สวัสดีนักอ่านทุกคนที่เข้ามานะค้า เรื่องนี้เราแต่งไว้คลายเครียดจากเรื่องเก่าเน้อ ออกแนวแฟนตาซีนิดๆ ชอบไม่ชอบเม้นต์บอกได้น้าาา^^

ชื่อตอน : บทที่ 9 : ปะทะ

คำค้น : Bts kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 : ปะทะ
แบบอักษร

​บทที่ 9

​ปะทะ



​"เป็นฝีมือเจ้าเองสินะ ไอรีน"

เจ้าของชื่อกระตุกยิ้ม ริมฝีปากสีแดงสดขับให้รอยยิ้มนั้นดูร้ายกาจราวกับแม่มด หญิงสาวตัวเพรียวบางหน้าตาสะสวยขยับเข้าไปใกล้อย่างไม่มีครั่นคร้าม

"ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะคะ จองกุก"

พญาจงอางดำชูคอสูงขึ้นจนอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าของหล่อน ดวงตาคมสีเหลืองเรืองรอง รูปร่างของมันเปลี่ยนเป็นบุรุษรูปงามพร้อมกับเกล็ดที่ค่อยๆลอกออก สายตาของจองกุกฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกับว่าเขาพร้อมที่จะหักกระดูกใครสักคนตลอดเวลา หากมีใครทำให้เขาโกรธมากกว่าที่เป็นอยู่ 

"เราต้องคุยกันไอรีน"

หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงเข้มนั้น ก่อนที่แขนบางจะถูกกระชากให้เดินตามไป ยุนกิผู้แอบดูสถานการณ์อยู่ตรงหน้าทางเข้าห้องน้ำก็หันไปเขย่าไหล่ชายหนุ่มข้างๆ

"ทำไมเจ้าถึงยอมให้ไอรีนมาที่นี่! ข้ากำชับแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าให้นางตามเรามา! ยูคยอม!?"

​ยูคยอมหัวสั่นไปตามแรงจนต้องสะบัดตัวออก "ข้ารั้งนางไว้อย่างสุดความสามารถแล้ว แต่นางดื้อรั้นและโกรธมากที่รู้ว่าจองกุกไปเสพสุขกับคนอื่นที่ไม่ใช่นาง!"

ยุนกินิ่วหน้าอย่างอารมณ์เสีย "นางไม่ใช่คู่หมั้นหรือคนรักของจองกุก นางไม่มีสิทธิมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำไมเจ้าถึงไม่บอกเหตุผลนี้กับนางไป"

ยูคยอมถอนใจ "ข้าบอกแล้ว บอกแม้กระทั่งว่าจองกุกไม่มีทางรักผู้หญิงอย่างนาง แต่นางยอมฟังข้าซะที่ไหนล่ะ เจ้าก็รู้ดีถึงความทะเยอทะยานของนาง"

เขารู้ และนั่นแหละถึงทำให้เขาปวดหัวอยู่ตอนนี้ ยุนกินิ่งเงียบไปพักใหญ่เหมือนคิดหาวิธีช่วยเพื่อนของเขา แต่ก็จนปัญญาจริงๆ ไอรีนไม่มีวันยอมแพ้กับวิธีเหล่านั้นแน่

"ก็คงต้องขึ้นอยู่กับจองกุกแล้วล่ะงานนี้"




จองกุกลากไอรีนให้มายืนคุยใต้ร่มไม้เงียบๆซึ่งไร้ผู้คนสัญจร เหมาะแก่การพูดคุยถึงปัญหาของพวกเขาในตอนนี้

"เจ้าคิดจะทำอะไร ไอรีน" ประโยคนั้นไม่เชิงถาม แต่เหมือนเป็นการเกริ่นขู่มากกว่า และไอรีนก็ไม่มีท่าทางกลัวเลยสักนิด

"นั่นควรเป็นคำถามข้ามากกว่านะ จองกุก" หล่อนพูดเสียงเรียบพร้อมกอดอก "ท่านรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร ท่านกำลังทำให้ชีวิตของเด็กมนุษย์คนหนึ่งต้องย่ำแย่กว่าเดิม"

จองกุกแค่นหัวเราะ "แล้วเจ้ามายุ่งอะไรด้วย ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า"

"เรื่องของท่านเหรอ? หึ แต่สิ่งที่ท่านทำอยู่เขาเรียกว่าคนเห็นแก่ตัว จองกุก" 

เขานิ่วหน้าเพราะไม่ชอบที่ถูกหล่อนเรียกชื่อ 

"ท่านไม่พรางกลิ่นตัวเองขณะที่ไปพลอดรักกับมนุษย์หนุ่มเหน้าคนหนึ่ง ท่านแย่งมนุษย์คนนั้นมาทั้งที่เขามีเจ้าของใจอยู่แล้ว ท่านทำตัวเหมือนพวกอินคิวบัสที่คิดแต่เรื่องตัณหาราคะ ช่วงชิงพรหมจรรย์และความไร้เดียงสา" หล่อนร่ายยาวเพราะอารมณ์โทสะที่เก็บไว้มานาน "ท่านเป็นปีศาจ ข้าเองก็ด้วย มันเป็นเรื่องปกติที่ปีศาจจะไปเสพสมอภิรมย์หมายกับพวกมนุษย์ แต่ข้ายังจำคำพูดของพ่อแม่ท่านได้ดี เรา-ไม่-เหมือน-ปีศาจ-พวกนั้น"

คำพูดของไอรีนก็ดูมีเหตุผล แต่จองกุกยังคงดื้อด้าน "ใช่ แต่เจ้าลืมไปแล้วเหรอ ว่าปีศาจไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดในบาปของตัวเอง เพราะพวกเราชั่วร้ายมาตั้งแต่กำเนิด"

ไอรีนกัดปากอย่างไม่ชอบใจที่เขาไม่คล้อยตาม "ท่านมันเห็นแก่ตัว โหดเหี้ยม ตอนที่ท่านฟักออกมาจากไข่ท่านก็กินพี่น้องของตัวเอง แม้แต่ซาตานก็ยังไม่เคยกินลูกผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ท่านกินเทพงูที่คนในหมู่บ้านนั้นสักการะแล้วสวมรอยแทน ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ใช่! มนุษย์ด้อยค่าคนนั้นเองก็ไม่ใช่ของท่านตั้งแต่แรก แต่มันเป็นของพญางูที่ถูกท่านกลืนลงท้อง!"

"หุบปาก!!! ไอรีน!!" ความโกรธของจองกุกในตอนนี้อยู่ในระดับที่แท่งปรอทแตก และเขาก็ไม่ชอบสุดๆที่ถูกคนปากไม่มีหูรูดเปิดโปงความลับ ยิ่งคนคนนั้นเป็นไอรีน

"เห็นไหมว่าท่านมันเห็นแก่ตัวแค่ไหน ท่านปลอมตัวอยู่ในคราบของเด็กหนุ่มที่หน้าตาใสซื่อเพื่อหาจังหวะแย่งของของคนอื่น ท่านฆ่าเทพงูที่คนบนฟ้าได้ลิขิตให้เป็นคนรักของเด็กคนนั้น"

"....."

"ทั้งที่ควรเป็นข้าที่อยู่ในใจท่าน ทั้งที่ท่าน... ควรทำตามที่พ่อท่านสั่งเสีย---"

"มันก็แค่คำพูดของคนใกล้ตาย ข้าไม่จำเป็นต้องทำตาม ไม่มีใครบังคับหัวใจของข้าได้ เช่นเดียวกับเขาที่ไม่อาจบังคับข้าให้รักเจ้า"

ไอรีนนิ่งงันหลังจากได้ยินคำพูดหนักแน่นนั้น มันทำให้หัวใจหล่อนเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร หล่อนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นตามปาก "ท่านแค่อยากแย่ง... หรือว่ารักเด็กไร้ค่าคนนั้นจริงๆกันแน่"

ดวงตาของจองกุกเปลี่ยนเป็นสีอำพัน "ต่อให้สวรรค์จะไม่เห็นใจ จอมปีศาจจะลงโทษ หรือต่อให้ยมฑูตจะไม่รับดวงวิญาณของข้าไปพิพากษา ข้าก็จะรักเด็กคนนั้น รักแค่ คิม แทฮยอง... และเขาจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว"

"....."

"เจ้าควรกลับไปเสีย ก่อนที่ข้าจะโกรธจนหลงทำร้ายเจ้า"

จองกุกหันหลังเพื่อเดินหนีออกไป ทว่าเดินได้แค่ก้าวเดียวเป็นต้องชะงัก 

"ถ้าท่านไล่ข้า... ข้าจะนำความชั่วของท่านไปบอกให้กับเด็กชายคนนั้น"

เขาหันมาแค่นยิ้มหยัน "แล้วคิดว่าเขาจะเชื่อเจ้าเหรอไอรีน?"

ดวงตาของหล่อนลุกวาวอย่างไม่น่าไว้วางใจ "ท่านลืมไปแล้วเหรอ ว่าไม่มีอะไรที่ปีศาจอย่างเราทำไม่ได้"

จองกุกถึงกับหมดอารมณ์ขันเมื่อเห็นรอยยิ้มแสนกลของหล่อน




"ฮึก ชิมชิม! ช่วยแทด้วย!!"

จีมินหันไปตามเสียงก็โดนร่างบางโผเข้ากอดเต็มแรงจนแทบหงายหลัง และเป็นต้องตกใจเมื่อใบหน้าอีกฝ่ายแดงก่ำและเปื้อนไปด้วยน้ำตา

"แทเป็นไร!? ใครทำแทร้องไห้!"

"ฮึก งู... แทเจองูใน ฮึก ห้องน้ำ..."

นิ้วที่ซับหยาดน้ำตาให้อยู่ดีๆก็หยุดกึก "งูในห้องน้ำ? จริงเหรอแท"

แทฮยองพยักหน้าหงึกหงัก ถึงแม้น้ำตาจะยืนยันแล้วว่าเจ้าตัวกลัวจริงๆ แต่จีมินเชื่อในคำพูดของแทฮยองเพียงครึ่งหนึ่งเพราะคิดว่ามันเป็นไปได้ยากที่จะเกิดขึ้น บางทีแทแทของเขาอาจเหนื่อยเกินไป

"โอ๋ๆ ไม่ร้องน้า... ชิมอยู่นี่แล้ว แทไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ"

ระหว่างที่จีมินกำลังง่วนอยู่กับการปลอบร่างบางอยู่นั้น จองกุกก็ปั่นจักรยานมาพอดีโดยมีไอรีนปั่นตามอยู่ข้างหลัง

"อ้าว จองกุก นายไปไหนมาเนี่ยห๊ะ? แล้วนี่..." จีมินค้างประโยคไว้พร้อมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย แทฮยองเองก็เงยหน้าจากแผ่นอกของร่างเล็กขึ้นมามองตาม จึงเจอเข้ากับสายตาน่ากลัวของหล่อน

"เพื่อนฉันเอง ไอรีน"

แทฮยองมองไอรีนนิ่งๆแบบไม่คิดอะไร แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากส่งยิ้มจึงกลับไปซุกอกจีมินต่อ

"อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะไอรีน ฉันจีมิน ส่วนเจ้าขี้แยคนนี้ชื่อแทฮยอง" พูดหยอกพลางยีหัวของแฟนไปด้วย

"จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะ" หล่อนปั้นยิ้มไมตรีให้จีมินก่อนปรายมองร่างบางด้วยสายตาริษยาต่อ จองกุกที่เห็นก็คิดว่าท่าจะไม่ดีหากเขายังยืนอยู่ตรงนี้

"จีม ฉันขอไปกับไอรีนนะ ฝากดูแลแทฮยองด้วย"

จีมินยิ้มพลางส่งสายตาแซว "ไม่เป็นไร ตามสะดวกเลย เดี๋ยวดูแลแทแทให้"

"โทษทีนะ" คำนี้เหมือนจองกุกเอ่ยให้จีมิน แต่สายตากลับมองแทฮยอง

"เฮ้ย นายอ่ะคิดมาก ฉันกับแทเข้าใจดี นายอยากไปเดินกับไอรีนก็ไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อย มันเป็นสิทธิของนายอยู่แล้ว"

จองกุกพยักหน้าเบาๆเชิงขอบคุณ เขามองแทฮยองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนปั่นจักรยานออกไปกับไอรีน ส่วนจีมินก็เชยคางคมของร่างบางขึ้นมาเช็คสีหน้า

"หายร้องยังหืม? ไปดูแมวน้ำกันเถอะป่ะ"

"อืม..." แทฮยองเช็ดคราบน้ำตาพร้อมเดินจับมือไปกับร่างเล็ก

"แต่จะว่าไป ไอ้เต่าเผือกยุนกิหายหัวไปไหนของมันหว่า?"

"ใครเหรอ?"

"ชื่อของเพื่อนจองกุกน่ะ และไอ้คนนั้นแหละที่มันเดินชนชิมชิม" จีมินทำหน้าฉุนเฉียวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น ส่วนแทฮยองก็ร้องอ๋อ

"แล้วไอติมของแทล่ะ?"

"คือ... มันละลายหมดแล้วอ่ะ ชิมเลยเอาไปทิ้ง" เขายิ้มแห้ง "ไปซื้อใหม่ไหมล่ะ เดี๋ยวชิมพาไปซื้อ"

"ไปสิ แทหิว"

จีมินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู "แต่ถ้าเราไป เราจะไม่ทันดูโชว์ของแมวน้ำนะ เอาไงดี?"

แทฮยองส่ายหน้า เขาห่วงของกินมากกว่าและไม่ได้อยากดูโชว์แมวน้ำขนาดนั้น "แทอยากกินติม"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนกราน จีมินจึงยักไหล่แบบตามใจ "โอเค ไอติมก็ไอติม"




จีมินพาแทฮยองมากินไอศกรีมที่ม้านั่งข้างทาง แถวนี้ไม่มีสัตว์ให้ดูจึงไม่มีคนเดินผ่านไปมา ทั้งสองใช้เวลาส่วนตัวได้อย่างเต็มที่และจีมินก็โหยหาช่วงเวลานั้น จึงเรียกแทฮยองมาถ่ายรูปด้วยกัน

จุ๊บ

"โธ่ ชิมชิม! เล่นทีเผลอหนิ" แทฮยองหน้าแดง มือกุมแก้มข้างที่โดนจีมินขโมยหอม

"แทแทอ่าาา"

"อารายยย"

จู่ๆจีมินก็เงียบแต่กลับมองเขาด้วยแววตาวาววับ เขารู้ว่าจีมินอยากจูบและกำลังออดอ้อนทางสายตา แต่ริมฝีปากเขามันเปรอะเปื้อนด้วยใครอีกคนแล้ว เขารู้สึกผิดจึงเบี่ยงหน้าหนี

"ทำไมล่ะ? แทรังเกียจชิมแล้วใช่ไหม" แทฮยองว่าแล้วว่าร่างเล็กต้องงัดไม้นี้มาใช้กับเขา

"เปล่า..." เขาตอบเสียงแผ่ว พยายามหาเหตุผลมาอธิบาย "แต่แทแค่กลัวคนอื่นมาเห็น"

จีมินเบ้ปากอย่างเง้างอน แต่เรื่องแบบนี้เขาบังคับแทฮยองได้ที่ไหน สุดท้ายก็เลยต้องยอมถึงแม้ความจริงจะน้อยใจมากก็ตาม "พรุ่งนี้แทไปมิสซาอยู่ใช่ไหม"

"ไปสิ ทำไมเหรอ? หรือว่าชิมไม่ไป?"

"ไป แค่จะชวนไปห้างในเมืองหลังทำมิสซาเสร็จ คิดว่าไง อยากช็อปปิ้งหรือดูหนังสักหน่อยไหม?"

"อยู่แล้ว!"




"ขึ้นรถกันครบทุกคนแล้วใช่ไหม? นักเรียนช่วยเช็คเพื่อนด้วยนะว่าขาดเหลือใครบ้าง เพราะรถเราจะออกแล้ว"

นักเรียนม.5 ห้อง C ต่างทยอยขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับโรงเรียน แทฮยองพอนั่งที่ปุ๊บก็หยิบโทรศัพท์มาหาเพลงฟัง ส่วนจองกุกก็เดินทำหน้ายุ่งมานั่งที่เดิมข้างๆ

"เป็นไรไป ทำหน้ายังกับไปอารมณ์เสียที่ไหนมาแหนะ" ถ้าแทฮยองเป็นจองกุก แทฮยองจะรู้ว่าการไปไหนมาไหนโดยถูกผู้หญิงตามเกาะแขนตลอดเวลามันน่ารำคาญมากเพียงใด แต่แทฮยองโชคดีแล้ว

จองกุกปิดปากเงียบ เงียบไปนานมาก เท่าที่แทฮยองเดาก็คงประมาณ 20 หรือ 30 วินาทีจนเขาตี๋ต่างว่าตัวเองนั่นแหละที่กำลังโดนจองกุกโกรธ

"ขอโทษนะ"

แทฮยองขมวดคิ้วงงงวย "เรื่องอะไร? ถ้าเป็นเรื่องที่ไม่ได้มาเดินกับพวกเราล่ะก็ไม่เป็นไรหรอก อย่าไปคิดมากเลย"

"....." เขาไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น เขาอยากขอโทษเกี่ยวกับกิริยาแย่ๆของไอรีนที่แสดงใส่ตอนนั้น แต่ในเมื่อแทฮยองเข้าใจเป็นอย่างอื่นก็ไม่เป็นไร

"มาครบกันทุกคนแล้วใช่ไหม! หัวหน้าห้องอย่าลืมเช็คเพื่อนอีกครั้งนะจ๊ะ"

สิ้นเสียงของอาจารย์ประจำชั้น รถบัสก็ออกตัวอย่างเอื่อยเฉื่อยจนไปต่อขบวนกับรถบัสคันอื่น เป็นจังหวะเดียวกับที่จองกุกกล่าวขึ้นมา

"ไม่ว่าจะยังไง นายต้องอย่าไปยุ่งวุ่นวายกับไอรีนนะ ถ้าเจอหน้ากัน วิธีที่ดีที่สุดที่ฉันแนะนำคือหลบเลี่ยงออกมาซะ อย่าไปมองหล่อน เข้าใจไหม"

"หือ ทำไมอ่ะ? ฉันว่าหล่อนก็น่ารักออก"

จองกุกหันมามองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อกับความไร้เดียงสานั้น นี่อีกฝ่ายดูคนไม่ออกจริงๆหรือแค่พยายามมองโลกในแง่ดีกันแน่ หรือเจ้าตัวไม่เห็นสายตาอิจฉาของไอรีนในตอนนั้น

เขาถอนใจด้วยความเอือมระอา "ฉันไม่สนหรอกว่านายจะคิดยังไง แต่นายต้องทำตามที่ฉันพูด โอเค๊?"

แทฮยองมองปริบๆก่อนพยักหน้าแบบคนเอ๋อ "เอ่อ... โอเค"

หลังจากนั้นจองกุกก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ถึงแม้จะรู้ว่าจองกุกรู้สึกยังไงกับเขา แต่เจ้าตัวก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดี ดังนั้นเขาจึงเป็นห่วงและอยากให้อีกฝ่ายกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิม

"จองกุก"

"?"

"เล่น PUBG กัน" ฉีกยิ้มแฉ่ง

"เอาสิ" ทั้งสองเริ่มกดเข้าเกมส์ "ตานี้ฉันขอซัปเปรสเซอร์นะ"

แทฮยองหุบยิ้มเหมือนรู้ถึงชะตากรรม "นี่นายจะพาฉันไปล่าแอร์ดรอปใช่ไหมเนี่ย"

"....." จองกุกไม่ตอบแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์




​To be continued

​_____________________________

เรารีบมาปั่นให้น้าาา เพราะช่วงปีใหม่จะไปเที่ยวกับญาติๆ เลยได้ดองยาวหรืออาจจะมาต่อแค่บางวัน 


ความคิดเห็น