ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 กลับสู่บ้านเก่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 กลับสู่บ้านเก่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 709

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 กลับสู่บ้านเก่า
แบบอักษร

​เฉินชิงในร่างฝนเดินมาตามทาง ดูแผนที่ในมือถือ จุดหมายไม่ใช่บ้านสามีแต่กลับเป็นหน่วยลาร์ซาร์ ในใจคิดว่า “ได้โอกาสไปพบคนในหน่วยสักที” เฉินชิงเป็นผู้เชี่ยวชาญในการใช้แผนที่เพราะต้องทำงานสนับสนุนบอกพิกัดให้เพื่อนไปจับคนร้ายตามที่ต่างๆ ทำให้เฉินชิงมาถึงหน่วยลาร์ซาร์อย่างรวดเร็ว

“อ้าว แล้วทีนี้จะเข้าไปยังไง และเข้าไปด้วยเหตุผลอะไรล่ะทีนี้” เฉินชิงพูดพึมพำออกมา เลยตัดสินใจแกล้งร้องไห้แล้วเดินเข้าไปข้างใน

กัญญามาพบเข้าก็ตกใจเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ให้บุคคลทั่วไปมาเดินเพ่นพ่านได้ “น้องเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้ แล้วเข้ามาทำอะไรที่นี่ สถานที่นี้ไม่ใช่ที่ที่จะมาเดินเล่นได้นะ”

“ฮือฮือ หนูถูกสามีทิ้งค่ะ ตอนนี้ไม่มีที่ไปจริงๆ ไม่รู้จะไปที่ไหนด้วย พี่ต้องช่วยหนูด้วยนะคะ ฮือฮือ”

“หนูไม่มีญาติที่ไหนหรอ เอาเบอร์มาก็ได้เดี๋ยวฉันติดต่อให้”

“หนูไม่มีญาติที่ไหนจริงๆค่ะ ฮือฮือ”

กัญญาใจอ่อนเลยพาตัวผู้หญิงคนนี้เข้าไปพบเฉินยี่หัวหน้าหน่วย

            **********************************************

“มีอะไรเกิดขึ้น กัญญา แล้วเด็กนี่เป็นใคร เธอก็รู้นี่ ที่นี่ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาน่ะ” เฉินยี่พูดเชิงดุ

“เอ่อ คือ ว่า” กัญญายังไม่ทันพูดต่อ ผู้หญิงแปลกหน้าก็พูดแทรก

“คือ หนูไม่มีที่ไปจริงๆค่ะ หนูกับสามีทะเลาะกัน แล้วเขาก็ปล่อยหนูไว้กลางทางให้กลับบ้านเอง หนูเลยเดินหลงมาที่นี่ค่ะ”

“งั้นเอาเบอร์โทรสามีหนูมา เดี๋ยวฉันติดต่อให้และจะพูดสั่งสอนให้” เฉินยี่ตั้งใจจะไปพูดเจรจากับทางบ้านให้

“หนูยังทำใจกลับไปพบเขาไม่ได้ค่ะ เขาโหดร้ายกับหนูจริงๆ ขอให้หนูอยู่ที่นี่สักพักเถอะนะคะ”

กัญญาเริ่มเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน “สามีเธอทำเกินไปจริงๆนะคะ กล้าปล่อยผู้หญิงทิ้งไว้ให้เดินกลับเอง ให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่สักพักเถอะนะคะ”

“อืม แต่เธอก็ควรกลับบ้าน แล้วค่อยพูดค่อยจากันดีๆนะ เอาเถอะฉันอนุญาตให้เธอพักอยู่ที่นี่ได้แค่ 3 วันเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่มีข้อแม้ เธอจะต้องติดต่อทางบ้านของสามีเธอว่าจะขออยู่ที่นี่ ไม่งั้นเขาอาจคิดว่าฉันเป็นคนลักพาตัวเธอมา” เฉินยี่รู้สึกสงสารผู้หญิงและในใจลึกๆก็แอบเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ดูคล้ายๆลูกสาวตัวเอง

“ขอบคุณมากจริงๆค่ะ เดี๋ยวหนูจะโทรบอกพ่อสามีเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

            **********************************************

เฉินชิงเปิดมือถือเห็นสายไม่ได้รับจากพ่อสามี เลยโทรกลับ

“เป็นอย่างไรบ้างสายฝน ทำไมป่านนี้ลูกยังไม่ถึงบ้าน ปลอดภัยหรือเปล่าลูก พ่อต้องขอโทษแทนไอ้ณัฒวัฒน์จริงๆ มันทำเกินไปแล้ว ตอนนี้พ่อก็ด่ามันอยู่”

เฉินชิงแสร้งร้องไห้ “ฮือฮือ คุณพ่อ ฝนกลัวมากเลยค่ะ แต่ตอนนี้ฝนอยู่สถานีตำรวจ ปลอดภัยดี แต่ฝนยังทำใจกลับบ้านไปเจอพี่เขาไม่ได้จริงๆค่ะคุณพ่อ ไม่คิดว่าพี่เขาจะโหดร้ายกับฝนถึงขนาดนี้ ฮือฮือ ฝนขอพักบ้านเพื่อนสักสามวันนะคะ ฝนถึงจะกลับไปที่บ้านค่ะ”

“แต่ ลูก” พ่อพูดไม่ทัน ฝนก็พูดแทรก

“คุณพ่อคะ ขอฝนทำใจให้ได้ก่อนนะคะ ฝนขอร้อง”

“อย่างนั้นก็ตามใจลูกเถอะ มีอะไรขาดเหลือก็โทรมาบอกพ่อก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ” พูดเสร็จ เฉินชิงก็วางสาย

เฉินยี่มองดูสายฝนโทรศัพท์ ในใจคิดว่า “ถ้าเธอเป็นเฉินชิง ฉันคงคิดว่าเธอแสดงละครอยู่นะเนี่ย” (ปกติแม่ลูกจะมองกันออก)

“เอาล่ะ งั้นฉันจะให้เธอไปพักกับกัญญาไปก่อน ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ คุณเฉินยี่” แล้วสายฝนก็เดินตามกัญญาไปที่ห้องพัก

            **********************************************

“ห้องนี้อาจจะแคบไปหน่อยนะ อดทนหน่อยก็แล้วกัน” กัญญากลัวฝนจะนอนไม่สะดวก

เฉินชิงขี้เกียจแสดงละครแล้ว เลยพูดตรงๆ “กัญญา! นี่ฉันเอง เฉินชิง”

“อะไรนะ นี่หนูพูดบ้าอะไรกัน เป็นโรคประสาทหรือเปล่า”

“มันเป็นความจริงกัญญา ฉันอยู่ในร่างของสายฝนจริงๆ เชื่อฉันเถอะนะ”

“เธอออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ชอบให้ใครมาล้อเล่นอะไรแบบนี้” กัญญาโมโหที่อยู่ๆเด็กคนนี้เอาชื่อเพื่อนเธอมาล้อเล่น

“ได้ งั้นฉันจะบอกความลับ ที่มีเฉพาะกัญญาและเฉินชิงเท่านั้นที่รู้”

“งั้นก็ว่ามาสิ ความลับอะไรไม่ทราบ” กัญญาพูดท้า

“เธอแอบชอบเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งชื่อ วีระพัฒน์ ซึ่งตอนนี้เขาได้ไปประจำอยู่อเมริกา เธอยังรู้สึกค้างคาใจเพราะยังไม่ได้ไปบอกรักพี่เขาน่ะ”

กัญญาตกใจมากจริงๆ เพราะมีเพียงเฉินชิงเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ “แล้วเธออยู่ร่างนี้ได้ยังไงน่ะ”

“ฉันไม่รู้จริงๆ และจะกลับไปเข้าร่างตัวเองก็ไม่ได้แล้ว ศพฉันก็ถูกเผาไปแล้วด้วย”

“แล้วใครเป็นคนฆ่าเธอ ใช่นายลาร์ฟมั้ย เจ้าหน้าที่ชันสูตรบอกว่าลูกกระสุนน่าจะเป็นของตำรวจสากล”

“ฉันจดจำเหตุการณ์ก่อนตายไม่ได้เลยนี่สิ เห็นแต่ภาพเลือนราง คิดว่าไม่ใช่นายลาร์ฟ เพราะภาพเลือนรางนั้นบอกว่าตำรวจที่ยิงฉันตายเป็นผู้หญิงน่ะ”

“อะไรนะ! ไม่ใช่นายลาร์ฟ ตายล่ะ ฉันก็ดันไปแกล้งเขาสารพัดเสียด้วยสิ”

“เธอไปแกล้งอะไรเขาอีกล่ะกัญญา”

“เยอะจริงๆ โดยเฉพาะ ฉันเป็นคนทำให้เขาจีบซินดี้ไม่สำเร็จนี่แหละ”

“เธอตายแน่กัญญา นายลาร์ฟมีนิสัยเหมือนฉันคือ เจ้าคิดเจ้าแค้น เธอต้องโดนเอาคืนอย่างสาสมแน่ๆ”

“ยัยบ้าเฉินชิง ทำไมไม่พูดให้กำลังใจเพื่อนเลย ห๊า”

“อยู่คนละหน่วยกัน คงไม่ค่อยได้เจอหน้ากันหรอกกัญญา”

“เรื่องมันหนักกว่านั้นนี่สิ หน่วยลาร์ซาร์โดนยุบแล้ว พวกฉันต้องย้ายไปทำงานที่หน่วยซิกร์สัปดาห์หน้า และฉันต้องไปเป็นตำรวจลูกน้องนายลาร์ฟเสียด้วย”

“ห๊า หน่วยโดนยุบแล้ว ทำไมเรื่องสั่งยุบมันถึงรวดเร็วขนาดนี้นะ” เฉินชิงพูดอย่างตกใจ

“ก็เพราะพะแพงย้ายไปหน่วยซิกร์ ส่วนนายอาจองค์ก็ลาออกจากหน่วยไปนี่แหละ ให้เหตุผลว่าเงินไม่พอ และไม่มีโปรแกรมเมอร์คนไหนยอมมาทำงานที่หน่วยเราเลยสักคน หน่วยเราจึงมีคนไม่พอ”

“ฉันไม่น่าโดนยิงตายเลย ไม่งั้นก็คงช่วยกันประคับประคองหน่วยที่แม่ฉันก่อตั้งให้คงอยู่ต่อไปได้”

“พวกเรานอนพักกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” กัญญาเริ่มง่วงนอนแล้ว

            **********************************************

ตลอดระยะเวลาที่เฉินชิงกลับมาอยู่หน่วยลาร์ซาร์ เธอรู้สึกอบอุ่นมาก ได้พูดคุยกับคนในหน่วยอย่างผ่อนคลายเป็นกันเอง ไม่ต้องมารองรับอารมณ์ใคร ในใจคิดว่า “อยากกลับมาอยู่ตลอดไปจัง”

แต่แล้วเมื่อครบ 3 วัน กัญญาก็ต้องขับรถมาส่งเฉินชิงกลับบ้านสามีของฝน

เมื่อเฉินชิงลงจากรถ พูดพึมพำว่า “นี่ฉันต้องกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงเสียแล้วสิ” แล้วเดินเข้าบ้านกำลังจะถึงประตูเข้าในบ้าน ก็ได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยิน

“กลับมาแล้วหรอ….ฝน”

ความคิดเห็น