สถานะ : กลับมาเขียนต่อหลังจากอู้เพราะโควิดไปนานนม ตอนต่อไป : ตอนที่38-?? รีไรท์ยังไม่มีในเร็ววันนี้ขอให้อดทนไปก่อน เพราะใจไรท์อยู่กับตอนใหม่มากกว่าตอนเก่า

ตอนที่32 จู่ๆก็เกิดสงครามขึ้นเฉยเลย

ชื่อตอน : ตอนที่32 จู่ๆก็เกิดสงครามขึ้นเฉยเลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 03:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่32 จู่ๆก็เกิดสงครามขึ้นเฉยเลย
แบบอักษร

คนที่ชื่อแอนโดรเมด้านั้นวิ่งเข้าใส่คุณแอสโมดิอุสอย่างรวดเร็ว และคุณแอสโมดิอุสก็ป้องกันเอาไว้ด้วยดาบของเธอที่เอามาจากไหนก็ไม่รู้ มันเป็นดาบขนาดที่จัดได้ว่าใหญ่ตามปรกติ มีความสามารถคงจะไม่พ้นธาตุไฟอย่างแน่นอน

ในส่วนของคุณแอนโดรเมก้านั้นเป็นดาบยาวที่ยาวกว่าของคุณแอสโมดิอุสเล็กน้อย ส่วนสีของมันนั้นไปโทนสีฟ้า คงเป็นธาตุน้ำแน่นอนเลยล่ะ

ทางฝั่งฮานิบาลจังนั้นสนใจแต่กลุ่มกองทัพของชาวสวรรค์ เธอย่อขาลงแล้วกระโดดเข้าหวังจะโจมตี

...แต่จังหวะการย่อแล้วส่งแรงกระโดดมันค่อนข้างจะเพี้ยน แบบนั้นจะดึงแรงส่งไปถึงได้ยังไง? ประติเป้นมังกรก็ใช้ขาดันร่างแล้วใช้ปีกบินไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เอาปีกออกมาเล่า!?

*ตุ่บ!*

"เล่นอะไรของเธอกันยะ!?"

"...ข้าแค่ไม่ชิยกับร่างกายของสิ่งมีชีวิตสองขาเท่านั้นแหละ!"

คุณมิยุบ่นพลางชี้คทาของเธอไปทางกองทัพที่อยู่บนฟากฟ้า

"ต่อให้ต้องซ่อมบ้านใหม่แบบร้อยทั้งร้อย ฉันก็ต้องจัดการพวกเธอในฐานะผู้บุกรุกให้ได้เลยคอยดูสิ!"

นั่นไม่ใช่คำร่ายใช่ไหม? ยังไงมันก็ดูจะไม่ใช่คำร่ายนะนั่นน่ะ!

"เอเลเมนต์ ช็อต!"

ลำแสงหลากหลายสีเทียบได้เป็นธาตุต่างๆ หลักก็ไฟ ลม น้ำ ดิน ดูเหมือนจะใช้แสงกับความมืดไม่ได้ แต่นี่ก็มากเพียงพอที่จะถูกเรียกว่าเป็นเจ้าแห่งเวทมนตร์ได้เลยนะเนี่ย

"แนวหลังสร้างข่ายป้องกันด้วยกำแพงเวทมนตร์ซะ แนวหน้าตั้งโล่ขึ้น เตรียมการโจมตีหลังจากที่การโจมตีนี้หายไป!"

ทางฝั่งด้านหลังยังไม่มีการเคลื่อนไหว แต่ก็เตรียมพร้อมที่จะเข้ามาตลอด ดูเหมือนว่าฝั่งนี้จะให้คุณยูริกับคุณฮารุเป็นคนจัดการเอา ฉันเองก็คิดจะเข้าไปช่วยแต่...

"อย่าได้ใส่ใจ ครั้งนี้พวกข้าก็เป็นตนที่ผิด ข้าไม่ยอมให้ใครก็ตามทำร้ายสองตนนั้นอย่างแน่นอน"

"...เข้าใจแล้ว..."

ฉันจึงหันกลับมา แล้วพยายามไม่สนใจฮานิบาลจังที่กำลังลุกขึ้นมาอย่างเหม่อลอยแล้วย่ขาลงไปในระดับหนึ่ง

ด้วยการย่อขาโดยที่ไม่ยอมให้หลังงอจะพุ่งขึ้นไปได้สูงและไม่ผิดท่วงท่าจนไปด้านหน้าหรือหลังแล้วล้มลงแบบฮานิบาลจัง อีกทั้งยังจัดความห่างของขาทั้งสองข้างอีกด้วย

จากนั้นก็ใส่แรงลงไปเล็กน้อย แล้วใช้มานาอันน้อยนิดเพียงนิดหน่อยในการเสริมพลังของร่างกายแบบอ่อนๆ ถ้าฉันมีมานามากกว่านี้คงอยู่ในสภาพเสริมพลังอย่างเต็มที่ได้หลายนาทีถึงหลักชั่วโมงได้เลยล่ะ แต่ด้วยมานาของฉันนั้น ถ้าใช้อย่างเต็มที่ก็อยู่ได้แค่สองนาทีเท่านั้นเองแหละนะ

เอาเป็นว่า ถ้าเสริมพลังอ่อนๆก็จะยังคงอยู่ได้นานยิ่งกว่าใช้อย่างเต็มที่ และด้วยการฟื้นฟูตามปรกติของฉัน ก็จะยิ่งใช้ได้นานไปเรื่อยๆเลยล่ะ

ฉันที่เตรียมพร้อมแล้วก็สปริงขา ถีบร่างกายบินขึ้นสูง แล้วตวัดดาบของคุโระด้วยมือซ้ายและประคองดาบเพิ่มด้วยมือขวาของฉัน

จำได้รึเปล่าว่าเมื่อกี้นี้คุณมิยุได้ยิงเวทมนตร์เข้าใส่กลุ่มของกองทัพชาวสวรรค์อะไรนั่น ควันในตอนนั้นยังไม่หายไปจนหมด ทำให้อีกฝ่ายมองเห็นได้ไม่ค่อยชัด

แต่อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไม่รู้ แถมยังเตรียมรับมือไว้แล้ว ทางนี้ก็แค่แก้ทางเท่านั้น

วิธีแก้ทางก็คือ ในเมื่ออีกฝ่ายจัดตั้งขบวนในรูบแบบการวางโล่ที่เน้นการตั้งรับการโจมตีเป็นวงกว้าง ก็แค่ฟาดตรงๆ ใส่ช่องว่างระหว่างโล่ก็พอแล้ว

*แกร๊ง!*

และมันก็มีช่องว่างระหว่างโล่มากพอควร จังหวะที่ฟาดดาบลงมาของฉันจึงทำให้การป้องกันพังลงในจุดนี้ทันทีเลยล่ะ และทันทีที่การป้องกันพังลง ฉันก็โจมตีซ้ำอีกครั้ง

ถึงแม้การเคลื่อนไหวกลางอากาศจะเป็นเรื่องที่ยาก แต่ก็ไม่เกินมือของฉันเท่าไรนัก ซึ่งฉันใช้ช่วงเวลาที่กำลังจะตกลงพื้นเพื่อวาดดาบตัดบางสิ่งของเหล่ากองทัพสวรรค์ไป

แม้เบื้องหน้าจะเห็นปีกอยู่แค่ไม่กี่ข้างของแต่ละคน แต่ถ้าตัดออกได้แม้สักคนก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

"โจมตี!"

ซึ่งฉันก็พลาดในการโจมตี้นั้น เพราะว่าปีกของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้เป็นเป้านิ่ง ในขณะที่ฉันกำลังออกห่างจากพวกนั้นไปเรื่อยๆ

ฉันโดนขนาบข้างจากซ้ายและขวา เหล่ามังกรสีขาวที่มีขนาดเล็กซึ่งพวกเราเหล่ามนุษย์เรียกว่าไวเวิร์นนั้นอ้าปากกว้าง เปลวไฟที่กำลังปะทุภายในปากนั้นดูร้อนพอควร และฉันก็ไม่คิดจะรับมันเอาไว้อีกด้วย

"เหอะ! ร่างกายของสิ่งมีชีวิตสองขานี่ช่างขยับยากเสียจริง!"

!! เผลอแค่ครู่เดียว ฮานิบาลจังก็พัฒนามาถึงขั้นที่ใช้แรงงานขาได้เทียบเท่าฉันแล้วงั้นเหรอ?

"ข้าขอยืมสักครู่นะ!"

แล้วก็คว้าเอาดาบของคุโระไปอย่างหน้าตาเฉยเลย แถมยังใช้มันได้เหมือนกับฉันเมื่อครู่นี้เลย

ถ้าจะบอกว่ามังกรตัวนี้เป็นประเภทที่ลอกเลียนแบบท่าทางได้ดีล่ะก็ ต้องบอกเลยว่ามันเป็นการเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบสุดๆไปเลยล่ะ! มีแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่ไม่ค่อยจะดี เพราะที่ทำได้ไม่ดีนั้น เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเราสองคนแตกต่างกันเพราะร่างกายที่แตกต่างกันนั่นแหละ

*เคร้ง!*

*ตูม!*

แต่การฟันของเธอนั้นดูเหมือนจะปรับเปลี่ยนเล็กน้อย และออกมาได้ดี ส่วนจุดที่เปลี่ยนคือระยะของดาบ เพราะฉันไม่ได้ฟาดดาบเป็นวงกว้างขนาดนี้ และนี่ก็กว้างมากพอที่จะสร้างบาดแผลให้กับอีกฝ่ายที่ตั้งตัวไม่ทัน และฟ้องกันการโจมตีจากอีกด้านหนึ่งได้ โดยที่อีกด้านหนึ่งนั้นมีคุณมิยุคอยสกัดกั้นให้อยู่

"เป็นการเคลื่อนไหวที่ดี!"

"!!"

และหลังจากที่ไม่ขยับเขยื้อนมานาน เด็กสาวที่มีดวงตาสีน้ำเงินก็เข้าประชิดฉัน แล้วพยายามแทงฉันด้วยมีดยาวของเธอ

*เคร้ง!*

เสียงเดิมๆที่ได้ยินโดยตลอดนั้นดังขึ้นอีกครา มีดยาวของเด็กสาวดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็ถูกขัดขวางโดยคุณฮารุ ซึ่งก็อยู่ในสภาพที่อธิบายไม่ได้อย่างการที่มีขนสีทองงดงามปกคลุมทั้งร่างกายล่ะนะ

...เท่าที่รู้ล่ะก็ นี่คือมนุษย์สัตว์ที่หายากที่สุด มนุษย์หมาป่าสินะ? ไม่นึกเลยว่าคุณฮารุจะเป็นตัวตนที่หายากแบบนี้

"ฉันไม่ยอมให้ทำอะไรได้ตามใจนักหรอกนะ คืนร่างและวิญญาณของลิลลี่กลับมานะ!"

ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างจะมีชื่อว่าลิลลี่สินะ? แต่ว่าคนที่อยู่ในร่างของคุณลิลลี่นั้นไม่ใช่คุณลิลลี่สินะ? ... ปวดหัวจริง!

*ตุ้บ*

ฉันที่ถึงพื้นแล้วก็ตั้งท่าให้พร้อม แล้วคว้าดาบของคุโระที่อยู่ในมือของฮานิบาลจังมาในขณะที่กำลังวิ่งเข้าหาคุณลิลลี่อย่างรวดเร็ว

*ตู้ม!*

"บ...บ้านฉัน!!"

ดาบของฉันที่หาดเข้าใส่อย่างตรงๆก็พลาดเป้า แล้วฟาดทะลุพื้นบ้านของคุณมิยุอย่างรุนแรงพอควรเลยล่ะ เพราะแบบนั้นคุณมิยุถึงได้กรีดร้องแบบนั้นยังไงล่ะ

แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะยังต้องโจมตีใส่อีกฝ่ายอยู่ จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแบ่งสมาธิไปยังเรื่องอื่นมากนัก ... อันที่จริงก็แค่เมินเอาไว้ก่อน แล้วค่อยไปฟังคำเทศนาหรืออะไรที่จะตามมาทีหลังก็เท่านั้นเองนะ!

"เร็วเสียจริงเลยนะ ... เจ้ามีนามว่าอะไร?"

"ถ้าไม่คิดจะบอกชื่อของตัวเอง ก็อย่าได้ถามชื่อของคนอื่นสิ!"

ฉันดันร่างกายเข้าหาคุณลิลลี่และใส่แรงเข้าที่ไหล่ขวาของฉัน พร้อมส่งน้ำหนักทั้งหมดไปที่ดาบโดยที่ฟาดใส่คุณลิลลี่ด้วยแรงทั้งหมด และคุณลิลลี่ก็คิดผิดที่ไม่หลบมัน

*เคร้ง!*

"อึ่ก ... รุนแรงจริงนะ!"

"ถ้าคิดว่านี่คือทั้งหมดแล้วล่ะก็ คุณคิดผิด!"

ฉันถอยเท้าซ้ายออกไป แล้วง้างแขนที่ยังไม่ปล่อยดาบนี้ออก พร้อมกับฟาดศอกเข้าใส่อย่างรุนแรง ในระหว่างที่กำลังฟาดศอกใส่นั้น ฉันก็ปล่อยมือออกจากดาบ แต่ก็ไม่ปล่อยออกไปไกลจากตัวดาบมากหรอกนะ

แรงกระแทกจากศอกของฉันอาจจะทำความเสียาหยได้ไม่มาก แต่มันก็มากพอที่จะสร้างช่องว่างให้คุณฮารุ

*เปรี้ยง!*

หมัดที่รุนแรงจากการเสริมพลังอย่างแข็งแกร่งนั้นได้พุ่งเข้าใส่แก้มของคุณลิลลี่จากทางขวาของฉัน ร่างของคุณลิลลี่นั้นกระเด็นจนเกือบจะชนเข้ากับกำแพงของบ้านซึ่งก็ไม่ได้ห่างมาก บ่งบอกเลยว่าเธอมีแรงค่อนข้างจะมากพอที่จะยั้งแรงเอาไว้ได้

"ชิ น่ารำคาญจริงๆ"

"เห ทำให้กำแพงเวทมนตร์ของข้าร้าวได้ขนาดนี้ สมกับเป็นตัวอันตรายดังที่นางบอกเสียจริง"

คนที่เหมือนจะเป็นน้องสาวฝาแฝดคนนั้นพูดขึ้น ดูเหมือนว่ารอบๆตัวของคุณลิลลี่จะมีกำแพงเวทมนตร์กางอยู่อ่อนๆ ... ไม่สิ นั่นมันค่อนข้างจะแข็งแรงทีเดียว หากแต่สัมผัสได้ยากเท่านั้น

ฉันนั้นมั่นใจในสัมผัสของตัวเอง แม้จะไม่ชินกับเรื่องเวทมนตร์ที่ไม่ถนัด แต่ฉันก็มองเห็นในสิ่งที่ไม่ใช่เวทมนตร์หรือมองเห้นจากสิ่งที่นอกเหนือจากเวทมนตร์ได้อย่างชัดเจนอยู่พอควรนะ

ถ้ามองดีๆ การบิดเบือนของอากาศค่อนข้างจะแตกต่างกันพอควรเลยล่ะ 

"ไม่ใช่แค่นังนั่นที่ต้องคือลิลลี่ให้แก่พวกข้า แม้แต่เจ้าเองก็ต้องคืนรูบี้กลับมาเช่นกัน"

"ไม่เอาอ่ะ ถ้าอยากได้ก็เข้ามาแย่งสิ"

คนคนนั้นดูเหมือนจะชื่อว่ารูบี้ล่ะ และร่างกายของคุณรูบี้ก็พูดออกมาด้วยความกวนสุดๆ มากพอที่จะทำให้คุณยูริตากระตุกเลยล่ะ

*ตู้ม!*

"เห~ เจ้าเองก็ใช้เวทมนตร์ได้โดยปราศจากการร่ายอย่างงั้นรึ?"

"ปรกติก็ร่ายอยู่หรอก ก็พอเป็นพิธีล่ะนะ แต่เดิมข้าแค่ออกคำสั่งภายในหัว เวทมนตร์ก็ตอบสนองข้าอยู่แล้ว!"

เวทไฟจำนวนมากถาโถมเข้าใส่กัน และคุณลิลลี่ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง และมุ่งตรงมาทางนี้อย่างเห็นได้ชัด

*เปรี้ยง!*

"... เจ้านี่มันตายยากตายเย็นเสียจริง"

"โฮ่ รู้จักข้าด้วยงั้นเหรอ?"

"ข้าอยู่มานานแม้ว่าจะเป็นเพียงดวงวิญญาณก็ตาม!"

ฮานิบาลจังวิ่งเข้ามาต่อหมัดเข้าใส่คุณลิลลี่ และนั่นทำให้กำแพงเวทมนตร์รอบๆตัวของคุณลิลลี่พังทลายไปในทันทีเลยล่ะ

ดูท่าว่าวิญญาณที่อยู่ในร่างของคุณลิลลี่ตอนนี้เป็นวิญญาณของคนที่เคยอยู่มาหลายพันปีสินะ?

*ปึกๆๆๆๆๆๆ*

"หวา! มีใครใส่ใจบนฟ้าบ้างไหมเนี่ย!?"

อีกฝ่ายเริ่มยิงธนูและขว้างหอกมาใส่ทางนี้แล้ว ทางนี้เป็นแค่มนุษย์ ... ซึ่งก็มีนิดหน่อย แต่มันก็มากเกินไปนะนั่นน่ะ!

*ครืดดดด...*

มันเป็นอะไรที่ถ้าโดนเข้าไปได้ตัวสลายหายไปแหงๆ! อะไรกันล่ะเนี่ยน่ากลัวชิบ! แถมดูเหมือนจะเข้าไปจับไม่ได้ซะด้วยสิ! 

ฉันยิ้มแห้งๆแล้วตัดใจที่จะโจมตีคืนด้วยอาวุธที่พวกนั้นโจมตีมา

ทางนี้ คุณลิลลี่ก็ต้องรับมือกับฮานิบาลจังและคุณฮารุไปพร้อมๆกัน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นปัญหาต่อตัวเธอแล้ว แถมการเคลื่อนไหวของฮานิบาลจังก็เริ่มจะดีขึ้นเรื่อยๆ โดยทำเอาลืมภาพที่กระโดดแล้วหน้าจูบพื้นเมื่อกี้ไปเลยล่ะ

ฉันเลยตัดสินใจที่จะเป็นสายวิ่งชนซะแทน ก็ในปาร์ตี้ของฉัน อัลซุจะเป็นคนที่คอยรับดาเมจมากกว่า เพราะการตั้งป้องกันของเธอค่อนข้างจะแข็งแรง และยังถนัดการใช้อาวุธบางชนิดมากกว่าฉัน โดยเฉพาะอะไรก็ตามที่มีขนาดยาวและต้องจับด้วยสองมือ

ถึงจะบอกว่าฉันเก่งในเรื่องของการใช้อาวุธที่มีขนาใหญ่ แต่ก็ยกเว้นในส่วนของขวานกับเคียวและค้อนล่ะนะ สามอย่างนั่นอัลซุจะถนัดกว่า และด้วยแรงของเธอ เธอดัดแปลงขวานสองเล่มให้ใช้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว และใช้มันทั้งสองเล่ม ซึ่ง...ไม่รู้ว่าจะยังใช้อยู่รึเปล่าแฮะ

ยังไงก็ตาม ในขณะที่อัลซุคอยล่อพวกสัตว์อสูรโดยที่ป้องกันให้นิลล่าไปด้วย ฉันก็จะคอยสร้างความปั่นป่วนให้กับศัตรู และถ้าเป้นปาร์ตี้ใหญ่ๆอย่างตอนที่ไปจัดการมังกรหรืออะไรก็ตามที่จำเป็นต้องร่วมมือกับคนอื่น ก็จะมีคนอีกกลุ่มเล็กๆ ที่คอยวิ่งและก่อกวนเพื่อสร้างความเสียหายให้กับศัตรูอยู่ไม่น้อย และนั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำ

ในขณะที่ทุกคนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูจากรอบทิศทาง ฉันจะโจมตีจากทุกๆทิศเพื่อสร้างความปั่นป่วนอย่างไม่สนหน้าสนหลังใดๆทั้งนั้น!

"... ทำหน้ามั่นใจจังนะคะ"

"... ถ้ายังอยู่ล่ะก็ ทำไมถึงไม่รีบช่วยคนอื่นเขาสู้กันล่ะยะ!?"

ว่าแต่เธอยังอยู่อีกเหรอคุณคานะ!? ทำไมไม่ไปสู้กับใครก็ได้กันเล่า!?

ไม่ใช่แค่นั้น แต่คุณรูรูก้ากับคุณมุซาชิเองก็ด้วย ทั้งสามมองมาที่ฉันราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง ก่อนที่คุณคานะจะเปิดปากพูดขึ้นแทนสองคนที่เหลือ

"ในสถานการณ์แบบนี้ ผู้นำที่ดีที่สุดคือคุณค่ะ คุณควรจัดตำแหน่งให้พวกเรา ไม่ใช่ให้พวกเราทำตามใจตัวเอง แบบที่คนอื่นๆกำลังทำอยู่"

อูย ... ถูกซะจนคนอื่นๆทำสีหน้ากดดันเลยแฮะ แต่ฉันว่านี่ค่อนข้างจะจัดทีมได้ดีพอควรล่ะนะ แต่ก็ควรปรับนิดๆหน่อยๆ ...

"อืม คุณรูรูก้าก็มีความสามารถทางเวทมนตร์สินะ ให้คุณรูรูก้าทำหน้าที่สนับสนุนทุกคน จากตำแหน่งเดียวกับคุณมิยุ และคุณมิยุกรุณาโจมตีศัตรูจากทุกสารทิศด้วย อย่าโจมตีแต่พวกทัพสวรรค์ล่ะ"

"... ได้เลย!"

"คุณยูยะถนัดภาคพื้นดินก็ควรจะให้---"

"ฉันเองก็วิ่งบนอากาศได้นะ แต่จะให้อยู่บนพื้นก็ได้"

... เอ๊ะ? งั้นเหรอ?

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้คุณยูยะรับศึกกับกองหน้าของกลุ่มนางฟ้าพวกนั้น และให้ฮานิบาลจังช่วยสมทบเป้นฝ่ายสนับสนุนก็แล้วกัน"

"หา? ทำไมข้าถึง---"

"ฟังเธอซะแม่มังกรน้อย ถึงเธอจะมีอายุมากกว่าฉันหลายพันปี แต่ประสบการณ์การต่อสู้ร่วมกันทางนั้นมีเหนือกว่ามาก ทำตามนางซะ"

"...ชิ"

คุณฮารุกล่อมฮานิบาลจังสำเร็จ แม้จะถูกได้ยินก็เหมือนจะไม่สนใจ เพราะดูเหมือนแค่คุณฮารุคนเดียวก็มากเพียงพอที่จะต้านแรงของคุณลิลลี่ได้อยู่แล้ว

ทางฝั่งของคุณแอสโมดิอุสก็ไม่ได้มีปัญหามาก ดูยังไงก็สูสีพอกันชัดๆ

"คุณคานช่วยจัดการคุณแอนโดรเมด้าที ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ เมื่ออยู่ในระยะให้จัดการได้เลยนะ"

"จะพยายามไม่ฆ่าก็แล้วกัน"

"คุณมุซาชิ ... ใช้ร่างจริงของคุณแล้วโจมตีทุกคนที่อยู่บนพื้นเถอะ พยายามอย่าไปเกะกะคนอื่น ทางบนฟ้าจะมีคนเยอะกว่าแต่ทางนี้จะพยายามสอยลงมาให้ร่วงเพราะงั้นสังเกตให้ดีๆ อย่าเข้าใกล้ระยะดาบของคุณคานะเด็ดขาด อย่างเผลอไปอยู่ท่ามกลางเวทมนตร์ของใครก็ตาม และอย่าเข้าไปรับหมัดและมีดจากสองคนนั้นด้วย"

"ทำไมมีแต่ของฉันที่ยาวเหยียดขนาดนี้ล่ะ?"

เปล่ารังแกนะ แต่แค่แจงให้ละเอียดเพื่อที่คุณมุซาชิจะได้ไม่ทำอะไรผิดไปจากที่ต้องการน่ะสิ แต่คุณมุซาชิก็คงจะบ่นอีกเพราะงั้นยิ้มตอบดีกว่า

"เอาล่ะ ลุยเลย!"

ตำแหน่งเปลี่ยนเล็กน้อย เวทมนตร์ของคุณยูริถูกเสริมกำลังด้วยเวทที่เข้ากันได้จากคุณมิยุ แต่ก็ยังถูกต้านทานได้โดยคุณรูบี้อยู่ดี

ในระหว่างที่ฉันกำลังกระโจนเข้าใส่กองทัพสวรรค์ ทางคุณมุซาชิก็ได้ใช้ทักษะการต่อของเธอ พุ่งฝ่ามือเข้าไปที่สีข้างของคุณลิลลี่จากจุดบอด และคุณลิลลี่ก็ถูกชกเข้าที่หน้าอีกครั้งอย่างรุนแรง

ดาบของคุณแอนโดรเมด้าถูกป้องกันได้ด้วยการป้องกันแบบสบายๆของคุณคานะ และเธอก็ถูกโจมตีโดยคุณแอสโมดิอุส แต่ก็ไร้ผลเพราะเะอใช้ธาตุน้ำ ซึ่งต้านทานธาตุไฟเป็นอย่างมาก

ดาบของคุโระที่ฉันถืออยู่นั้นตัดผ่านการป้องกันทุกชนิด มันคมจนนึกว่าฉันนี่แหละที่ใช้ได้อย่างไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร เพราะก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกว่ามันไม่คมมาก แต่นี่มันตัดโล่ได้เต็มๆเลยนะ!

ทันทีที่การป้องกันหาย อีกฝ่ายก็คิดที่จะโจมตีเข้ามาอย่างไม่ลดละ แต่ฝั่งนี้ก็ยังมีคุณยูยะที่ไม่รู้ว่าไปทำอะท่าไฟถึงมีไฟสีฟ้าอ่อนๆ ติดอยู่ที่แขนและขาทั้งสองข้างของเธออยู่ แต่นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเคลื่อนไหวบนฟ้าได้อย่างแน่นอน อย่างน้อยๆก็ที่เท้า

เธอเหมือนกำลังเหยียบอะไรก็ตามที่เรามองไม่เห็นอยู่ ทันทีที่ไวเวิร์นบินเข้าหาพวกเรา มันก็ถูกหมัดของคุณยูยะซัดจนเสียหลักแล้วตกลงไป

คุณมุซาชิทำงานได้ดีแม้ว่างานจะยังไม่ได้ส่งไปถึง ทันทีที่มีคนตกลงไป คุณมุซาชิก็ชักดาบออกมา แล้วหั่นไวเวิร์นออกเป็นชิ้นๆ ซึ่งฉันไม่ได้อยากเห็นเครื่องในมังกรขนาดเล็กเกลื่อนพื้นหรอกนะ!

"ชำระล้าง! ทำอะไรของหล่อนกันยะ!? แค่ตัดหัวมันก็มากเกินพอแล้วนะ!"

"... ฉันขอโทษ"

เป็นคนที่ดุจริงๆเลยนะคุณมิยุเนี่ย ... ทำเอาคุณมุซาชิหงอยไปซะขนาดนั้นเลยนะเนี่ย ..

ฉันตั้งท่าจับดาบ แล้วถีบพื้นกระโดดขึ้นไปอีกครั้ง จากนั้นสัตว์อสูรที่คล้ายกับนกขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้ามาใกล้ แน่นอนว่าฉันใช้ดาบของคุโระในการโจมตี และตัดคอของสัตว์อสูรตัวนั้นไปได้อย่างไม่ยากเย็น

แต่อีกฝ่ายก็ได้อาศัยจังหวะที่ฉันโจมตีออกไปเมื่อสักครู่ โจมตีกลับมาหาฉันอย่างรวดเร็ว ฉันที่หลบไม่พ้นก็ถูกโล่กระแทกดิ่งลงพื้นในทันที

*ตู้ม!*

ถึงจะมีเสียงที่ฟังดูอันตรายและน่ากลัวมากก็ตาม แต่ความจริงฉันถูกปกป้องในช่วงที่กำลังตกมาโดยคุณรูรูก้าจึงไม่เป็นอะไรมาก แต่ว่าไอ้โล่นั่นมันแข็งชะมัด ถ้าไม่ป้องกันเอาไว้มีหวังฟันได้หลุดออกไปหลายซี่แหงๆเลยล่ะ

แล้วโล่ที่แข็งแบบนั้นถึงได้ถูกตัดไปง่ายๆด้วยดาบของคุโระกันล่ะเนี่ย!? ดาบบ้าอะไรจะตัดของแข็งๆแบบนั้นได้ง่ายๆอย่างกับไม่มีแรงต้านกันล่ะเนี่ย!?

"ฟู่ ... เอาล่ะนะ!"

คุณยูยะป้องกันการโจมตี แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆชั่วขณะ ก่อนที่จะปล่อยพลังเวทจำนวนมหาศาลออกมา

ร่างกายของเธอถูกครอบคลุมด้วยเพลิงสีฟ้า เหมือนกับตอนที่เจอกับคุโระครั้งแรกไม่มีผิดเลย มันเป็นอะไรที่ดูไม่อันตรายเท่าตอนที่เธอโกรธ และก็ดีแล้วที่เธไม่ได้โกรธ

"... ทำได้ไม่เลวเลยนะคะพี่ยูยะ"

"ถ้าไม่มีลูกเล่นอะไรเลยก็ไม่น่าจะมีชีวิตรอดในโลกใบนี้ได้น่ะสิ!"

ร่างของคุณยูยะบินขึ้นสูงด้วยความเร็ว ร่างของเหล่าไวเวิร์นที่มีจำนวนมากที่กรูเข้ามานั้น ถูกเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่เศษเถ้าธุลี เหล่ากองทัพสวรรค์ดูเหมือนจะรับรู้ว่าเพลิงนี้อันตรายมาก จึงได้ทำการสั่งให้เหล่ากองทัพกระจายตัวออกจากกัน

"คราวนี้ก็ทีของฉันแล้วล่ะนะคะ ในฐานะของน้องสาวของคนที่พวกคุณยกย่องให้เป็นผู้กล้า ฉันจะแสดงทุกอย่างออกมาให้ดูเองค่ะ!"

คราวนี้เป็นทีของคุณคานะ ที่ร่างกายถูกเพลิงสีขาวครอบคลุม ที่แขนทั้งสองข้าง และขาทั้งสองข้างนั้นมีเกราะเบาอ่อนๆที่ถูกสร้างขึ้นได้เวทมนตร์ธาตุแสงอยู่ ที่หน้าอกก็มีเช่นกัน และก็มีแค่นั้นแฮะ...

"... ทำได้แค่นี้เองค่ะท่านอาจารย์!"

"แค่นั้นก็ไปไกลกว่าตนอื่นแล้วนะ! ถ้าเจ้าฝึกต่อไปเรื่อยๆเจ้าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้อีกแน่นอน!"

เอ๊ะ? คุณยูริเป็นอาจารย์ให้กับคุณคานะด้วยงั้นเหรอเนี่ย? แต่ก็ดูสมกับเป็นศิษย์*อาจารย์พอควรเลยนะเนี่ย จากมุมนี้ถึงจะมองไม่เห็นแต่ก็รู้ได้เลยว่าคุณคานะกำลังแสยะยิ้มอยู่

จากนั้นเธอก็ทิ้งน้ำหนักแล้วเข้าประชิดตัวคุณแอนโดรเมด้าที่เพิ่งแยกตัวกับคุณแอสโมดิอุส แล้ววาดดาบใส่คุณแอนโดรเมด้าอย่างรวดเร็วจนคุณแอนโดรเมด้าตอบสนองไม่ทันเลยล่ะ

จากที่ดูแล้วคุณแอนโดรเมด้าคงตกใจน่าดูเลย ที่ถูกคุณคานะเข้าโจมตีในระดับความเร็วที่แตกต่างจากที่ตนเองคิดเอาไว้มาก และมันเร็วเกินกว่าที่จะตามได้ทันอีกด้วย

"ชิ ... สหายของของท่านพี่นี่สุดยอดไปเลยนะ ข้าเองก็คงต้องเรียกเหล่าสหายของข้ามาแล้วล่ะ!"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เธอกำลังทำเรื่องที่ผิดพลาดอยู่นะรู้ไหม!?"

"ถ้าข้าไม่ทำ ยังไงโลกใบนี้ก็ต้องถูกทำลายอยู่ดี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดมันก็ต้องพบจุดจบเช่นเดียวกันอยู่ดี แทนที่จะเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่รู้ว่ามีตัวตนจริงหรือไม่ ข้ามั่นใจว่าถ้าท่านกลับมาแล้วเตรียมแผนตลบหลังท่านจอมมารล่ะก็ เราจะกอบกู้โลกใบนี้ได้นะ!"

"เจ้าไม่เข้าใจ นั่นไม่ใช่ความหวังลมๆแล้งๆ! ตัวตนของมหาราชานั้นมีอยู่จริง และข้าก็เจอมากับตัวแล้วด้วย!"

"เจ้าคิดไปเองต่างหากล่ะท่านพี่ ถ้ามหาราชามีตัวตนอยู่จริง ทำไมท่านจอมมารถึงยังมีชีวิตอยู่กันล่ะ!?"

"นั่นมัน..."

"ท่านราชาของเจ้ามันอ่อนแอ ท่านราชาของเจ้าไม่ใช่มหาราชาที่เราตามหา เขาไม่มีวันที่จะเป็นเช่นนั้นด้วย เพื่อการนั้นข้าคงต้องทำให้เจ้าตาสว่าง!"

คุณแอนโดรเมด้าหยิบเอาขลุ่ยรูปร่างคล้ายกับเปลือกหอยออกมา จากนั้นเธอก็เป่ามัน และเราก็รู้ได้ลยว่ามันต้องเกิดเรื่องอันตรายขึ้นอีกอย่างแน่นอน และมันก็คงจะน่ารำคาญมากแน่ๆ

*ปัง!*

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดขึ้น และสิ่งที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่มือแต่ดันเป็นเท้า นั่นทำให้คุณมิยุเคืองพอสมควรเลยล่ะ

ส่วนคนที่ถีบประตูเข้ามานั้นคือกลุ่มที่มีเด็กชายสองคน และเด็กสาวอีกสามคน ฉันรู้จักเด็กพวกนั้น และพวกเขาก็รู้จักพวกเราด้วย

ผู้ชายสองคนนั้น คนแรกคือคุณไรน์ฮาร์ท เป็นเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าที่ค่อนข้างจะน่ารัก ผมสีน้ำตาลอ่อน แต่ทว่าร่างกายของเขานั้นก็ฝึกมาเป็นอย่างดี เป็นคนที่มีพลังมหาศาลมากๆเป็นอันดับต้นๆเลยล่ะ

อีกคนก็เหมือนกัน เขามีชื่อว่าบาลุค เขามีใบหน้าและรูปร่างใกล้เคียงกับคุณไรน์ฮาร์ทมากจนฉันนึกว่าพวกเขาสองคนเป็นฝาแฝดกันซะอีก แต่กลับเป็นคนที่มารู้จักกันได้เพราะมีตัวต้นเหตุเป็นคุโระซะได้

ส่วนผู้หญิงสามคนนั้น สองในสามเป็นน้องสาวของคุณไรน์ฮาร์ท ร่างกายไม่สูงมากเพราะอายุน้อยกว่าคุณไรน์ฮาร์ท จึงมีร่างกายที่เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าก็คล้ายคลึงอยู่พอควร ผมสีน้ำตาลสมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆนั่นแหละนะ 

ชื่อของพวกเธอทั้งสองคนคือนีน่าและเอลซ่าตามลำดับ คุณนีน่าเป็นคนที่สูงกว่าคุณเอลซ่าเล็กน้อย คุณนีน่าอยู่ในชุดของนักเวทย์ที่ดูจะเป็นการเป็นงานกว่าคนแถวนี้พอควร ส่วนคุณเอลซ่านั้นเป้นนักธนู ความแม่นยำของเธอนั้นสูงมากจนระดับอาจารย์อดีตแรงก์Sยังชื่นชมเธอเลยล่ะนะ

ส่วนอีกคนนั้น ถ้าจำไม่ผิดเธอชื่อพูริ เธอมีสีผมที่เป็นสีฟ้าอ่อนและใบหน้าที่ดูน่ารัก ทั้งห้าคนนั้นตกใจกับสิ่งที่เห็น สองในนั้นสนใจคุณลิลลี่และคุณรูบี้ ถึงจะสับสนแต่ก็เข้าต่อสู้อย่างทันท่วงที

"ให้พวกผมช่วยนะครับคุณยูริ!"

"มันอันตรายนะ!"

"ไม่เท่ากับสิ่งที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้หรอกครับ!"

สองหนุ่มพูดขึ้นในขณะที่แยกกันเข้าต่อสู้กับคุณลิลลี่และคุณรู้บี้ ไรน์ฮาร์ทใช้ดาบของตนโจมตีใส่คุณลิลลี่ และก็ถูกป้องกันเอาไว้ได้ด้วยมีดยาวของเธอ ซึ่งจังหวะนั้นเองที่คุณไรน์ฮาร์ทใช้ขากวาดอากาศเตะเข้าที่สีข้างของคุณลิลลี่อย่างรุนแรง

ช่างเป็นการโจมตีที่มีประสิทธิภาพจริงๆ คุณไรน์ฮาร์ทเรียนสิ่งพวกนี้มาจากคุณยูยะสินะ? การเคลื่อนไหวเมหือนกันมากลเยล่ะ แต่ก็มีการปรับเปลี่ยนให้เข้ากันกับร่างกายของตนเองอย่างดีอีกด้วย

ในด้านของคุณบาลุคนั้น เขาเข้าประชิดคุณรูบี้อย่างรวดเร็วซึ่งเป็นจุดอ่อนของผู้ใช้เวทมนตร์อย่างคุณรูบี้ แต่เขาไม่ได้เข้าไปโดยที่เตรียมพร้อมโจมตี แต่เป็นการตั้งป้องกันเอาไว้อย่างดีซึ่งมันไร้ประโยชน์...

ทว่าฉันคิดผิด เพราะทันทีที่เขาเข้าประชิดตัว คุณรูบี้ก็จับแยกส่วนของคทาของเธอออก ซึ่งมันก็กลายเป็นมีดที่มีขนาดมาตรฐานคือสามสิบเซ็นติเมตร และมีถึงสองเล่มอีกด้วย

คทานั้นมีขนาดที่ค่อนข้างใกญ่พอควร ทำให้มีดทั้งสองเล่มเสียบเข้าปลอกของแต่ละเล่มได้อย่างพอดี และมีดนั่นก็เข้าโจมตีใส่คุณบาลุคอย่างรวดเร็ว ทว่าเขาก็ป้องกันเอาไว้ได้

"เจ้าดูแข็งแกร่งนะ"

"เป็นเพราะคุณนั่นแหละครับ!"

คุณบาลุคปัดการโจมตีแล้วโจมตีกลับด้วยดาบของเขา ทว่าก็ถูกป้องกันเอาไว้ได้ก่อนที่คุณลิลลี่จะเข้าประชิดตัวคุณบาลุค แล้วก็โจมตีเขาเพื่อช่วยเหลือคุณรูบี้อย่างรุนแรงและเป็นทีมสุดๆ

"เปลวเพลิงเอ๋ย จงกลายเป็นคมหอก ทะลวงการป้องกันของศัตรูแห่งข้า!"

"ความเจ็บปวด จงหายไป!"

ยังดีที่พวกเธอยังไม่เก่งเรื่องละการร่ายเวทมนตร์ ... ว่าแต่ที่คุณพูริร่ายน่ะ มันใช่คำร่ายแน่เรอะนั่นน่ะ!? 

คุณเอลซ่าหยิบเอาลูกธนูออกมาแล้วขึ้นสาย ก่อนที่จะเล็งยิงไปที่คุณลิลลี่ แต่มันก็ไร้ผลเมื่อคุณลิลลี่หลบมันได้

"คุณเอลซ่า ไปอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นทุกคนได้ แล้วยิงสนับสนุนไปที่กองทัพบนฟ้าที!"

"ฉันจะช่วยเรื่องแรงส่งของลูกธนูให้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวสร้างลูกศรเวทมนตร์ให้ มาเร็วเอลซ่า!"

"ค่ะ!"

ตอนแรกคุณเอลซ่าก็กำลังสับสน แต่เมื่อคุณมิยุเรียกตัว เธอก็ไปหาเธอในทันที

"คุณฮารุไปช่วยทางคุณแอสโมดิอุสที คุณคานะ ถอยกลับมาแล้วบุกขึ้นไปบนฟ้ากับคุณยูยะเถอะ ฉันจะจัดการบนนี้เอง!"

"งั้นฉันจะไปช่วยเด็กๆพวกนั้นนะ!"

คุณมุซาชิเข้าใจสถาการณ์ได้ดีมาก ถึงเด็กสองคนนั้นจะสู้ระยะประชิดได้ดีก็ตาม แต่ว่าการที่เราดึงตัวคุณฮารุออกมานั้น ทำให้โอกาสที่พวกเธอจะถูกจัดการมีมากพอควร แต่ถ้ามีคุณมุซาชิเข้าไปแทนที่ และฉันมาอยู่แทนที่คุณมุซาชิก็จะเป็นเรื่องที่ดีกว่าเมื่อกี้มากพอควร

*ตูม!!*

บ้านโดนพังจนคุณมิยุปลงใจ ตาไม่มีแววมองไปที่กองทัพปีศาจที่กำลังบุกเข้ามาอย่างไร้อารมณ์

"แอนโดรเมด้า! นี่เจ้า!"

"มากับข้า! พวกเราจะลอบสังหารท่านจอมมารกัน!"

"เจ้ามีโง่เขลาน้องข้า!"

*เคร้ง!!*

ดาบเพลิงและสายน้ำเข้าปะทะกัน คุณฮารุเหลือบสายตามองไปที่กองทัพปีศาจที่พยายามจะบุกเข้ามา ซึ่งก็เท่ากับว่ากองทัพปีศาจที่ว่ากำลังบุกเมืองนี้อยู่ เอาจริงๆถึงบ้านของพวกเราจะอยู่บริเวณขอบกำแพง แต่ก็ยังมีประชาชนคนอื่นๆอยู่รอบๆข้างอยู่นะ!

"พวกเราอพยพประชาชนรอบข้างออกไปหมดแล้วครับ อาจารย์จัดการได้เต็มที่เลยนะครับ!"

*ตูมมมมมม!!*

ทันทีที่คุณไรน์ฮาร์ทพูดจบ ฉันก็ย้ายร่างไปอยู่ตรงหน้าของเหล่ากองทัพปีศาจ พวกนั้นไม่ได้เอาก็อบลินหรืออะไรกระจอกๆมา แต่เป็นถึงระดับออร์ค เสือหางพิษ หมาป่าวายุ สิงโตเพลิง ไม่ว่าจะอะไรก็อันตรายในระดับแรงก์Bเป็นต้นไปทั้งนั้น

แต่ทว่านั่นก็ไม่ใช่ศัตรูของฉัน ฉันฟาดดาบของคุโระลงในแนวตรง และสับร่างของออร์คที่มีร่างที่ใหญ่กว่าฉันถึงสองเท่าเละเป็นสองส่วน และแรงกระแทกนั่นก็ทำความเสียหายให้พวกสัตว์อสูรหรือปีศาจที่อยู่รอบๆจนกระเด็นไป

ดูเหมือนบนฟ้าจะมีพวกกากอยล์และมังกรขนาดเล็กอยู่ คงต้องเปลี่ยนแผนสินะ...

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเอง!"

*พรึ่บ!*

ทันใดนั้นคุณคานะก็สร้างปีกสีขาวออกมาพร้อมกับชุดเกราะเบาที่เต็มทั่วร่าง มันดีกว่าเมื่อีก้มาก และน่าจะเสียมานาพอสมควร ทว่าเธอก็แข็งแกร่งมาก เพราะแค่แรงกดดันก็มากขนาดนี้แล้ว

"ฉันจะฆ่าสัตว์อสูรและปีศาจทุกตัวเองค่ะ!"

ก่อนที่จะบินด้วยความเร็วผ่านร่างของปีศาจกลุ่มหนึ่งไป ก่อนที่จะตัดร่างของปีศาจพวกนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี

เธอเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว แล้วโจมตีอย่างรุนแรงมากพอที่จะสร้างความเสียหายจากหลายๆทิศทางให้กับพวกชาวสวรรค์ แถมทางนั้นดันเพิ่มกำลังคนมาอีกด้วย! ดูเหมือนจะมีแค่กลุ่มของคุณลิลลี่ที่มากันจำนวนแค่สองคนจริงๆแฮะ!

*โครม!*

แล้วบ้านหลังนี้ก็เหลืออะไรไม่มากอีกแล้ว แบบว่าเหลือแค่ห้องอาบน้ำชั้นล่างแล้วล่ะ ส่วนชั้นบนน่ะเหรอ? พังเละเทะไปอยู่อีกฟากนึงแล้วด้วย

ตอนนี้ ตรงนี้ไม่ใช่บ้านแล้ว แต่เป็นซากปรักหักพังชัดๆเลย!

ฉันตั้งท่าดาบอีกครั้ง แล้ววาดดาบในแนวนอนตัดร่างของเหล่าปีศาจและสัตว์อสูรที่กรูเข้ามาให้ขาดเป็นสองท่อน แล้วก็เสริมพลังก่อนที่จะกระโดดไปกลางวงล้อมของศัตรู ก่อนที่จะลงพื้นฉันก็ตั้งท่าโจมตี แล้วทำลายศัตรูเป็นวงกว้างอย่างรุนแรง

*ตูม!!!*

ตรงนี้มีแต่เลือดเละเทะไปหมดเลย เห็นทีตอนอาบน้ำคงจะใช้เวลานานสักหน่อยแล้วล่ะมั้ง?

*ตูมๆๆๆๆๆๆๆ!!*

คุณยูริบินพร้อมกับยิงเวทมนตร์ที่มีความรุนแรงสุดๆใส่พวกกลุ่มปีศาจอย่างรุนแรงและเป็นวงกว้างมากพอควร คุณมิยุนั้นร่างเวทมนตร์ธาตุยิงออกรอบข้าง ซึ่งเป้าหมายก็ค่อนข้างจะชัดเจน และเป้าหมายที่ว่างส่วนใหญ่ก็หลบได้ทั้งนั้น

มีแต่คุณแอนโดรเมด้าที่ไม่หลบ และไม่สะทกสะท้านใดๆเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่คุณแอนโดรเมด้าจะโจมตีใส่คุณแอสโมดิอุสอีกครั้ง สองคนนี้มีีมือพอกันจนไม่รู้ว่าใครจะชนะเลยล่ะ

คุณแอสโมดิอุสชกหมัดใส่คุณแอนโดรเมด้า ถึงแม้จะโดนเต็มๆแต่ความเสียหายนั้นน้อยมากเลยล่ะ คุณแอนโดรเมด้าสร้างมวลน้ำแล้วยิงเวทมนตร์น้ำนั่นใส่คุณแอสโมดิอุส ซึ่งแน่นอนว่าถูกป้องกันได้อย่างสมบูรณ์

คุณแอสโมดิอุสหมุนตัวเตะเข้าใส่การป้องกันของคุณแอนโดรเมด้าอย่างรุนแรงจนเธอเซไป แต่เธอก็พร้อมรับแรงกระแทกอยู่แล้วจึงไม่เสียการทรงตัวมากเท่าที่ควร

คุณแอนโดรเมด้าแทงดาบใส่คุณแอสโมดิอุสอย่างรวดเร็ว แม้จะโดนแต่ก็มีกำแพงเวทย์ของตัวเองป้องกันอยู่ รอบคอบจริงๆเลยแฮะคนคนนี้...ใช่คนรึเปล่านะ?

คุณยูยะที่ต่อสู้อยู่บนฟ้าก็ยังคงซัดหมัดอย่างรุนแรงและรวดเร็วอย่างต่อเนื่อง คุณรูรูก้าก็ ... กำลังดื่มน้ำยาฟื้นฟูมานาอยู่ล่ะ ... ก็แหงล่ะนะ ถึงจะรวมตัวสัตว์ประหลาดเอาไว้ แต่คนที่ปรกติสุดโดยไม่นับเด็กๆห้าคนนั้นก็คือคุณรูรูก้านี่แหละ!

*ตูม!*

"เฮ้! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?"

"ตื่นแล้วเหรอ?"

"ฉันชักจะสงสัยแล้ว ... ฉันหลับหรือว่าจริงๆแล้วถูกลืมกันแน่นะ!"

อันนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ไปถามคนแต่งนู่นสิ

คนที่โยนขวานเข้ามาช่วยฉันก็คืออัลซุ เพื่อนของฉันซึ่งฉันเองก็ลืมไปเลยว่าเธอยังอยู่ ... ว่าแต่ไปหลับอยู่ส่วนไหนของบ้านกันล่ะเนี่ย!?

เธอวิ่งเข้ามาหยิบขวาแล้วกระโจนเข้าใส่กลางวงล้อมคล้ายกับฉันตอนแรก และ ...

*ตูม!*

เหมือนกับฉันไม่มีผิดเลย ความรุนแรงก็พอกันด้วย พวกเราเข้าชนกับกลุ่มปีศาจทำให้มีส่วนน้อยที่จะเล็ดลอดไปหาพวกคนอื่นๆ และพวกนั้นจะถูกยิงเข้ากบาลโดยคุณเอลซ่า

คุณพูริก็ทำหน้าที่รักษาได้ดีพอควรเลยล่ะ ทันทีที่คุณบาลุคหรือคุณไรน์ฮาร์ทโดนโจมตีก็รักษาด้วยเวทมนตร์รักษาเบื้องต้น ซึ่งกินมานาค่อนข้างจะน้อยพอควรเลยล่ะ มันเป็นการเลือกที่ดีกว่าพอสมควร

อีกฝ่ายก็ถูกต้อนโดยคุณบาลุคและคุณไรน์ฮาร์ท แม้ว่าทั้งคู่จะถูกโจมตีแต่ด้วยความช่วยเหลือของคุณมุซาชิ ทำให้ตอนนี้คุณรูบี้และคุณลิลลี่กำลังถูกไล่ต้อนอย่างหนักจริงๆเลยล่ะ

ก่อนที่ท่าทางของคุณมิยุจะเปลี่ยนไป ระหว่างมือทั้งสองข้างที่เข้าหากันนั้นก็ได้มีเปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนคล้ายกับของคุณยูยะเกิดขึ้นเป็นทรงกลมที่กำลังหมุนเข้าหาศูนย์กลางของตัวเองอยู่

ก่อนที่จะโยนมาทางนี้อย่างไม่สนใจใยดีพวกเราเลย ฉันและอัลซุจึงทำการหนีด้วยการกระโดดขึ้นฟ้า แล้วคว้าตัวมังกรสีเขียวขนาดเล็กเอาไว้ ก่อนที่จะจัดการฆ่ามันพร้อมๆกัน แล้วไปลงที่อีกฟากหนึ่งของกองทัพ

โชคดีที่พวกนักผจญภัยและเหล่ากองทัพที่มีความสามารถช่วยกันจัดการกลุ่มศัตรูที่แยกตัวออกไปอย่างขยันขันแข็ง ถ้าสังเกตดีๆบริเวณอื่นๆนั้น กองทัพสวรรค์ส่วนใหญ่จะต่อสู้กับเหล่าปีศาจที่มีปีกบินอยู่ด้วย

นางฟ้ากับปีศาจ แม้ว่าจะเป็นซัคคิวบัสหรือเผ่าอะไรก็ตามนั้นกำลังเข่นฆ่ากันเอง ทางนี้เองก็เหมือนกัน แม้พวกเราจะไม่ต้องการเอาชีวิต แต่อีกฝ่ายนั้นเล่นเราถึงตายจริงๆนะ

แล้วฉันก็มองกลับไปยังจุดเดิม ... อุหวา ถูกล้างบางหายไปเฉยเลย! เสียงตูมตามเมื่อกี้นั้นก็ไม่ทันได้หันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่การโจมตีเมื่อกี้ถ้าไม่ใช่พวกเราล่ะก็คงหลบไม่พ้น และจะโดนเข้าไปแล้วกลายเป็นแบบเดียวกับพวกมันอย่างแน่นอนเลยล่ะ

ถึงจะเหมือนว่าพวกเรายังพอต่อสู้ได้ แต่ท่าไม่ดีแล้วนะ เพราะว่าคุณแอสโมดิอุสก็ยังเอาชนะคุณแอนโดรเมด้าไม่ได้ แถมคุณลิลลี่และคุณรูบี้ยังดูสบายๆอยู่เลย ส่วนกองทัพสวรรค์ที่ยังต่อสู้อยู่ ... เอ่อ ... แบบว่าทัพแตกแทบจะพ่ายแพ้แล้วแฮะ

...เป็นมือที่สามที่ห่วยจริง!

ถึงอย่างนั้น เหล่านางฟ้าที่แยกกลุ่มกันก็ยังสู้กันได้อย่างสูสี พวกนั้นไม่ยอมแพ้ง่ายๆแม้ว่าการจัดทัพพังทลายไปแล้วก็ตาม แถมยังสร้างความปั่นป่วนได้ดียิ่งกว่าคุณคานะซะอีก

คุณยูยะเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนที่จะสร้างลูกบอลเพลิงที่เหมือนกับของคุณมิยุขึ้นมา ซึ่งขนาดมันมีความแตกต่างกว่ากันมากเลยล่ะ ทว่ามันก็ถูกหยุดลงด้วยการโจมตีของคุณมิยุซึ่งเป้าหมายก็ตรงเข้าไปที่คุณยูยะเต็มๆเลย

"... โทษที"

"เข้าใจก็ดี"

จะชิวไปไหนกันยะ!?

"เฮ้ย! ระวัง!"

ฉันได้ยินเสียงตะโกนของอัลซุเข้ามาในโสทประสาทหูอย่างชัดเจน ก่อนที่จะหันมาแล้วเห็นแขนของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กวาดมาทางนี้พอดี

มันคือราชาออร์ค! ขนาดของมันนี่คนละเรื่องกับออร์คทั่วไปเลย! ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่!

ฉันตั้งป้องกันทันที แต่มันก็รุนแรงมากจนทำให้แขนชาเลยล่ะ และร่างกายของฉันก็ปลิวไปทางห้องอาบน้ำที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวสำหรับบ้านหลังนี้

"อาจารย์!"

"ห่วงนักก็ไปช่วยรับซะสิ!"

คุณไรน์ฮาร์ทที่เสียสมาธิเพราะฉันก็ถูกคุณลิลลี่ตวัดเท้าเตะเข้าที่เบ้าหน้าอย่างรุนแรงจนร่างกายปลิวมาทางเดียวกับฉัน และกลายเป็นที่รองหลังของฉันอย่างรวดเร็ว

*ตุ้บๆๆๆๆ*

*โครม!*

กลายเป็นว่า สิ่งที่เหลือเพียงอย่างเดียวของบ้านหลังนี้ก็พังทลายลงไปซะแล้วล่ะ แถมยังเสียเปรียบขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย

ฉันพยายามจะลุก แต่ก็ไปมองเห็นคุณไรน์ฮาร์ทที่อยู่ข้างๆกำลังจ้องมองไปทางด้านหลังของฉันอย่าง .. ก็ดูตกใจล่ะนะ ฉันจึงหันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เบื้องหน้าของฉันตอนนี้คือชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนควบคู่กัน ฝ่ายชายคือคุโระในชุดที่เห็นได้บ่อยๆอย่างกางเกงขายาวสีดำ รองเท้าบู้ท เสื้อแขนกุดสีดำที่ถูกสวมทับโดยเสื้อที่มีส่วนเอวค่อนข้างสูง ในขณะที่แขนเสื้อด้านซ้ายยาวจนไปถึงข้อมือ แต่ด้านขวากลับมีเพียงแค่ครึ่งค่อนแขนซึ่งมันเปิดเผยแขนปลอมของเขาให้เห็นอย่างชัดเจน

ส่วนผู้หญิงนั้นเป็นคนที่ฉันคุ้นหน้าคุ้นตาดี เนื่องจากเราพบกันครั้งล่าสุดคือเมื่อคืนนั่นเอง ดวงตาสีดำที่มีสีขาวปะปนเล็กน้อย ผมเป็นสีขาวทุกเส้น และทรงผมของเธอก็มัดเอาไว้ในทรงหางม้าเหมือนกับน้องสาวของเธอ ซึ่งผมของเธอสั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เรียวคมของเธอช่างดูมีเสน่ห์ 

ชุดของเธอเป็นกางเกงขาสั้น รองเท้าบู้ท เสื้อเป็นเสื้อแขนยาวสีขาวที่คอกว้างและสวมทับเสื้อกล้ามสีดำข้างในอยู่อีกด้วย ถึงฉันจะรู้ว่าเสื้อเป็นยังไง แต่ความจริงเธอใส่ผ้าคลุมที่ปิดส่วนคอไปถึงหน้าอกเอาไว้อยู่ ในมือของเธอถือดาบที่มีรูปร่างคล้ายกับของคุณคานะแต่สั้นกว่า

 ... ไหงคุณฮินะถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แถมยังยืนอยู่ข้างๆคุโระอีก ...

"เธอพูดแล้วนะ"

"ข้าไม่เคยกล่าววาจาเท็จ เจ้าควรจะรับข้อเสนอของข้า"

"ยังไงซะชั้นก็ต้องจัดการพวกเธอทุกคนอยู่แล้วล่ะนะ"

"ข้าอยากได้เจ้ามาเป็นพรรคพวกมากกว่านะ แต่ก็เอาเถอะ ขอข้าเชยชมพลังของเจ้าหน่อยสิ มหาราชาเอ๋ย!"

หวา คุณฮินะที่แสยะยิ้มแบบนั้นน่ากลัวชะมัด! อย่าว่าแต่คุณฮินะเลย แม้แต่คุโระก็เหมือนกัน! น่ากลัวจนเกิดแรงกดดันขึ้นเลยล่ะ

*ฟิ้ว!*

*เคร้ง!*

"สวัสดีหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานนะพี่! ไม่สิ ตอนนี้คงต้องเรียกว่าคุณไกอาสินะ!"

"เจ้าเป็นน้องสาวของฮินะงั้นรึ? น่าสนุกดีนี่ พี่เจ้าคุยโม้กับข้าทุกคราที่ได้มีโอกาส ว่าเจ้านั้นแข็งแกร่งเสียยิ่งกว่านาง ข้าจะคอยดูว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่!"

"ถ้าหมายถึงเรื่องดาบล่ะก็ใช่ ถ้าไม่เชื่อก็มาพิสูจน์กันเซ่!"

*เคร้งๆๆๆๆๆๆๆๆ*

ว...หวา เร็วจนสายตาของหลายๆคู่ แม้แต่เหล่านางฟ้ายังต้องมองตามและตกใจกับความเร็วนั่นเลย

ซึ่งนั่นหมายความว่า ถ้าเธอเอาจริงตั้งแต่แรก เธอจะฆ่าทุกคนได้ง่ายๆโดยที่ไม่มีใครสามารถต่อต้านเธอก็ทำได้ แต่เธอก็ไม่ทำ นั่นเพราะเธอเป็นเด็กดีล่ะนะ!

แถมอีกฝ่ายที่เปรียบได้ว่าเป็นต้นเรื่องก็สามารถรับการโจมตีได้อย่างง่ายดายราวกับเล่นกับเด็ก ทำเอาลูกน้องของเธออย่างคุณรูบี้และคุณลิลลี่เอือมระอาเลย

"ท่านแม่ชักจะเล่นมากเกินไปแล้วนะข้าว่า"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน"

เอ๊ะ? แม่เหรอ!? จะบอกว่าคุณไกอาคือแม่ของสองคนนี้งั้นเหรอ? ฉันตามไม่ทันแล้วนะเนี่ย!

ในระหว่างที่ฉันกำลังอึ้งอยู่นั้น คุโระก็เดินมาข้างๆฉันแล้วคว้าเอาดาบของเขากลับไป เขาหันกลับมามองฉันแล้วแสยะยิ้มเล็กน้อย

"เป็นท่าที่ยั่วยวนไม่เบาเลยนะ"

"รีบไปได้แล้วตาบ้า!"

ให้ตายสิ! ฉันไม่ได้ยั่วสักหน่อย! ฉันก็แค่นั่งพักเท่านั้น!

คุโระจับดาบด้วยมือข้างเดียวดังที่คาด แถมยังยกมันได้สบายๆต่างจากฉันอีกด้วย

เขาพาดดาบไว้ที่บ่า ก่อนที่จะย่อขาลงเล็กน้อย แล้วกระโดดขึ้นสูงเพื่อเปิดฉากการโจมตีเป็นวงกว้างเหมือนกับที่ฉันและอัลซุทำ

แต่ว่ามันรุนแรงกว่ามาก แถมในการโจมตีเดียวก็กวาดล้างศัตรูระหว่างทางไปได้เป็นขโยง จากที่เห็นเลยคือทันทีที่คุโระกระโดด เขาก็ใช้มือขวาคว้าร่างของกากอยล์ตัวนึงที่บินอยู่ แล้วหมุนตัวขว้างกากอยล์ที่ว่าไปหากลุ่มปีศาจที่อยู่ใกล้ๆ

หลังจากตรงนั้นเขาก็ใช้แรงขาที่เหนือมนุษย์และไม่รู้ว่าทฤษฎีไหนในการกระโดดเหยียบอากาศอีกครั้งเพื่อมุ่งตรงไปที่กลุ่มสัตว์อสูรที่มีรูปร่างคล้ายกับม้าที่มีปีก เอ... รู้สึกจะมีชื่อที่เรียกว่าเพกาซัสล่ะมั้ง? ไม่เคยเจอมาก่อนด้วยสิ

จากตรงนั้นเขาก็ทำท่าคล้ายกับชกหมัดออกไป ทว่ามือของเขากลับแบอยู่ และมือข้างนั้นก็มีสายฟ้าสีดำอยู่ทั่วทั้งแขน เท่าที่ดูแล้วก็เหมือนจะเป็นเวทมนตร์ประจำตัวที่มีแต่คุโระที่ทำได้

*เปรี้ยง!* 

สายฟ้าโจมตีเข้าใส่ม้าตัวนั้น แล้วม้านั่นก็กระเด็นไปชนเข้ากับกลุ่มของมันที่เหมือนจะอยู่ใกล้ๆ คุโระที่ยังไม่หมดแรงส่งก็หมุนตัวอีกครั้งเพื่อถีบร่างของไวเวิร์นที่อยู่ตรงหน้า แล้วพุ่งดิ่งลงท่ามกลางฝูงสัตว์อสูร

*ตูม!!*

ด้วยสายฟ้าสีดำที่แขนขวาของเขา เขาได้จัดการราชาออร์คลงในพริบตา และจัดการฆ่าทุกชีวิตที่อยู่ในรัศมีอย่างไม่สนใจใยดี

ร่างของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดหลากสี สายตาของคุโระนั้นน่ากลัวกว่าที่เห็นมาก

*เคร้งๆๆๆๆๆ!*

*ตุ้บ!*

คุณฮินะที่เอาแต่ตั้งรับคุณคานะก็ได้ทำการโจมตีกลับด้วยลูกเตะที่รุนแรง ก่อนที่จะเข้าประชิดคุโระแล้วหยิบบางสิ่งออกมา

"นี่คือน้ำยาฟื้นฟูมานา ใช้ซะสิ"

"มันไม่ได้ผลกับชั้นหรอกน่า"

"ถ้ามันได้ผลกับร่างกายนี้ก็เท่ากับว่ามันจะได้ผลกับร่างกายของเจ้า และพอดีว่ามันได้ผลที่ดีมากสำหรับร่างกายนี้"

"..."

คุโระปิดปากเงียบแล้วรับมันเอาไว้ ก่อนที่จะดื่มเข้าไปรวดเดียวหมด

ทันใดนั้นร่างของคุโระก็เต็มไปด้วยสายฟ้าสีดำ คุโระก้มมองมือของตนเองแล้วแสยะยิ้มเล็กน้อย

"เธอเป็นคนยื่นอาวุธมาให้ศัตรูเองนะ"

"เป็นฮินะก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"

*ฟูมมมมมมมมมมม*

คุณฮินะถอยห่างออกมาในขณะที่เปลวเพลิงสีดำโหมกระหน่ำท่วมร่างของคุโระ มันเหมือนกับกรณีของคุณคานะแต่เปลี่ยนสีและขนาดของเปลวเพลิงก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทันทีที่เปลวเพลิงเริ่มเบาบางลง เราก็มองเห็นร่างที่ดำมืดของคุโระ มันเหมือนกับคุณคานะที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสว่าง ในกรณีของคุโระคือถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด

บนหัวของเขามีเขาคู่หนึ่งที่ชี้ไปทางด้านหน้าเฉียงขึ้นด้านบนเล็กน้อย ปีกของเขานั้นก็ไม่ต่างอะไรกับเพลิงสีดำที่รวมตัวกันอยู่กลางหลัง แน่นอนว่าเขาก็มีหางเช่นเดียวกัน

ส่วนเดียวที่ไม่ถูกเคลือบไปด้วยความมือคือแขนกลของเขา มันถูกคลุมไปด้วยเงาสีดำก็จริงแต่ก็ไม่มาก แทบจะเรียกได้ว่าแค่ส่วนเดียวเท่านั้น

เมื่ออยู่ในร่างแห่งความมืด คุโระที่ฉันมองเห็นว่าดวงตาของเขาเป็นสีแดงฉานก็เริ่มสะบัดแขนออก ซึ่งแขนที่สะบัดออกไปทางด้านข้างนั้นเป็นแขนซ้ายที่กำลังถือดาบอยู่

เพียงแค่นั้น เขาก็สามารถสังหารศัตรูที่อยู่ตรงหน้าได้เป็นวงกว้าง นั่นทำให้คนที่ตะลึงที่สุดคือกลุ่มนางฟ้า และคุณแอนโดรเมด้าที่เคยพูดว่า 'ราชาของเธอไม่ใช่มหาราชาที่แท้จริง' หรือ 'ราชาของเธอมันอ่อนแอ' ทุกครั้งที่มีปากเสียงกับคุณแอสโมดิอุส

คุณแอสโมดิอุสแสยะยิ้มก่อนที่จะฉวยโอกาสเข้าใกล้แล้วกอดรัดร่างกายคุณแอนโดรเมด้าจากด้านหลัง มือข้างหนึ่งลูบไล้ร่างกาย ส่วนอีกข้างนั้นลูบไล้ที่บริเวณใบหน้า

"ข้าขอถามเจ้าอีกครานะ ... เจ้าจะเข้าร่วมกับข้าหรือไม่ น้องสาวของข้า"

"...ค่ะ ท่านพี่ของข้า ... ได้โปรดลงโทษข้าหลังจากนี้ด้วยนะคะ"

"ข้าไม่เคยลืมเรื่องเช่นนั้นอยู่แล้วล่ะเจ้าค่ะ♥"

อุหวา จู่ๆก็ได้พวกมาเพิ่มเฉยเลยอ่ะ! แถมยังเป็นคนที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับตุณแอสโมดิอุสอีกด้วย

และเท่าที่ดูแล้ว คุโระกับคุณฮินะก็จับมือกันสินะ? และที่ฉันเรียกว่าคุณฮินะเพราะว่าร่างนั่นเป็นของคุณฮินะล่ะนะ และจากการกระทำของคุณฮินะ นั่นทำให้คุณรูบี้และคุณลิลลี่หยุดมือที่จะโจมตีคุณบาลุคและคุณมุซาชิก่อนที่จะรับการโจมตีทุกอย่างเอาไว้แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ

"หลังจากนั้นข้าก็ไม่เข้าใจความคิดของท่านแม่อีกเลย ตอนนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

"ข้าก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกันเจ้านั่นแหละ แต่เท่าที่ข้ามั่นใจ ข้าคิดว่าท่านแม่ต้องการจะจัดการทุกอย่างก่อน แล้วค่อยมาสู้กับชายผู้นั้นที่ทำให้ท่านแม่หลงไหล ข้าคิดว่านั่นอาจจะเป็นเหตุผล"

"...เป็นการกระทำที่อ้อมค้อมเสียจริง ข้าอยากรู้จังว่าทำไมท่านแม่ถึงทำอะไรอ้อมค้อมเช่นนี้"

"ท่านแม่เชื่อมโยงจิตใจกับดวงวิญญาณษของร่างกายนั้น ต่างจากพวกเราที่ยึดร่างกายนี้โดยบังคับให้เจ้าของร่างหลับไหลไปนะ"

ไม่มีการเรียกชื่อให้พวกฉันรู้จักเลยรึไงกันยะ!? แล้วไหงถึงได้พูดสบายๆท่ามกลางอาวุธที่ชี้เข้าหาตนกันเล่า!

"เอ มันพูดว่าไงนะ? ... อะแฮ่ม! จงสรรเสริญ! ผู้ที่ครอบครองพลังที่เหนือทุกสิ่ง ผู้ควบคุมชะตากรรมของทุกๆอย่างในเอกภพ ผู้ที่มีพละกำลังมหาศาลและพลังเวทย์ที่ไร้ขีดจำกัด สายเลือดที่สืบทอดโดยตรงจากว่าที่มหาราชาองค์ก่อน นามนั้นคือคุโรมิเนะ คุโระ ว่าที่มหาราชาองค์ต่อไปของมิติแห่งนี้!"

"นั่นมันติดลิขสิทธิ์นะ"

"มันก็เหมือนกับคำพูดติดปากของเจ้าอย่าง 'นับความผิดของตัวเองไว้ซะ' ไม่ใช่หรืออย่างไรกัน?"

"เหอะ ไว้จบเรื่องนี้ชั้นจะมานั่งนับความผิดของเธอซะให้หมดเลย"

"นั่นไง นั่นมันติดลิขสิทธิ์นะ"

เอ๊ะ? พูดเรื่องอะไรกันน่ะ? แล้วที่ตะโกนพูดแบบนั้นเธอกำลังจะบอกใครอ่ะ? เธอกำลังข่มขู่ศัตรูอยู่งั้นเหรอ? น่าจะได้ผลทีเดียวเลยล่ะ!

ไม่ทันไรกองทัพสวรรค์ก็ลงมาเพิ่ม แถมคราวนี้มาเป็นตัวเป้งๆเลย เพราะว่ากองทัพแรกๆที่ส่งมานั้นดูก็รู้ว่าเป็นกลุ่มนักรบที่ไม่ค่อยมีฝีมือมากเทียบเท่ากับกองกำลังหลัก

ชุดที่ใส่นั้นเป้นเกราะเบา ซึ่งต่างจากกองกำลังหลักที่มีอุปกรณ์ครบ ชุดเป็นเกราะหนักที่ปิดทั้งร่าง บ้างก็มีเปิดเผยบางส่วนเป็นเชนเมล ทั้งหมดมีผ้าคลุมและชุดกับผ้าคลุมจะเน้นไปที่สีทองอร่ามและสีน้ำเงินสดใส

สัตว์ที่ขี่อยู่คือมังกรไวเวิร์นที่โตเต็มที่ ซึ่งไวเวิร์นที่ว่าก็สวมเกราะสีทองอร่ามอยู่เช่นกัน แถมคราวนี้ไม่ได้มากันแค่หลักร้อย แต่เท่าที่เห้นด้วยตาเปล่านั้น นั่นเป็นหลักพันเห็นจะได้

"ผิดแผนชะมัด ชั้นคิดว่ามันจะเริ่มช้ากว่านี้ซะอีก"

"ก็ทัพสวรรค์เล่นบุกมาก่อนนี่ ทางนี้ต่างหากที่ตกใจว่าทำไมทางฝั่งจอมมารถึงได้บุกเร็วนัก"

"ชั้นก็ไม่รู้ และชั้นไม่สน ชั้นจะทำลายทุกอย่างตามความต้องการของชั้น"

"ข้าก็เช่นกัน นี่! ฟีบี! ธีอา! ห้ามเจ้าสู้หรือทำร้ายพวกพ้องของคุโระเด็ดขาดนะ เข้าใจไหม?"

""ค่า ท่านแม่""

เอ๊ะ? แล้วคนไหนฟีบี คนไหนธีอาล่ะ?

"ส่วนแผนการณ์ก็เจ้าก็แล้วกันนะ ข้าสัมผัสได้ถึงความมีประสบการณ์ของเจ้า"

...แม้แต่คุณไกอาในร่างของคุณฮินะก็มอบหมายงานนี้ให้ฉันงั้นเหรอ? ... เอาก็เอา!

"คุณมิยุ คุณรูรูก้า คุณพูริ คุณนีน่าและคุณเอลซ่า กรุณาจับกลุ่มอย่าให้ห่างจากกันเกินสามเมตรนะ ส่วนคุณยูริช่วยบินไปรอบๆทั้งห้าคนเอาไว้ด้วย ทั้งหกคนที่ฉันพูดถึงเป็นแนวหลัง พยายามมองรอบข้างแล้วโจมตีไปเรื่อยๆ โดยที่ให้คุณพูริ คุณนีน่าและคุณเอลซ่าได้พักสลับกัน ส่วนคุณรูรูก้า...พยายามหน่อยนะ"

"เข้าใจแล้ว"

บ้างก็ตอบกลับมางั้น

"คุณบาลุคกับคุณไรน์ฮาร์ท พยายามวิ่งอยู่รอบๆทั้งหกคนโดยไม่ให้ห่างมากเกินสิบห้าเมตรล่ะ คุณมุซาชิ ... อย่าไปไกลนักล่ะ"

"โอ้ ในที่สุดก็ได้ต่อสู้สักที!"

"คุณยูยะ ร่วมมือกับคุณแอสโมดิอุสและคุณแอนโดรเมด้าสู้กับกองทัพสวรรค์ชุดใหม่ด้วยล่ะ ระวังด้วยนะ"

"ได้"

"ฮานิบาลจัง ... บินตามคุณคานะให้ดีล่ะ คุณฟีบีกับคุณธีอา ... ทำเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่อยู่ใกล้ๆกันกับคนอื่นๆเอาไว้ล่ะ"

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่สายตาของฮานิบาลจังช่างทิ่มแทงเหลือเกิน

"นอกนั้น ... ทำตามใจตัวเองได้!"

"เธอพูดเองนะ"

คุโระไม่ได้พูดแต่กลับเป็นฝ่ายกระทำ ส่วนคนที่ไม่ได้กระทำอย่างอัลซุกลับเป็นคนพูดคำเมื่อกี้นี้

คุโระกระโดดขึ้นสูงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่สูงมาก ก่อนที่จะลงมาซัดเพลิงทมิฬท่วมไปทั่วสนามรบ ทำลายสิ่งก่อนสร้างอย่างบ้านหรือร้านค้า รวมไปถึงประตูเมืองที่พังแหล่ไม่พังแหล่ก็ไม่เว้น!

"เอาล่ะ! มาเริ่มปาร์ตี้กันเลย!"

"...เมื่อกี้พี่พูดงั้นเหรอคะ?"

"ก็ใช่น่ะสิ เราสลับจิตใจกับไกอาน่ะ"

"...ทำแบบนี้ได้ด้วยงั้นเหรอคะ!?"

นั่นสิ ทำแบบนี้ได้ด้วยงั้นเหรอเนี่ย!!?


===[ส่งท้ายปี]===


Merry Christmas ย้อนหลังและ Happy New Year นะทุกคน

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ติดตาม ไลค์ แชร์ และสนับสนุนเรา ขอให้ทุกคนพบเจอแต่ความสุข ไม่มีความทุกข์ใดๆ สอบก็ขอให้ผ่าน ขอให้ติดมอดีๆ มอในฝัน

ถ้าจะกดกาชาก็ขอให้ไม่เกลือ ไม่เหมือนไรท์นะทุกคน

เจอกันปีใหม่! ถ้าโชคดีอาจจะมาในวันปีใหม่เลย หลังจากนี้เราก็จะเริ่มยุ่งแต่ก็จะไม่ทิ้งกันแน่นอนนะ!

รักผู้อ่านทุกคนจ้า อิอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว