ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 หน่วยลาร์ซาร์คืนชีพ (จบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 หน่วยลาร์ซาร์คืนชีพ (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 09:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 หน่วยลาร์ซาร์คืนชีพ (จบ)
แบบอักษร

​ระหว่างที่เฉินชิงกอดณัฒวัฒน์อยู่นั้น เธอรู้สึกแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงยิงปืนสไนเปอร์และตัวเธอก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย สักพักก็ได้ยินเสียงผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหมดปรบมือ “ขอแสดงความยินดีด้วยครับ/ค่ะ”

ณัฒวัฒน์ที่ในตอนนี้ได้กำลังกอดภรรยาตอบ รู้สึกเขินเลยว่า “เลิกประชุมเพียงเท่านี้ครับ พวกคุณแยกย้ายได้”

เฉินชิงเห็นว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลยรีบปล่อยณัฒวัฒน์ทันที มองไปเห็นผู้เข้าร่วมประชุมพากันยิ้มให้ เฉินชิงในตอนนี้รู้สึกอายมาก ในใจแค้นสุดขีด “ไอ้น้องชั่ว ฝากไว้ก่อนเถอะ”

แต่ณัฒวัฒน์กลับรีบดึงตัวเฉินชิงเข้าไปกอด “พี่ไม่คิดว่าฝนจะคิดถึงพี่ขนาดนี้”

“พี่ค่ะ ปล่อยก่อนค่ะ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือว่า…..”

“น้องฝนครับ โปรดรักษาสัญญาด้วย ในวันนี้ฝนเป็นฝ่ายมาหาพี่เอง และมากอดพี่ต่อหน้าผู้เข้าร่วมประชุม ฝนต้องรับผิดชอบเป็นภรรยาพี่ไปตลอดชีวิต”

“ฟังฝนอธิบายก่อนนะคะ มันไม่ใช่อย่างนั้น….”

“พี่ยังรักษาสัญญาไม่ล่วงเกินฝนในระหว่างที่ฝนยังเรียนอยู่ชั้นม. 6 ทำไมฝนจะไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ล่ะครับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือมัน….”

ณัฒวัฒน์รีบดึงฝนเข้ามาจูบทันที เฉินชิงในร่างฝนพยายามดิ้นจนกระทั่งปล่อยเลยตามเลย

เมื่อณัฒวัฒน์ยอมหยุด แล้วดึงมือฝนจะพาไปที่รถ พร้อมพูดว่า “ไปกับพี่นะครับ พี่จะพาไปฮันนีมูน”

เฉินชิงเริ่มได้สติ รีบดึงมือรั้งไว้ “ฟังฝนก่อนนะคะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฝนนึกว่าจะมีคนมายิงพี่ค่ะ ฝนเลยทำไปแบบนั้น”

“แล้วไม่ใช่เพราะฝนรักพี่หรอครับ ถึงยอมเอาตัวมาบังกระสุนแทนพี่”

“คือ ฝน”

“อย่าหลอกตัวเองอีกเลยนะครับ คุณเฉินชิง”

“ห๊า อะไรนะคะ คุณรู้ว่าฉันคือเฉินชิง”

“ใช่ครับผมรู้”

“ถ้าอย่างนั้น คุณก็ควรรีบปล่อยฉันไปค่ะ เพราะฉันจะไม่ยอมแสดงบทบาทเป็นตัวแทนสายฝนอีกแล้ว”

ณัฒวัฒน์ดึงตัวเฉินชิงเข้าไปกอด

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะคะ”

“ผมรักคุณครับคุณเฉินชิง ผมไม่ได้รักสายฝน ในตอนนี้คุณไม่ต้องเป็นตัวแทนสายฝนอีกแล้ว”

“แต่ฉันไม่ได้รักคุณนี่คะ”

“คุณกำลังหลอกตัวเองครับ หากคุณไม่รักผม ทำไมคุณไม่เซ็นใบหย่าตั้งแต่สมัยผมล้มละลาย และหากคุณไม่รักผม ทำไมคุณถึงยอมเอาตัวมาบังกระสุนแทนล่ะครับ”

“ฉัน ฉัน”

ณัฒวัฒน์รีบขโมยหอมแก้มแล้วจูงมือเฉินชิงไปที่รถทันที “พวกเราจะเดินทางไปเกาะส่วนตัวของผมนะครับ ไปฮันนีมูนที่นั่นสัก 7 วัน เสียดายที่ผมลางานได้แค่นี้”

ตอนนี้เฉินชิงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งรถไปกับณัฒวัฒน์อย่างงงๆ

ในระหว่างที่อยู่บนเกาะ ทั้งสองได้เข้าหออย่างแท้จริงเสียที และใช้ชีวิตอยู่กินฉันสามีภรรยาตลอด 7 วัน จนกระทั่งวันสุดท้ายคืนก่อนกลับบ้าน

ณัฒวัฒน์สะลึมสะลือตื่น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงชายหาดไม้ แขนกับขาถูกมัดติดกับเตียง

“จะทำอะไรผมล่ะครับ ที่รัก”

“ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ แค่จะโกนหนวด โกนเคราให้ รู้มั้ยว่ามันเจ็บน่ะ”

“บอกผมก็ได้ เดี๋ยวผมโกนเอง”

“อยู่นิ่งๆค่ะ อย่าเกร็ง พลาดขึ้นมา ไม่รู้ด้วยนะคะ”

………………..ระยะเวลาผ่านไป……………………

“ที่รักครับ โกนเสร็จแล้ว ก็ปล่อยผมสักทีสิครับ”

“คุณบอกมาก่อนสิคะ คุณมีส่วนในแผนนี้หรือเปล่า”

“ผมไม่รู้เรื่องจริงๆครับ”

“ตอนนี้ฉันไม่ใช่ฝนแล้วนะคะ นิสัยของฉันเป็นคนที่แปลกมาก อย่าให้ถามอีกครั้ง อย่าหาว่าไม่เตือนค่ะ”

“ก็ได้ครับ ผมยอมบอกแล้ว ผมเป็นคนไปขอให้แม่ของคุณหรือคุณเฉินยี่ช่วยเอง ท่านก็ตกปากรับคำแต่มีข้อแม้ คือ ท่านขอให้ผมมอบเงินสนับสนุนเพื่อก่อตั้งหน่วยลาร์ซาร์ขึ้นมาใหม่ครับ ส่วนเรื่องที่ท่านสามารถทำให้คุณเป็นฝ่ายมาหาผมเองได้ยังไง อันนี้ผมไม่รู้จริงๆครับ”

“เรื่องนี้ เป็นความคิดของแม่นี่เอง เอาเถอะค่ะฉันจะปล่อยคุณ”

หลังจากที่ณัฒวัฒน์ถูกแก้มัดเรียบร้อย เขาก็รีบดึงเฉินชิงให้มานั่งที่เตียงแล้วกอดจากทางด้านหลัง “ยังไงเราก็เป็นผัวเมียจริงๆแล้ว ยอมปล่อยเรื่องนี้เถอะนะครับ แม่ของคุณก็มองออกว่าคุณก็รักผมเหมือนกัน”

“ค่ะ ก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ”

ณัฒวัฒน์จึงอุ้มเฉินชิงในท่าเจ้าสาวเข้าไปในบ้าน “เดี๋ยวผมพาไปทานข้าว และเข้าหอกันอีกคืนนะครับ วันนี้ไม่เจ็บแล้ว”

เฉินชิงเขินจนหน้าแดงเผลอพยักหน้า

ณัฒวัฒน์แอบยิ้มที่เห็นเมียอายเลยหอมแก้มแล้วเดินเข้าในบ้านทันที

**********************************************

ณ บ้านของเฉินยี่

          เฉินกว้านเริ่มเห็นในความน่ากลัวของแม่ตัวเอง เลยว่า “แม่ครับ หากแม่โกรธอะไรผม ผมขอโทษแม่ล่วงหน้าเลยนะครับ อย่าทำกับผมแบบที่ทำกับพี่เฉินชิงเลยนะครับ

          “งั้นแม่ขอดูพฤติกรรมของลูกก่อนก็แล้วกัน จะว่าไปเฉินชิงถอดแบบมาจากแม่แค่เพียงครึ่งเดียว ส่วนลูกก็ช่างเหมือนพ่อเสียเหลือเกิน แต่ไม่ได้เศษเสี้ยวของแม่เลยด้วยซ้ำ”

          “ผมก็ไม่คิดว่าแม่จะใช้ประโยชน์จากคดีที่ปิดไปแล้ว ซึ่งสามารถจับตัวผู้บงการได้แล้ว มาหลอกพี่เฉินชิงได้”

          “ถ้าเฉินชิงมีเวลาคิดดีๆก็จะจำได้ว่าคดีนี้ถูกปิดไปแล้ว แต่นั่นเป็นเวลาคับขันไม่มีเวลาพิจารณาจริงๆ เฉินชิงจึงยอมหลงเชื่อไง”

          “ตอนนี้เท่ากับว่าแม่ได้เสียงสนับสนุนจากนายจอห์นแห่งหน่วยซิกร์และได้เงินสนับสนุนจากคุณณัฒวัฒน์แล้ว แม่ก็จะสามารถก่อตั้งหน่วยลาร์ซาร์ (Larsar) ขึ้นมาใหม่ได้แล้วใช่มั้ยครับแม่”

          “ใช่แล้วล่ะ เดือนหน้าก็จะประกาศเป็นทางการแล้ว”

          “แต่ผมรู้สึกทะแม่งๆ เหมือนแม่ขายลูกน้องกับลูกสาวตัวเองยังไงก็ไม่รู้นะครับ”

          “อย่าพูดว่าแม่อย่างนั้นสิ แม่ก็แค่สนับสนุนให้กัญญาและเฉินชิงไปมีครอบครัวจะได้มีความสุขกับเขาบ้าง เพียงแต่แม่ได้ผลตอบแทนเล็กๆน้อยๆด้วยก็เท่านั้น”

          “ครับ ครับ คุณแม่ ผมขอให้หน่วยลาร์ซาร์จงเจริญครับ ผมมีธุระพอดีผมไปก่อนครับ”

          “อื้อ แม่ก็ต้องออกไปดูหน่วยลาร์ซาร์เหมือนกัน ไม่รู้ว่าบูรณะไปถึงไหนแล้ว”

จบบริบูรณ์

**********************************************

ความคิดเห็น