facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 01-1 เปิดเผย

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 11:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-1 เปิดเผย
แบบอักษร

01. เปิดเผย

 

สองสามวันแล้วที่สุขภาพของลีนาเลวร้ายเอามากๆ

ผิวสวยราวกับเซรามิกที่ไม่เคยมีแม้แต่สิวสักเม็ดบนใบหน้า แม้จะมีนิสัยขี้เกียจทาโลชั่นมาตลอดยี่สิบห้าปีก็ตาม แต่ความหยาบกร้านของผิวเขาในตอนนี้เทียบกับเมื่อสามวันก่อนไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ลีนาเริ่มทาโลชั่นตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ที่ทำมาทั้งหมดก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

รอยคล้ำใต้ตาที่ค่อยๆ คล้ำขึ้นจนมาถึงเหนือส่วนที่ติดกับโหนกแก้ม และดวงตาที่กำลังเลื่อนลอยกะพริบถี่รัวราวกับกำลังทำงานอยู่

ถึงความง่วงจะหายไป ทว่าหากถึงเวลาบ่ายสองกลับรู้สึกง่วงงุนราวกับจะฟุบลงกับโต๊ะอยู่หลายครั้ง ยังดีที่ตอนนี้เป็นเวลานอนของเด็กๆ เพราะฉะนั้นเขาเลยจะถือโอกาสนี้หลับตาลงสักครึ่งชั่วโมงโดยที่ไม่มีใครรบกวน

“ลีนา”

ขอร้องล่ะ ได้โปรดปล่อยผมไว้แบบนี้ไม่ได้รึไงกันนะ เปาโลเหรอ หรือว่าอังเดรย์ฉี่รดที่นอนอีกนะ แม้ว่าลีนาจะอ้อนวอนจากใจ แต่เขาก็ทำได้แค่พูดในลำคอเท่านั้น เพราะไม่มีแม้แต่แรงจะตอบกลับ ยิ่งในวันนี้ที่กินเวลามาจนถึงช่วงเที่ยงแล้วด้วย

ในซีซิเลียที่กว้างใหญ่นี้ มีเพื่อนบ้านคนสนิทเพียงคนเดียวที่เขาสามารถเปิดใจคุยด้วยได้นั่นคือเปาโล ชายหนุ่มใจดีคนหนึ่ง ผู้เป็นเจ้าของชายเสื้อที่ไม่สามารถหาได้ในแผ่นดินนิวยอร์ก ลีนาชอบในส่วนนั้นนะ แต่ในตอนนี้กลับเกลียดมันเช่นกัน โดยเฉพาะตอนที่มือของเปาโลกำลังเขย่าไหล่ของเขาอย่างในตอนนี้

“…มีเรื่องอะไรเหรอ”

เขาพูดด้วยเสียงห้วนอย่างที่สุดพร้อมรอยยิ้มฝืนๆ คำนิยามของลีนากับเปาโลก็ไม่ต่างกันคือ ‘คุณครูผู้แสนดีและอ่อนโยน’ แต่ที่ว่ากันว่าคนเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนจนยากจะมีเพียงด้านเดียว ซึ่งในตอนนี้ลีนาน่ะ ยิ่งกว่านั้นอีก

“โทรศัพท์เข้าตั้งหลายรอบ ทำไมปิดเสียงไว้ล่ะ”

ก่อนที่จะมีเสียงระเบิดขึ้นในหัว

เขาฉวยโทรศัพท์บนโต๊ะที่มามีสายเข้าขึ้นมาทันที บนจอมีชื่อของคนที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อยู่ เบ็นนั่นเอง คนที่เขาคบมาตลอดระยะเวลาสามปี และตอนนี้ก็ยังคบกันอยู่ เป็นเรื่องเล็กๆ ที่ต่อให้ลีนาจะไม่ได้บันทึกชื่อของเบ็นไว้ในโทรศัพท์ แต่ไม่มีทางไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ของอีกฝ่าย เป็นเหตุผลที่ทำให้ลีนาไม่ลบชื่อของเขาคนนั้นทิ้งไป ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะลบด้วย แค่ในตอนนี้น่ะนะ

“ไม่รับเหรอ”

“…ถ้าไม่รับเดี๋ยวสายก็ตัดไปเองนี่”

ถ้าให้พูดตรงๆ เลยก็คือ ไม่ใช่ไม่รับหรอก แต่ ‘รับไม่ได้’ ต่างหาก เขายังคงสับสนและยังกลัวอยู่ แม้จะเป็นข้อสันนิษฐานที่เป็นเพียง ‘หนึ่งในหมื่น’ ก็ตาม แต่ถ้าข้อสันนิษฐานนั้นเป็นจริงขึ้นมาล่ะ... ก็คงขนลุกซู่ขึ้นมาแบบไม่รู้สาเหตุเลย

หนึ่งในหลายๆ เหตุผลคือ ลีนากำลังหนีโทรศัพท์จากเบ็นอยู่ ทั้งโทรศัพท์ หรือข้อความ เขาโล่งใจที่บอกกับอีกคนไปตั้งแต่แรกว่าจะไม่ใช้โซเชียลมีเดียอะไรเลย และจะไม่โหลดแอพพลิเคชั่นอื่นๆ ที่ติดต่อกันได้นอกจากโทรศัพท์และข้อความด้วย

เรื่องนี้เป็นส่วนที่ทำให้เพื่อนๆ ของลีนาไม่พอใจเอามากๆ แต่เป็นเรื่องที่เขาได้ตัดสินใจตั้งแต่ก่อนที่จะมาซิซีเลียแล้ว อยากจะลบล้างสิ่งแย่ๆ ที่นิวยอร์ก รวมถึงคนที่นั่น เหล่าผู้คนทั้งหลาย

ลีนาวางโทรศัพท์ลงไปอีกครั้ง เขาไม่อยากจะคิดอะไรเลย โดยเฉพาะคิดเรื่องของเบ็น แม้จะยังไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบอะไรจากการที่เขาเมินการติดต่อของเบ็นตลอดสามวันที่ผ่านมา แต่ตอนนี้เขาต้องการเวลาที่จะจัดการความคิดของตัวเอง

“แต่ว่า ลีนา”

“…หือ”

“อังเดรย์หานายตั้งแต่เมื่อกี้แล้วอะ น่าจะฉี่รดที่นอน...”

แล้วทำไมเพิ่งจะมาบอกเอาตอนนี้ล่ะ ลีนารีบลุกขึ้นไปยังห้องพักทันที

 

* * *

 

ตั้งแต่ ‘วันนั้น’ ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ตั้งแต่วันจันทร์จนถึงวันพุธ ในหัวของลีนามีแต่เรื่องราวเกี่ยวกับเบ็น

เขาลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า พื้นที่ข้างกายที่ควรจะมีอีกอยู่กลับว่างเปล่า แต่ลีนาก็เข้าใจมันได้อย่างดี อาจจะเป็นเพราะว่าในใจของเขารู้ความจริงอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ และมีโน้ตอธิบายสั้นๆ มาแทนที่

‘ต้องออกไปดูเรื่องด่วนครับ ไว้ทานมื้อกลางวันด้วยกันนะ’

ลีนามองคำพูดอันใส่ใจรายละเอียดที่ไม่ต่างจากปกติ แต่กลับยิ้มไม่ออกเหมือนที่เคยก่อนจะมองเวลา ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่ง อีกไม่นานก็เที่ยงแล้ว หมายความว่าอีกไม่นานเบ็นก็จะกลับมา ลีนาที่ไม่ได้เต็มใจจะนัดทานมื้อกลางวันกับอีกฝ่ายตั้งแต่แรกก็ทำได้แต่ยอมรับมัน

เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เรื่องราวในคืนเมื่อวาน ไม่ว่าตัวตนของผู้ชายคนที่มาหาเบ็นจะเป็นอะไร ก็ไม่มีทางเป็นความฝันไปได้ หลักฐานก็คือชุดคลุมอาบน้ำของเขาที่ตกอยู่ที่พื้น เพราะว่ารีบกลับขึ้นเตียงจนไม่แม้แต่คิดจะแขวนมันกลับไปบนผนัง และสลิปเปอร์ก็ถูกถอดไว้อย่างไรไม่รู้ ถึงได้กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

ถ้าไม่ใช่ฝันแล้วมันคืออะไรกันนะ ลีนาที่ยังคงสันนิษฐานขณะสวมชั้นในค้างไว้ที่ขา เขารีบเปลี่ยนชุดแล้วออกจากบ้านพักตากอากาศไปไม่ได้คิดที่จะอาบน้ำ และไม่แม้แต่จะคิดว่าต้องติดต่อหาเบ็นเลยด้วยซ้ำ

แม้เขาค่อนข้างจะมีเหตุผลมากมาย และการจะแก้ตัวในภายหลังนั้นก็ไม่ง่ายนัก แต่ในตอนนี้หัวสมองของเขาว่างเปล่า ลีนาเหนื่อยมากพอแล้ว เขาหลับๆ ตื่นๆ ตลอดช่วงกลางดึก ภายในหัวมีเพียงเสียงเดิมๆ เล่นวนซ้ำไปซ้ำมา

‘มีการปะทะกันเกิดขึ้นที่คาร์ฟูร์ครับ อยู่ดีๆ พวกมาเทโอที่ซุ่มอยู่เริ่มโจมตีเข้ามาก่อน’

สิ่งที่ยิ่งกว่านั้นก็ดังขึ้น ประโยคที่รุนแรงกว่านั้นตามมา

‘ก่อนอื่น พวกเราเก็บพวกที่อยู่ในพื้นที่ไปหมดแล้วครับ’

ไม่ว่าจะคิดยังไงก็เป็นบทสนทนาที่ทำให้คิดไปในแง่บวกได้ยาก ลีนารวบผบที่รุงรังขึ้น กระวนกระวายจริงๆ ถ้าหากเบ็นมาอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ เขาก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรใส่อีกฝ่าย ยิ่งในวันนี้ที่แท็กซี่มาช้า เขาก็ยิ่งทำให้วุ่นวายใจไปอีก บ้านพักตากอากาศของเบ็นไกลจากถนนของมอนเรอาเล ซึ่งเป็นระยะทางไกลมากในการจะเรียกแท็กซี่มา แถมยังต้องให้ทิปหนักๆ อีกด้วย

โชคดีที่แท็กซี่ของเขาไปถึงก่อนหน้าเบ็นทำให้ลีนามีเวลาพักหายใจอยู่บ้าง แถมยังได้เช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองอีกด้วย

ลีนาอาจจะเข้าใจผิดไปเองแบบมากๆ เลยก็ได้ แม้จะติดใจกับคำว่า ‘เก็บคนพวกนั้น’ แต่จากคำและประโยคที่เขารู้ มันจะเป็นความหมายอื่นไปได้อีกไหมนะ เช่นพวกคำเฉพาะกลุ่มหรือคำทั่วไป ถึงจะอยู่ที่เกาะนี้มาเป็นเวลาสามปีแล้ว และแม้ว่าครึ่งนึงของเขาก็มีเลือดของชาวอิตาเลียนเหมือนกับแม่ไหลเวียนอยู่ แต่ลีนาก็เป็นคนอเมริกันจนถึงกระดูกเลย

แน่นอนว่าเขาพูดได้ทั้งสองภาษาตั้งแต่ก่อนจะเข้าโรงเรียนเพราะการสอนของคุณแม่ แต่มันก็อาจจะยังมีเรื่องที่ไม่รู้อยู่ก็ได้ เหมือนกันกับที่เขาอาจจะไม่รู้คำที่ใช้ในประเทศนี้

ความคิดเห็น