facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แล้วเจอกันใหม่นะ

ชื่อตอน : แล้วเจอกันใหม่นะ

คำค้น : แล้วเจอกันใหม่นะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 203

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แล้วเจอกันใหม่นะ
แบบอักษร

" ฉัน​ต้องรีบแล้วสิ รีบไปจากที่นี่"

หลังจากนั้นฉันก็เก็บของเตรียมตัวที่จะไปต่างประเทศเพืื่อจะได้มีใครมาตามหาฉันแบบนี้อาจจะแบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้  หลังจากนี้ฉันจะทำยังไงต่อดีละ จากนั้นฉันก็ไปที่สนามบินเพื่อไปขึ้นเครื่องบิน

"ใกล้ถึงเวลาขึ้นแล้วสินะ

เครื่องบินไปประเทศอังกฤษจะออกในเวลา19.00น.

"ใกล้ได้แล้วเวลาแล้วสินะ"

"งั้นฉันขึ้นไปก่อนเลยดีกว่า ไปเลือกที่นั้ง"

ในตอนนี้้ได้เวลาออกเครื่องแล้วค่ะขอให้ผู้โดยสารทุกท่านนั่งอยู่กับที่ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ฉันที่ืนั้งริมหน้าต่างเคื่องบินฉันก็ได้เห็นมาซาโตะคุงที่กำลังวิ่งมาเหมือนจะมาหาใครสักคน

"ขอร้องละ มาซาโตะคุง อย่าจำฉันได้เลยนะ"

ทางด้านมาซาโตะ

"เวรเอ้ย! เครื่องออกแล้วหรอเนี่ย น่าจะยังไม่ออกมั้งนะ งั้นเรารีบวิ่งไปดูดีกว่า"

"ไอซ์อยู่ในเครื่องนี้ใช่มั้ยไอซ์ตอบฉันสิไอซ์"

"นี่คุณลูกค้าค่ะ ขอโทษด้วยนะค่ะช่วยอย่าส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นได้มั้ยค่ะ"

"ไอซ์ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่น่ะ ช่วยตอบฉันหน่อยสิ"

มาซาโตะคุงกำลังเรียกเรางั้นหรอ เขาจำเราได้แล้วหรอเนี่ย

"ทำไมกัน...ทำไมถึง...ไม่ยอมลืมฉันล่ะ"

ฉันได้แต่แอบมองเขาแล้วก็ร้องไห้ออกมาก 

"มาซาโตะโดนไล่ลงไปแล้ว ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ"

ตัวฉันที่รู้สึกผิด ก็ได้เดินลงมากจากเครื่องบิน แล้วฉันก็เขียนจดหมายแล้วก็ไปให้ถึงห้องพักมาซาโตะคุง

"นี่...คุณเป็นใครกันค่ะ"

"อ่อ...ฉันเป็นเพื่อนของมาซาโตะคุงน่ะ"

"อ่อ เพื่อนของพี่ชายงั้นหรอค่ะ มีไรรึป่าวค่ะมาซะดึกเลย เด่วหนูไปเอากาแฟแล้วปลุกพีี่ให้นะค่ะ

"ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ฉันแค่เอาของมาให้เฉยๆน่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

(ฉันไปรอที่โรงเรียนก่อนนะมาซาโตะคุงแล้วเจอกันนะ)

"เฮ้อออออ ช้าจริงๆเลยวนะเนี่ย อะไรน่ะ ฝนงั้นหรอ"

"นั้นไง มาแล้ว"

"ขอโทษที่ให้รอนะ ฝนตกแล้วรีบไปกันเถอะ"

"เดี๋ยวสิ จะพอฉันไปไหน"

"ก็ไปหลบฝนไง"

ในทันทีที่มาซาโตะจับมือของฉัน ฉันก็สบัดมือของมาซาโตะคุงหลุด เพราะว่ามือของฉันมาค่อยๆจางหาย

"มันคือเรื่องมาซาโตะคุง ฉันกำลังจะหายไปจริงๆนะ"

"ไม่ ฉันไม่เชื่อ"

"นายต้องเชื่อ"

ผมได้พูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา...ทันได้นั้นตัวผมที่ทำได้แค่ยืนร้องไห้ก็ได้ตัดสินใจที่จะวิ่งไปกอดไอซ์...แต่ว่า...สิ่งที่ผมสัมผัสได้มีแต่ความวางเปล่า เพราะว่า ร่างกายของไอซ์ก็ค่อยๆจางหายไป ผมทำได้แค่ร้องไห้อยู่ตรงนั้น

"นี่ มาซาโตะคุง ฉันมีไรจะบอก ซื่อที่แท้จริงของฉันนะ คือ ยูริกะ มาริ 

"งั้นหรอ สักงั้นเราคงจะเจอกันอีกน่ะ"

"นัั้นสิ เราคงต้่องเจอกันอีก"

"ยังไงก็ต้องเจอแน่ ฉันสัญญาเลย"

"อืม สัญญาแล้วนะ"

​"ฉันสัญญา"

"นี่มาซาโตะ ก่อนที่ฉันจะหายไป ฉันยังอยู่กับนายเสมอนะ ถึงแม้ว่าฉันจะหายไปก้ตาม ลืมฉันแล้วเดินหน้าต่อไปนะ มาซาโตะคุง อย่าจมอยู่กับอดีตนะ ลาก่อนนะ"

"อืม ลาก่อนนะ มาริ "

"สักวัน เราอาจจะได้เจอกันใหม่ ไม่สิ ต้องเจอแน่"

แล้วร่างกายของมาริ ก็หายไปเหมือนกับว่าเมื้อกี้เป็นแค่ภาพลวงตา 

1 ปีผ่านไป

"ฉัน ยูริกะมาริ ได้ย้ายเข้ามาที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง เพราะได้ให้คำสัญญากับชายคนหนึ่งไว้แต่ฉันไม่รู้จักชื่อ แม้แต่หน้าตาก็ไม่เคยเห็น ฉันย้ายมาที่นี่อาจจะได้เจอเขาคนนั้นอีกครั้งก็ได้"

ในช่วง 1 ปีที่ผ่านมาฉันจำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องในอดีตเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งเดียวที่ฉันจำได้คือฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง 

"นักเรียนทั้งหมดนั่งที่ได้ วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา เข้ามาได้"

" ยูริกะ มาริ ค่ะ ขอฝากตัวด้วยนะค่ะ"

"ตั้งแต่วันนี้มาริจะเข้ามาเรียนก็เรา ทุกคนก็ดูแลมาริด้วยนะ"

"ครับ/ค่ะ"

"งั้น มาริจัง ไปนั่งข้างๆมาซาโตะคุงน่ะ"

"ค่ะ"

"นี่คุณ... เราเคยเจอกันที่ไหนหรือป่าวค่ะ"

"อ้าว รู้จักกันงั้นหรอ"

"ป่าวค่ะ หนูแค่รู้สึกเหมือนว่า หนูเคยเจอกับเค้าคนนี้ที่ไหนสักที่อ่ะค่ะ"

"นี่มาซาโตะรู้จักเธอคนนี้มั้ย"

"นี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกันครับ"

"งั้นหรอ นั่งได้แล้วนะ มาริ"

"ค่ะ"

จบ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว