ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 ศัตรูกลายเป็นมิตร

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ศัตรูกลายเป็นมิตร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 676

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ศัตรูกลายเป็นมิตร
แบบอักษร

​ณ บ้านเจ้าพ่อค้ายาเสพติด ตำรวจสองคนแอบลอบเข้าในบ้านตอนที่พวกค้ายาไม่อยู่ นอกจากนายลาร์ฟจะเป็นตำรวจแล้วยังมีความสามารถทางด้านคอมพิวเตอร์ด้วย จึงทำหน้าที่แฮ๊คข้อมูลสืบค้นว่ามีเครือข่ายเป็นใครบ้าง โดยให้พะแพงคอยดูลาดเลาให้ ตอนนี้นายลาร์ฟได้พบรายชื่อแล้วเช่นกันและรีบบันทึกข้อมูลลงแฟลชไดรฟ์ นายลาร์ฟดำเนินการอย่างรวดเร็วและเก็บใส่กระเป๋าเรียบร้อย แต่แล้วนายลาร์ฟสังเกตเห็นเงาคนจากจอคอมพิวเตอร์ทำให้รู้ว่ากำลังจะมีคนมายิงเขาจากทางด้านหลัง จึงสามารถหลบกระสุนทัน

“ที่แท้ก็เป็นเธอสินะ พะแพง คนทรยศ” นายลาร์ฟกำลังจะยิงกลับ แต่แล้วปืนไม่มีกระสุน เลยเผลอทิ้งปืน

“เสียใจด้วยนายลาร์ฟ ฉันเป็นคนเอากระสุนออกเองแหละ” แล้วพะแพงก็รีบยิงไปที่นายลาร์ฟทันที

นายลาร์ฟ พยายามวิ่งหลบกระสุน แต่แล้วก็ถูกยิงที่แขนซ้าย วิ่งมาจนถึงทางตันพอดี

“ตายเสียเถอะนายลาร์ฟ”

มีเสียงปืนดังสองนัด นายลาร์ฟลืมตาขึ้นมาดู เห็นพะแพงถูกยิงที่มือข้างที่จับปืนและขาซ้าย และคนที่ยิงก็คือ กัญญา

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนทรยศ ไปอยู่ฝั่งเจ้าพ่อค้ายาเลยนะ เสียดายที่พวกเราเคยเพื่อนกันมา” กัญญากล่าวทั้งน้ำตา

          “ช่วยไม่ได้เธอกับเฉินชิงอยากโง่เชื่อฉันเองนี่ ถ้าเธออยากฆ่าฉันก็ฆ่าเลย” พะแพงพูดอย่างเยาะเย้ย

          สักพักก็ได้ยินเสียงกลุ่มคนกำลังวิ่งเข้ามาที่นี่ กัญญาจึงรีบประคองนายลาร์ฟหนีไปทันที ทั้งสองยังไม่สามารถออกไปจากบ้านได้จึงหลบไปอยู่ในตู้เสื้อผ้า ซึ่งในตู้จะมีช่องเล็กๆพอที่จะมองลอดผ่านออกไปดูเหตุการณ์ในห้องได้

          ลูกน้องเจ้าพ่อประคองพะแพงมาห้ามเลือดก่อนที่จะส่งโรงพยาบาล เลยพามาที่ห้องที่สองคนนั้นหลบอยู่พอดี เมื่อพันแผลห้ามเลือดเสร็จ พลตำรวจเอกฉัตรณรงค์ก็เดินเข้ามา

          “เธอทำงานพลาดนะพะแพง เธอปล่อยให้เพื่อนตำรวจที่รู้ความลับพวกเราหลบหนีไปได้” พลตำรวจเอกฯพูดด้วยความผิดหวัง

          “ให้โอกาสฉันด้วยเถอะนาย รับรองฉันจัดการพวกมันได้แน่” พะแพงพยายามขอโอกาส

          “โทษทีนะพะแพง ฉันจำเป็นต้องจัดฉากโยนความผิดให้พวกมัน” พลตำรวจเอกฯสวมถุงมือเอาปืนของนายลาร์ฟที่บรรจุกระสุนเรียบร้อยแล้วยิงไปที่หน้าผากของพะแพงตายคาที่

          กัญญาที่มองเห็นภาพเหตุการณ์ที่เพื่อนตายต่อหน้าต่อตาถึงกับช็อกกำลังจะร้องแล้ววิ่งออกไปจัดการตำรวจระดับสูงคนนั้น แต่แล้วนายลาร์ฟก็รีบกอดรัดกัญญาเสียแน่นพร้อมกับใช้มือปิดปากกัญญาไว้ไม่ให้ร้อง และกระซิบว่า “ตั้งสติหน่อยกัญญา อยากตายหรือไง”

          ตอนนี้กัญญามีน้ำตานองหน้า แม้ว่าพะแพงจะเป็นคนทรยศ แต่พะแพงเป็นเพื่อนกับกัญญาตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียนตำรวจ เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเลยทีเดียว และภาพที่เห็นต่อไปก็คือลูกน้องเจ้าพ่อช่วยกันนำศพพะแพงออกไป ได้ยินพวกมันบอกว่าจะเอาไปทิ้งข้างทางและทิ้งปืนของนายลาร์ฟไว้ข้างศพด้วยเพื่อโยนความผิด

          หลังจากที่ทุกคนออกไปกันจนหมดแล้ว นายลาร์ฟกับกัญญาก็ออกไปจากตู้ กัญญาเห็นว่านายลาร์ฟเสียเลือดมากเลยฉีกเสื้อกล้ามข้างในออกแล้วพันให้นายลาร์ฟชั่วคราว จากนั้นก็พากันปีนระเบียงเพื่อหลบหนีออกมาจากบ้านเจ้าพ่อ และแล้วทั้งสองก็หนีมาถึงรถบิ๊กไบค์ของกัญญา

กัญญาในตอนนี้ยังคงช็อกที่เสียพะแพงไป ดังนั้นนายลาร์ฟจึงตบหน้ากัญญาเพื่อเรียกสติ

“นี่นายลาร์ฟ ตบหน้าฉันทำไมไม่ทราบ”

“พวกเราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่กันแล้ว อย่าเพิ่งคิดถึงพะแพงในตอนนี้เลยนะ เอาตัวให้รอดก่อนเถอะ”

“อื้อ” กัญญายอมรับว่ามันจริงอย่างที่นายลาร์ฟพูด เลยขี่บิ๊กไบค์ให้นายลาร์ฟนั่งซ้อนเพราะตอนนี้นายลาร์ฟบาดเจ็บอยู่

ณ ตอนอยู่บนรถ “นี่นายไม่ต้องกอดฉันแน่นขนาดนั้นก็ได้ ฉันอึดอัด” กัญญารู้สึกเขินๆที่มีผู้ชายกอดเอว

“นี่มันรถบิ๊กไบค์นะ แถมเธอก็ขี่เร็วซะขนาดนี้ ก็ต้องกลัวตกบ้างสิ” นายลาร์ฟแอบยิ้ม

            **********************************************

เมื่อกัญญาขี่รถพานายลาร์ฟมาถึงที่คลินิกแห่งหนึ่ง ซึ่งกัญญารู้จักหมอที่นี่เป็นอย่างดี

“หมอคนนี้ไว้ใจได้ เป็นคนรู้จักกัน นายไปรักษากับเขาเถอะนะ” กัญญาพูดให้นายลาร์ฟเชื่อใจ

 แล้วนายลาร์ฟก็เดินเข้าไปห้องผู้ป่วยเพื่อให้หมอคนนั้นรักษา หมอต้องทำการผ่ากระสุนและต้องให้เลือดเพราะนายลาร์ฟเสียเลือดมาก ทำให้กัญญารอเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนกระทั่งหลับ

หมอเดินออกมาปลุกกัญญา แล้วบอกว่า “นายลาร์ฟพ้นขีดอันตรายแล้ว เธอพาไปพักฟื้นที่บ้านเถอะ ฉันจะได้ไปปิดคลินิกสักที”

“ขอบคุณมากๆค่ะคุณหมอ” กัญญาจ่ายค่ารักษาแล้วก็พานายลาร์ฟกลับบ้าน

            **********************************************

กัญญาประคองนายลาร์ฟไปยังรถ ในตอนนี้กัญญาขี่รถพาไปที่บ้านพักที่อยู่นอกชานเมือง มาถึงบ้านกัญญาก็รีบไปอาบน้ำ แล้วเช็ดตัวให้นายลาร์ฟเนื่องจากแผลถูกน้ำไม่ได้

“นายไปนอนที่เตียงเถอะเพราะตอนนี้นายเจ็บแผล เดี๋ยวฉันจะนอนที่โซฟาเอง”

“ขอบใจเธอมาก กัญญา ที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้”

“อื้อ ฉันก็ต้องขอโทษนายเหมือนกัน ที่ปรักปรำนายว่าเป็นฆาตกรฆ่าเฉินชิง” กัญญารู้สึกผิด

สักพักกัญญาก็เดินออกไปที่ระเบียงบ้าน เพราะตอนนี้กัญญาคิดถึงพะแพงมาก น้ำตาก็ไหลรินแบบห้ามไม่อยู่ ในใจคิดว่า “เธอไม่น่าทำอย่างนี้เลยพะแพง”

นายลาร์ฟเห็นใจกัญญาที่ต้องเห็นเพื่อนตายต่อหน้าต่อตา ยิ่งตอนที่เห็นใบหน้าอันเศร้าสลดของกัญญาตอนยิงเพื่อนตัวเองโดยเลี่ยงส่วนสำคัญมายิงที่มือกับขาเพราะไม่อยากให้พะแพงตาย ก็ยิ่งสงสารกัญญา เลยเดินตามมาที่ระเบียงแล้วดึงตัวกัญญาเข้าไปกอด

“นายทำบ้าอะไรน่ะนายลาร์ฟ” กัญญาพูดเหมือนคนกำลังร้องไห้

“เธอร้องไห้ออกมาเถอะ ฉันสัญญาจะไม่บอกใครและจะลืมว่าเธอเคยร้องไห้ให้ฉันเห็น” นายลาร์ฟพูดในระหว่างที่กอดกัญญาด้วยแขนข้างเดียว

ตอนนี้กัญญาไม่สนใจแล้วว่านายลาร์ฟจะเป็นอริเก่า ยอมร้องไห้ซบอกนายลาร์ฟและปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

ความคิดเห็น