facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 01-3 เปิดเผย

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-3 เปิดเผย
แบบอักษร

​…แน่นอนว่ามันก็ต้องมีเรื่องราวแบบนั้นบ้าง ลีนารู้สึกอยากจะหัวเราะ แต่ก็ไม่ใช่อารมณ์ที่จะหัวเราะได้เลย หลังจากลงจากรถแล้วมองป้ายที่คุ้นเคย ถอนหายใจอยู่ตรงทางเข้า จากนั้นบริกรที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็นำทางเข้าไปยังด้านในสวนอย่างเป็นธรรมชาติ โต๊ะด้านนอกคือโต๊ะที่เป็นที่นั่งของพวกเขาในวันนี้

เบ็นนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว แม้แต่โต๊ะก็ไม่สามารถบดบังท่อนขาเรียวยาวของอีกฝ่ายที่เลยพ้นออกมาข้างนอกได้ สายตาของลีนามองเห็นข้อเท้าที่พ้นจากกางเกงเก้าส่วนออกมาเป็นอย่างแรก แน่นอนว่ารองเท้าที่ถูกสั่งให้ผลิตขึ้นราคามากกว่าร้อยยูโรก็เป็นเพียงหนึ่งในคอลเล็คชั่นของเบ็น

คนรักของเขามีงานอดิเรกสมกับความเป็นคนรักการทำงานอยู่ หนึ่งในนั้นคือการสะสมของ เบ็นที่สะสมทุกสิ่งทุกอย่างที่ชอบ มีเพียงอย่างเดียวที่อีกฝ่ายไม่สะสมก็คือผู้ชาย ลีนาคิดแบบนั้นมาตลอด

กางเกงสีเบจเข้มและเสื้อเชิ้ตสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นจนเห็นท่อนแุขนแกร่ง เพียงแค่มองผ่านๆ ก็รู้ได้ว่าเป็นท่อนแขนของเจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตรที่ชื่นชอบการออกกำลังกายอย่างแน่นอน และทำให้ผู้ชายสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรอย่างลีนารู้สึกวูบวาบอยู่ข้างใน

จริงๆ แล้วก็เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับการกระทำแบบนั้น ไม่มีวิธีหยุดการเคลื่อนไหวหลังจากมีอะไรกันแล้วไปกันต่อถึงในห้องน้ำหรอกนะ หากอยากถูกทำให้ร่างกายสั่นไหวสักนิด ก็แค่เอื้อมมือไปโอบต้นคออีกคนเพียงเท่านั้น ในบางครั้ง ซึ่งจริงๆ แล้วก็บ่อยครั้ง ระหว่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่แล้วได้รับจูบเป็นของแถมมันเป็นอะไรที่ดีสุดๆ เลย

ทว่าเป็นเรื่องจนถึงเมื่อสามวันก่อนน่ะสิ ลีนาหยุดคิดก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเบ็น การทักทายถูกละทิ้งไปตามที่ลีนาตั้งใจ และเบ็นก็คงเช่นกัน ดวงตาสีฟ้าของอีกคนเพียงแค่จดจ้องมาทางลีนาตั้งแต่เมื่อกี้ แวบนึงที่เหมือนจะคิดไปได้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบใจใช่หรือเปล่า

…เบ็นน่ะนะ เขาน่ะเหรอที่จะไม่ชอบ ยากพอๆ กับการบอกว่าเขาจะนอกใจเลย เบ็นเป็นผู้ชายที่มีความมั่นใจอยู่เสมอมาตลอด

“สั่งอาหารหรือยังครับ”

“ตอนแรกสั่งคอร์สอาหารทะเลครับ แต่ก็เปลี่ยนเป็นเนื้อแล้ว ไม่นานมานี้คุณบอกว่าอยากทานทีโบนสเต็กไม่ใช่เหรอครับ”

“ผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว คุณก็สั่งเหมือนกันเหรอครับ”

“เปล่า ผมสั่งอาหารทะเล เพราะอีกิบห้านาทีคุณจะต้องอยากสั่งซุปหอยแน่ๆ”

แน่นอนว่าซุปหอยของเบเดิก้าเป็นอาหารที่สามารถทำให้ลีนาคลั่งไปได้เลย หากได้ทานเพียงคำเดียวก็หยุดไม่ได้จนว่าจะหมดเลยล่ะ ไวน์กลายเป็นแค่กับแกล้มไปเลย

มันเป็นความจริงเบ็นรู้อยู่แล้ว ความจำที่ดีเยี่ยมของเบ็นทำให้ลีนาถอนหายใจอยู่ข้างใน

“ไวน์ล่ะครับ จะเอาเป็นอะไรดี”

“วันนี้ไม่เอาดีกว่าครับ”

มันไม่ใช่อารมณ์จะมาดื่มเหล้านี่นา  ไม่สิ หรือต้องดื่มกันนะ เขาจะมีสติจนจบมื้อไหมเนี่ย เทียบกับคำตอบที่หนักแน่นแล้ว ในใจกลับสั่นไหว ลีนาไม่ได้คิดว่าเบ็นจะอันตรายสำหรับตัวเอง แต่ว่าอีกฝ่ายก็คือมาเฟีย หรืออาจจะมีความเกี่ยวข้องกับมาเฟีย ลีนาขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ถูกจับได้

เบ็นที่เฝ้ามองลีนาอยู่เอง ก็มองเห็นถึงสีหน้าที่เปลี่ยนไปก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็เพียงเท่านั้น คนตัวสูงไม่คิดจะถามลีนา หรือแม้แต่เรื่องที่หายไปสามวันจึงยังคงเงียบอยู่

แต่ก็ไม่รู้ว่าเบ็นจะไม่ถามอะไรจนจบมื้ออาหารหรือไม่ ระหว่างที่กำลังคิดว่าทาร์ทาร์ที่จะมาเป็นอาหารว่างคือทูน่าหรือแซลมอน ลีนาก็คิดขึ้นมาว่า เบ็นจะเริ่มบทสนทนาก่อนไหม แต่ก็สรุปว่าไม่ ตอนนี้เบ็นอาจจะยังไม่กล้า

มีเหตุผลที่เขามั่นใจขนาดนี้ หากเป็นลีนาเมื่อสามวันก่อนคงนึกภาพเบ็นที่ไม่พูดอะไรทั้งๆ ที่ติดต่อเขาไม่ได้ตลอดทั้งสามวันไม่ออก คงต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างที่ถึงขนาดเจ็บป่วยหรือมีงานที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือหายไปจากเหตุการณ์อะไรสักอย่าง แถมยังเป็นช่วงที่มีเหตุการณ์ซุ่มยิ่งที่ร้านสะดวกซื้อแท้ๆ

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับลีนา เบ็นจะรีบมาหาในทันที เขาสามารถอวดได้เลย แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นิวยอร์ก บ้านเกิดของตัวเองก็ตาม อีกฝ่ายก็จะมาปรากฎตัวอยู่หน้าบ้านภายในสิบสองชั่วโมงแน่นอน เป็นไปได้ว่าด้วยความสามารถพิเศษของเบ็นอาจจะมาหาภายในสิบชั่วโมงเลยก็เป็นได้

“ทำไมไม่ถามล่ะครับ เบ็น”

แป้งบางๆ ของเครสเพลเล่ที่ทานเพียงแค่แป้งก็น่าจะอร่อย และซอสเบชาเมลล่าที่โรยอยู่ด้านบนก็น่ารับประทานจนเป็นคำถามว่าลีนาจะสามารถรับรู้รสของมันได้ไหม หลังจากรับรู้รสชาติของซอสเบซิ่ลลงบนวิตามินและใบชีโครีแล้ว ลีนาก็ถามขึ้นอย่างนิ่งๆ ด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาแทนที่จะพูดว่า ‘คืนนี้ดาวสวยนะครับ’ หรือ ‘อังเดรย์ฉี่รดที่นอนอีกแล้วน่ะสิครับ จะอะไรอีก’

ไม่มีประโยชน์ที่จะให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังกลัว ต่อไปก็เป็นตาของเบ็น

“หมายถึงอะไรเหรอครับ”

“ทำไมไม่ติดต่อกลับมาตลอดสามวัน หรือทำไมไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ หรือมีเรื่องอะไร... จะไม่ถามหน่อยเหรอครับ”

“ต้องถามด้วยเหรอครับ”

คำตอบที่ต่างจากที่คิดไว้ทำให้ลีนายังถือส้อมคาไว้ที่ปากแล้วมองไปทางเบ็น แม้ว่าดวงตาสีซัฟไฟร์บลูจะงดงามไม่เคยเปลี่ยน แต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้น่าหลงใหล เพราะคำตอบของอีกคนไม่ถูกใจเขา การกระทำอันเฉยชาแบบนั้นไม่เข้ากับเบ็นเลย

ทว่าทีโบนเสต็กกับซุปเห็ดมาเสิร์ฟพอดี ในขณะที่เขากำลังเลือกว่าจะตอบเบ็นด้วยคำพูดแบบไหนดี การที่ทั้งสองคนสั่งอาหารคนละคอร์สกันเป็นเรื่องยุ่งยากที่เกิดขึ้นบ่อยตอนเข้าร้านอาหาร แต่สำหรับลีนานั่นเป็นเรื่องที่น่าพอใจ... ควรจะเป็นเรื่องที่น่าพอใจ แต่ปัญหาคือตอนนี้เขาไม่พอใจเลยสักนิด

ลีนาวางส้อมลงและจ้องมองไปที่เบ็นอย่างดื้อรั้น ตลอดสามปีที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง แน่นอนว่ามันไม่ใช่คู่รักที่น่าเบื่อ เวลาที่ผ่านมาลีนาพอใจในทุกๆ วัน มันเป็นเรื่องจริงที่ไม่ได้น่าตกใจอะไร

แต่ว่าในตอนนี้ลีนากลับไม่พอใจเบ็นเป็นครั้งแรก แปลกไปอีกแล้ว เขารู้สึกอึดอัดกับใบหน้าไร้รอยยิ้มตรงหน้า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้ทะเลาะกัน ลีนากัดริมฝีปากอีกครั้ง หากอีกฝ่ายไม่ถาม เขาก็คงต้องถามเอง

“งั้นตาผมไหมครับ”

“…”

“ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณนะ เบ็น”

ลีนาตั้งสติเพื่อให้เสียงออกมานิ่งสงบมากที่สุด แม้คนถามจะเป็นเขา แต่จริงๆ แล้วคนที่ตื่นเต้นก็เป็นเขาเช่นกัน เบ็นก็คงจะกังวลหรือเปล่า การเป็นผู้ชายที่ไม่แสดงความรู้สึกทางสีหน้าทำให้เขาเดาไม่ได้เลยว่าอีกคนจะคิดอย่างไร ตรงกันข้าม คนที่กังวลมากขึ้นนั้นกลับเป็นลีนาต่างหาก

“จริงๆ แล้ว ผมได้ยินที่พวกคุณคุยกันคืนนั้น ไม่ได้คิดจะแอบฟังนะครับ แต่ว่า...”

“ผมรู้”

“…”

“ผมรู้อยู่แล้วครับ ลีนา”

น้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกเหมือนกับสีหน้าทำเอาลีนาถอนหายใจอยู่ข้างใน อ่า รู้อยู่ก่อนแล้วสินะ...

หรือเพราะชุดคลุมอาบน้ำกันนะ หากให้ตอบก็คงใช่ ขณะที่เบ็นกลับเข้ามาที่ห้องนอน อย่างแรกเห็นก็คงจะไม่พ้นชุดคลุมอาบน้ำของลีนาที่ตกอยู่บนพื้น สลิปเปอร์ก็วางไม่เป็นระเบียบ ทุกๆ อย่างต่างจากตอนที่อีกฝ่ายออกจากห้องไป แม้กระทั่งผ้าห่มและลีนาที่กลายเป็นก้อนก็กำลังสั่นอยู่ตอนนั้นด้วย เป็นความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็รับรู้ได้

ความคิดเห็น