมกลับมาอีกครั้ง แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องกินเพื่อไม่ให้กระเพาะว่างเกินไป เช้านี้แทฮยองจึงกินข้าวด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง




"คิม แทฮยอง!"

เฮือก!

แทฮยองสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงเข้มทรงพลังของอาจารย์นัมจุนเรียกชื่อเขาเสียเต็มยศ ท่าทางเขาจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้ามากเกินไปหน่อย จนต้องมานั่งเหม่อในคาบวิชาภาษาอังกฤษ 

"เธอเข้าใจที่ครูอธิบายไปรึเปล่า"

"ขะ.. เข้าใจครับ"

"เข้าใจว่าอะไร"

แทฮยองอ้าปากทำหน้าเอ๋อ พลางคิดว่าไม่น่าโกหกเลย แถมยังทำให้ตัวเองโดนเพื่อนทั้งห้องหัวเราะอีก

"เฮ้ แท..." จองกุกพยายามสะกิดหลังแทฮยองเพื่อช่วยเหลือ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ยินและอาจารย์นัมจุนก็โพล่งขึ้นพอดี

"ท่องโครงสร้าง Past ให้ครูฟังเดี๋ยวนี้ ถ้ามีใครแอบช่วย คนคนนั้นต้องท่องโครงสร้าง Tense ทั้งหมดให้ครูฟัง!"

นักเรียนทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหัวเราะหรือพูดอะไรทั้งสิ้น แม้แต่จองกุกเองก็เงียบตามเพราะรู้อยู่แล้วว่าแทฮยองทำได้

"ยืนขึ้นแล้วเริ่มท่อง! ตั้งแต่ Past Sim."

แทฮยองจูงสติกลับมาก่อนยืนท่องโครงสร้าง Past ให้อาจารย์นัมจุนฟัง

"Past Simple ประธานบวก verb ช่องที่สอง... Past Continuous ประธานบวก was/were บวก verb ing..." 




"เป็นไรอ่ะแท เหม่อนานไปไหม?"

จีมินที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามได้เคาะจานของแทฮยองเพื่อเรียกสติ ส่วนจองกุกก็กำลังจิ้มสับปะรดกินอยู่เพราะกินข้าวหมดแล้ว

"โทษทีนะชิม..."

"ทำไมต้องขอโทษ? แล้วนี่เป็นไร ข้าวไม่ถูกปากเหรอ"

แทฮยองเผลอพยักหน้า

"อยากกินไร เดี๋ยวชิมไปซื้อให้"

จองกุกเคี้ยวสับปะรดตุ้ยๆพลางมองแทฮยองที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับสุดๆ 

"แทอยากกิน... ของที่มันจี๊ดๆเปรี้ยวๆอ่ะ"

จีมินหยุดเคี้ยวก่อนปรายมองสับปะรดในถุงของจองกุก

"งั้นลองกินสับปะรดดูไหมล่ะ"

ได้ยินดังนั้นจองกุกก็ดันถุงให้ทันทีโดยไม่ต้องรอให้แทฮยองขอ "อ่ะ นี่ น้ำจิ้ม"

แทฮยองหยิบไม้ในถุงก่อนจิ้มสับปะรดชิ้นโตเข้าปาก จองกุกที่เห็นก็ร้องเตือน

"เห้ยๆๆ แทฮยอง มันเปรี้ยวมากเลยนะ ไม่จิ้มน้ำจิ้มก่อนเหรอ"

"นั่นสิแท ไม่เปรี้ยวขึ้นสมองเหรอ?"

คนถูกถามจิ้มสับปะรดชิ้นที่สองขึ้นมากัด "ไม่อ่ะ แบบนี้แหละแทชอบ"

จีมินกับจองกุกหันมามองกันตาปริบๆ ก่อนจะเป็นจีมินที่ยักไหล่เหมือนประมาณว่า ช่างเขาเถอะ

"จองกุก~ ไอรีนขอนั่งด้วยสิคะ"

นักเรียนชายทั้งสามมองตามเสียงนั้นก็เจอหญิงสาวถือจานอยู่หัวโต๊ะ แทฮยองที่นั่งอยู่ในสุดจึงต้องเขยิบให้หล่อนนั่ง

"อะไรของเธอเนี่ย?" จองกุกถามเสียงขุ่นพลางขยับหาแทฮยองเพราะโดนไอรีนเบียด

"เอาน่า ให้ไอรีนนั่งด้วยคน นะๆ"

จีมินหันไปมองแทฮยองที่นั่งตัวลีบเกือบจะตกเก้าอี้ "แทแทมานั่งกับชิมสิ เดี๋ยวก็ได้ล้มไปนั่งก้นจ้ำเบ้าหรอก"

"อื้อ" พอแทฮยองย้ายที่ไปนั่งข้างจีมิน จองกุกก็ลากก้นไปนั่งขอบเก้าอี้แทนทันทีเพื่อเว้นช่องว่าง จนไอรีนมองด้วยสายตาไม่พอใจ

"นี่แท เหลือไว้ให้เจ้าของเขาได้กินบ้างสิ นี่อะไร? กินจนจะหมดถุงอยู่แล้ว" จีมินเอ็ดดุเบาๆอย่างไม่จริงจังเท่าไรนัก ทำให้แทฮยองกินต่อไปแบบไม่สนอะไร

"ไม่เป็นไรจีม ความจริงฉันก็กะจะซื้อให้แทฮยองนั่นแหละ" จองกุกมองแทฮยองพลางยิ้มกริ่ม

"ไม่เชื่อ ฉันรู้ว่านายแอบเสียดายอยู่จองกุก ไม่ต้องมาทำตัวเป็นคนดีหรอก โด่..."

"เอ้า ฉันพูดจริงจริงงง"

ประโยคนั้นทำให้ไอรีนมองแทฮยองสลับกับถุงสับปะรดไปมาด้วยสายตาอิจฉา




"โย่ จีม"

"นายยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?" จีมินเงยขึ้นจากจอโทรศัพท์ขณะนั่งรอใครบางคนบนอัฒจันทร์ จองกุกที่เดินมากับยุนกิและยูคยอมก็เห็นร่างเล็กพอดีจึงกล่าวทัก 

"ก็ว่าจะกลับแล้วล่ะ" จองกุกหันไปมองเพื่อนทั้งสองครู่หนึ่ง "รอแทฮยองสินะ แทฮยองเขาทำเวรอยู่น่ะ"

"ฉันรู้" ตาเรียวเล็กเลื่อนมองทางยูคยอม "เพื่อนเหรอ?"

"ใช่ ชื่อยูคยอม อยู่ห้อง D"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะยูคยอม" 

เจ้าของชื่อส่งยิ้มบางให้ "อื้ม เหมือนกัน"

"แล้วพี่แบคล่ะ ไม่มานั่งรอกับนายเหรอ?" ยุนกิถาม

"พี่เขากลับกับอาจารย์ซอกจินแล้วอ่ะ เพราะแทแททำเวรช้าเลยต้องรอกลับพร้อมกับอาจารย์นัมจุนไปเลย" สามหนุ่มร้องอ๋อ "แล้วนี่... ได้ยินว่าไอรีนเพิ่งย้ายมาเมื่อวันศุกร์ที่แล้วหนิ ดูนายสนิทสนมกับเธอเร็วจังเลยนะ รู้จักกันมาก่อนเหรอ?"

ยุนกิกับยูคยอมมองจองกุกเหมือนรอดูว่าเจ้าตัวจะตอบยังไง 

"ใช่ เคยเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันมาก่อน"

"ถามจริงเหอะ เธอแอบชอบนายเหรอ?" จีมินถามแบบขำๆโดยไม่เช็คสีหน้าอีกฝ่าย

"อืม แต่ฉันไม่สนหรอก"




หลังจากถูพื้นเทน้ำเสร็จ แทฮยองก็เดินถือถุงดำที่อัดไปด้วยขยะลงมาจากอาคารเรียน พอถึงที่หมายก็เปิดฝาถังขยะเพื่อยัดถุงดำใบอ้วนแสนเหม็นหืนลงไป เสร็จแล้วจึงเดินไปล้างมือตรงก๊อกน้ำข้างอาคารก่อนเดินกลับขึ้นไปบนห้องเรียน

ตอนนี้เวลา 17.30 นาทีแล้ว อาคารเรียนเต็มไปด้วยความเงียบสงัด โถงทางเดินก็เริ่มมืดลงเพราะดวงอาทิตย์ที่คล้อยลงแตะขอบฟ้า แทฮยองรีบเดินเข้าห้องตัวเองสุดฝีเท้า พอสะพายกระเป๋าออกมาก็ชนเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ

พลั่ก!

"โอ๊ย!"

"ขะ ขอโทษครับ!" แทฮยองรีบก้มลงไปเก็บสมุดของหล่อนบนพื้นเพื่อแสดงความรับผิดชอบ แต่พอเงยขึ้นมาก็เป็นต้องแปลกใจ "เอ๋ ไอรีน เธอยังไม่กลับอีก... เหรอ..."

ทว่าพอจ้องเข้าไปดวงตาคู่นั้นแทฮยองก็รู้สึกเหมือนไร้การควบคุม พอรู้ตัวอีกทีก็คือตอนที่ตัวเองทรุดนั่งกองกับพื้นจนสมุดในมือหล่นกระจาย

"อึ้ก... ฮ่าห์"

แทฮยองหายใจหอบถี่ อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นและร้อนรุ่มอย่างไม่รู้สาเหตุ ความรู้สึกรุนแรงบางอย่างทำให้ความเป็นชายของเขาแข็งตัว

"หึ" ไอรีนแค่นยิ้มก่อนเพยิดหน้าให้นักเรียนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลัง "อุ้มมันเข้าไป"




"อืม... ฉันว่ามันนานไปแล้วนะ" ยุนกิยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา 

"ฉันบอกแล้วว่าแทแททำเวรช้า" จีมินตอบเพื่อคลายความสงสัยนั้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลยสำหรับจองกุก เจ้าตัวเดินวนไปมา มีท่าทีกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด "อีกอย่างนะ ฉันไม่ได้ขอพวกนายให้มารอด้วยกันหนิ ไหนบอกจะกลับไง"

"ก็อยากรอ มีไรป่ะ" ยุนกิตอบแบบกวนประสาท และมันก็ได้ผล เขาสามารถทำให้ร่างเล็กอารมณ์เสียได้สำเร็จ

"นายจะจีบแฟนฉันเหรอไอ้เต่าเผือก"

"ใครบอก นั่นนายคิดเองคนเดียวนะ"

ยูคยอมเดินทำหน้าบูดไปหาจองกุก "กลับกันเถอะจองกุก"

"หิวแล้วเหรอ?"

"อืม" ยูคยอมยื่นหน้าไปกระซิบเพื่อไม่ให้จีมินได้ยิน "อยากกินหนู"

"ไอ้ก้า กลับเถอะป่ะ ยูคหิว" 

ยุนกิเดินไปหาสหายทั้งสอง ทำให้จีมินต้องหยุดบ่นกะทันหัน "จะกลับกันแล้วเหรอ"

"ใช่" ยุนกิหันมาตอบ

"งั้นก็บ๊ายบาย กลับดีๆนะ"

สามหนุ่มโบกมือลาเพื่อนตัวเล็กก่อนเดินไปยังประตูโรงเรียน ระหว่างทางยุนกิก็ชวนคุย

"เห้ย กุก มื้อนี้มึงเลี้ยงท้องพวกกูหน่อยนะ ล่าหนูตัวใหญ่ๆให้พวกกูสักตัวนึง ไม่เอาเม่นนะเว้ย แทงคอกู"

"ทำไมพวกมึงไม่ล่าเอง"

"ขี้เกียจ" คำตอบของเพื่อนทั้งสองทำเอาจองกุกอยากถอนหายใจเฮือกใหญ่

ฉับพลันจองกุกก็หยุดเดินเมื่อกลิ่นจางๆบางอย่างลอยเตะจมูก ทำให้ยูคยอมกับยุนกิต้องหยุดเดินตาม 

"เป็นไรจองกุก?"

จองกุกไม่ตอบคำถามของยูคยอม แต่แลบปลายลิ้นสองแฉกออกมาเพื่อสูดกลิ่นนั้น ก่อนชักกลับเข้าไปเพื่อประมวลผล -- ต้องใช่แน่ๆ มีใครบางคนพยายามพรางกลิ่นจากเขาอยู่




แทฮยองถูกวางลงบนโต๊ะในห้องเรียนของตัวเอง เขาไม่มีแรงต่อต้านแต่กลับอยากถูกสัมผัส และดูเหมือนนักเรียนหนุ่มคนนั้นจะรู้ดี จึงเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นพลางปลดเข็มขัดกับตะขอกางเกงของร่างบาง ส่วนไอรีนก็ยกกล้องที่เตรียมไว้ขึ้นมา

"แอบมีเซ็กส์กับเพื่อนร่วมห้องทั้งที่ตัวเองมีแฟนแล้ว หึ... คอยดูเถอะแทฮยอง ข้าจะทำให้เจ้าอับอายจนต้องลาออกจากโรงเรียนเลยล่ะ"

"อืม..." แทฮยองครางในลำคอเมื่อปากอิ่มถูกบดจูบ ไอรีนหัวเราะเบาๆด้วยความพอใจก่อนเริ่มทำการบันทึก

"ข้าละชังเจ้ายิ่งนัก เจ้ามีอะไรดีถึงทำให้ยอดรักของข้าหลงจนหัวปักหัวปำได้ถึงขนาดนี้"

เมื่อท่อนล่างของร่างบางเปลือยเปล่า นักเรียนหนุ่มก็จัดการปลดตะขอรูดซิปกางเกงของตัวเองบ้าง เรียวขาสวยสีน้ำผึ้งถูกถ่างออกก่อนที่ร่างหนาจะแทรกเข้ามา 

"อื้อ!" ทั้งสรรพางค์กระตุกวาบเมื่อมีบางอย่างสอดใส่เข้ามากะทันหัน อำนาจของคำสาปทำให้แทฮยองลืมทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งความเจ็บ มีเพียงความสุขในรสกามเท่านั้นที่เขาต้องการ 

"ดูสิ หึๆๆ" ไอรีนมองดูแทฮยองด้วยความสังเวช "เจ้านี่เหมือนกับ... หมาติดสัดไม่มีผิดเลยนะ"

"อ๊า อ่าส์ ระ.. แรงอีก ซี๊ด..."

"จัดให้เขาหน่อยสิ" ไอรีนสั่ง ซึ่งทาสรับใช้ในคราบนักเรียนหนุ่มก็ทำตามทันที

"อ๊ะๆๆ อึ้ก... อื้มมม"

ปัง!

"หยุดการกระทำโสโครกของเจ้าซะไอรีน!!!" เสียงผลักประตูตามด้วยเสียงตวาดกร้าวของยุนกิ ทำให้ทุกอย่างหยุดลงในเวลานั้น

"เป็นไปได้ยังไง..." เธออุตส่าห์ซ่อนกลิ่นตัวเองแล้ว แต่ทำไมพวกนั้นถึงตามเธอมาได้

จองกุกผลักร่างของไอรีนให้พ้นทางก่อนเข้าไปกระชากคอเสื้อของนักเรียนหนุ่ม แล้วจับเขวี้ยงจนเจ้าตัวหลังกระแทกกับผนัง สายตาเกรี้ยวโกรธตวัดมองไอรีนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ 

"เจ้าจะออกไปดีๆ หรืออยากเป็นศพอยู่ที่นี่"

สิ้นเสียงเย็นเยียบ ไอรีนก็เดินเข้าไปโวยวายแต่ถูกยุนกิรั้งไว้ ส่วนยูคยอมก็ไปลากตัวนักเรียนหนุ่มคนนั้นมา

"ปล่อยข้านะ! จองกุก ถ้าท่านยังยุ่งกับเด็กคนนั้นอีก ข้าจะนำเรื่องนี้ไปบอกแม่ของท่าน!"

"ก็ช่างสิ เจ้าก็รู้ว่าจองกุกไม่สนอยู่แล้ว" ยุนกิตอบพลางล็อกแขนของไอรีนไม่ให้ดิ้นหลุด 

"ก้า ยูค เอากล้องไปทำลายแล้วเอาสองคนนี้ไปเก็บซะ" 

สิ้นคำสั่งของจองกุก ยูคยอมก็อาสาเดินไปหยิบกล้องจากไอรีน ก่อนที่ทั้งเขากับยุนกิจะพาตัวปัญหาทั้งสองให้ออกมาจากห้อง เมื่อบานประตูปิดลงจองกุกก็หันมากุมขมับเหมือนโทษตัวเอง เขาประมาทไอรีนเกินไป รู้ทั้งรู้ว่าหล่อนเกลียดแทฮยองแต่เขากลับไม่ตามคุมอีกฝ่าย แถมยังปล่อยให้คนสำคัญอยู่คนเดียวตามลำพังอีกต่างหาก เรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นจากความผิดพลาดของเขาเอง ไม่ต้องโทษใครอื่นเลย

"จองกุก"

เสียงสั่นเครือเรียกให้จองกุกหันไป แต่พอเห็นสภาพอีกฝ่ายทำให้เขาต้องเบนหน้าหลบ

"แทฮยอง ไปใส่เสื้อ"

คนถูกสั่งไม่ยอมทำตาม แต่กลับลุกขึ้นจนกระทั่งเท้าเรียวสัมผัสพื้นเย็นเฉียบ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังเงียบจองกุกจึงเหลียวมองอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"ช่วยแทด้วย..."




To be continued

_____________________________

ตอนหน้ามาลุ้นกันว่าจองกุกจะช่วยน้องแทรึเปล่า =.,= แต่ดูจากทรงแล้วจกุกคงห้ามตัวเองไม่อยู่หรอก5555


ความคิดเห็น