facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 01-4 เปิดเผย

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-4 เปิดเผย
แบบอักษร

​“ถ้าอย่างนั้น...”

“ไม่พูดไม่ได้เหรอครับ”

“…”

“ผมถามว่าไม่ถามอะไรผม ไม่ได้เหรอครับ”

เบ็นเด็ดขาดเหมือนลีนาเมื่อสักครู่นี้ ตอนนั้ลีนาถึงได้รู้ว่าเบ็นกำลังยื่นข้อเสนอให้เขาอยู่ ต่อให้คุณรู้อะไรมาก็อย่าให้มันหลุดออกมาจากปาก เพราะหากหลุดออกมาแล้ว สิ่งนั้นก็จะกลายเป็นความจริงอย่างไรล่ะ ดวงตาของเบ็นบอกแบบนั้น

ลีนาจึงหยุดคิดไปพักหนึ่ง แน่นอนว่าคนรักที่อายุมากกว่าเขาถึงสิบปีมีความเป็นผู้ใหญ่สูงกว่ามาก ทั้งการตัดสินและการอ่านสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จากประสบการณ์เขาเก็บตัวเลือกหนึ่งไว้ และเข้าใกล้คำตอบได้มากขึ้นแล้ว ลีนาเชื่อในการตัดสินใจของเขา

ตัวเลือกสุดท้ายของคนรักคือ ‘ความเงียบ’ รู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ หากทำได้ก็ทำเหมือนไม่เคยรู้มาก่อน แม้มันจะยากแต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย การมีปัญหาในความสัมพันธ์ที่เงียบสงบมาตลอดสามปีไม่ใช่สิ่งที่ลีนาเฝ้ารอเลย ไม่ว่าตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายจะเป็นอะไร ช่วงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันจะไม่หายไป ก็คือความจริง

“แต่ว่าเบ็น ผมควรจะต้องรู้ความจริงนะครับ เพราะว่า...”

“ลีนา”

เบ็นทำให้ลีนาเงียบลงอีกครั้ง เป็นการเกลี้ยกล่อมที่อ่อนโยนก็ไม่ผิดนัก เขากำมือที่อยู่ใต้โต๊ะแน่น ลีนาต้องเลือก

“เพราะว่าผมเป็นคนรักของคุณไงครับ”

สุดท้ายก็พูดสิ่งที่ต้องพูดออกไปแล้ว แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ถามคำถามที่อยากถาม แต่เขากลับรู้สึกหมดแรงแล้ว จะถามเบ็นได้ไหมนะ ลีนาทั้งมั่นใจและสงสัย

ถ้าเขารู้ความจริงแล้วจะยังเจอหน้าเบ็นได้เหมือนกับเมื่อก่อนไหมนะ

“...ก็ได้ครับ ถามมาเลย”

“คุณ…ไม่ได้ทำอาชีพปกติใช่ไหมครับ”

“น่าจะมองว่าปกติไม่ได้นะครับ”

“ถ้าอย่างนั้น หรือว่าคุณ...”

คงไม่ใช่แบบนั้นใช่ไหม... ลีนาทำนายล่วงหน้าเลยว่าเป็นลางไม่ดี ถ้าอย่างนั้นหากจะหยุดที่ตรงนี้จะดีกับเราทั้งคู่มากกว่าไหมนะ .ไม่ว่าจะกำมือให้มีกำลังใจมากขึ้นเท่าไหร่แต่ก็ค่าเท่าเดิม ภายในปากแห้งผากและรู้สึกร้อนในลำคอ เป็นความรู้สึกของลีนาก่อนที่จะร้องไห้ที่ตัวเขาเองไม่น่าจะไม่รู้เช่นกัน

“ไม่ได้เป็น... มาเฟียอะไรพวกนั้นใช่ไหมครับ”

คำถามในช่วงสุดท้ายเป็นคำถามที่ลีนาไร้ซึ่งความมั่นใจ เขาจึงจ้องเบ็นเขม็ง เป็นสายตาที่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบที่คิดไว้แล้ว ได้โปรดบอกว่าไม่ใช่ทีเถอะ ลีนามองเบ็นอย่างจริงใจ อีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ โชคร้ายที่เขาแอบมองเบ็นกระสับกระส่ายเพียงน้อยนิดนั่นไม่ได้

ลีนารู้สึกเหมือนได้ยินคำตอบตั้งแต่ตอนนี้

“ครับ ผมเป็นมาเฟีย”

พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจ

แววตาของลีนาสั่นไหว เบ็นจะสังเกตเห็นความสั่นไหวนั่นไหมนะ เรื่องแบบนี้มัน... แม้ว่าจะรู้อยู่แล้วแต่เขาก็ไม่สามารถจะพูดอะไรออกมาได้ ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา เบ็นเป็นคนรักที่อ่อนโยนและแสนสมบูรณ์แบบที่ไม่เคยแม้แต่จะทำอะไรผิดเลยสักครั้ง

ริมฝีปากของเขาอ้าออก ถึงอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำที่จะพูดมีเยอะจนยากเกินจะจัดลำดับได้ หรืออาจจะเพราะอีกฝ่ายไม่พูดเลยก็เป็นได้ สุดท้ายลีนาก็ปิดปากและกุมหน้าผากของตัวเองไว้ ดวงตากลมโตสั่นไหว

มาเฟีย... เบ็นเป็นมาเฟียงั้นเหรอ

เขาไม่กล้าจะอยู่ตรงนี้ต่อไปแล้ว แม้จะคิดแบบนั้นแต่เขาก็ไม่มีความกล้าแม้แต่นิดเดียว เขาหวาดกลัวคนที่สามารถฆ่าคนอื่นได้โดยทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น และในขณะเดียวกันความรู้สึกรังเกียจก็พุ่งพรวดขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น สุดท้ายแล้วลีนารู้สึกเหมือนโดนทรยศ มือและขาของเขาสั่นเทาไปหมด

เบ็นหลอกเขาอย่างแนบเนียนมานานถึงสามปี... ตั้งสามปี!

ลีนาคว้ากระเป๋าที่อยู่ตรงหน้าแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีแม้แต่ข้ออ้างตามมารยาทอย่างเช่น ไปก่อนนะครับ หรือขอโทษนะครับ เขาได้ยินเสียงเรียกชื่ออย่างแผ่วเบาขณะที่กำลังเอามือกุมหน้าผากอยู่อย่างนั้น อย่างน้อยตอนนี้ลีนาก็จ้องไปยังเบ็นโดยไม่ให้อีกฝ่ายจับตัวเขาไว้ได้

ระหว่างทางที่ออกมาก็มองเห็นช่อกุหลาบอันคุ้นเคย และภายหลังจากลีนาออกมาแล้ว

ทีโบนเสต็กและซุปหอยที่ไม่ถูกกินสักคำก็ถูกทิ้งไว้อย่างเดิม

 

* * *

 

มันอาจจะเป็นฝันก็ได้

ไม่ว่าใครจะบอกว่ามันไม่ใช่ หรือต่อให้พระเจ้ามาบอกกับลีนาก็ตาม เขาก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ อยู่ดีๆ ลีนาที่นั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องพักก็หัวเราะออกมา เบ็นเป็นมาเฟียงั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นในโลกนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเชื่ออีกแล้วล่ะ พระอาทิตย์อาจจะขั้นทางทิศตะวันตก หรือพรุ่งนี้มนุษย์อาจจะเดินด้วยสี่เท้า แล้วสัตว์อาจจะยืนตรงก็ได้

ลีนาลงข้อสรุปว่า ‘ตอนนี้เขาเชื่อได้แค่ว่าการรวมกันของคาราเมลมัคคีอาโต้กับคาโนลี่ คือสิ่งที่เข้ากันอย่างน่าประหลาดใจ’

อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องโกหก ความคิดวุ่นวายในหัวที่คิดว่าจะต้องพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่ได้ระบายออกมาทำให้เขาอึดอัด ลีนาลุกพรวดไปเปิดหน้าต่างออกกว้าง กลิ่นของทะเลที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของมอนเรอาเลก็สามารถรับรู้ได้นั้นโชยเข้ามา นั่นสินะ ทะเล ต้องออกไปดูทะเลสิ

แต่ความคิดช่างต่างกับร่างกายที่ต้องอยู่ติดกับเนิร์สเซอรี่เด็ก และเหลือเวลาเป็นบ้าไม่ได้อีกสามชั่วโมงจนกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน วันนี้ลีนาก็กำลังรอกับความจริงที่ว่าอังเดรย์จะฉี่รอดที่นอนอีก แค่คิดเขาก็ปวดหัวแล้ว แต่หลังจากเข้ามาถึงลานบ้านก็ต้องเบิกตากว้างและถอนหายใจ

การคุยกันครั้งแรกของพวกเรา ก็คือใต้ต้นไม้นั่นสินะ

ลีนาพึมพำออกมาอย่างอึดอัดเมื่อนึกถึงการเจอกันครั้งแรกของตัวเองและเบ็น พวกเขาเจอกันครั้งแรกที่นี่ ขณะที่ลีนามายังซีซิเลียได้เพียงแค่ประมาณสามเดือน และเริ่มใช่ชีวิตด้วยตัวเองทันทีที่มาถึง จนรู้ว่าผักผลไม้ร้านไหนถูกที่สุด หรือคาเฟ่ไหนจะเงียบสงบในวันเสาร์อาทิตย์ที่เจอตอนหลงไปตามซอยต่างๆ

 

วันนั้นเขายุ่งตั้งแต่เช้า ได้ยินว่าจะมีคนจากสถานีโทรทัศน์เข้ามา บุคคลสำคัญตัวหลักก็คือนักธุรกิจที่มีจิตเมตตาผู้โด่งดัง (ที่ลีนายังไม่คุ้นเคยในตอนนั้น) ซัลวาโตเร่ ดิโอ เวเนวาซิโอเน่ ลีนาเจ็บปวดตื้อๆ จากคำอธิบายของหัวหน้าอย่างอันเทน่าว่าเขาเป็นหนุ่มหล่อ รูปร่างสูงจนตกหลุมรักได้ทันทีที่พบเจอ แน่นอนว่าหนุ่มหล่อก็ทำให้เกย์แบบเขาสนใจอยู่แล้ว แต่เหตุผลเริ่มแรกของการมายังซีซิเลีย ก็เนื่องจากลีนาเลิกกับแฟนที่คบมามากกว่าห้าปี

นับได้ว่าเป็นการท่องเที่ยวหลังเลิกกันก็ได้ เพียงแค่เป็นการเที่ยวอย่างชัดมากยิ่งขึ้น เพราะว่าไม่ว่าจะไปที่ไหนในนิวยอร์คก็มีแต่ความทรงจำกับเขาคนนั้น เลยต้องการที่จะหนีไปให้ไกล ไปที่ไหนดีล่ะ ลีนาจึงเลือกซีซิเลีย หนึ่งในอิตาลี บ้านเกิดของคุณแม่ของตัวเอง เกาะที่ดีที่สุดในทะเลเมดิเตอร์เรเนี่ยนที่ไฝ่ฝันและเคยเห็นเพียงแค่ในรูปเท่านั้น

นักธุรกิจรูปหล่อผู้มีเมตตาเหรอ... ลีนาไม่คุ้นกับการผสมกันของคำว่าชายหนุ่มรูปงามและนักธุรกิจ หากเติมคำว่า ‘วัยหนุ่ม’ เข้าไปข้างหน้าก็เป็นอะไรที่เพียงพอจะทำให้เป็นนิยายโรแมนติกสักเล่ม น่าจะเคยเห็นสักครั้งในนิยายของฮาลีย์ควิน ถ้าบอกว่าตายจากภรรยาอันเป็นที่รักด้วยก็คงจะเพอร์เฟ็คไปเลย หลังจากมีความคิดแบบนั้นขึ้นมา ลีนาก็หัวเราะคิกคัก

ความคิดเห็น